บทที่ 75 ได้รับสาลี่จากมือจือจือด้วยล่ะ!

ทางด้านจือจือ เธอกำลังยุ่งจนหัวหมุน

ไม่มีเวลามานั่งสนใจหรอกว่าลู่เว่ยเว่ยจะคิดยังไง ตอนนี้เธออยากจะแปลงร่างเป็นปลาหมึก มีแปดหนวด จะได้ป้อนสาลี่ให้คุณลุงคุณป้าพร้อมกันแปดคนไปเลย

พอมีเถ้าแก่เนี้ยร้านอวิ๋นเว่ยมาประเดิมซื้อไป สาลี่ของพวกเธอก็กลายเป็นสินค้ายอดฮิตในตลาดทันที

ถึงราคาจะค่อนข้างสูง แต่ลูกค้าทั่วไปก็ยอมควักกระเป๋าซื้อไปลองชิมคนละสี่ห้าลูก

สือหยางกับเผยเส้าหยวนกำลังวุ่นอยู่กับการชั่งน้ำหนักและแพ็กสาลี่ 200 ชั่งใส่กล่อง หน้าที่ขายหน้าร้านจึงตกเป็นของซีอวิ๋นถานกับเด็กน้อยทั้งสาม

ซีอวิ๋นถานรับหน้าที่ชั่งน้ำหนัก เผยเส้าหยวนคอยฉีกถุงพลาสติกเตรียมไว้ให้ กู้ซินชูป้ายคิวอาร์โค้ดรับเงินและบอกราคาลูกค้า

ส่วนจือจือยืนอยู่หลังตะกร้าสาลี่ ถือถาดใส่สาลี่ที่หั่นเป็นชิ้นพอดีคำ คอยแจกให้ลูกค้าชิม

"แวะมาดูก่อนได้จ้า~ ชิมสาลี่หวานๆ กรอบๆ กันก่อนนะคะ ไม่อร่อยไม่คิดเงินค่า~"

มีคุณลุงคนหนึ่งใช้ไม้จิ้มฟันจิ้มสาลี่เข้าปากไปชิ้นหนึ่ง พอได้เคี้ยวปุ๊บ ดวงตาก็เบิกกว้างเป็นประกายปั๊บ

แต่พอเหลือบไปเห็นป้ายราคา 15 หยวนต่อชั่ง แกก็แอบเสียดายเงิน เลยตัดสินใจซื้อแค่นิดหน่อย "งั้นเอาให้ลุงแค่ 3 ลูกก็พอ"

แบ่งให้แกกินลูกนึง เมียลูกนึง ลูกชายลูกนึง พอดีเป๊ะ

"ได้เลยค่า! ทั้งหมด 45 หยวนค่ะ คุณลุงสแกนจ่ายตรงนี้ได้เลยนะคะ" จือจือยิ้มหวานเจี๊ยบ

มีลูกค้าหลายคนที่ซื้อไปลองชิมแค่ไม่กี่ลูก แต่ไม่นานนัก พวกเขาก็ต้องกลับมาซื้อซ้ำอย่างแน่นอน

และก็เป็นอย่างที่คิดไว้ ผ่านไปไม่ถึงยี่สิบนาที คุณลุงที่บ่นว่าแพงเมื่อกี้ก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับมา พอเห็นว่าที่แผงยังมีสาลี่เหลืออยู่ ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"หนูน้อย จัดให้ลุง 10 ลูก... ไม่สิ! เอามา 20 ลูกเลย!"

จือจือไม่ได้มีท่าทีแปลกใจเลยสักนิด เธอยังคงส่งยิ้มหวานเหมือนเดิม "คุณลุงคะ สาลี่ร้านเราอร่อยใช่ไหมคะ?"

