บทที่ 73 อยากอวดดีนัก เดี๋ยวจัดให้ซวยทันตาเห็น

[!!!! ไม่พูดพร่ำทำเพลงละ ฉันจะไปซื้อสาลี่ที่ตลาดอำเภออวิ๋นเดี๋ยวนี้แหละ!]

[ฉันจำเธอได้! เธอคือเจ้าของร้านอวิ๋นเว่ย! ลิ้นเธอเทพมากนะ ถ้าเธอบอกว่าอร่อย ก็แปลว่าต้องอร่อยสุดๆ แน่!]

[สาลี่หมู่บ้านอวิ๋นล่าง ท่าทางจะดังเป็นพลุแตกก็คราวนี้แหละ!]

ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา

"น้องจือจือ พวกเธอขายได้เท่าไหร่แล้วเหรอ?"

ลู่เว่ยเว่ยเดินเข้ามาตอนไหนก็ไม่รู้ เธอมายืนอยู่หน้าแผงของจือจือ ปรายตามองตะกร้าสาลี่ที่ยังเต็มเอี๊ยด แล้วเหลือบไปมองสือหยางที่กำลังขนของขึ้นรถ มุมปากก็กระตุกยิ้มเยาะ

ดูท่าทางพวกจือจือจะขายไม่ออก เลยเตรียมตัวเก็บของกลับบ้านแล้วสินะ

"เมื่อกี้พวกเราขายได้ห้าสิบชั่งแล้วนะ" ลู่เว่ยเว่ยลากเสียงยาว น้ำเสียงเจือความโอ้อวด "เดี๋ยวต้องไปส่งอีกร้อยชั่งด้วย รวมๆ แล้วก็ร้อยห้าสิบชั่งแล้วล่ะ!"

ลู่เว่ยเว่ยเบ้ปาก ทำหน้าตารังเกียจ "สาลี่ของพวกเธอเก็บมาจากหมู่บ้านอวิ๋นล่างล่ะสิ? ดูยังไงก็สู้สาลี่หมู่บ้านอวิ๋นบนไม่ได้เลยนะ! หน้าตาขี้เหร่ขนาดนี้ ขายไม่ออกก็ไม่แปลกหรอก"

"แต่ถ้าพวกเธอขายไม่ออกจริงๆ... จะยกให้ฉันก็ได้นะ พวกฉันจะได้ไม่ต้องเหนื่อยไปเก็บเพิ่ม"

ท่าทางหยิ่งยโสโอหังของเธอ ทำเหมือนกับว่ากำลังให้ทานพวกจือจือยังไงยังงั้น

พูดจบ ลู่เว่ยเว่ยก็ไม่รอให้ใครอนุญาต หยิบสาลี่บนแผงขึ้นมากัดกร้วมไปหนึ่งคำ

วินาทีที่น้ำสาลี่หวานฉ่ำแตะลิ้น ลู่เว่ยเว่ยก็แทบจะเผลอกลืนลิ้นตัวเองลงไปด้วย

ทำไมมันถึงได้อร่อยขนาดนี้!

อร่อยกว่าสาลี่ที่เธอเก็บมาตั้งเยอะ!

สาลี่ที่เธอเก็บมา เธอลองชิมดูแล้ว บางลูกก็ฝาด เนื้อสาก กินเปล่าๆ ไม่อร่อยเลย

ต้องเลือกดีๆ ถึงจะเจอลูกที่รสชาติใช้ได้ ลู่เว่ยเว่ยก็เลยเอาลูกที่ดูดีที่สุดมาจัดเรียงไว้ข้างบน ส่วนลูกที่แย่ๆ ก็หมกไว้ข้างล่าง

ตอนแรกเธอตั้งใจจะกัดแค่คำเดียว แล้วทำเป็นคายทิ้งเพื่อดิสเครดิตสาลี่ของจือจือ แต่ความอร่อยทำเอาเธอเผลอกลืนลงคอไปโดยไม่รู้ตัว

สุดท้ายก็เลยต้องฝืนทนโกหกหน้าตาย

"สาลี่บ้าอะไรเนี่ย รสชาติห่วยแตกชะมัด! น้องจือจือ ทำไมพวกเธอถึงเอาของแบบนี้มาหลอกขายคนอื่นล่ะ?"

