บทที่ 71 คุณน้าคะ~ ชิมสาลี่ไหมคะ~

ช่องแชตหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนไหลอย่างบ้าคลั่ง

[อ๊ากกกก จือจือลูกรัก หม่าม้ารักหนู!]

[จือจือสวยเกินไปแล้ว อยากจะงับเข้าให้สักคำจริงๆ!]

[ไม่ไหวแล้ว ขอเวลาครึ่งชั่วโมงนะลูก! หม่าม้าจะไปหาแล้ว!]

จือจือกะพริบตาปริบๆ มองข้อความในช่องแชตที่เลื่อนเร็วเสียจนตาลาย

กว่าเธอจะมองเห็นข้อความนึงชัดๆ ก็ต้องใช้เวลาสักพัก ริมฝีปากเล็กๆ ยื่นออกมานิดหน่อย ก่อนจะส่ายหัวเบาๆ

"ไม่ได้นะคะ จือจือไม่ใช่สาลี่ ห้ามกินจือจือนะคะ"

"คุณน้าคะ~ ชิมสาลี่ไหมคะ~"

₍ᐢ..ᐢ₎ᐝ

สาลี่ลูกใหญ่มาก ทางฝั่งผู้ใหญ่ก็ใช้เวลาไม่นานนักในการเก็บจนเต็มตะกร้าใหญ่ห้าใบ

สาลี่ที่ผู้ใหญ่กับเด็กๆ เก็บมารวมกัน อย่างน้อยๆ ก็ประมาณ 500 ชั่ง แค่ใช้เวลาช่วงบ่ายขายให้หมดนี่ก็ถือว่าเก่งแล้ว

สือหยางปรึกษากับคนอื่นๆ แล้วก็เห็นตรงกันว่าเก็บแค่นี้ก่อนก็พอ

ยังไงซะ การเก็บสาลี่ก็เร็วกว่าการขายอยู่แล้ว ถ้าขายไม่พอค่อยกลับมาเก็บใหม่ก็ยังทัน

แต่ถ้าเก็บไปเยอะๆ แล้วขายไม่หมด สาลี่ที่ค้างไว้ก็จะเสียของเปล่าๆ

กลุ่มคนดูเวลาเพิ่งจะสิบโมงเช้า พวกเขาขอยืมรถตู้จากทีมงานรายการ เพื่อขับไปตลาดอำเภออวิ๋นเตรียมตัวขายสาลี่

จากหมู่บ้านอวิ๋นไปสวนสาลี่ และจากสวนสาลี่ไปตลาดอำเภออวิ๋น ขับไปตามถนนสายเก่าของหมู่บ้าน ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึง

พอถึงตลาด สือหยางกับเผยเส้าหยวนก็เปิดท้ายรถตู้ ช่วยกันยกตะกร้าสาลี่ลงมาทีละใบ

ขณะที่สือหยางกำลังจะเขียนราคา 10 หยวน/ชั่ง ลงบนแผ่นโฟม จือจือก็รีบห้ามไว้

"คุณน้ารองคะ สาลี่ของพวกเราอร่อยขนาดนี้ ขายถูกๆ ไม่ได้นะคะ"

ราคา 10 หยวน/ชั่ง เป็นราคาต่ำสุดที่ทีมงานสอบถามจากชาวสวนแล้วว่าหักลบค่าแรงค่าเสื่อมสภาพแล้วแทบไม่ได้กำไรเลย

ยิ่งไปกว่านั้น จือจืออุตส่าห์ใส่พลังงานลงไปตั้งเยอะ

ขืนขาย 10 หยวน/ชั่ง ก็ขาดทุนย่อยยับสิ!

"พวกเราขาย 20 หยวนต่อชั่งเลยค่ะ!" จือจือพูดด้วยสีหน้าจริงจัง แต่กลับโดนสือหยางดีดหน้าผากดังเป๊าะ

"ยัยเด็กหน้าเงิน ขืนขายแพงขนาดนี้แล้วไม่มีคนซื้อจะทำยังไงฮะ?"

เผยอวี้เย่ที่เพิ่งจะเริ่มกินสาลี่อีกลูก กลับเห็นด้วยกับจือจือ "คุณอาสือหยางครับ สาลี่ของพวกเราอร่อยมากๆ จริงๆ นะครับ อร่อยกว่าผลไม้นำเข้าที่คุณแม่ซื้อมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตซะอีก"

"ผลไม้พวกนั้นขายแพงจะตาย สาลี่ลูกจิ๋วเดียวยังขายตั้ง 20 หยวนเลยนะครับ" เผยอวี้เย่ชูสองนิ้วขึ้นมาทำท่าประกอบ "ลูกเล็กกว่าสาลี่ของพวกเราตั้งครึ่งนึงแน่ะ!"

