บทที่ 74 หน้าดำหน้าแดง รีบพูดมาสิ!

สองน้าหลานเปิดศึกฉีกหน้ากากกันอย่างดุเดือด ทำเอาคนดูทางบ้านและคนในเหตุการณ์ถึงกับอ้าปากค้าง

[สองคนนี้ทั้งโง่ ทั้งขี้เกียจ แถมยังนิสัยเสียอีก!]

[เคยสงสารหลานหลันนะ แต่ตอนนี้ขอถอนคำพูดเลย นี่มันประวัติอาชญากรรมทางไซเบอร์ชัดๆ [ยิ้มอ่อน]]

"พอได้แล้ว!" ผู้กำกับหวังหยางหน้าตึง สั่งให้ตากล้องตัดภาพไลฟ์สดทันที

เขาทำรายการนี้เพื่อโปรโมตการท่องเที่ยวและช่วยเหลือเกษตรกร ไม่ใช่ให้หลานหลันมาทำลายชื่อเสียงของหมู่บ้านอวิ๋นแบบนี้

ขืนปล่อยให้ออกอากาศไป ใครจะกล้ามาซื้อผลไม้ที่หมู่บ้านนี้อีกล่ะ?

หลานหลันหน้าเสีย ยอมหุบปาก คืนเงินให้โจวหมิ่นพร้อมกับก้มหัวขอโทษอย่างเสียไม่ได้

พอจัดการทุกอย่างเสร็จ เธอเหลือบไปเห็นซีอวิ๋นถานกับสือหยางยืนดูอยู่ ความอับอายขายหน้าพุ่งปรี๊ดจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ทำได้เพียงจ้ำอ้าวหนีไปเงียบๆ

ในใจของหลานหลันตอนนี้มีแต่ความโกรธเกลียดลู่เว่ยเว่ย

ยัยเด็กนี่ทำไมถึงชอบหาเรื่องใส่ตัวนักนะ!

ถ้าไม่ใช่เพราะยัยนี่ เธอคงไม่ต้องมาขายหน้าแถมยังขายสาลี่ไม่ได้อีก! ดีไม่ดีอาจจะโดนชาวเน็ตถล่มยับ โดนสื่อหลักวิจารณ์ หรือเผลอๆ อาจจะกลายเป็นกรณีศึกษาเรื่องหลอกลวงผู้บริโภคในรายการ 315 ด้วยซ้ำ... แค่คิดหลานหลันก็ประสาทจะกินแล้ว

ภาพลักษณ์แสนดีที่อุตส่าห์สร้างมาตั้งหลายปี พังทลายไม่มีชิ้นดี!

โจวหมิ่นมองข้อความแจ้งเตือนโอนเงินคืนในมือถือ แล้วแค่นเสียงเหอะ

"แม่ค้าแบบนี้ ชาตินี้อย่าหวังจะเจริญเลย! น่าขยะแขยงที่สุด!"

เมื่อกี้เธอคงผีบังตา ถึงได้มองว่าลู่เว่ยเว่ยเป็นเด็กน่ารักน่าเอ็นดู

โจวหมิ่นเองก็ยังงงๆ

ทั้งที่สาลี่ฝั่งจือจือดูคุณภาพดีกว่าตั้งเยอะ ทุกลูกกลมโตเต่งตึง น่ากินจนน้ำลายสอ

จือจือสังเกตเห็นสายตาของโจวหมิ่น เหมือนจะเดาความกังวลในใจของเธอออก จึงจัดแจงพลิกตะกร้าสาลี่ของตัวเองให้ดูจนถึงก้นตะกร้าอย่างเปิดเผย

แล้วชูให้กล้องดูอย่างชัดเจน

"คุณน้าคะ สาลี่พวกนี้พวกเราเก็บกันเองทีละลูกเมื่อเช้านี้เลยค่ะ รับรองว่าเด็ดมาแต่ลูกดีๆ แน่นอน แต่ถ้าขนส่งไปแล้วเกิดเสียหาย คุณน้าโทรมาหาพวกเราได้เลยนะคะ เดี๋ยวส่งไปเคลมให้ฟรีๆ เลยค่ะ"

กู้ซินที่ยืนอยู่ข้างๆ พยักหน้าหงึกหงัก สนับสนุนอย่างจริงจัง

"คุณน้าคะ สาลี่ทุกลูก ซินซินกับจือจือช่วยกันคัดเองกับมือเลยค่ะ ลูกไหนไม่สวยพวกเราก็คัดออกไปไว้ตรงนู้นหมดแล้วค่ะ"

กู้ซินชี้มือไปที่ตะกร้าใบใหญ่ริมสุดของแผง ซึ่งติดป้ายราคาไว้ที่ 10 หยวนต่อชั่ง

โจวหมิ่นอดขำไม่ได้ ถามด้วยความเอ็นดูว่า

"เพราะหน้าตาไม่สวย ก็เลยขายถูกกว่าเหรอจ๊ะ?"