กู้ซินถลึงตาใส่ลู่เว่ยเว่ยด้วยความรำคาญ ฟูฟูในอ้อมกอดก็เห่าใส่ไม่หยุด

"โฮ่งๆๆ! (ยัยคนนิสัยไม่ดี! ไปให้พ้นเลยนะ! ไปชิ้ว!)"

เผยอวี้เย่ถูกสอนมาตลอดว่าให้อ่อนโยนกับน้องๆ แต่ตอนนี้เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป

"น้องเว่ยเว่ย! ทำไมพูดจาโกหกหน้าด้านๆ แบบนี้ล่ะ?"

"ก็มันไม่อร่อยจริงๆ นี่นา! สู้สาลี่บ้านฉันไม่ได้เลยสักนิด!"

ลู่เว่ยเว่ยกับเผยอวี้เย่ยืนเถียงกันหน้าดำหน้าแดง ข้ามตะกร้าสาลี่ที่กั้นกลางอยู่

จือจือกะพริบตาปริบๆ อย่างเชื่องช้า แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนิ่ม

"ในเมื่อไม่อร่อย แล้วทำไมพี่เว่ยเว่ยถึงกินจนหมดเลยล่ะคะ? ของไม่อร่อยก็ต้องคายทิ้งสิคะ ไม่ใช่เหรอ?"

คำพูดของจือจือทำเอาลู่เว่ยเว่ยสะอึก แต่ก็ยังทำปากเก่งเถียงต่อ

"ก็ฉันรู้คุณค่าของอาหารนี่นา! ต่อให้ไม่อร่อยแค่ไหน ฉันก็ไม่ยอมกินทิ้งกินขว้างหรอก"

"อ๋อ" จือจือพยักหน้าหงึกหงักอย่างว่าง่าย แล้วหยิบสาลี่ลูกหนึ่งออกมาจากถุงพลาสติกที่โจวหมิ่นเพิ่งวางทิ้งไว้ข้างๆ แผง "งั้นพี่กินลูกนี้อีกสักลูกสิคะ"

ลู่เว่ยเว่ยนึกว่าเป็นสาลี่ที่พวกจือจือขาย เมื่อกี้เธอแสดงได้ไม่ค่อยเนียนเท่าไหร่ คราวนี้แหละจะได้แก้ตัว

แต่พอกัดเข้าไปคำแรก ความเปรี้ยวจี๊ดก็แล่นปรี๊ดขึ้นสมองจนกรามค้าง อย่าว่าแต่จะเคี้ยวเลย แค่กัดโดนก็เปรี้ยวจนหน้าเบี้ยวหน้าบูดแล้ว

"แหวะๆๆ! นี่มันอะไรเนี่ย!"

คราวนี้สีหน้าขยะแขยงของเธอดูสมจริงกว่าเมื่อกี้เยอะเลย

ดูออกเลยว่าไม่ได้แกล้งทำ

จือจือเอียงคอ ทำหน้าสงสัยอีกครั้ง

"เอ๋? นี่มันสาลี่ที่พี่ขายให้คนอื่นไม่ใช่เหรอคะ? สาลี่บ้านพี่รสชาติแย่ขนาดนี้ พี่ไม่รู้เหรอคะ?"

สีหน้าของลู่เว่ยเว่ยแข็งค้าง สาลี่ที่อมอยู่ในปาก จะบ้วนทิ้งก็ไม่ได้ จะกลืนลงคอก็กลืนไม่ลง

[เอ่อ... โคตรอายเลย ลู่เว่ยเว่ยจะมาอวดเก่งเพื่อ?]

[ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองหรือเปล่า แต่ฉันรู้สึกว่าลู่เว่ยเว่ยพยายามจะเอาชนะจือจือตลอดเลย แต่ซินซินไม่เห็นเป็นงี้เลยนะ]

[เมนต์บน ฉันก็คิดเหมือนกัน!!!]

[ขายได้ร้อยชั่ง ชั่งละแปดหยวน รวมแล้วก็แค่ 800 หยวน ฝั่งจือจือขายชั่งละสิบห้า สองร้อยชั่งก็ 3,000 หยวนแล้วนะ กล้าเอามาเทียบได้ไงอ่ะ?]

[สาลี่หมู่บ้านอวิ๋นบนแย่ขนาดนี้เลยเหรอ? แบบนี้คุณโจวหมิ่นก็ขาดทุนย่อยยับเลยสิ?]

[จือจือเก่งมาก ฉลาดสุดๆ! ตาต่อตา ฟันต่อฟัน!]

ในขณะที่เด็กๆ กำลังเถียงกันอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง

"หนูน้อย"

ลู่เว่ยเว่ยหันไปดู พอเห็นว่าเป็นคุณน้าที่เพิ่งเหมาสาลี่ของตัวเองไป เธอก็รีบซ่อนสาลี่ในมือไว้ข้างหลังทันทีตามสัญชาตญาณ

"คุณน้า! คุณน้าก็อยู่ตรงนี้เหรอคะ!"

ความจริงโจวหมิ่นได้ยินเด็กสองคนเถียงกันมาตั้งแต่ต้นแล้ว เธอปรายตามองมือที่ซ่อนอยู่ข้างหลังของลู่เว่ยเว่ย ก่อนจะเดินเงียบๆ ไปหยิบถุงสาลี่ของตัวเองมาเทออกจนหมด

พอเห็นสาลี่ที่กลิ้งหลุนๆ ออกมา สีหน้าของโจวหมิ่นก็เปลี่ยนเป็นตึงเครียดทันที

เมื่อกี้เธอไว้ใจพวกนี้ เลยไม่ได้ตรวจดูตอนที่พวกนั้นตักสาลี่ใส่ถุงให้

ใครจะไปคิดล่ะว่า เด็กตัวแค่นี้ก็รู้จักตุกติกหลอกลวงคนอื่นแล้ว

"คุณน้าคะ สาลี่นี่แค่หน้าตาไม่สวย แต่รสชาติอร่อยมากเลยนะคะ! เขาเรียกว่าสาลี่หน้าผีไงคะ"

โจวหมิ่นแค่นเสียงหึ ตอกกลับไปว่า

"ถ้าอร่อยขนาดนั้น หนูก็กินสาลี่ในมือหนูให้หมดก่อนสิ"

ลู่เว่ยเว่ยถึงกับพูดไม่ออก

สาลี่รสชาติแย่ขนาดนี้ เธอยังอยากจะแอบเอาไปทิ้งเลย จะให้กินได้ไง?

โจวหมิ่นโกรธจัด ถ้าไม่ติดว่ากำลังถ่ายทำรายการอยู่ล่ะก็ เรื่องวันนี้ไม่จบง่ายๆ แน่

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ สาลี่ที่เหลือก็ไม่ต้องเอาไปส่งแล้วนะ ส่วนเงินค่าสาลี่ถุงนี้ พวกหนูก็ต้องคืนน้ามาด้วย"

"คุณน้าคะ! ลูกสองลูกที่ไม่อร่อยมันก็แค่อุบัติเหตุแหละค่ะ คุณน้าลองชิมลูกอื่นดูก่อนสิคะ"

ลู่เว่ยเว่ยรีบหยิบสาลี่ลูกที่อยู่บนสุดของตะกร้าขึ้นมา แต่กล้องดันแพนไปซูมให้เห็นภาพโคลสอัปของสาลี่ลูกนั้นพอดี

มีรอยเน่าสีน้ำตาลเข้มขนาดเท่าเหรียญห้าสิบสตางค์อยู่บนเปลือก

สาลี่ลูกนี้ มันเน่าแล้ว!