"อร่อยสิ! โอย เกิดมาเพิ่งเคยได้กินสาลี่อร่อยขนาดนี้!" พูดมาถึงตรงนี้ คุณลุงก็เกาหัวยิ้มเขินๆ "สาลี่ 3 ลูกที่ซื้อไปเมื่อกี้ กะว่าจะเอาไปแบ่งคนที่บ้านกินคนละลูก แต่ลุงเผลอกินหมดตั้งแต่เดินยังไม่พ้นตลาดเลย หยุดกินไม่ได้จริงๆ"

"แถมสาลี่หนูนี่วิเศษมากเลยนะ ลุงไอเรื้อรังมาตั้งนาน พอกินสาลี่ไป 3 ลูก อาการไอก็หายเป็นปลิดทิ้งเลย!"

จือจือยื่นถุงสาลี่ที่แพ็กเสร็จแล้วให้คุณลุง ยิ้มแฉ่งจนเห็นฟันขาวเรียงตัวสวย

"สาลี่ร้านเรามีดีเยอะเลยค่ะ ไม่ใช่แค่แก้ไอได้นะ แต่ยังช่วยให้ขับถ่ายคล่องด้วยค่ะ แต่คุณลุงคะ ถึงจะอร่อยแค่ไหนก็อย่ากินเยอะเกินไปนะคะ เดี๋ยวจะท้องเสียเอา"

"จ้าๆๆ ลุงรู้แล้ว" คุณลุงมองจือจือที่พูดจาฉะฉานเหมือนแม่ค้าตัวน้อยด้วยสายตาเอ็นดู

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง จือจือเห็นว่าสาลี่ขายไปได้เกือบครึ่งแล้ว จึงวิ่งไปหาพี่ๆ ทีมงานตากล้องเพื่อออดอ้อนขอความช่วยเหลือ

พี่ตากล้อง (PD) ประจำตัวสือหยางเอ็นดูจือจือเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอเห็นเธอวิ่งมาหา ก็รีบนั่งยองๆ อ้าแขนรอรับทันที

"จือจือ มีอะไรให้พี่ช่วยเหรอจ๊ะ? หิวน้ำหรือเปล่าลูก?"

ถึงแม้จือจือจะใส่หมวกกันแดด แต่แก้มขาวๆ ก็ยังแดงระเรื่อจากไอร้อนอยู่ดี

พี่ PD ค่อยๆ ใช้ทิชชูซับเหงื่อที่ซึมอยู่ตามไรผมให้จือจืออย่างเบามือ สายตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู

"พี่สาวคะ จือจือขอยืมโทรศัพท์โทรหาคุณตาจ้าวหน่อยได้ไหมคะ?"

"คุณตาจ้าวเหรอ? จะโทรไปทำไมล่ะจ๊ะ?"

"จือจืออยากให้คุณตาจ้าวช่วยเก็บสาลี่เพิ่มน่ะค่ะ วันนี้ขายดีมากเลย น่าจะขายได้อีกเยอะเลยนะคะ" เด็กหญิงเอียงคอ ดวงตาเป็นประกาย "รายการบอกให้พวกเราช่วยคุณตาขายสาลี่ให้ได้เยอะๆ ไม่ใช่เหรอคะ?"

พี่ PD หลุดขำออกมา "มั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอว่าจะขายหมด? นี่เพิ่งขายไปได้ครึ่งเดียวเองนะ"

จือจือพยักหน้าอย่างมั่นใจ "พี่สาวคะ~ ให้จือจือยืมโทรศัพท์หน่อยนะคะ ถ้ารอช้ากว่านี้เดี๋ยวจะไม่ทันเอานะ"

พวกเขามีเวลาขายสาลี่แค่ช่วงบ่ายนี้เท่านั้น ถึงระยะทางไปกลับจะไม่ไกลมาก แต่การเดินทางไปกลับก็กินเวลาไปพอสมควร

"โอเคๆ จ้า" ใครจะไปทนลูกอ้อนของจือจือไหว พี่ PD โยนกฎของรายการทิ้งไปทันที แล้วยื่นโทรศัพท์มือถือส่วนตัวให้จือจือ "หนูจำเบอร์คุณตาจ้าวได้เหรอลูก?"

"จำได้ค่ะ 188********"

พี่ PD ถึงกับอุทานออกมา แล้วดึงจือจือเข้ามากอดอีกรอบ

ทำไมจือจือถึงได้ทั้งฉลาดและน่ารักขนาดนี้เนี่ย ทำไมเด็กคนนี้ถึงไม่ใช่ลูกสาวของฉันนะ?

