บทที่ 70 ฮิฮิ~ เตรียมของขวัญไปฝากคุณอาสามที่ยังไม่เคยเจอหน้ากัน

[ฮ่าๆๆๆๆ สองพ่อลูกคู่นี้น่ารักจริงๆ!]

[สาลี่นี่ก็ดูไม่ต่างจากที่ขายตามร้านผลไม้เลยนะ มันจะอร่อยขนาดนั้นเชียว?]

[ถ้าเป็นผู้ใหญ่พูด ฉันคงคิดว่ามีสคริปต์ แต่เสี่ยวเย่พูดแบบนี้... ฉันชักจะสงสัยแล้วสิ]

[ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นหรอก พ่อแม่เป็นถึงอิ่งตี้กับอิ่งโฮ่ว ลูกจะเล่นละครไม่เป็นได้ไง? เว่อร์ไปแล้ว!]

เสิ่นจือลุกขึ้นยืนเงียบๆ ปัดมือเบาๆ แล้วยิ้มจางๆ ซ่อนความดีความชอบไว้มิดชิด

ตอนนี้เธอมีพลังงานอยู่เพียบ ถ้าสามารถเอาไปช่วยเหลือคนอื่นได้เพิ่มขึ้น ทำไมเธอจะไม่ทำล่ะ?

ยิ่งไปกว่านั้น การทำแบบนี้ยังช่วยส่งเสริมการพัฒนาเมืองอวิ๋นในอนาคตได้ด้วย เพราะตอนที่นั่งรถมาที่สวนสาลี่ เธอแอบได้ยินข่าวสารมานิดหน่อย

——นายกเทศมนตรีคนใหม่ของเมืองอวิ๋น แซ่เสิ่น เป็นคนเจียงเฉิง ชื่อว่า เสิ่นฝู่ชิง

ฮิฮิ คุณอาสามของตระกูลเสิ่นที่เธอยังไม่เคยเจอหน้านี่เอง~

ในเมื่อหมู่บ้านอวิ๋นอยู่ภายใต้การดูแลของคุณอาสาม เธอก็ต้องช่วยคุณอาสามพัฒนาที่นี่ให้เจริญรุ่งเรืองสิคะ~!

ในช่องแชตก็มีคนสงสัยเรื่องรสชาติสาลี่อยู่บ้าง แต่ไม่เยอะนัก ส่วนใหญ่ยังคงพูดคุยกันถึงความน่ารักของเด็กๆ จากแต่ละครอบครัวมากกว่า

สวนสาลี่แบ่งออกเป็นสองโซน โซนหนึ่งเป็นต้นเตี้ย อีกโซนเป็นต้นสูง

ต้นที่สูงๆ ผู้ใหญ่จะใช้บันไดปีนขึ้นไปเก็บกันหมด

ส่วนเผยอวี้เย่ได้รับมอบหมายให้พาน้องสาวสองคนไปเก็บสาลี่ที่โซนต้นเตี้ย

ถึงกิ่งก้านจะอยู่ค่อนข้างต่ำ แต่สำหรับเสิ่นจือที่ทั้งอายุน้อยที่สุดและตัวเล็กที่สุด การจะเด็ดสาลี่สักลูกก็ยังเป็นเรื่องยากอยู่ดี

เธอแหงนหน้าขึ้น ใช้ดวงตากลมโตสอดส่ายมองหาตามกิ่งไม้ใบไม้ ในที่สุดก็เล็งเป้าหมายไปที่สาลี่ลูกที่อยู่ต่ำที่สุดได้สำเร็จ

มันทั้งใหญ่ ทั้งกลม แถมยังอยู่ต่ำ เธอน่าจะเอื้อมถึง

เสิ่นจือให้กำลังใจตัวเองเงียบๆ ในใจ

เธอเขย่งปลายเท้า ยืดแขนสั้นๆ ขึ้นไปจนสุด ปลายนิ้วแตะโดนก้นสาลี่พอดิบพอดี

เธอดันมันไปทีนึง แต่สาลี่ไม่ขยับเลยสักนิด

เธอลองดันอีกที มันก็ยังไม่ขยับอยู่ดี

หน้าของเสิ่นจือเริ่มแดงก่ำเพราะออกแรง ลักยิ้มที่มุมปากยังเกร็งไปด้วยเลย

เธอเม้มปากแน่น จ้องสาลี่ลูกดื้อตาเขม็ง เหมือนกำลังเจรจากับมันว่า "คุณสาลี่... รีบๆ ร่วงลงมาเถอะค่ะ... จือจือจะไม่ปล่อยให้คุณหล่นพื้นหรอกนะคะ..."

