บทที่ 69 หงับๆๆๆ~ อร่อยจังเลย!

ผู้กำกับหวังสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วสูดเข้าไปอีกเฮือกใหญ่

เขาหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง ก่อนจะโบกมือสั่ง

"พักครึ่งชั่วโมง ช่างแต่งหน้า เติมหน้าด่วน!"

"จับตาดูสองคนนั้นไว้ให้ดี! อย่าให้ตีกันอีกเด็ดขาด!"

เขาชะงักไปนิด แล้วเสริมอีกประโยคว่า "จับแยกกันให้อย่างน้อยสิบเมตร... ไม่สิ! ยี่สิบเมตร! ลากไปไกลๆ เลย!"

ในช่วงพักครึ่งชั่วโมง ทีมงานก็ต้องปรับเปลี่ยนแผนกิจกรรมช่วงเช้ากันอย่างเร่งด่วน

กิจกรรมแบบร่วมมือกันที่วางแผนไว้แต่แรก คงต้องพับเก็บไปก่อน ขืนจับหลานหลันกับลู่จินหนานมาอยู่ทีมเดียวกัน รายการคงต้องเปลี่ยนชื่อเป็น 'คู่หูนักมวยปล้ำ' แทนแน่ๆ

โชคดีที่ทีมงานเตรียมแผนสำรองเอาไว้แล้ว

"เปลี่ยนเป็นแข่งกันเก็บและขายสาลี่ชิวเยว่ กติกาเหมือนเมื่อวาน อนุญาตให้ร่วมมือกันนอกรอบ หรือจะลุยเดี่ยวก็ได้ วัดผลแพ้ชนะจากจำนวนสาลี่ชิวเยว่ที่ขายได้ ราคาตั้งเองตามใจชอบ ขอแค่ไม่ต่ำกว่าชั่งละ 10 หยวนก็พอ"

"ส่วนรางวัลผู้ชนะ ไม่ใช่แค่เรื่องกินอย่างเดียวนะ ทีมที่ได้อันดับหนึ่งจะได้ร่วมรับประทานอาหารและมีโอกาสได้ร่วมงานกับผู้กำกับชื่อดังอย่างเฉิงกังด้วย ส่วนอันดับสองจะได้เป็นพรีเซนเตอร์โฆษณารถยนต์ชิ้นพิเศษ อันดับสามกับสี่... อดจ้ะ"

พอได้ยินแบบนี้ แขกรับเชิญทุกคนก็ตาลุกวาว พากันถกแขนเสื้อเตรียมลุยกันเต็มที่

ผู้กำกับเฉิงกังเป็นผู้กำกับที่กวาดรางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์ระดับนานาชาติมาแล้วนับไม่ถ้วน นักแสดงหลายคนใฝ่ฝันอยากจะเล่นหนังของเขาสักครั้งในชีวิต

ต่อให้ได้ร่วมงานกันแค่ครั้งเดียว ก็สามารถเอาไปคุยโวโอ้อวดได้ตลอดชีวิต ถือเป็นเกียรติยศสูงสุดเลยทีเดียว

ส่วนเผยเส้าหยวนที่ได้รางวัลอิ่งตี้ (นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม) ก็เพราะผลงานที่ร่วมงานกับผู้กำกับเฉิงกังนี่แหละ

พอได้ยินชื่อเฉิงกัง เผยเส้าหยวนก็พูดติดตลกในฐานะคนมีประสบการณ์ว่า

"สงสัยวันนี้ทุกคนคงต้องงัดไม้เด็ดออกมาสู้กันสุดชีวิตแล้วล่ะสิ"

ถึงจะได้แค่อันดับสอง แต่รางวัลพรีเซนเตอร์โฆษณารถยนต์ก็ยั่วน้ำลายไม่เบา ใครจะไปเกี่ยงที่มีงานโฆษณาเพิ่มล่ะ จริงไหม?

หลังจากที่ผู้กำกับหวังหยางอธิบายกติกาเสร็จ ก็ปล่อยให้ทุกคนแยกย้ายไปปฏิบัติภารกิจโดยไม่ต้องรอให้มารวมตัวกันอีก

หมู่บ้านอวิ๋นขึ้นชื่อเรื่องสาลี่ชิวเยว่ ยิ่งพอเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง สาลี่ในหมู่บ้านก็ยิ่งลูกโต เปลือกบาง เนื้อหวานฉ่ำ น้ำเยอะ

แต่ด้วยความที่ตั้งอยู่ห่างไกล การขนส่งทางไปรษณีย์จึงทำได้ยาก ผลผลิตส่วนใหญ่จึงต้องพึ่งพาการขายตามช่องทางออฟไลน์ ทำให้ไม่ค่อยมีคนนอกพื้นที่รู้ว่าสาลี่ชิวเยว่ของหมู่บ้านอวิ๋นอร่อยแค่ไหน

ที่รายการจัดกิจกรรมนี้ขึ้นมา ก็เพื่อหวังว่าจะช่วยชาวบ้านระบายผลผลิตทางการเกษตรที่ตกค้างอยู่ได้บ้าง

กิจกรรมนี้แบ่งออกเป็นสองส่วน คือต้องไปเก็บสาลี่ชิวเยว่ที่สวนก่อน แล้วค่อยเอาไปขาย

แข่งขายสาลี่นับจำนวนงั้นเหรอ~ เหมือนเมื่อชาติก่อนเป๊ะ จือจือคิดในใจ แค่นี้จิ๊บๆ

ชาติก่อนเธอได้ที่หนึ่ง ชาตินี้ก็ต้องได้ที่หนึ่งเหมือนกัน

ก็ผลไม้ที่เธอเก็บมันทั้งหวานและอร่อยกว่าของคนอื่นนี่นา ใครจะอดใจไหวล่ะ?