"ขนาดแพงขนาดนั้นก็ยังมีคนซื้อตั้งเยอะแยะ ผมว่าสาลี่ของพวกเราไม่ได้ด้อยไปกว่าผลไม้นำเข้าราคาแพงพวกนั้นเลยนะ ทำไมเราต้องขายถูกๆ ด้วยล่ะครับ? ของอร่อยก็ต้องขายแพงๆ ไม่ใช่เหรอครับ?"

เผยอวี้เย่อายุยังน้อย แต่หัวไวมาก

จือจือพยักหน้าหงึกหงักสนับสนุนอยู่ข้างๆ "ใช่ค่ะๆ ของดีแบบนี้จะขายถูกๆ ได้ยังไง! ต้องให้คุ้มค่าเหนื่อยของคุณตาจ้าวกับชาวบ้านสิคะ"

สือหยางชะงักไป

ตอนแรกเขาแค่อยากจะขายสาลี่ให้หมดไวๆ ไม่ทันได้คิดลึกซึ้งเท่าเด็กๆ เลย

เด็กๆ ไม่ได้มีความคิดซับซ้อนอะไร แค่คิดง่ายๆ ว่าของดีก็ควรขายได้ราคาดี

ซึ่งมันก็จริงนะ ค่าแรง ค่าเหนื่อยทั้งหมด จะไม่เอามาคำนวณรวมเป็นต้นทุนได้ยังไงล่ะ?

สุดท้ายเขาปรึกษากับแขกรับเชิญคนอื่นๆ แล้วตกลงกันว่าจะตั้งราคาสาลี่ไว้ที่ 15 หยวน/ชั่ง

แค่ราคาเท่านี้ ก็ไล่ลูกค้าไปได้เยอะแล้ว

"นี่พ่อหนุ่ม ขายทองหรือขายสาลี่เนี่ย ทำไมแพงจัง!"

สาลี่ลูกใหญ่ๆ ลูกนึงก็หนักเป็นชั่งแล้ว คิดดูสิว่าสาลี่ลูกนึงตกราคาตั้ง 15 หยวน นี่มันปล้นกันชัดๆ!

แต่จือจือไม่รีบร้อน เธอฉีกยิ้มกว้าง ยื่นสาลี่ลูกนึงให้คุณตาคนนั้น

"คุณตาคะ ลองชิมดูก่อนสิคะ สาลี่บ้านเราไม่อร่อยไม่คิดตังค์ค่ะ"

คุณตาที่เพิ่งจะทำหน้าถมึงทึงใส่ เมื่อกี้ พอได้เห็นรอยยิ้มหวานๆ ของจือจือ ก็ใจอ่อนยวบ โกรธไม่ลงอีกเลย

แกรับสาลี่มาอย่างงงๆ กัดไปคำนึง ร่างกายก็แข็งทื่อไปทันที

น้ำสาลี่หวานฉ่ำทะลักล้นออกมาแทบจะหยด

แถมยังหวานชื่นใจสุดๆ

เป็นความหวานที่สดชื่น ไม่เลี่ยนเลยสักนิด ที่สำคัญคือเนื้อสาลี่เนียนละเอียด แทบไม่มีกาก เคี้ยวสองทีก็ละลายหายไปในปาก ไม่รู้ตัวเลยว่ากลืนลงคอไปตอนไหน

เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมชื่นใจของสาลี่ที่อบอวลไปทั่วปาก

คุณตารีบกัดอีกคำ คราวนี้ได้สัมผัสกับความหอมหวานสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์ของสาลี่ชิวเยว่เต็มๆ คำ

แกไม่ได้กินสาลี่ที่รสชาติเข้มข้นอร่อยขนาดนี้มาหลายปีแล้ว!

คุณตาไม่พูดพล่ามทำเพลง ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งนาทีก็จัดการสาลี่ลูกกลมโตในมือจนเกลี้ยง

ท่าทีเกรี้ยวกราดเมื่อกี้หายวับไปกับตา "หนู ขอถุงใบสิ ตาเอาสิบลูก!"

สาลี่อร่อยขนาดนี้ แกต้องเอาไปฝากยายเฒ่ากับหลานๆ ที่บ้านให้ได้ชิมด้วย!

ซีอวิ๋นถานมาช่วยเลือกสาลี่ให้ เธอรู้ว่าคุณตาแอบเสียดายเงิน ตอนคิดเงินก็เลยแถมให้แกอีกสองลูก

"คุณตาคะ ทั้งหมด 120 หยวนค่ะ รับไปเลยนะคะ ถ้าอร่อยก็กลับมาอุดหนุนใหม่ได้นะคะ วันนี้พวกเราขายอยู่ที่นี่ทั้งวันเลยค่ะ"

คุณตาจ่ายเงินไป 120 หยวนรวดเดียว แอบใจหายอยู่เหมือนกัน แต่รสชาติสาลี่มันอร่อยจนยอมจ่ายได้โดยไม่คิดมาก

แกก็ไม่ใช่คนบ้านนอกคอกนาที่ไม่เคยเห็นโลกนะ เมื่อก่อนลูกสะใภ้ซื้อผลไม้ทั่วๆ ไปจากซูเปอร์มาร์เก็ตก็ราคาเป็นร้อยแล้ว รสชาติงั้นๆ สู้สาลี่นี่ไม่ได้เลยสักนิด

แถมไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า พอกินสาลี่ลูกนี้เข้าไป อาการคันคอที่เป็นอยู่ก็ทุเลาลงเยอะเลย

ขายได้หนึ่งออเดอร์แล้ว จือจือก็หันไปยิ้มกริ่มใส่สือหยาง

"คุณน้ารองคะ เห็นไหมคะ ของพวกเราอร่อยขนาดนี้ เดี๋ยวก็ขายหมดเกลี้ยงแน่ๆ ค่ะ!"