"อื้อ! จือจือบอกว่า ต้องเลือกของที่ดีที่สุดให้ลูกค้าค่ะ" กู้ซินจำคำสอนของจือจือได้แม่น

จือจือหัวเราะคิกคัก เสริมว่า "แต่สาลี่พวกนั้นก็อร่อยเหมือนกันนะคะ แค่หน้าตาไม่ค่อยสวยเฉยๆ คุณน้าอยากลองชิมไหมคะ?"

โจวหมิ่นปฏิเสธความกระตือรือร้นของจือจือไม่ลง รับสาลี่มากัดไปหนึ่งคำ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นความพึงพอใจอย่างสุดขีด

เป็นอย่างที่จือจือบอก รสชาติของสาลี่พวกรี้อร่อยล้ำเลิศจริงๆ

"งั้นเอาแบบนี้ดีไหม น้าเหมาสาลี่ลูกขี้เหร่พวกนี้ด้วย น้าจะเอาไปทำเมนูอื่น โอเคไหมจ๊ะ?"

"ได้เลยค่า!" จือจือตบมือแปะๆ ด้วยความดีใจ หันไปมองสือหยางที่อยู่ข้างหลัง ยืดอกอวดผลงานอย่างภาคภูมิใจ "คุณน้ารองคะ เห็นไหมคะ จือจือช่วยคุณน้าขายสาลี่ได้ตั้งเยอะเลย~ ชมจือจือสิคะ~"

สือหยางมองผมปอยเล็กๆ ที่ชี้โด่เด่บนหัวจือจือ ก็อดใจไม่ไหว เอื้อมมือไปลูบเบาๆ

"จือจือเก่งที่สุดเลย! ถ้าไม่มีจือจือ คุณน้ารองก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน"

/ᐠ՞˶˃ꇴ˂˶ྀིﾏ⋆𐙚₊˚⊹♡

เย้ๆๆ~ คุณน้ารองชมเธอแล้ว~

จือจือเอามือเท้าสะเอว ยิ้มแฉ่งจนเห็นลักยิ้มบุ๋มลึก น่ารักน่าชังสุดๆ

โจวหมิ่นพอใจกับสาลี่ล็อตนี้มาก แทบจะอดใจรอเอาไปคิดเมนูใหม่ไม่ไหวแล้ว

"หนูจือจือ ถ้าน้าคิดเมนูใหม่เสร็จเมื่อไหร่ น้าขอเชิญหนูมากินข้าวที่ร้านน้าได้ไหมจ๊ะ?"

ถึงโจวหมิ่นจะเอ็นดูจือจือมาก แต่ก็แอบหวังผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ เหมือนกัน

เด็กผู้หญิงคนนี้น่ารักน่าเอ็นดู แถมผู้ปกครองยังโอ๋สุดๆ ถ้าชวนเธอมาได้ พวกดาราดังๆ เหล่านี้ก็ต้องตามมาด้วยแน่ๆ

"ได้เลยค่า~" จือจือตอบตกลงทันที

เรื่องกินขอให้บอก เธอชอบที่สุดเลย~

ชาวเน็ตในช่องแชตต่างก็อิจฉาตาร้อนกันเป็นแถว

[ลูกสาวแม่ เก่งมากเลยลูก! หม่าม้าอยากจุ๊บหนูจังเลย!]

[นี่ฉันไม่รู้จะอิจฉาที่จือจือได้กินอาหารร้านอวิ๋นเว่ย หรือจะอิจฉาเถ้าแก่เนี้ยที่ได้อุ้มจือจือดีเนี่ย]

[ใครจะไปเข้าใจล่ะ พอเห็นจือจือขายสาลี่ได้ ฉันก็ตื่นเต้นดีใจ รู้สึกภูมิใจแปลกๆ แฮะ]

[ก็เพราะหลานหลันกับลู่เว่ยเว่ยทำตัวน่ารังเกียจเกินไปน่ะสิ เอาของห่วยๆ มาหลอกขาย ใครจะไปทนได้? นี่มันทำลายชื่อเสียงหมู่บ้านอวิ๋นบนชัดๆ]

[ฉันขอแช่งให้สองคนนั้นกินผลไม้ทีไรก็เจอแต่ของเน่า!]

[ฉันล่ะอยากรู้จริงๆ ว่าสาลี่ที่พวกจือจือเก็บมันจะอร่อยขนาดไหนกันเชียว?]

[อยู่หมู่บ้านเดียวกันแท้ๆ สาลี่หมู่บ้านอวิ๋นบนกับอวิ๋นล่างต่างกันขนาดนั้นเลยเหรอ?]

