บทที่ 66 คุณน้าคะ! ทำไมปากคุณน้าถึงแตกล่ะคะ?

สือหยางน้ำท่วมปาก

เขามองเธอด้วยสายตาตัดพ้อและน้อยใจ แม้แต่ทรงผมที่เซตมาอย่างดีตอนเช้า พอผ่านการถ่ายทำมาทั้งวันก็ลู่ตกลงมา ยิ่งทำให้เขาดูน่าสงสารเข้าไปใหญ่

"ตอนนั้นเธอหันหลังเดินหนีไปเลย แถมยังบล็อกช่องทางการติดต่อของฉันหมด แล้วยังให้ผู้ช่วยไล่ฉันตะเพิดอีก... จะให้ฉันอธิบายยังไงล่ะ?"

ซีอวิ๋นถานถึงกับพูดไม่ออก

ดูเหมือนว่า... มันจะเป็นแบบนั้นจริงๆ

ตอนนั้นพอเธอเห็นข่าว เห็นรูปถ่าย แล้วก็เห็นหลานหลันร้องห่มร้องไห้บอกว่า 'ถูกทำร้าย' สมองเธอก็ร้อนฉ่า ไม่ทันได้คิดอะไรให้ถี่ถ้วน ก็ผลักไสเขาออกไปให้พ้นทางทันที

ซีอวิ๋นถานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอื้อมมือไปโอบรอบเอวสอบของสือหยาง ทิ้งตัวอ่อนปวกเปียกซุกใบหน้าเข้ากับแผงอกของเขาแน่น

เสียงอู้อี้ดังขึ้น "โชคดีนะที่นายมาออกรายการนี้... สือหยาง พวกเราเกือบจะคลาดกันไปจริงๆ ซะแล้ว..."

"ใช่สิ ถ้าไม่ใช่เพราะจือจือเกลี้ยกล่อมให้ฉันมา ฉันก็คง... อื้อ!"

ริมฝีปากถูกสัมผัสอุ่นร้อนทาบทับลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ซีอวิ๋นถานเป็นฝ่ายประทับจูบปิดกั้นคำพูดทั้งหมดของเขา

จูบนี้ทั้งเร่าร้อนและดุดัน ราวกับเธอต้องการเติมเต็มช่องว่างที่ขาดหายไปในช่วงหลายวันที่ผ่านมาให้เต็ม ความน้อยใจ ความโกรธเคือง และความไม่ยินยอมพร้อมใจตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ถูกหลอมละลายกลายเป็นจูบที่ทั้งลึกซึ้งและดูดดื่ม

สือหยางชะงักไปชั่วขณะ

ฝ่ามือของเขาเลื่อนจากแผ่นหลังของเธอขึ้นมา ประคองท้ายทอยเอาไว้ ปลายนิ้วสอดประสานเข้ากับเรือนผมของเธอ

ทั้งสองคนสลับตำแหน่งกัน แผ่นหลังของซีอวิ๋นถานถูกดันไปชิดกับบานประตู

สือหยางเอียงศีรษะเพื่อมอบจูบที่ล้ำลึกยิ่งขึ้น เปลี่ยนจากฝ่ายตั้งรับเป็นฝ่ายรุก เปลี่ยนจากการหยั่งเชิงเป็นการช่วงชิง

ลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันจนแยกไม่ออกว่าของใครที่ปั่นป่วนกว่า เสียงริมฝีปากที่แนบชิดดังแทรกอยู่ในจังหวะการหอบหายใจ ดังแว่วมาเป็นระยะๆ ราวกับเสียงสายฝนกระทบใบกล้วย

ซีอวิ๋นถานโอบรอบคอชายหนุ่มอย่างหลงใหล ปลายนิ้วจิกเกร็งเบาๆ ที่ท้ายทอยของเขา

ฝ่ามือของสือหยางทาบอยู่ที่บั้นเอวของเธอ เขาช้อนตัวเธอขึ้นนิดหน่อย เพื่อให้เธอไม่ต้องเขย่งเท้าจนเมื่อยเกินไป

เธออาศัยจังหวะนั้นกระโดดขึ้นเบาๆ เกาะติดหนึบอยู่บนตัวสือหยางเหมือนหมีโคอาลา ทำให้ทั้งสองคนแนบชิดกันยิ่งขึ้นจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน

บานประตูถูกชนเบาๆ อีกครั้ง...