จู่ๆ เท้าของเธอก็ลื่น

ปลายเท้าของเสิ่นจือไถลไปข้างหน้า ทำให้เสียการทรงตัว ร่างเล็กล้มคะมำคว่ำหน้าลงไปกองกับพื้น

"โอ๊ย——!"

เสิ่นจือหกล้มเข้าให้แล้ว

เด็กหญิงตัวน้อยนอนหมอบอยู่บนพื้น กะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง ปากเบะออกเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ เอามือยันพื้นยันตัวลุกขึ้นมาอย่างเชื่องช้า

กางเกงเปื้อนดิน ฝ่ามือก็ดำปี๋ หัวเข่ามีรอยดินเป็นวงกลมสองวง แถมปลายจมูกยังมีรอยเปื้อนฝุ่นอีกหนึ่งขีด

จากก้อนโมจิขาวจั๊วะน่ารังเกียจ กลายเป็นซาลาเปาคลุกฝุ่นไปซะแล้ว

ตอนที่ทุกคนกำลังคิดว่าเสิ่นจือต้องร้องไห้จ้าแน่ๆ เด็กหญิงกลับส่งยิ้มกว้างให้กล้อง ลักยิ้มบุ๋มลึก หวานหยดย้อยราวกับเพิ่งตักขึ้นมาจากโถน้ำผึ้ง

"คุณลุงตากล้องคะ ห้ามถ่ายตอนที่จือจือหกล้มนะคะ~"

เสิ่นจือขยับเข้าไปใกล้เลนส์กล้อง กระตุกชายเสื้อตากล้องเบาๆ แล้วกระซิบต่อรองด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

เด็กหญิงคงยังไม่รู้จักคำว่า 'ถ่ายทอดสด' สินะ

ตากล้องอดเอ็นดูท่าทางน่ารักน่าชังนี้ไม่ได้ เขายกมือขึ้นเช็ดรอยเปื้อนบนจมูกให้เธอเบาๆ แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "จือจือกลัวอายเหรอลูก?"

เสิ่นจือส่ายหน้าดุ๊กดิ๊ก รีบแก้ต่างอย่างจริงจัง "หกล้มไม่อายหรอกค่ะ จือจือแค่ยืนไม่อยู่เอง ผู้ใหญ่ก็หกล้มได้เหมือนกันแหละ"

"จือจือแค่กลัวว่าถ้าคุณตาคุณยาย คุณพ่อคุณแม่ แล้วก็พวกพี่ๆ เห็นเข้า พวกเขาจะเป็นห่วงจือจือน่ะค่ะ"

พูดจบ เสิ่นจือก็แหงนหน้าขึ้น ขยับเข้าไปใกล้อีกนิด

มือเล็กๆ จับชายเสื้อตากล้องแกว่งไปมาเบาๆ นัยน์ตาสีอำพันหยีโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว เป็นประกายวิบวับ

"คุณลุงคะ ถ้าคุณลุงไม่ถ่ายรูปเมื่อกี้ไว้ จือจือจะเด็ดสาลี่ลูกนั้นมาให้คุณลุงนะคะ ตกลงไหมคะ?"

ตากล้องก้มลงมองเด็กตัวกะเปี๊ยกที่สูงยังไม่ถึงเข่าเขาด้วยซ้ำ ความหวานทะลุจอทำเอาเขาเกิดอาการอยากขโมยเด็กอีกแล้ว

บรรดาแม่ๆ ทิพย์ที่อยู่หน้าจอก็พากันกรีดร้องระงม

[ลูกเอ๊ย ทำไมหนูถึงได้น่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ หกล้มแล้วยังไม่ร้องไห้ แถมยังกลัวคนอื่นจะเป็นห่วงอีก...]

[ตายแล้ว ฉันเพิ่งสังเกตว่าจือจือตัวเล็กนิดเดียวเอง เพิ่งจะห้าขวบเองนี่นา ทำไมถึงได้รู้ความและน่ารักขนาดนี้นะ!]

[คุณพี่ตากล้อง ใจร้ายเกินไปแล้ว ฮือๆๆ ทนดูจือจือของเราล้มลงไปแบบนั้นได้ยังไง?]

