บทที่ 68 คู่จิ้น 'วาฬสีน้ำเงิน' เปิดศึกฟาดฟันกันเอง

แต่ไม่ใช่เพราะโดนหลานหลันกัดหรอกนะ แต่เป็นเพราะหลังจากที่เขาสร่างเมาเห็ด และรู้ตัวว่าเผลอจูบกับหลานหลันไป เขาก็แปรงฟันอย่างบ้าคลั่ง แทบจะถลกหนังริมฝีปากตัวเองออกมาล้างให้สะอาด

ในโทรศัพท์มือถือของเขาก็มีแต่ข้อความที่ยังไม่ได้อ่านจาก 'ที่รัก' ของเขาเต็มไปหมด

มีตั้งแต่ข้อความตั้งคำถาม ร้องห่มร้องไห้ ไปจนถึงข่มขู่

ข้อความล่าสุดเขียนไว้ว่า: [ลู่จินหนาน! ถ้านายกล้าไปพัวพันกับนังนั่นในรายการอีก เราเลิกกัน!]

ลู่จินหนานง้อแฟนสาวมาตั้งแต่เช้า ริมฝีปากที่เพิ่งจะแห้งแตกก็ปริแตกจนเลือดซิบอีกครั้ง แต่ก็ยังง้อไม่สำเร็จ ตอนนี้วีแชตของเขายังคงนอนแอ้งแม้งอยู่ในบัญชีดำของที่รักอยู่เลย

ถ้าไม่ติดว่าสัญญาเขียนไว้ชัดเจนว่าห้ามถอนตัวกลางคัน ลู่จินหนานคงเผ่นแน่บไปนานแล้ว!

แต่เขากลับหนีไม่ได้ แถมยังต้องแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น และต้องมายืนคู่กับยัยผู้หญิงเสียสติอย่างหลานหลันอีก... ชีวิตเขาช่างน่าสงสารจริงๆ!!!

พระเจ้าก็รู้ ว่าเดิมทีเขาแค่อยากจะมาสร้างกระแสจิ้นกับซีอวิ๋นถานในรายการ เพื่อปั่นกระแสเฉยๆ

กะจะใช้ซีอวิ๋นถานเป็นเครื่องมือให้แฟนคลับตัวยงของเขาค่อยๆ ชินชา ถึงตอนที่เขาประกาศคบกับ 'ที่รัก' แฟนคลับจะได้ไม่ต่อต้านจนแฟนเขาต้องโดนด่า

ใครจะไปคิดว่าตัวเองจะซวยขนาดนี้!

ถ้าเขารู้ว่าไอ้เห็ดพิษตะกร้านั้นเมื่อคืนใครเป็นคนขายให้ล่ะก็ เขาไม่ปล่อยมันไว้แน่!

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ลู่จินหนานก็ตวัดสายตาที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจปนสงสัยไปทางลู่เว่ยเว่ย

เขาจำได้แม่นว่าลู่เว่ยเว่ยเป็นคนเสนอให้ซื้อเห็ด... ยัยตัวซวยเอ๊ย!

แม้ว่าวันนี้ลู่จินหนานจะแต่งตัวหล่อเหลาดูดีแค่ไหน แต่ก็ปิดบังสายตาที่ทั้งรังเกียจและสิ้นหวังไว้ไม่มิดเลยสักนิด

ทางฝั่งหลานหลัน พอเห็นสือหยางกับซีอวิ๋นถานสวีตหวานกัน ก็หงุดหงิดจนแทบจะพ่นไฟ

เธอแอบรักสือหยางมาตั้งหลายปี แต่เขาไม่เคยแม้แต่จะปรายตามองเธอเลย

เธอมีอะไรด้อยกว่าซีอวิ๋นถานตรงไหนฮะ!

หลานหลันคิดว่าไม่ว่าจะยังไง เธอก็ต้องเอาคืนซีอวิ๋นถานให้ได้สักหน จึงพูดโอ้อวดขึ้นมาว่า

"เมื่อคืนพวกเรานอนหลับสบายมากเลยล่ะค่ะ บ้านเถ้าแก่หวังเป็นถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ ไม่ต่างอะไรกับนอนโรงแรมหรูๆ เลย"

"พี่อวิ๋นถานคะ เมื่อคืนพี่พักที่ไหนเหรอคะ? คงไม่ได้หาที่พักไม่ได้จนต้องไปนอนเต็นท์หรอกนะคะ?"