｡૮⑉ᗜ⑉აᰔᩚ

จือจือเดินตามทีมงานไปยังสวนสาลี่ที่พวกเธอจะต้องลงมือเก็บ "พวกคุณเก็บสาลี่แถวนี้ได้เลยครับ เลือกลูกที่สุกๆ แล้วเด็ดได้เลย"

ที่ทีมงานต้องแบ่งการถ่ายทำออกเป็นสองส่วน ก็เพราะกลัวว่าถ้าลู่จินหนานกับหลานหลันมาเจอกันอีก จะได้วางมวยกันอีกรอบ

โชคดีที่หมู่บ้านอวิ๋นมีสวนสาลี่เยอะมาก เพียงพอให้ทุกคนแบ่งโซนกันเก็บได้สบายๆ

เนื่องจากเป็นกิจกรรมที่จับคู่ได้อย่างอิสระ สือหยางกับซีอวิ๋นถานจึงอยู่ทีมเดียวกันอย่างไม่ต้องสงสัย ส่วนเผยเส้าหยวนที่กลัวจะโดนอีกสองคนนั้นตามรังควาน ก็รีบขอเข้าร่วมทีมด้วยทันที

"ผลลัพธ์จะเป็นยังไงไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือขั้นตอนระหว่างทาง และคนที่ร่วมเดินทางไปด้วยต่างหากล่ะ" เผยเส้าหยวนพูดแฝงความนัย ผู้ใหญ่ที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็หัวเราะอย่างรู้ทัน

ขืนต้องมาทำงานงกๆ ทั้งวัน แถมยังต้องมาคอยรับมือกับหลานหลันและลู่จินหนานที่ตามรังควานไม่เลิก ดีไม่ดีตอนตัดต่อ รายการอาจจะตัดแอร์ไทม์ของพวกเขาออกจนหมดเกลี้ยงเลยก็ได้ ใครจะไปยอมให้เป็นแบบนั้นล่ะ

เพราะงั้นมันก็เสียเปล่าน่ะสิ!

ดังนั้น ที่บอกว่าจับคู่กันอย่างอิสระ เอาเข้าจริงก็แค่จับหลานหลันกับลู่จินหนานแยกออกจากกันเท่านั้นแหละ

จือจือลูบคลำจี้หยกน้ำเต้าที่หน้าอก มองเผินๆ เหมือนกำลังยืนเหม่อ แต่แท้จริงแล้ว ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของเธอนั้นต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

เหนือสาลี่ชิวเยว่ทุกลูกปรากฏหลอดพลังงานที่บ่งบอกถึงระดับความอร่อย

เธอสามารถรับรู้ได้อย่างแม่นยำว่าสาลี่ในสวนนี้ลูกไหนพร้อมกินแล้วบ้าง

เห็นได้ชัดว่าสาลี่ในสวนนี้ยังไม่ค่อยได้ที่นัก น่าจะต้องรออีกสักสองสามวันถึงจะสุกงอมเต็มที่

แต่พอมีจือจืออยู่ด้วย สถานการณ์ก็เปลี่ยนไป

จือจือนั่งยองๆ เอามือแตะพื้นดินอย่างแนบเนียน

พลังงานมหาศาลขุมหนึ่งไหลจากร่างกายของเธอลงสู่พื้นดิน ซึมซาบเข้าสู่รากไม้ แล้วแผ่ซ่านพลังงานสีทองอร่ามไปยังสาลี่ทุกลูก

สาลี่ชิวเยว่ที่รสชาติยังไม่ค่อยเข้าที่ ก็กลายเป็นอร่อยล้ำเลิศในพริบตา

ประจวบเหมาะกับที่เผยอวี้เย่เด็ดสาลี่ลูกหนึ่งมาลองชิม ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างเป็นประกายวิบวับ

พอเคี้ยวไปสองคำ น้ำหวานฉ่ำก็แตกซ่านเต็มปาก ความหวานละมุนทำเอาเขาพูดไม่ออก ได้แต่กัดกินคำโตๆ จนแก้มตุ่ยเหมือนหนูแฮมสเตอร์