รอยยิ้มของลู่เว่ยเว่ยเจื่อนลงทันที

เธอทำท่าจะหยิบอีกลูก แต่พอเหลือบไปเห็นสาลี่ในตะกร้า ก็พบว่ามีแต่รอยเน่าๆ เต็มไปหมด "ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้..."

โจวหมิ่นสังเกตเห็นท่าทีผิดปกติของลู่เว่ยเว่ย จึงมองตามสายตาของเด็กหญิงไป

ปกติเธอเป็นคนใจดีและอ่อนโยน แต่ตอนนี้กลับทำหน้าขรึม แล้วขัดจังหวะลู่เว่ยเว่ยอย่างเด็ดขาด

น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด: "คืนเงินมา"

ในช่องแชตก็มีแต่คนพิมพ์บอกให้คืนเงิน พร้อมกับแสดงความตกใจที่หลานหลันกับลู่เว่ยเว่ยกล้าทำเรื่องหลอกลวงผู้บริโภคแบบนี้

"หนู... หนูไม่ได้ตั้งใจนะคะ... ไม่รู้ว่าทำไมสาลี่ถึงกลายเป็นแบบนี้..." ลู่เว่ยเว่ยหลบสายตา ท่าทางมีพิรุธ

จือจือยืนแก้มป่อง ทำหน้ามุ่ยอยู่ข้างๆ

ฮึ่ม!

ลู่เว่ยเว่ยนิสัยเสียกว่าที่คิดไว้ซะอีก!

เธอยอมรับก็ได้ว่าเมื่อกี้แอบเล่นตุกติกนิดหน่อย ทำให้สาลี่ลูกนั้นเปรี้ยวจี๊ดขึ้นมา

แต่สาลี่เน่าๆ พวกนั้น เธอไม่ได้เป็นคนทำนะขอบอก!

หลานหลันถูกทีมงานตามตัวมา พอเห็นสาลี่เน่าที่ตัวเองเอาซ่อนไว้ข้างล่างถูกคุ้ยขึ้นมาประจาน หน้าเธอก็เปลี่ยนสี สลับไปมาระหว่างขาวซีดกับแดงก่ำ

เธอหันไปตวาดใส่ลู่เว่ยเว่ยด้วยความโมโห "เว่ยเว่ย! แกวิ่งมาทำบ้าอะไรตรงนี้ฮะ?"

โทษยัยเด็กนี่คนเดียวเลย!

ถ้ามันไม่วิ่งแส่มาทางนี้ สาลี่เน่าพวกนี้ก็คงไม่โดนจับได้หรอก!

พอถูกต่อว่าด้วยน้ำเสียงรุนแรงแบบนั้น ความตกใจของลู่เว่ยเว่ยก็เปลี่ยนเป็นความโกรธทันที

"คุณน้าก็เป็นคนเอาสาลี่พวกนี้มาวางไว้ไม่ใช่เหรอคะ? แล้วทำไมคุณน้าต้องทำแบบนี้ด้วยล่ะ?"

หลานหลันสะดุ้งโหยง

โอ้โห!

เด็กตัวแค่นี้ก็รู้จักโยนขี้ให้คนอื่นแล้ว โตขึ้นจะขนาดไหนเนี่ย?

หลานหลันก็ไม่ใช่พวกยอมคนง่ายๆ อยู่แล้ว ความเป็นสายเลือดเดียวกันอะไรนั่น ลืมไปได้เลย

"ก็เพราะแกขี้เกียจ ไม่ยอมช่วยเก็บสาลี่ ฉันถึงต้องไปกว้านซื้อสาลี่ราคาถูกๆ จากชาวบ้านมาแทนไงล่ะ!"