ซีอวิ๋นถานรับรู้ได้เสมอว่าหลานหลันมีอคติกับเธอ แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าหลานหลันจะกล้าทำลายความรักของเธอ

ตอนอนุบาลก็แย่งกระโปรง ตอนประถมก็แย่งสีเทียน ตอนมัธยมต้นก็แย่งเครื่องสำอาง พอขึ้นมัธยมปลายก็ยังมาแย่งโควตาเข้าชมรมเต้นรำของเธออีก

ดูเหมือนว่าอะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับเธอ หลานหลันจะต้องเข้ามามีส่วนร่วมเพื่อแย่งชิงไปเสียทุกเรื่อง

เมื่อก่อนซีอวิ๋นถานไม่เคยยอมแพ้ ครั้งนี้ก็เช่นกัน!

ตระกูลหลินอาจจะมีหน้ามีตาในเมืองเจียงเฉิง แต่ตระกูลซีของเธอก็ไม่ใช่ครอบครัวเล็กๆ ที่ใครจะมารังแกได้ง่ายๆ เหมือนกัน!

"ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกจ้ะ เมื่อคืนฉันนอนหลับสบายมาก มีสายลมภูเขาพัดเย็นสบาย เสียงน้ำพุไหลริน พอตื่นมาคุณยายก็เตรียมอาหารเช้าร้อนๆ ไว้ให้ สบายกว่าที่คิดเยอะเลยล่ะ"

"ส่วนเธอ เมื่อวานขายหน้าซะขนาดนั้น แถมยังโดนหามส่งโรงพยาบาลไปฉีดยาระงับประสาทอีก ก็คงหลับสบายอยู่แล้วแหละเนอะ ส่วนจะนอนในคฤหาสน์หรือส้วมในชนบท เธอเองก็คงจำไม่ได้ด้วยซ้ำมั้ง?"

หลานหลันถูกตอกกลับจนอยากจะพุ่งเข้าไปตบ แค่ขยับเข้าไปใกล้ซีอวิ๋นถานได้ก้าวเดียว อีกฝ่ายก็รีบยกมือขึ้นปิดจมูก แล้วทำหน้าขยะแขยง

"ทำไมตัวเธอถึงมีกลิ่นเหม็นตุๆ ล่ะ? หรือว่าเมื่อวานท้องเสียแล้วล้างก้นไม่สะอาด?"

[เชี่ย นางฟ้าของฉันปากคอเราะร้ายขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ฮ่าๆๆ! ชอบอะ!]

[หลานหลัน เธอจะหาเรื่องใส่ตัวไปทำไมเนี่ย?]

[ซีอวิ๋นถาน: ฉันไม่มีหน้าที่ต้องทนรองรับอารมณ์หลานหลัน!]

สีหน้าของหลานหลันเปลี่ยนไปมาอย่างน่าดูชม จนพูดไม่ออกเลยสักคำ

เมื่อวานคนที่ท้องเสียไม่ได้มีแค่ลู่จินหนานคนเดียว ตอนท้ายๆ หลานหลันเองก็อั้นไม่อยู่เหมือนกัน

พอลู่จินหนานนึกขึ้นได้ เขาก็เพิ่งจะรู้ตัว

เออว่ะ!

เมื่อวานคนที่ขี้แตกไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวนี่หว่า!

แล้วทำไมฮอตเสิร์ชเมื่อวานถึงมีแต่ข่าวเขาขี้แตกใส่กางเกงอยู่คนเดียวล่ะ คนที่ต้องอับอายขายหน้าก็คือเขา คนที่โดนพวกเกย์ตามรังควานก็คือเขาอีก

กลายเป็นว่าเขารับจบอยู่คนเดียว

ส่วนหลานหลันกลับลอยนวล... ยิ่งคิด ลู่จินหนานก็ยิ่งโมโห โพล่งออกมาว่า "ฉันว่าเมื่อวานพอกลับไปเธอคงแค่ล้างตัวลวกๆ แล้วก็เข้าครัวเลย แถมตอนหลังไปโรงพยาบาลก็ยิ่งไม่มีเวลาอาบน้ำ... มิน่าล่ะ เมื่อกี้ฉันถึงได้กลิ่นเหม็นแปลกๆ ลอยมาตลอดเลย..."

