บทที่ 65 คุณน้าอวิ๋นถานเปิดประตูหน่อยค่ะ หนูคือคุณน้าของหนูเอง

"ที่รัก ไม่มั้ง ลูกชายคุณชอบจือจือก็ว่าไปอย่าง นี่คุณก็เปลี่ยนใจไปชอบคนอื่นด้วยเหรอ" เผยเส้าหยวนพูดติดตลก แต่เท้ากลับเดินไปหาสือหยางอย่างว่าง่าย

"เลิกพูดมากได้แล้ว ฉันมีธุระสำคัญต้องทำ"

เผยเส้าหยวนร้องอ้ออย่างน้อยใจ

อยากจะกอดเผยอวี้เย่เพื่อปลุกสัญชาตญาณความเป็นพ่อ แต่กลับพบว่าลูกชายตัวเองเดินตามต้อยๆ เป็นลูกสมุนอยู่ข้างหลังเสิ่นจือ

ทำไมเขาถึงน่าสงสารขนาดนี้ ภรรยาก็ไม่รัก ลูกชายก็ไม่สน

[ราชินีจอเงินเย่ รีบพูดเลย คุณคือความหวังเดียวของคู่จิ้นซีสือของพวกเรานะ]

สือหยางคิดไม่ถึงว่าราชินีจอเงินเย่จะตามหาตัวเอง จึงกล่าวทักทายปลายสายอย่างมีมารยาท

ราชินีจอเงินเย่ตื่นเต้นมาก ตะโกนด้วยความเร็วแสงว่า

"สือหยาง นายรีบไปคุยกับอวิ๋นถานให้รู้เรื่องเลยนะ เรื่องของนาย ทุกคนรู้หมดแล้วว่านายถูกหลานหลันใส่ร้ายจนเกิดความเข้าใจผิด ข่าวติดเทรนด์อันดับหนึ่งแตกแล้ว นายรีบไปอธิบายให้เคลียร์เลย ถือว่าพี่ขอร้องล่ะ"

สือหยางงงแล้วงงอีก

เป็นเสิ่นจือที่อยู่ไม่ไกลได้ยินเข้า จึงวิ่งเหยาะๆ เข้ามา ดึงชายเสื้อของสือหยางเป็นเชิงบอกให้เขานั่งยองๆ ลง

ดังนั้น ราชินีจอเงินเย่จึงได้เห็นใบหน้าเล็กๆ ที่สวยงามและสดใสโผล่ขึ้นมาที่หน้ากล้อง

ดวงตาของราชินีจอเงินเย่เป็นประกายขึ้นมาทันที

"คุณน้าคนสวยคะ คุณน้ากำลังบอกว่าคุณน้าของหนูถูกคนอื่นใส่ร้ายเหรอคะ"

"ใช่จ้ะ"

"งั้นถ้าคุณน้าของหนูคุยกับคุณน้าสะใภ้อวิ๋นถานจนเข้าใจกันแล้ว พวกเขาทั้งสองคนก็จะเลิกทะเลาะกันใช่ไหมคะ"

"ใช่แล้วจ้ะ" ราชินีจอเงินเย่ใบหน้าเต็มไปด้วยความเอ็นดู โดนความน่ารักของเสิ่นจือตกจนร้องวี้ดว้ายอยู่ปลายสาย "จือจือหลานรัก รอหนูอัดรายการเสร็จแล้ว มาเที่ยวเล่นที่บ้านคุณน้าไหมจ๊ะ คุณน้าชอบหนูมากๆ เลยนะ"

เสิ่นจือหัวเราะคิกคัก พยักหน้ารับคำ "ได้เลยค่า"

หลังจากสือหยางฟังจนเข้าใจ เขาก็รีบไปขอโทรศัพท์มือถือจากทีมงานผู้กำกับทันที มือที่กดเข้าไปดูเทรนด์ฮิตสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น

จนกระทั่งเขาได้ยินประโยคที่หลานหลันพูดออกมาจากปากตัวเองว่า "สือหยาง คืนนั้นทำไมนายถึงไม่มีอารมณ์ตอบสนองฉันเลยล่ะ"