[หมู่บ้านอวิ๋นล่างดูชาวบ้านซื่อๆ คงปลูกด้วยความใส่ใจกว่ามั้ง อยากกินจังเลย!!]

[สาวๆ ที่อยู่อำเภออวิ๋น รับหิ้วสาลี่ไหม!]

[...]

ลู่เว่ยเว่ยยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ หลานหลันเดินหนีไปทิ้งเธอไว้ข้างหลัง รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอหายวับไปกับตา

เธออ้าปากค้าง พยายามจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อแก้ตัว แต่ก็พูดไม่ออก ได้แต่มองตามหลังโจวหมิ่นเดินจากไป

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ... ในหนังสือบอกว่าเธอเป็นที่รักของทุกคน ไม่ว่าเธอจะทำอะไร ก็ต้องมีคนรักและให้อภัยเธอสิ...

ลู่เว่ยเว่ยหันขวับไปมองจือจือ เด็กหญิงกำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างตะกร้า เอามือลูบสาลี่ รอยยิ้มที่มุมปากดูเจ้าเล่ห์เหมือนลูกหมาจิ้งจอกที่เพิ่งขโมยน้ำผึ้งมาได้

ต้องเป็นเพราะยัยนี่โผล่มาแน่ๆ ถึงได้แย่งความโชคดีของเธอไปหมด!

ต้องใช่แน่ๆ!

ลู่เว่ยเว่ยกำหมัดแน่น ความเกลียดชังพุ่งปรี๊ดขึ้นมาในใจ

จือจือสัมผัสได้ถึงสายตาอันตรายที่จ้องมองมา เธอหันไปสบตากับแววตาอาฆาตแค้นของลู่เว่ยเว่ยพอดี

จือจือแค่นเสียงเหอะ เลิกคิ้วอย่างท้าทาย

"พี่เว่ยเว่ยคะ ตอนนี้สาลี่ของพวกพี่ยังเหลืออีกร้อยห้าสิบชั่งไหมคะ?"

น้ำเสียงของเธอช่างจริงใจซะจนลู่เว่ยเว่ยเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เธอทำได้เพียงกำหมัดแน่น จ้องมองจือจือด้วยดวงตาแดงก่ำราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

จือจือกระตุกยิ้มมุมปาก สายตาเต็มไปด้วยความดูแคลน

เธอยังไม่ได้ลงมือทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยนะ ทำไมถึงได้ทนไม่ได้ซะแล้วล่ะ?

ชาติที่แล้วเธอแพ้ให้ศัตรูกระจอกๆ แบบนี้ได้ยังไงเนี่ย จือจือส่ายหัวอย่างระอา

สือหยางสังเกตเห็นสายตาของลู่เว่ยเว่ย แววตาของเขาเข้มขึ้น รีบดึงจือจือมาหลบอยู่ข้างหลัง แล้วจ้องลู่เว่ยเว่ยด้วยสีหน้าไม่พอใจ

ยัยเด็กบ้านลู่นี่ เทียบความน่ารักไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยวของจือจือเลย

หลานหลันรู้สึกซวยซ้ำซวยซ้อน ไม่อยากจะทนอับอายต่อหน้าพวกสือหยางอีก รีบกระชากตัวลู่เว่ยเว่ยที่กำลังฟึดฟัดให้เดินตามกลับไปที่แผงของตัวเองอย่างรวดเร็ว

"จะไปอวดเก่งทำไมฮะ? คราวนี้เป็นไงล่ะ นอกจากจะต้องมานั่งขายใหม่ตั้งแต่ต้นแล้ว ยังต้องย้ายที่ตั้งแผงอีก!"

คนในตลาดเห็นเหตุการณ์สาลี่มีปัญหาเมื่อกี้กันหมดแล้ว ขืนตั้งแผงตรงนี้ต่อ ใครจะมาซื้อล่ะ?

หลานหลันบ่นกระปอดกระแปดพลางยกตะกร้าสาลี่ขึ้นรถ โดยไม่ทันสังเกตเห็นลู่เว่ยเว่ยที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตายังคงจับจ้องไปที่จือจืออย่างเคียดแค้น

จือจืออีกแล้ว!

เจอยัยนี่ทีไร มีแต่เรื่องซวยๆ ตลอด!

ลู่เว่ยเว่ยทนไม่ไหวอีกต่อไปที่ต้องเห็นจือจือแย่งซีนไปหมด เธอตัดสินใจสั่งสอนจือจือให้หลาบจำซะบ้าง

"อยากจะขายสาลี่ให้ได้นักใช่ไหม? ฉันจะทำให้แกไม่ได้สมหวังหรอก!"