หลานหลันหันขวับไปถลึงตาใส่ ขู่ให้เขาหุบปาก

แต่ลู่จินหนานแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น แฉต่อว่า

"ฉันจำได้ว่าพี่สะใภ้ใหญ่เคยบ่นเรื่องเธอว่า พอกลับถึงบ้านก็ถอดถุงเท้าทิ้งเรี่ยราด ตอนเด็กๆ กางเกงในตัวเดียวก็ใส่เป็นอาทิตย์... เป็นผู้หญิงซะเปล่า ทำไมถึงได้ซกมก ไม่รักความสะอาดขนาดนี้ฮะ!"

หลานหลันหน้าเขียวปัด

ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็พังพินาศไปด้วยกันนี่แหละ!

หลานหลันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เค้นรอยยิ้มเย็นชาออกมา

"นายคิดว่าตัวเองสะอาดนักหรือไง? ฉันจำได้ว่าพี่เขยเคยบอกว่า ตอนเด็กๆ นายเคยชิมขี้มูกตัวเองด้วยนี่! มิน่าล่ะ เมื่อวานพอเห็นขี้วัวถึงได้ตื่นเต้นจนเดินไม่เป็น ถึงขนาดเอาหัวพุ่งหลาวใส่เลย!"

"หลานหลัน! ตดเธอนี่เหม็นจนวัวตายได้เลยนะ!"

"ลู่จินหนาน เท้านายน่ะเหม็นหึ่งไปทั้งหมู่บ้านแล้ว!"

"ถุย!" หลานหลันเค้นเสียง 'เหอะ' ออกมาจากลำคอ แล้วถ่มน้ำลายใส่ลู่จินหนานเต็มแรง

น้ำลายก้อนนั้นลอยละลิ่วเป็นเส้นโค้งสวยงาม ก่อนจะตกลงบนตัวลู่จินหนานอย่างแม่นยำ

ลู่จินหนานมองก้อนน้ำลายนั้น ตัวแข็งทื่อไปสามวินาทีเต็ม

"อ๊ากกกกก——"

"หลานหลัน นังแพศยา! ฉันจะฉีกปากเธอ!" ลู่จินหนานฟิวส์ขาด สะบัดเสื้อคลุมทิ้งอย่างรังเกียจ ถกแขนเสื้อขึ้นแล้วพุ่งเข้าไปหาหลานหลันทันที

ไม่สนแล้วภาพลักษณ์หนุ่มแว่นผู้สุภาพอ่อนโยน ไม่สนแล้วมาดคุณชายไฮโซ อะไรก็ไม่สนมันแล้ว

เขาพุ่งตัวเข้าใส่ราวกับกระทิงคลั่งที่กำลังตาแดงก่ำ

หลานหลันเองก็ไม่ยอมแพ้ เตะรองเท้าส้นสูงทิ้ง ยืนเท้าเปล่าตั้งรับ "เข้ามาสิ! ใครกลัวใคร! หมั่นไส้ไอ้กุ้งแห้งอย่างนายมาตั้งแต่เด็กแล้ว!"

หลานหลันกับลู่จินหนานเขม่นกันมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว เส้นความอดทนในสมองตึงเปรี๊ยะมาตลอด พอมาถึงจุดนี้ก็ขาดผึง ระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างเต็มที่

ไม่สนแล้วว่านี่คือสถานการณ์ไหน และไม่สนด้วยซ้ำว่ามีเด็กๆ ยืนอยู่ตรงนี้ด้วย ทั้งคู่ฉีกหน้ากากเข้าหากัน เปิดฉากด่าทอกันอย่างหยาบคาย

ทั้งคู่ยิ่งด่าก็ยิ่งขยับเข้าหากัน ยิ่งด่าก็ยิ่งเสียงดัง ยิ่งด่าก็ยิ่งหยาบคาย

หลานหลัน: "เว่ยเว่ย! มาช่วยน้าถลกกางเกงอานายหน่อยสิ! ฉันจะประจานก้นมันให้คนทั้งโลกได้เห็น!"