สือหยางทิ้งทุกคนไว้อย่างเด็ดขาด แล้ววิ่งตรงขึ้นไปยังห้องของซีอวิ๋นถานบนชั้นสอง

[ตากล้อง รีบตามไปเร็วเข้า ฉันอยากดูคู่จิ้นคืนดีกัน]

[อ๊าก ฉันตื่นเต้นจัง ตื่นเต้นกว่าตอนตัวเองมีความรักซะอีก]

[ฮือๆๆ ในที่สุดสือหยางก็พ้นมลทินสักที ฉันรู้อยู่แล้วว่านายไม่ใช่คนแบบนั้น]

[ตอนนี้ดีเลย ฉันสามารถชื่นชอบสือหยางได้อย่างภาคภูมิใจ และจิ้นเขากับอวิ๋นถานได้อย่างเปิดเผย ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ อีกต่อไปแล้ว]

ชั้นสอง

ซีอวิ๋นถานเพิ่งจะหันหลังให้กล้องแล้วร้องไห้อีกยกหนึ่ง

ตอนที่มีเสียงเคาะประตูอย่างแรงดังขึ้น เธอคิดว่าคงมีเรื่องด่วนอะไร

พอเปิดประตูมาเห็นว่าเป็นใบหน้าของสือหยาง ซีอวิ๋นถานก็ทำหน้าตึงและเตรียมจะปิดประตูใส่

ผ่านไปไม่กี่วินาที เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เสียงหวานๆ ของเสิ่นจือดังลอดมาจากหลังบานประตู

"คุณน้าอวิ๋นถานคะ รีบเปิดประตูหน่อยค่า หนูคือคุณน้าของหนูเอง"

ซีอวิ๋นถานถึงกับพูดไม่ออก

เธอสามารถทำหน้าตึงใส่สือหยางได้ แต่กลับทำเมินเฉยต่อเสิ่นจือไม่ได้

ซีอวิ๋นถานเพิ่งจะแง้มประตูออกเป็นช่องเล็กๆ สายตาก็ประสานเข้ากับใบหน้าร้อนรนของสือหยางทันที

เธอคิดจะปิดประตู แต่ก็ช้ากว่าสือหยางไปก้าวหนึ่ง ถูกเขาแทรกตัวเข้ามาในห้องอย่างดุดัน

ซีอวิ๋นถานปิดประตูอย่างแรง จนหนีบเท้าของสือหยางเข้าอย่างจัง

"นายออกไปเลยนะ" น้ำเสียงเย็นชาแหบพร่าเล็กน้อยเพราะร้องไห้มานานเกินไป

"ซี๊ด..." สือหยางเจ็บเท้ามาก แต่ก็ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว "ฉันมีเรื่องจะพูดกับเธอ ฉันอธิบายได้นะ"

"ฉันไม่อยากฟังแล้ว สือหยาง เรื่องของเรามันจบไปแล้ว" ซีอวิ๋นถานเพิ่งจะคิดได้ทะลุปรุโปร่ง

ในเมื่อเธอกับสือหยางมีวาสนาแต่ไร้บุญพวกร่วมกัน งั้นไม่ว่าหลังจากนี้เขาจะแสดงท่าทีดีด้วยแค่ไหน เธอก็จะไม่มีทางหวั่นไหวอีกแล้ว

หลังจากถ่ายทำรายการวาไรตี้นี้เสร็จ เธอก็จะไม่ขอพบหน้าสือหยางอีก

"ฉันไม่ยอม" สือหยางไม่สนอะไรอีกแล้ว ตะโกนออกไปตรงๆ "ฉันกับหลานหลันไม่ได้มีอะไรกันเลย ฉันเองก็ถูกเธอจัดฉากหลอกเหมือนกัน"

ตอนที่ตากล้องตามขึ้นมา ถ่ายติดแค่ภาพใบหน้าของสือหยางถูกมือเรียวงามคู่หนึ่งประคองไว้ มือนั้นกดท้ายทอยของเขา แล้วดึงตัวเขาเข้าไปในห้องโดยตรง

ปัง

ประตูปิดลง

[อ้าว ทำไมถึงปิดประตูล่ะ ปิดประตูแล้วฉันจะดูอะไร]

[ตากล้อง โทษนายเลยที่ช้าเกินไป]