รัฐบาลไม่ได้สนับสนุนให้มีลูกสามคนหรอกเหรอ? แล้วฉันจะขอรับอุปการะจือจือมาเป็นลูกสาวแบบไม่ต้องอุ้มท้องเองได้ไหมเนี่ย?

ทางด้านจือจือ พอโทรไปหาคุณตาจ้าว ปลายสายกลับเป็นเสียงของข่ายข่ายที่รับสาย

"จือจือ! พวกเธอจะกลับมาแล้วเหรอ?"

พอได้ยินเสียงของจือจือ ดวงตาของข่ายข่ายก็เป็นประกายวิบวับ เขาเองก็อยากจะไปช่วยจือจือขายสาลี่ที่ตลาดเหมือนกัน แต่ที่บ้านไม่อนุญาต

"พี่ข่ายข่ายคะ จือจือมีเรื่องอยากจะขอให้พี่ช่วยหน่อย พี่พอจะช่วยจือจือได้ไหมคะ?"

"ได้สิ! ได้เลย!"

ข่ายข่ายตอบรับทันควันโดยยังไม่ทันฟังด้วยซ้ำว่าจือจือจะให้ช่วยเรื่องอะไร ท่าทางเหมือนพร้อมจะบุกน้ำลุยไฟเพื่อจือจือเลยทีเดียว

หลังจากวางสาย จือจือก็วิ่งกลับไปประจำที่หลังแผง ช่วยทุกคนขายสาลี่ต่อ

อาจเป็นเพราะสาลี่ของจือจือมีลูกค้าเก่ากลับมาซื้อซ้ำเยอะมาก สาลี่ 500 ชั่ง จึงถูกกวาดเรียบภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมงครึ่ง

จนทำให้ลูกค้าบางคนที่อุตส่าห์ดั้นด้นขับรถมาถึงตลาดอำเภออวิ๋นเพราะดูไลฟ์สด ต้องมายืนมองตะกร้าเปล่าด้วยความเสียดาย

"อ๊าก! สาลี่! ฉันอยากกินสาลี่!" แฟนคลับสาวคนหนึ่งร้องโอดครวญแทบจะร้องไห้ เมื่อไม่ได้กินของอร่อยสมใจ

จือจือมองสาลี่ลูกสุดท้ายในมือ แล้วหันไปมองพี่สาวคนนั้น ก่อนจะปีนลงจากเก้าอี้ เดินดุ๊กดิ๊กไปหาพี่สาวคนนั้น

"พี่สาวคะ ไม่ร้องไห้นะคะ จือจือให้กินลูกนี้ค่ะ"

ความจริงสาลี่ลูกนี้เป็นลูกที่สือหยางเก็บไว้ให้จือจือกินดับกระหาย เพราะจือจือรีบออกมาจนลืมหยิบกระติกน้ำมาด้วย แถมยังตะโกนเรียกลูกค้ามาทั้งเช้าจนคอแห้งเป็นผง

แต่พี่สาวคนนี้อุตส่าห์ดั้นด้นมาตั้งไกลเพื่อเธอ จะปล่อยให้กลับไปมือเปล่าด้วยความผิดหวังได้ยังไงล่ะ

แฟนคลับสาวหยุดสะอื้น ก้มหน้าลงก็เห็นเด็กหญิงตัวน้อยน่ารักราวกับตุ๊กตายืนอยู่ตรงหน้า หัวใจเธอก็ละลายเป็นน้ำในพริบตา

"นี่หนูคือ... จือจือใช่มั้ย!"

"อื้อ! จือจือเองค่ะ" จือจือพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย วินาทีต่อมาเธอก็ถูกดึงเข้าไปกอดแน่นๆ ด้วยความตื่นเต้นดีใจของพี่สาวคนนั้น

"อ๊ากกกก! จือจือ! หนูน่ารักจังเลย! ทำไมตัวจริงหนูถึงตัวเล็กและน่ารักกว่าในทีวีตั้งเยอะเลยล่ะ!"

