บทที่ 72 สาลี่นี่มันอร่อยขนาดไหนกันเนี่ย!

โจวหมิ่นเปิดร้านอาหารส่วนตัวระดับพรีเมียมอยู่แถวๆ นี้ ชื่อร้านว่า "อวิ๋นเว่ย"

ร้านของเธอไม่ใหญ่มาก แต่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วอำเภออวิ๋นและเมืองอวิ๋น ทุกๆ สัปดาห์ทางร้านจะเปิดตัวเมนูใหม่ ทำให้มีลูกค้าหน้าใหม่แวะเวียนมาลิ้มลองไม่ขาดสาย

จุดเด่นที่สุดของร้านอวิ๋นเว่ยคือ วัตถุดิบทุกอย่างต้องสดใหม่ตามฤดูกาลและมีคุณภาพสูงที่สุดเท่านั้น

ตราบใดที่อาหารคุณภาพดี ลูกค้ากลุ่มนี้ก็ไม่เคยเกี่ยงเรื่องราคา

ต่อให้เป็นแค่ผักกาดขาวต้มน้ำใสธรรมดาๆ แต่ถ้าผ่านฝีมือพ่อครัวระดับปรมาจารย์ของร้านอวิ๋นเว่ย ก็สามารถอัปราคาขายได้ถึงที่ 108 หยวนเลยทีเดียว

ช่วงนี้สาลี่เริ่มสุก โจวหมิ่นเลยมาเดินเลือกซื้อด้วยตัวเองที่ตลาด เธอตระเวนชิมมาหลายร้านแล้ว แต่ก็รู้สึกว่ารสชาติยังขาดอะไรไปนิดหน่อย ไม่จืดชืดไป ก็มีกากเยอะไป หรือไม่ก็หวานจนแสบคอ

พอมาลองชิมสาลี่ร้านนี้ แม้จะมีไม่เยอะ แต่รสชาติก็ถือว่าใช้ได้ หวานชื่นใจกว่าร้านอื่นๆ ที่ผ่านมา

ประกอบกับเห็นคนขายเป็นผู้หญิงกับเด็กหญิงตัวเล็กๆ เธอเลยใจอ่อน เอ่ยปากเสนอไปว่า

"สาลี่นี่ ฉันขอเหมาหมดเลยนะ คิดแปดหยวนต่อชั่งละกัน แล้วฉันขอสั่งเพิ่มอีกร้อยชั่งด้วย ตกลงไหม?"

หลานหลันดีใจจนเนื้อเต้น

เธอกำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าจะขายยังไงให้หมด ถึงราคาจะต่ำกว่าที่รายการกำหนดไว้สองหยวน แต่เธอจำได้ว่าเขาตัดสินแพ้ชนะกันที่น้ำหนักสาลี่ที่ขายได้ ส่วนเรื่องขาดทุนก็ไม่ใช่เรื่องของเธอสักหน่อย

ร้อยชั่ง!

แค่ออเดอร์นี้ออเดอร์เดียว ทีมเธอก็ชนะใสๆ แล้ว!

หลานหลันตอบตกลงทันที พร้อมกับนัดแนะกับโจวหมิ่นให้ไปส่งสาลี่ร้อยชั่งที่เหลือที่ร้านอวิ๋นเว่ยก่อนห้าโมงเย็น

โจวหมิ่นทิ้งที่อยู่กับเบอร์โทรศัพท์ไว้ จ่ายเงินค่าสาลี่ตรงหน้าเสร็จสรรพ ก็หิ้วถุงสาลี่เดินดูของในตลาดต่อ เพราะเธอต้องไปหาซื้อวัตถุดิบอย่างอื่นด้วย

[ร้อยชั่ง! หลานหลันชนะใสๆ แล้วงานนี้!]

[แปดหยวนต่อชั่ง ต่ำกว่าที่รายการตั้งไว้ตั้งสองหยวน...]