ตากล้องที่อยู่หน้าประตูได้ยินเสียงกระแทกประตูเบาๆ นั่น รวมถึงเสียงจูบดูดดื่มที่ดังเล็ดลอดออกมา ก็เข้าใจในวินาทีนั้นเลยว่าเกิดอะไรขึ้นข้างใน

เขาค่อยๆ หันเลนส์กล้องไปทางลานบ้านอย่างเงียบๆ แกล้งทำเป็นถ่ายวิวทิวทัศน์แทน

ขืนถ่ายทอดสดต่อไป มีหวังห้องไลฟ์สดได้โดนแบนอีกรอบแน่

คอมเมนต์ในไลฟ์สดเลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทุกคนพากันพิมพ์ข้อความว่า [ยินดีด้วยที่คืนดีกันนะ!]

[เสียงกระแทกประตู! ฉันได้ยินนะ!]

[พี่ตากล้อง จะหันกล้องหนีทำไมฮะ? หันกลับไปเดี๋ยวนี้นะ! ฉันบรรลุนิติภาวะแล้ว!]

ตากล้องก้มหน้าลง ก็พบว่าเสิ่นจือกับกู้ซินยังคงแอบฟังอยู่ ในฐานะผู้ใหญ่ที่ต้องเป็นตัวอย่างที่ดี เขามองตรงไปข้างหน้า นำเสนอความถูกต้องด้วยการเอามือปิดหูเด็กน้อยทั้งสองคนไว้ แล้วพาเดินย่องลงไปชั้นล่างอย่างเงียบเชียบ

หน้าจอมืดดับลง และสว่างขึ้นอีกครั้งในเวลาหกโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น

ทันทีที่ไลฟ์สดเปิดขึ้นมา ชาวเน็ตก็พากันโอดครวญทันที

[ตั้งหนึ่งคืน! รู้ไหมว่าเมื่อคืนฉันนอนแทบไม่หลับเลยนะ!]

[ฉันอยากจะมุดสายแลนเข้าไปดูให้รู้แล้วรู้รอดว่าสือหยางกับซีอวิ๋นถานทำอะไรกันอยู่ข้างใน!]

[ไหนบอกว่าฉันเป็น VIP คนสำคัญที่สุดไง? มีเรื่องอะไรที่ฉันดูไม่ได้ด้วยเหรอ?]

บนเตียงนอน จากก้อนผ้าห่มที่นูนขึ้นมาเล็กน้อย มีแขนเล็กๆ ขาวอวบโผล่พรวดออกมา ตบแปะลงบนผ้าปูที่นอน

นิ้วป้อมๆ ทั้งห้าค่อยๆ กางออกอย่างเชื่องช้า เหมือนลูกแมวน้อยที่เพิ่งตื่นนอนแล้วยืดกรงเล็บกางออก

เสิ่นจือหาวหวอดๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง เพิ่งตื่นนอนหมาดๆ แก้มยังเป็นสีชมพูระเรื่อ ดวงตายังลืมไม่ขึ้นเต็มที่

ผมบนหัวยุ่งเหยิงเป็นรังนก

เธอหันไปมองพื้นที่ว่างข้างตัวอย่างงัวเงีย

ว่างเปล่า

ทำไมยังว่างเปล่าอยู่อีกเนี่ย!