พี่สาวแฟนคลับฟัดแก้มจือจือด้วยความมันเขี้ยว บีบแก้มยุ้ยๆ ของเด็กน้อยจนปากจู๋เหมือนลูกไก่

"พี่ฉาว... เบาๆ หน่อยค่า..."

โชคดีที่สือหยางคว้าคอเสื้อด้านหลังของจือจือไว้ได้ทัน ช่วยชีวิตเธอออกมาสู่อ้อมกอดของเขาได้อย่างปลอดภัย

ชายหนุ่มมองแก้มแดงๆ ของจือจือที่โดนบีบจนเป็นรอยด้วยความสงสาร น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นเล็กน้อย

"ถ้าคุณตั้งใจมาซื้อสาลี่ รบกวนรอสักครู่ได้ไหมครับ เราส่งคนกลับไปเก็บเพิ่มแล้ว อีกเดี๋ยวก็คงจะมาถึงแล้วครับ"

พี่สาวแฟนคลับเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับสันกรามคมกริบของสือหยาง ดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมาอีกครั้ง

กรี๊ดดดดดด!

สือหยางก็หล่อลากไส้เหมือนกันนะเนี่ย!

หล่อจนเหมือนหลุดออกมาจากคนละโลกกับคนทั่วไปเลย!

"ขอโทษนะจ๊ะจือจือ เมื่อกี้พี่ตื่นเต้นไปหน่อย หนูยกโทษให้พี่ได้มั้ยจ๊ะ?"

จือจือใช้มือเล็กๆ ลูบแก้มตัวเองเบาๆ ลากเสียงยาวตอบว่า "งั้นพี่สาวต้องอุดหนุนสาลี่ของจือจือเยอะๆ นะคะ จือจือถึงจะยอมยกโทษให้"

"ได้เลย!"

ความจริงเธอตั้งใจมาซื้อสาลี่อยู่แล้ว แถมยังรับปากเป็นตัวแทนรับหิ้วให้บรรดาแม่ๆ ในกลุ่มแฟนคลับของจือจือด้วย

แต่การได้กอดจือจือถือเป็นกำไรก้อนโตที่คาดไม่ถึงเลยล่ะ

เธอรีบพิมพ์อวดในกลุ่ม【มัมมี่ของจือจือ】ทันที

"ฉันได้กอดจือจือแล้วนะ! ตัวหอม นุ่มนิ่ม น่ารัก น่าเอ็นดูสุดๆ ไปเลย!"

"แล้วสาลี่ลูกนี้ จือจือก็เป็นคนให้ฉันมากับมือเลยนะ!"

"จือจือตัวจริงน่ารักกว่าในจอหลายเท่าเลยนะ ออร่าความน่ารักรุนแรงระดับปีศาจสูบวิญญาณเลยแหละ!"

"..."

ชาวเน็ตสาวคนนี้แปลงร่างเป็นไก่บีบกรีดร้องระบายความฟินลงในกลุ่ม ทำเอาสมาชิกคนอื่นๆ อิจฉาตาร้อนจนแทบคลั่ง

ถ้าไม่ติดว่ายัยนี่ต้องรับหน้าที่เป็นแม่ค้ารับหิ้วสาลี่ให้พวกเธอ พวกเธอคงรุมเตะยัยนี่ออกจากกลุ่มไปแล้ว!

ฮือๆๆๆ พวกเธอก็อยากกอดจือจือเหมือนกันนะ!

อีกด้านหนึ่ง เผยเส้าหยวนที่ได้รับมอบหมายให้ขับรถไปส่งสาลี่ 200 ชั่งที่ร้านอวิ๋นเว่ย ไม่รู้ว่าดวงซวยหรืออะไร รถดันไปเหยียบตะปูที่ใครก็ไม่รู้เอามาโรยทิ้งไว้กลางทางจนยางแบน ทำเอาเขาต้องจอดรถนิ่งสนิทอยู่กลางทาง เดินหน้าก็ไม่ได้ ถอยหลังก็ไม่ได้