[ยังไงซะเธอก็ไม่ได้เป็นคนจ่ายส่วนต่างนี่นา เธอก็ต้องดีใจอยู่แล้ว]

[หลานหลันช่วยขายให้ก็ดีแค่ไหนแล้ว ขืนปล่อยไว้ที่หมู่บ้านก็เน่าเสียเปล่าๆ!]

[ไม่รู้สิ ฉันว่าสาลี่ฝั่งหลานหลันดูไม่น่ากินเท่าฝั่งสือหยางแฮะ]

หลานหลันมองตามหลังโจวหมิ่นจนลับสายตา รอยยิ้มมุมปากกว้างจนแทบจะฉีกถึงใบหู พอหันไปมองแผงของจือจือที่อยู่ไกลๆ เห็นว่ายังเงียบเหงาไม่มีคนซื้อ เธอก็ยิ่งได้ใจ

"เว่ยเว่ย" เธอก้มลงกระซิบ "แค่ออเดอร์นี้ออเดอร์เดียว เราก็ขายได้เกือบสองร้อยชั่งแล้ว ชนะชัวร์"

ลู่เว่ยเว่ยพยักหน้า ยิ้มร่า "หนูบอกแล้วไงคะ ว่ามากับคุณน้าต้องมีแต่เรื่องดีๆ แน่นอน!"

พูดจบ เปลือกตาขวาของหลานหลันก็กระตุกรัวๆ

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ข่มลางสังหรณ์แปลกๆ ในใจเอาไว้

โจวหมิ่นหิ้วถุงสาลี่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงใสแจ๋วเจื้อยแจ้วดังขึ้น

"คุณน้าคะ! มาดูสาลี่ร้านจือจือสิคะ!"

เธอหันไปมองตามเสียง——

ไม่ไกลออกไป มีแผงลอยที่มีตะกร้าสาลี่สีเหลืองทองวางเรียงรายอยู่หลายใบ พ่อค้าแม่ค้าแต่ละคนหน้าตาดีระดับดาราเลยทีเดียว

แถมยังมีสองพ่อลูกคู่หนึ่ง นั่งยองๆ แทะสาลี่อย่างเอร็ดอร่อยอยู่หลังแผง สีหน้าดูฟินสุดๆ

สาลี่ที่นี่จัดเรียงเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก

เผยเส้าหยวนเป็นพวกเพอร์เฟกชันนิสต์ เขาจับสาลี่ที่โชว์อยู่ด้านนอกมาเรียงกันเป็นแถวเป็นแนว ราวกับกำลังจัดแถวทหารสาลี่ยังไงยังงั้น

แต่ดูยังไง คนพวกนี้ก็ไม่น่าจะใช่พ่อค้าแม่ค้าขายสาลี่มืออาชีพหรอกนะ

โจวหมิ่นเดาว่าสาลี่ร้านนี้น่าจะราคาแพงหูฉี่แถมรสชาติก็งั้นๆ กะจะยิ้มปฏิเสธไป แต่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่กำลังเรียกลูกค้าอยู่นั้นน่ารักจนละสายตาไม่ได้เลยจริงๆ

จือจือวิ่งมาขวางหน้าโจวหมิ่น ร้องเรียก "คุณน้าคะ" ด้วยน้ำเสียงหวานเจี๊ยบ

เด็กหญิงตัวขาวจั๊วะน่าหยิก มัดผมทรงดังโงะ ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับเหมือนดวงดาว แหงนหน้าส่งยิ้มกว้างให้ ลักยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากทั้งสองข้างหวานจนคนมองใจละลาย

"คุณน้าลองชิมสาลี่ร้านจือจูดูสิคะ ไม่อร่อย ไม่หวาน ไม่คิดตังค์น้า~"

จือจือเขย่งปลายเท้า หยิบสาลี่ลูกกลมโตออกมาจากตะกร้า ประคองด้วยสองมือ ชูขึ้นเหนือหัว ส่งให้โจวหมิ่น