ลู่จินหนาน: "ยวี่เฟิง! มาช่วยอาจิกหัวน้าแกหน่อย! วันนี้อาจะสั่งสอนนังไก่เป็นโรคนี่ให้เข็ด!"

สือหยางกับซีอวิ๋นถานถึงกับอึ้ง รีบดึงจือจือกับกู้ซินมาปิดหูปิดตาคนละคนทันที

"จือจือ อย่าดูนะลูก!"

"ซินซิน ห้ามฟังนะ!"

ส่วนเผยเส้าหยวนก็เอามือข้างหนึ่งปิดตาเผยอวี้เย่ แต่แอบแง้มร่องนิ้วไว้ให้ดูนิดนึง ส่วนมืออีกข้างก็ถือโทรศัพท์วิดีโอคอลกับเย่อิ่งโฮ่วเพื่อถ่ายทอดสดเหตุการณ์ให้ดู ทั้งครอบครัวนั่งกินเผือกกันอย่างเงียบๆ แต่มีความสุข

ในช่องแชต แฟนคลับของทั้งสองฝ่ายประกาศตัดขาดกันอย่างเป็นทางการ มองอีกฝ่ายเป็นศัตรูคู่อาฆาตไปตลอดชีวิต

ส่วนผู้ชมขาจรก็กระหน่ำพิมพ์ข้อความขำขัน ตาไม่กะพริบเพราะกลัวพลาดชอตเด็ด

[ตบกันแล้ว! ตบกันจริงๆ ด้วย!]

[เกิดมา 20 ปี เพิ่งเคยเห็นฉากแบบนี้ในรายการวาไรตี้!]

[รอแป๊บได้มั้ย? ข้าวกล่องฉันยังมาไม่ถึงเลย ฉันจะรอเอาไว้กินตอนดูไปด้วยอะ!]

[อาชีพผู้กำกับของหวังหยางกำลังเผชิญกับความท้าทายครั้งยิ่งใหญ่]

ผู้กำกับหวังหยางก็ยืนอึ้งไปเหมือนกัน

เขาทำรายการเรียลลิตี้โชว์มาหลายปี มั่นใจว่าเคยเห็นมาหมดแล้วทุกสถานการณ์

ทั้งดาราตกสวรรค์ ติดคุก ก่อคดีอาชญากรรม หรือแม้แต่มาตามหาญาติพี่น้อง... แต่ไม่เคยเจอใครหน้าด้านยืนด่าทอกันปาวๆ แบบนี้มาก่อนเลย

"เงียบ! เงียบเดี๋ยวนี้!"

ผู้กำกับหวังหยางยกโทรโข่งสีชมพูคู่ใจขึ้นตะโกนลั่น แต่ก็ไร้ผล สุดท้ายทีมงานก็ต้องกรูเข้าไปจับหลานหลันกับลู่จินหนานแยกออกจากกัน

สภาพหลานหลันตอนนี้ ผมเผ้าหลุดลุ่ย เครื่องสำอางเลอะเทอะไปครึ่งหน้า ชายกระโปรงเปื้อนโคลน ยืนเท้าเปล่า รองเท้าส้นสูงปลิวไปอยู่ไหนแล้วก็ไม่รู้

ลู่จินหนานเองก็สภาพไม่ต่างกัน กระดุมเสื้อเชิ้ตหลุดไปสองเม็ด บนคอมีรอยข่วนแดงๆ หลายรอย ผมเผ้ายุ่งเหยิงเป็นรังนก

แขกรับเชิญสองคนที่ตอนเช้ายังแต่งตัวสวยหล่อดูดี ตอนนี้สภาพไม่ต่างอะไรกับลุงป้าที่ตบตีกันแย่งไข่ไก่ลดราคาหน้าหมู่บ้านเลย

มุมปากของผู้กำกับหวังหยางกระตุกยิกๆ ไม่หยุด

ข่าวดี: รายการตอนนี้น่าจะดังระเบิด

ข่าวร้าย: ฟุตเทจที่ถ่ายมาวันนี้คงเอาไปใช้ไม่ได้เลยสักนิด!