[ถ้าเมื่อกี้ฉันตาไม่ฝาด พี่อวิ๋นถานเป็นฝ่ายรุกก่อนใช่ไหม]

[ใช่ๆๆ เธอดึงสือหยางเข้าไปเลย พวกเขาจะเข้าไปทำอะไรกันข้างในนะ เดายากจังเลย]

ตากล้องเกาหัวด้วยความลำบากใจ ตามจรรยาบรรณวิชาชีพแล้ว เขาควรจะเคาะประตู

แต่ด้วยความรู้สึกส่วนตัว นี่เป็นเรื่องของคู่รักที่กำลังจะคืนดีกัน ควรปล่อยให้พวกเขามีพื้นที่ส่วนตัวจะดีกว่า

ในขณะที่ตากล้องกำลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก พอก้มหน้าลงก็เห็นเจ้าหนูสองคน เสิ่นจือกับกู้ซิน กำลังเอาหูแนบกับบานประตูเพื่อแอบฟัง

"พวกหนู..."

"ชู่ว" เสิ่นจือเอานิ้วชี้แตะที่ริมฝีปาก พยายามทำตัวน่ารักเพื่อเอาตัวรอด

"คุณลุงตากล้องคะ พวกเราอย่าไปกวนตอนที่คุณน้ากับคุณน้าสะใภ้กำลังจุ๊บๆ กันอยู่ข้างในเลยนะคะ ไม่งั้นคุณลุงจะกลายเป็นคนบาปหนาเลยนะ"

กู้ซินยิ่งมีสีหน้าเรียบเฉย เอ่ยคำพูดเกินจริงออกมาว่า

"ใช่แล้ว ไม่แน่ว่าคุณน้าของหนูอาจจะกำลังมีเบบี๋ในไม่ช้านี้ก็ได้ คุณลุงอย่าส่งเสียงดังสิคะ"

ตากล้องถูกเด็กสองคนพูดใส่จนหน้าแดงเถือกไปหมด

สุดท้าย เขาก็พาชาวเน็ตกว่าห้าสิบล้านคนเข้าร่วมทีมแอบฟังของเด็กทั้งสองคนอย่างว่าง่าย

ภายในห้อง

ซีอวิ๋นถานใช้สองมือยันบานประตูขนาบข้างศีรษะของสือหยาง ร่างกายบอบบางใช้ท่วงท่าที่ดุดัน ดันตัวเขาให้ชิดกับบานประตู

เธอเตี้ยกว่าเขาหนึ่งช่วงศีรษะ ต้องแหงนหน้าขึ้นถึงจะมองเห็นดวงตาของเขาได้

แต่กริยาท่าทางของซีอวิ๋นถานไม่ได้ดูด้อยกว่าเลย คนที่ดูเย็นชา พอถูกบีบคั้นจนถึงขีดสุด ความดื้อรั้นในสายเลือดก็ถูกงัดออกมาจนหมด

การที่เธอสามารถปราบคนจองหองอย่างสือหยางได้ สิ่งที่พึ่งพามาโดยตลอดไม่ใช่ความอ่อนโยนเอาใจ หรือนิสัยชอบออดอ้อนน่ารัก

สือหยางมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาลึกซึ้งและเปี่ยมไปด้วยความรัก ความกล้าที่จะอธิบายในใจเพิ่มพูนขึ้นอีกครั้งเพราะการกระทำของเธอ

เขาอยากอธิบาย เขาอยากพูด

แต่ซีอวิ๋นถานอยู่ใกล้เขามาก ลมหายใจที่อยู่ใกล้แค่คืบของทั้งสองคน ทำให้คำพูดทั้งหมดของเขาจุกอยู่ที่คอ

ซีอวิ๋นถานสามารถได้ยินเสียงหัวใจเต้นของสือหยางได้อย่างชัดเจน มันเต้นรัวเร็วและคุ้นเคยเป็นอย่างดี

จนทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงตามไปด้วย

"นายหมายความว่ายังไงกันแน่..."