โจวหมิ่นถึงกับก้าวขาไม่ออก เธอเป็นคนรักเด็กอยู่แล้ว พอเห็นจือจือตั้งใจขายของขนาดนี้ก็อดขำไม่ได้

เธอก้มลงมองสาลี่ในมือ เป็นสาลี่ลูกกลมป๊อก เปลือกสีเหลืองนวลดูสุกกำลังดี เปล่งประกายราวกับอาบน้ำผึ้ง พอลองดมดูใกล้ๆ ก็ได้กลิ่นหอมหวานชื่นใจ

ตอนนี้เอง โจวหมิ่นถึงเพิ่งสังเกตเห็นความแตกต่าง

เมื่อกี้อยู่ไกลๆ เลยมองไม่ชัด แต่พอได้เห็นใกล้ๆ เธอก็พบว่าสาลี่ลูกนี้คุณภาพดีกว่าสาลี่ล็อตที่เธอเพิ่งซื้อมาเมื่อกี้ซะอีก!

โจวหมิ่นลองกัดไปคำหนึ่ง

วินาทีที่ลิ้นสัมผัสกับเนื้อสาลี่ เธอก็ยืนอึ้งไปเลย

เธอเปิดร้านอาหารมาตั้งหลายปี วัตถุดิบแบบไหนบ้างที่ไม่เคยชิม?

สาลี่จากทั่วสารทิศ ตั้งแต่เหนือจรดใต้ ทั้งของในประเทศและนำเข้า เธอมั่นใจว่าชิมมาหมดแล้ว

แต่รสชาติแบบสาลี่ลูกนี้ เธอไม่เคยชิมมาก่อนเลยจริงๆ!

รสชาติที่หวานกลมกล่อมเป็นธรรมชาติ ชิมแค่คำเดียวก็แทบอดใจรอที่จะกัดคำที่สองไม่ไหว

แถมความรู้สึกตอนที่เนื้อสาลี่ไหลลื่นลงคอก็ชุ่มคอสุดๆ อาการคอแห้งผากจากการเดินตลาดมาทั้งเช้าหายเป็นปลิดทิ้ง

ถ้าเธอเอาสาลี่นี่ไปทำเมนูใหม่ที่ร้าน รับรองว่าขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่ๆ!

เพียงไม่กี่วินาที ในหัวของโจวหมิ่นก็ผุดไอเดียเมนูอาหารจากสาลี่ขึ้นมาเป็นสิบๆ เมนู

เธอเงยหน้าขึ้นมองจือจือ

"หนูน้อย สาลี่นี่ขายยังไงจ๊ะ?"

จือจือชูนิ้วขึ้นมาทำสัญลักษณ์ 'หนึ่ง' กับ 'ห้า' พยายามกางนิ้วอยู่นานกว่าจะได้ "สิบห้าหยวนต่อชั่งค่า!"

โจวหมิ่นขมวดคิ้วเล็กน้อย ราคานี้แพงกว่างบที่เธอตั้งไว้พอสมควร

ชาวเน็ตบางคนจำได้ว่าเธอคือลูกค้ารายใหญ่ที่เพิ่งเหมาสาลี่ร้อยชั่งจากฝั่งหลานหลันมาหมาดๆ แล้วตอนนี้ก็แวะมาดูสาลี่ฝั่งจือจือต่อ

ทุกคนต่างก็คิดว่าจือจือตั้งราคาแพงหูฉี่ขนาดนี้ เธอคงไม่ซื้อแน่ๆ

ในช่องแชตมีคนช่วยกันคอมเมนต์บอกให้พวกจือจือลดราคาลงมาหน่อย

ขนาดผู้ใหญ่อย่างซีอวิ๋นถานกับสือหยางยังเริ่มลังเล มีแต่จือจือคนเดียวที่ยังคงยืนกรานเสียงแข็ง

เธอไม่ยอมลดราคาเด็ดขาด!