ถ้าไม่ใช่เพราะผ้าปูที่นอนตรงนั้นมีรอยยับย่นล่ะก็ เธอคงคิดว่าคุณน้ารองไม่ได้กลับมานอนห้องทั้งคืนแน่ๆ

ปากเล็กๆ สีแดงระเรื่อของเสิ่นจือเบะออกเบาๆ จากนั้นก็ปีนลงจากเตียงด้วยตัวเองอย่างพึ่งพาตัวเองได้ สวมรองเท้าแตะที่ใหญ่กว่าเท้าตัวเองตั้งเยอะ แล้วเดินเตาะแตะไปทางห้องน้ำ

ขณะที่เธอกำลังเขย่งเท้าจะเอื้อมไปจับลูกบิดประตู สือหยางก็เปิดประตูออกมาจากข้างในพอดี

วินาทีต่อมา เท้าของเด็กน้อยก็ลอยหวือขึ้นจากพื้น

สือหยางค้อมตัวลง ใช้แขนข้างหนึ่งช้อนข้อพับเข่าของเธอ อุ้มเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างง่ายดาย

"ตื่นแล้วทำไมไม่เรียกคุณน้าล่ะครับ?"

เสียงของสือหยางเมื่อเช้านี้แหบพร่าเป็นพิเศษ แต่ปลายเสียงกลับมีความสดใสเบิกบานอย่างคนอารมณ์ดี เห็นได้ชัดว่าเขากำลังอารมณ์ดีสุดๆ

เขารู้สึกขอบคุณจือจือกับพี่ห่าวมากๆ ที่ยืนกรานให้เขามาออกรายการวาไรตี้นี้ ไม่อย่างนั้น เขากับซีอวิ๋นถานก็คงไม่มีบทสรุปที่ดีแบบนี้

และคงไม่คืนดีกันได้เร็วขนาดนี้ด้วย

"ฮึ~ เมื่อคืนคุณน้ากลับมาดึกมากๆ เลยนี่นา จือจือดูแลตัวเองคนเดียวก็ได้ค่ะ!"

เมื่อคืนตอนที่สือหยางกลับมา เสิ่นจือกับกู้ซินก็ล้มตัวลงนอนหลับปุ๋ยไปแล้ว

สือหยางก้มลงมองก้อนแป้งน้อยที่กำลังทำแก้มป่องงอนตุ๊บป่อง เขายอมรับผิดแต่โดยดี ยิ้มบางๆ แล้วตอบรับว่า "คุณน้าผิดเองแหละ"

เสิ่นจือเอามือเท้าสะเอว เชิดหน้าขึ้นพูดอย่างหยิ่งๆ

"ก็ต้องผิดอยู่แล้วสิคะ! เมื่อคืนคุณยายจ้าวเป็นคนเตรียมน้ำร้อนให้จือจืออาบนะ ถ้าไม่มีคุณยายจ้าว จือจือคงต้องนอนตัวเหม็นตุไปแล้ว!"

"ถ้าคุณน้าไม่เอาแผ่นมันฝรั่งทอด ไก่ทอด แฮมเบอร์เกอร์ เฟรนช์ฟรายส์ แล้วก็โคล่ามาง้อจือจือล่ะก็ จือจือจะไม่สนคุณน้าเลยคอยดู! แน่! นอน!"

"ต้องการเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ... งั้นคำขอโทษเมื่อกี้ของคุณน้าพอจะหักลบกลบหนี้ไปได้บ้างไหมล่ะ?"

เสิ่นจือสะบัดหน้าหนีอย่างแง่งอน ปรายตามองเขาด้วยความขัดใจ ราวกับตกใจมากที่เขากล้ามาต่อรองราคากับเธอ

"ถ้าคำขอโทษมันใช้ได้ผล จะมีร้านขายขนมไว้ทำไมล่ะคะ?"

สือหยางถูกเสิ่นจือทำให้ขำจนต้องหัวเราะออกมาในลำคอเบาๆ

เขาบีบแก้มตรงที่เป็นลักยิ้มของเด็กหญิงเบาๆ "คุณน้าสะใภ้อวิ๋นถานของหนูรับปากแล้วนะ ว่าอัดรายการเสร็จเมื่อไหร่ จะพาหนูไปเที่ยวสวนสนุก"

เสิ่นจือหายงอนเป็นปลิดทิ้งทันที

เธอโผเข้ากอดคอสือหยางด้วยความดีใจ ยิ้มแฉ่งอย่างมีความสุข "เย้! คุณน้ารองกับคุณน้าสะใภ้ใจดีที่สุดเลย!"