พอเริ่มเอ่ยปาก หยาดน้ำตาที่เอ่อล้นอยู่ในเบ้าตาก็หยดแหมะลงมา ร่วงหล่นลงบนหลังมือของสือหยางโดยตรง ร้อนผ่าว

สือหยางอยากจะช่วยเช็ดน้ำตาให้เธอ แต่กลับถูกซีอวิ๋นถานปัดมือออก

"พูดมา ห้ามแตะเนื้อต้องตัว"

มือของสือหยางชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะหดกลับไปทิ้งตัวไว้ข้างลำตัวอย่างว่าง่าย

คนที่จองหองและดื้อรั้นมาตลอดทั้งวัน ตอนนี้กลับถูกดุจนหงอเหมือนสุนัขพันธุ์ใหญ่ที่ทำความผิด แม้แต่สายตาก็ยังดูเจียมเนื้อเจียมตัว

เขาเปิดคลิปวิดีโอที่ตัวเองเพิ่งได้ดูเมื่อกี้ให้ซีอวิ๋นถานดูหนึ่งรอบ

แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเองในวันนั้นตั้งแต่ต้นจนจบให้ฟังอีกครั้ง

น้ำเสียงของสือหยางแผ่วเบา แหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูผ่านลำคอ

"งานเลี้ยงฉลองปิดกล้องวันนั้น ฉันดื่มหนักไปหน่อย ตื่นมาเธอก็อยู่ข้างๆ แล้ว เสื้อผ้าหลุดลุ่ย เธอกำลังร้องไห้ ฉันจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น จำไม่ได้จริงๆ โรงแรมก็บอกว่ากล้องวงจรปิดเสีย ผู้จัดการของเธอก็ออกแถลงการณ์ ทุกคนก็เลยพากันด่าฉัน"

ซีอวิ๋นถานจะไม่เข้าใจได้อย่างไร เธอกับสือหยางถูกหลานหลันวางแผนหลอกปั่นหัวเข้าให้แล้ว

ส่วนเธอกับสือหยาง ก็เกือบจะต้องเลิกราและคลาดแคล้วกันเพราะผู้หญิงแบบนั้น...

ความรู้สึกหวาดกลัวย้อนหลังพุ่งพล่านขึ้นมาราวกับกระแสน้ำ ดับไฟโกรธเฮือกสุดท้ายในอกจนมอดดับไม่เหลือหลอ

อ้อมกอดอันอบอุ่นของชายหนุ่มสวมกอดเธอจากด้านหลัง บนตัวเขายังคงมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของชาขาว ซึ่งค่อยๆ ซึมซาบกลืนกินกลิ่นอายของเธอ

สือหยางลองหยั่งเชิงโอบกอดเธออย่างระมัดระวัง พอรู้ตัวว่าซีอวิ๋นถานไม่ได้ผลักไส กลับหันตัวกลับมาในอ้อมกอดของเขา สือหยางถึงกล้ากระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น

สือหยางกอดซีอวิ๋นถานแน่นมาก ราวกับอยากจะหลอมรวมเธอเข้าไปในร่างกายของเขา

"อวิ๋นถาน... อย่าโกรธฉันเลยนะ เลิกหลบหน้าฉันได้แล้ว ตกลงไหม"

ช่วงเวลาที่ผ่านมาคนที่เขารู้สึกผิดด้วยที่สุดก็คือซีอวิ๋นถาน

เขารักและหวงแหนความสัมพันธ์นี้ยิ่งกว่าใคร พอเห็นว่าวันนี้ซีอวิ๋นถานเอาแต่คอยหลบหน้าเขา ในใจของเขาก็ปวดร้าวราวกับถูกมีดกรีด

ความโกรธในใจของซีอวิ๋นถาน หลังจากได้รู้ความจริงทั้งหมด ก็จางหายไปเกินครึ่งแล้ว

แต่เธอก็ยังคงเงยหน้าขึ้นไปกัดที่ลำคอของสือหยางอย่างแรงหนึ่งที

ขอบตายังคงแดงช้ำ บนขนตายังมีหยาดน้ำตาที่ยังไม่แห้งเหือดเกาะอยู่ แต่แววตากลับเปลี่ยนจากความน้อยใจและโกรธเคือง กลายเป็นความสงสารและอ่อนใจ

"คนโง่ ใครใช้ให้นายไม่อธิบายแต่แรกล่ะ ถ้านายพูดแล้วฉันจะไม่เชื่อหรือไง"