คราวนี้ เผยเส้าหยวนก็ชักจะอยากรู้แล้วสิว่าสาลี่นี่มันอร่อยขนาดนั้นจริงหรือเปล่า?

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาเลยหยิบสาลี่ที่อยู่ตรงหน้ามากัดไปคำนึง

แค่คำเดียวเท่านั้น เขาก็ชะงักงันไปเลย

เนื้อสาลี่กรอบอร่อย ไร้กาก หวานแต่ไม่เลี่ยน น้ำสาลี่เย็นชื่นใจไหลลงคอ ดับความร้อนในตัวไปจนหมดสิ้น

คำแรกยังไม่ทันได้เคี้ยวละเอียด เนื้อมันก็ละลายหายลงคอไปแล้ว

คำที่สอง ลิ้นยังอยากลิ้มรสต่อ แต่กระเพาะกลับสั่งให้รีบกลืนลงไป

คำที่สาม คำที่สี่... ไม่กี่คำ สาลี่ทั้งลูกก็หายวับไปกับตา!

เผยอวี้เย่กอดอก แซวผู้เป็นพ่อ

"เป็นไงล่ะปาป๊า? รู้ซึ้งถึงความอร่อยหรือยังล่ะ?"

เผยเส้าหยวนบรรลุธรรมแล้ว!

มิน่าล่ะ เจ้าลูกชายตัวดีถึงยอมอดข้าวเพื่อมากินสาลี่ที่สวน!

อย่าว่าแต่ 15 หยวน/ชั่งเลย ต่อให้ขาย 20 หยวน เขาก็ยอมซื้อ!

"อร่อย! สาลี่นี่อร่อยเหาะไปเลย!"

เผยเส้าหยวนเป็นถึงนักแสดงระดับอิ่งตี้ แถมตอนกินสาลี่ก็ไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำเลยสักนิด ทำเอาคนดูทางบ้านน้ำลายสอไปตามๆ กัน

[เชี่ย ชักอยากจะชิมบ้างแล้วสิ!]

[ฉันก็อยากกิน... แต่มันก็แค่สาลี่ไม่ใช่เหรอ? จะอร่อยเว่อร์ขนาดนั้นเลย?]

[รายการจ้างหน้าม้ามาแหงๆ ใครจะไปซื้อสาลี่แพงขนาดนั้น ราคานี้ฉันซื้อได้เป็นลังเลยนะ]

ถึงจะขายได้หนึ่งออเดอร์แล้ว แต่คนที่ยอมจ่ายราคานี้ก็ยังมีน้อยอยู่ดี

แต่จือจือก็ไม่รีบร้อน

จือจือกวาดสายตามองไปรอบๆ จนไปสะดุดเข้ากับหลานหลันและลู่เว่ยเว่ยที่อยู่ไม่ไกล

เด็กหญิงหรี่ตาลง มองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าแผงของพวกเธอได้อย่างชัดเจน

คนนี้เป็นลูกค้ารายใหญ่!

คุณน้าคนนี้เปิดร้านอาหารส่วนตัวระดับพรีเมียม กำลังตามหาสาลี่คุณภาพดีไปทำเมนูใหม่ต้อนรับลูกค้า

ชาติก่อน จือจือเป็นคนขายสาลี่ให้เธอ พอเธอชิมไปคำเดียว ก็ตกลงเหมาสาลี่ไป 200 ชั่งทันที

และออเดอร์นี้แหละ ที่ทำให้ลู่จินหนานกับหลานหลันได้เป็นที่หนึ่ง ได้ไปร่วมงานกับผู้กำกับเฉิงกัง แถมยังได้เป็นพรีเซนเตอร์โฆษณารถยนต์อีกด้วย

จือจือกลั้นหายใจ จ้องมองคุณน้าคนนั้นด้วยความตื่นเต้น

ไม่คิดเลยว่าชาตินี้ ลู่เว่ยเว่ยกับพรรคพวกจะได้เจอโอกาสดีๆ แบบนี้ก่อน ไม่รู้ว่าคุณน้าคนนั้นจะซื้อสาลี่ของพวกเธอหรือเปล่า

ถ้าซื้อ เธอกับคุณน้ารองก็อดได้ลูกค้ารายใหญ่ไปเลยสิ!