[จือจือลูกรัก! ห้ามให้เขานะ! เอามาให้ป้าดีกว่า! ป้าก็อยากได้สาลี่ที่หนูเก็บเองกับมือเหมือนกัน!]

[คนฉลาดเขาไปดักรอที่ตลาดอำเภออวิ๋นกันหมดแล้ว พวกเขาต้องไปขายสาลี่ที่นั่นแน่ๆ รอฉันด้วย! ฉันต้องไปเจอจือจือลูกสาวฉันให้ได้!]

พอตากล้องได้ยินจือจือออดอ้อน ก็แทบอยากจะตั้งกล้องทิ้งไว้ แล้วเดินไปเด็ดสาลี่ให้จือจือซะเดี๋ยวนี้เลย

ประจวบเหมาะกับที่เผยอวี้เย่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพอดี "น้องจือจือ อยากได้สาลี่ลูกไหน เดี๋ยวพี่เก็บให้เอง"

"อื้อ ดีเลยค่ะ! พี่เย่ ลูกนั้นแหละค่ะ~"

เผยอวี้เย่อายุมากกว่าเสิ่นจือสามปี เขาได้ความสูงยาวเข่าดีมาจากเผยเส้าหยวน แค่เอื้อมมือสุดแขนก็เด็ดสาลี่ลูกนั้นลงมาได้อย่างง่ายดาย

"น้องจือจือ อะนี่"

เสิ่นจือกะพริบตาปริบๆ รับมา แล้วยิ้มจนตาหยีพร้อมกล่าวขอบคุณ "ขอบคุณค่ะพี่เย่!"

"ไม่ต้องเกรงใจ! พี่เป็นลูกผู้ชาย เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก"

หูของเผยอวี้เย่แดงลามไปถึงปลายหู เขาเบือนหน้าหนี ทำทีเป็นมองหาสาลี่ลูกอื่น แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับหุบไม่ลงเลย

ราชินีจอเงินเย่ที่นั่งดูอยู่หน้าจอ แคปหน้าจอรัวๆ บันทึกภาพลูกชายสุดที่รักอยู่ตามลำพังกับเสิ่นจือเก็บไว้ทุุกชอต

เธอหลงรักเด็กผู้หญิงคนนี้เข้าอย่างจัง!

ทำไมเธอถึงไม่มีลูกสาวที่น่ารัก รู้ความ แล้วก็สวยขนาดนี้นะ?

ข่ายข่าย เด็กชายบ้านข้างๆ ไม่รู้ว่าโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่

พอถามไถ่ดูก็รู้ว่า ที่แท้สวนสาลี่แห่งนี้เป็นของคุณตาจ้าว พอรู้ว่าวันนี้น้องจือจือจะมาเก็บสาลี่ เขาก็เลยอาสามาช่วย

ข่ายข่ายไม่พูดไม่จา ก้มหน้าก้มตาเด็ดสาลี่ลูกที่กลมโตที่สุดบนต้นมาวางในตะกร้าของเสิ่นจือ

เสิ่นจือก้มมองสาลี่ในตะกร้า สลับกับเงยหน้ามองแก้มแดงปลั่งของข่ายข่าย แล้วก็ยิ้มออกมา "ขอบคุณค่ะพี่ข่ายข่าย!"

ข่ายข่ายเกาหัวแกรกๆ ตอบกลับเสียงเบาหวิวว่า "ไม่เป็นไรหรอก"

เผยอวี้เย่เหลือบมองสาลี่ที่ข่ายข่ายวางลงในตะกร้าของเสิ่นจือ แล้วก็ก้มมองสาลี่ในมือตัวเอง จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามันเล็กไป

เขาวางสาลี่ในมือลง เขย่งปลายเท้า มองหาสาลี่บนกิ่งไม้ตั้งนาน สองนาน กว่าจะเลือกลูกที่ใหญ่ที่สุดได้ แล้วเด็ดมันมาใส่ในตะกร้าของเสิ่นจือ "น้องจือจือ สาลี่ของพี่ใหญ่ที่สุดเลย!"

ข่ายข่ายก็ไม่ยอมแพ้ เลือกสาลี่ลูกที่กลมกว่าจากตะกร้าของตัวเองมาใส่ลงไป "น้องจือจือ สาลี่ของฉันกลมกว่าของนายอีก!"

เผยอวี้เย่เลือกสาลี่ลูกที่ใหญ่กว่าเดิมอีก

ข่ายข่ายก็เลือกสาลี่ลูกที่กลมกว่าเดิมอีก

...