สาลี่นี่เธอทุ่มเทพลังงานไปตั้งเยอะ รสชาติก็อร่อยล้ำ แถมกินแล้วยังมีประโยชน์ต่อสุขภาพอีก จะให้ขายถูกๆ ได้ยังไง

"คุณน้าขา สาลี่นี่อร่อยมากๆ เลยนะคะ เป็นหยาดเหงื่อแรงงานของคุณตาในหมู่บ้านอวิ๋นเลยน้า จือจือลดราคาให้ไม่ได้แล้วจริงๆ ค่ะ"

ใครจะไปคิดว่า โจวหมิ่นจะอ้าปากสั่งซื้อรวดเดียว 200 ชั่ง

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสแกนจ่ายเงินทันที สิบห้าหยวนต่อชั่ง สองร้อยชั่ง ก็สามพันหยวนเป๊ะ

จ่ายง่าย จ่ายไว ไม่มีการลังเลเลยสักนิด

"หนูน้อย น้าเอา 200 ชั่งนะ เอาตอนนี้เลย บริการส่งถึงที่ด้วยไหมจ๊ะ?"

เผยเส้าหยวนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง แป๊บเดียวขายได้ 200 ชั่งเลยเหรอเนี่ย!

แฟนคลับในช่องแชตก็แตกตื่นกันใหญ่

[ชั่งละ 15 หยวน ซื้อทีเดียว 200 ชั่ง คุณน้าคนนี้เอาจริงดิ?]

[เมื่อกี้ป้าแกเพิ่งซื้อฝั่งหลานหลันไปชั่งละ 8 หยวนเอง ฝั่งนี้ชั่งละ 15 แพงกว่าตั้งเกือบเท่าตัว ทำไมแกซื้อหน้าตาเฉยเลยล่ะ?]

[ก็เพราะมันอร่อยไง! ไม่เห็นสีหน้าป้าแกตอนชิมสาลี่เหรอ?]

[ชักอยากกินซะแล้วสิ สาลี่นี่มันจะอร่อยขนาดไหนกันนะ]

สือหยางกับเผยเส้าหยวนมองหน้ากัน สือหยางเดินเข้าไปอธิบาย

"ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าคุณทำอาชีพอะไรเหรอครับ? ซื้อสาลี่เยอะขนาดนี้ ขืนกินไม่ทันจะเสียเปล่าๆ นะครับ"

ถึงพวกเขาอยากจะชนะการแข่งขัน แต่ก็ไม่อยากเห็นผลไม้ดีๆ ต้องมาเน่าเสียเปล่าๆ เลยต้องถามให้แน่ใจ

การกระทำของสือหยางทำให้คนดูในช่องแชตรู้สึกประทับใจมาก

ไม่เหมือนหลานหลันเมื่อกี้ ที่หน้ามืดตามัวยอมลดราคาขายให้โดยไม่ถามไถ่อะไรสักคำ

โจวหมิ่นยิ้มหวาน อธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันไม่ทิ้งขว้างแน่นอน ฉันเป็นเจ้าของร้านอาหารอวิ๋นเว่ยค่ะ ร้านของเราต้องการผลไม้คุณภาพพรีเมียมเท่านั้น สาลี่ของพวกคุณถึงจะราคาสูงไปสักหน่อย แต่คุณภาพคุ้มค่ากับราคาแน่นอนค่ะ!"

ขนาดเจ้าของร้านอาหารยังคอนเฟิร์มว่าคุ้ม แสดงว่าสาลี่ที่พวกจือจือขายต้องรสชาติเยี่ยมยอดจริงๆ

คราวนี้ล่ะ แฟนคลับที่ดูอยู่หน้าจอยิ่งอยากรู้อยากเห็นหนักกว่าเดิม

ความรู้สึกที่ได้แต่มองแต่ไม่ได้กินเนี่ย มันทรมานใจจริงๆ นะ