แป๊บเดียว สาลี่ในมือก็เหลือแต่แกนล่อนจ้อน

พอโยนแกนทิ้ง มือของเผยอวี้เย่ก็เอื้อมไปเด็ดสาลี่ลูกใหม่บนต้นทันที

คราวนี้เขาไม่เลือกแล้ว คว้าลูกไหนได้ก็เอามาเช็ดๆ กับแขนเสื้อ แล้วก็กัดกร้วมเข้าให้

น้ำสาลี่กระเด็นเลอะมุมปาก เขารีบดูดจ๊วบๆ กลืนน้ำหวานที่ไหลย้อยลงมาถึงคางเข้าปากไปอย่างไม่ให้เสียของสักหยด

เผยเส้าหยวนเห็นเข้าก็ขมวดคิ้วดุ

"กินช้าๆ หน่อยสิลูก ก็แค่สาลี่เอง ทำไมทำตัวเหมือนไม่เคยกินมาก่อนเลย"

เผยอวี้เย่ไม่มีเวลาแม้แต่จะเถียง แก้มตุ่ยเคี้ยวตุ้ยๆ ได้แต่ครางอือๆ ออๆ ตอบรับไปงั้นๆ เผลอแป๊บเดียว สาลี่ในมือก็แหว่งไปเกินครึ่งแล้ว

พอกินลูกที่สองหมด กำลังจะคว้าลูกที่สาม ก็โดนเผยเส้าหยวนตีมือเบาๆ ขัดจังหวะ

"ไอ้หนู แกมาช่วยเก็บสาลี่ไปขายนะ ไม่ได้มานั่งกินสาลี่"

เลขาพรรคประจำหมู่บ้านที่มาเป็นผู้นำทางเห็นเข้าก็หัวเราะร่วน

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ในสวนมีสาลี่ตั้งเยอะแยะ เด็กชอบกินก็ให้กินเยอะๆ หน่อยจะเป็นไรไป"

พูดจบ ก็เด็ดสาลี่ลูกหนึ่งยัดใส่มือเผยอวี้เย่

เผยอวี้เย่ทั้งกลัวพ่อดุ แต่ก็อยากกิน

เขาชักมือกลับอย่างน้อยใจ สายตายังคงจับจ้องไปที่สาลี่ลูกโตบนต้นตาละห้อย

"แต่มันอร่อยจริงๆ นะครับ... ปาป๊า สาลี่ลูกนี้อร่อยกว่าสาลี่ทุกลูกที่ผมเคยกินมาเลยนะ! หวานเจี๊ยบเลย!"

เผยเส้าหยวนถอนหายใจอย่างจนปัญญา เอามือกุมขมับส่ายหน้ายิ้มๆ

เขากับคุณนายเย่ก็ไม่ใช่พวกเห็นแก่กินนี่นา ทำไมถึงได้ลูกชายที่ตะกละตะกลามขนาดนี้เนี่ย?

"ปาป๊า มันหวานอร่อยจริงๆ นะ ปาป๊าลองชิมดูสิ!"

เผยอวี้เย่เลือกสาลี่ลูกเต่งตึงยื่นไปตรงหน้าเผยเส้าหยวน แต่ผู้เป็นพ่อกลับแค่ปรายตามอง ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

"เมื่อเช้าพ่อกินข้าวมาอิ่มแล้วจ้ะ ไม่ได้ตะกละเหมือนแกหรอก"

"แต่..."

เผยเส้าหยวนขัดจังหวะอย่างเย็นชา พยักพเยิดไปทางต้นสาลี่ พร้อมกับเร่งเร้า

"แกก็ห้ามกินแล้ว กินไปตั้งสองลูก ไม่กลัวจุกหรือไง ดูสิ น้องจือจือกับน้องซินซินเขาเริ่มทำงานกันแล้ว แกก็รีบๆ ไปช่วยเก็บสาลี่ได้แล้ว"

เผยเส้าหยวนไม่ได้เป็นพ่อที่เข้มงวดอะไรหรอก แต่เขารู้ดีว่าตอนนี้กำลังถ่ายทอดสดอยู่

บางคำพูดถ้าเขาในฐานะพ่อไม่พูดดักไว้ก่อน พอรายการออกอากาศไป ก็อาจจะมีพวกมือดีเอาไปโจมตีได้ ที่เขาห้ามเผยอวี้เย่ก็เพื่อปกป้องลูกชายตัวเองนั่นแหละ

เผยอวี้เย่ลูบพุงกลมๆ ของตัวเอง บ่นพึมพำ "ก็ได้ครับ เริ่มจุกนิดๆ แล้วเหมือนกัน... รู้งี้เมื่อเช้าไม่น่าเชื่อปาป๊ากินข้าวเยอะเลย จะได้กินสาลี่ได้อีกสักลูก!"

เผยเส้าหยวน: ............

"ผลไม้อร่อยแค่ไหน มันจะกินแทนข้าวได้ไงฮะ! ไอ้เด็กดื้อเอ๊ย!"

เผยอวี้เย่โดนพ่อเขกหัวไปทีนึง ก็สะพายตะกร้าเดินฮึดฮัดไปอีกฝั่ง

"ก็มันอร่อยจริงๆ นี่นา! ปาป๊านั่นแหละที่ไม่รู้ของดี!"