ไม่นานนัก ตะกร้าของเสิ่นจือก็เต็มล้นเป็นภูเขาขนาดย่อม

"พอแล้วค่า พอแล้ว!" เสิ่นจือนั่งยองๆ หยิบสาลี่ที่ล้นออกมาใส่กลับเข้าไปใหม่ แล้วหยิบตะกร้าใบใหม่มาเปลี่ยน "พี่เย่ พี่ข่ายข่าย สาลี่ของพวกพี่ดีกว่าของจือจือตั้งเยอะ จือจือขอบคุณนะคะ~"

เสิ่นจือล้วงกระเป๋าหยิบทอฟฟี่กระต่ายขาวออกมาสองเม็ด แล้ววางใส่มือของทั้งสองคน คนละเม็ด

"จือจือเลี้ยงลูกอมพี่ๆ นะคะ~"

สองหนุ่มน้อยที่เพิ่งจะทำท่าฮึ่มฮั่มใส่กันเมื่อครู่ เหมือนถูกกดปุ่มหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

เผยอวี้เย่กับข่ายข่ายรับลูกอมไปพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย สบตากันแวบหนึ่ง ก่อนที่ทั้งคู่จะแกะเปลือกลูกอมด้วยความเร็วแสง ต่างคนต่างอยากเป็นคนแรกที่ได้กินลูกอมของเสิ่นจือ

แก้มของเผยอวี้เย่ป่องเป็นลูกไฟ "จือจือ ลูกอมที่เธอให้ อร่อยที่สุดเลย!"

ข่ายข่ายพูดขึ้นว่า "น้องจือจือ เดี๋ยวพี่ช่วยเก็บสาลี่ลูกที่ใหญ่ที่สุด ดีที่สุดให้เอง!"

พูดจบ ข่ายข่ายก็เดินไปหยิบตะกร้าใบใหม่ เตรียมลุยต่อ

เผยอวี้เย่ไม่ยอมน้อยหน้า คว้าอีกด้านของตะกร้าใบนั้นไว้ "นายทำได้คนเดียวเหรอ? ฉันก็ทำได้เหมือนกันแหละ!"

"ฉันเก็บเร็วกว่านายอีก!"

"ฉันเร็วกว่าต่างหาก! อย่าหวังจะมาทำตัวเด่นเอาหน้าต่อหน้าน้องจือจือเลย! ตำแหน่งพี่ชายที่เก่งที่สุดของจือจือ ต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น!" เผยอวี้เย่เถียงคอเป็นเอ็น

"เป็นของฉันต่างหาก!" ข่ายข่ายก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้

"..."

ทั้งคู่หยอกล้อทะเลาะกันไปมา พลางเดินห่างออกจากหน้ากล้องไปเรื่อยๆ

[มาแล้วๆ สงครามรอบใหม่ปะทุขึ้นอีกแล้ว!]

[ฉันชอบดูเวลาพวกพี่ๆ แย่งกันเอาใจจือจือจังเลย]

[พวกพี่ๆ แข่งกันเก็บสาลี่! ส่วนจือจือรับหน้าที่ลากตะกร้า เป็นภาพที่ดูเข้ากันสุดๆ~]

[ความอยากเอาชนะของเด็กผู้ชายนี่มันตลกจริงๆ ฮ่าๆๆๆ!]

[จือจือตัวแค่นี้ก็รู้จักฝึกฝนองครักษ์พิทักษ์ตัวเองแล้ว โตขึ้นมาจะขนาดไหนเนี่ย?]

เสิ่นจือส่ายหน้าอย่างจนใจ แล้วเดินอ้อมมาอยู่หน้ากล้อง

หันขวับกลับมา

ซูมเข้าใบหน้าโคลสอัปแบบไม่ให้ตั้งตัว

"พี่ๆ น้องๆ คุณลุงคุณป้าหน้ากล้องคะ~ จือจือขอเลี้ยงสาลี่ทุกคนเลยนะคะ~"

เสิ่นจือชูสาลี่ลูกที่สวยที่สุดขึ้นมาใกล้ๆ กล้อง ยิ้มหวานโชว์ลักยิ้มพิมพ์ใจ

"เดี๋ยวพวกเราจะไปขายสาลี่ที่ตลาดในตัวอำเภออวิ๋นกันค่ะ ใครว่างก็มาหาจือจือได้นะคะ~"