[จือจือเปลี่ยนสีหน้าไวยิ่งกว่าพลิกหนังสืออีก ฮ่าๆๆ]

[เรียกคุณน้าสะใภ้ไวขนาดนี้เลยเหรอ? งั้นลูกอมงานแต่งคู่จิ้นซีสือของพวกเราก็อยู่ไม่ไกลแล้วสิ!]

[สือหยาง นายมีวิธีหลอกเด็กเก่งเหมือนกันนะเนี่ย!]

เสิ่นจือยังพบอีกว่า หลังจากที่พลังงานในจี้หยกน้ำเต้าของเธอเพิ่มมากขึ้น เธอก็มองเห็นอะไรๆ ได้มากขึ้นด้วย

ยกตัวอย่างเช่น ด้ายแดงแห่งโชคชะตา

ตอนนี้เสิ่นจือสามารถมองเห็นได้เลยว่า บนหัวของสือหยางกับซีอวิ๋นถานมีด้ายแดงแห่งโชคชะตาเส้นหนาและแดงแปร๊ดเชื่อมโยงติดกันอยู่

พวกเขาสองคนเป็นคู่แท้ที่สวรรค์ลิขิตมาแต่แรกอยู่แล้ว!

เสิ่นจือเอียงคอ จู่ๆ ก็นิ่งเงียบไป แล้วพูดอย่างจริงจังว่า

"คุณน้าคะ ต่อไปคุณน้าต้องดีกับคุณน้าสะใภ้ให้มากๆ นะคะ! ดีมากๆ ไปเลย! ถ้าคุณน้าทะเลาะกับคุณน้าสะใภ้อีก จือจือจะช่วยคุณน้าสะใภ้ตีคุณน้าด้วย!"

สือหยางชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาทอประกายลึกซึ้งและแน่วแน่

"ไม่หรอกครับ ต่อไปนี้คุณน้าจะไม่ทะเลาะกับคุณน้าสะใภ้อีกแล้ว คุณน้าต้องขอบใจจือจือนะ ที่ช่วยให้กำลังใจคุณน้าไปอธิบายเรื่องเข้าใจผิดให้เคลียร์"

"ก็ต้องอย่างนั้นสิคะ~ พวกผู้ใหญ่นี่ชอบทำเรื่องให้มันซับซ้อนไปได้ มีปากไว้ก็เอาแต่มาแย่งของกินของจือจือ นิสัยไม่ดีที่สุดเลย!"

เมื่อคืนเธอแย่งซุปไก่กับคุณลุงเผย แต่ก็สู้เขาไม่ได้เลย!

เธอได้กินแค่ถ้วยเล็กๆ ใบเดียว ส่วนคุณลุงเผยไม่กลัวร้อน ซดไปตั้งชามใหญ่!

พอเธออยากจะกินอีก ก็ไม่มีเหลือแล้ว~ จือจือสายกินยังคงผูกใจเจ็บไม่หาย

เธอต้องรีบลงไปกินข้าวเช้า จะต้องกินให้หมดเกลี้ยงก่อนที่คุณลุงเผยกับพี่เย่จะตื่นเลยคอยดู!

เสิ่นจือถือแปรงสีฟันอันจิ๋วของตัวเอง แปรงฟันซี่เล็กๆ อย่างตั้งใจอยู่หน้ากระจก แต่จู่ๆ ก็ชะงักไป

เธอกะพริบตาปริบๆ เอียงหัวสังเกตดูอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะโพล่งคำถามที่ชวนอึ้งออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

"คุณน้าคะ ทำไมปากคุณน้าถึงแตกแบบนั้นล่ะคะ? ให้จือจือช่วยทายาให้ไหมคะ?"