บทที่ 76 แต่นแตนแต๊น~ ยาตัวใหม่เปิดตัวแล้วจ้า

เผยเส้าหยวนรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉินแบบนี้ได้อย่างใจเย็น เขาโทรเรียกบริการช่วยเหลือฉุกเฉินบนท้องถนน แล้วก็โทรไปหาโจวหมิ่นเพื่ออธิบายเหตุผลให้ฟัง

โชคดีที่อีกฝ่ายเข้าใจ แถมยังกำชับให้เผยเส้าหยวนระมัดระวังเรื่องความปลอดภัยด้วย

แต่เรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ระหว่างที่เผยเส้าหยวนกำลังรอบริการฉุกเฉิน จู่ๆ ท้ายรถก็ถูกใครบางคนแอบเปิดออก จนสาลี่ในตะกร้ากลิ้งตกลงมาเกลื่อนพื้น

ยังดีที่เผยเส้าหยวนรู้ตัวทัน เลยช่วยสาลี่อีกครึ่งนึงไว้ได้ทัน

"เวรเอ๊ย! ทำไมถึงซวยแบบนี้วะ!" เผยอวี้เย่ชูหมัดใส่แผ่นหลังสองคนที่วิ่งหนีเตลิดไป "ปาป๊า แล้วทีนี้เราจะทำยังไงดีล่ะ?"

เผยอวี้เย่แทบจะร้องไห้อยู่แล้ว เขาทำงานที่น้องจือจือมอบหมายให้ไม่สำเร็จ น้องจือจือจะเกลียดเขาไหมนะ?

เผยเส้าหยวนหรี่ตา จ้องมองแผ่นหลังสองคนนั้นอยู่นาน

ถ้าเขาจำไม่ผิด สองคนนั้นน่าจะเป็นเจ้าของร้านขายของชำในหมู่บ้านอวิ๋นบน หวังเจาไฉกับหวังจิ้นเป่า

ที่พวกเขาทำแบบนี้ คงเพราะหมั่นไส้ที่หมู่บ้านอวิ๋นล่างขายสาลี่ได้ดีกว่าตัวเองแน่ๆ

ชั่วร้ายจริงๆ!

เผยเส้าหยวนจำได้ ชาวเน็ตในช่องแชตก็จำหวังเจาไฉกับหวังจิ้นเป่าได้เหมือนกัน

[โคตรน่ารังเกียจเลย!]

[ฉันว่านะ ที่หมู่บ้านอวิ๋นล่างพัฒนาสู้หมู่บ้านอวิ๋นบนไม่ได้ ก็เพราะโดนพวกนี้รังแกมาตลอดแน่ๆ!]

[เสียดายสาลี่พวกนั้นจัง อร่อยขนาดนั้นแท้ๆ... (แนบรูปสาลี่)]

[เมนต์บน! รู้หรอกน่าว่าแกจงใจมาอวด! อ๊ากกกก อิจฉาจนตาจะร้อนเป็นไฟแล้วเนี่ย]

เผยอวี้เย่ร้องไห้ขี้มูกโป่งพลางเก็บสาลี่ที่ตกเกลื่อนพื้น ตอนอุ้มสาลี่จะเดินกลับไปที่รถ ก็เผลอลื่นล้มก้นจ้ำเบ้า

ถึงจะล้มแรงแค่ไหน เด็กชายก็ยังกอดสาลี่ไว้แน่น น้ำตาไหลพรากๆ สูดน้ำมูกฟืดฟาด

"แง๊! ทำไมฉันถึงได้ไม่ได้เรื่องแบบนี้นะ ฉันทำให้น้องจือจือผิดหวัง..."

พอเผยเส้าหยวนรู้เหตุผลที่ลูกชายตัวแสบร้องไห้ ก็ถึงกับหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้

ที่ร้องไห้ไม่ใช่เพราะเจ็บ แต่กลัวว่าเสิ่นจือจะรู้เข้าแล้วไม่ยอมเล่นด้วยต่างหาก

เขาควรจะพูดว่ายังไงดีล่ะเนี่ย? อายุแค่นี้ยังคลั่งรักขนาดนี้ โตขึ้นจะขนาดไหนวะ?

เผยเส้าหยวนมองสาลี่ที่ตกเกลื่อนพื้น ถอนหายใจยาวอย่างปวดใจ

"ไม่เป็นไรลูก เราเก็บเท่าที่เก็บได้ก่อน ส่วนที่ค้างคุณโจวไว้ เดี๋ยวค่อยไปดูที่สวนสาลี่อีกทีว่ายังมีพอหรือเปล่า ไม่ต้องรีบหรอก น้องจือจือไม่โกรธลูกหรอก"

เผยเส้าหยวนพยายามปลอบอย่างใจเย็น แต่เผยอวี้เย่ก็ยังคงร้องไห้ไม่หยุด

ด้วยความจนปัญญา เขาเลยต้องโทรหาสือหยาง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงลำบากใจว่า

"สือหยาง นายช่วยให้จือจือรับสายหน่อยได้ไหม?"

สือหยางที่ปลายสายมองจือจือที่ถูกสาวๆ แฟนคลับรุมล้อมด้วยเครื่องหมายคำถามเต็มหัว ทำไมจือจือบ้านเขาถึงได้เนื้อหอมขนาดนี้ ใครๆ ก็อยากคุยด้วย

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ?"

เผยเส้าหยวนเล่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ฟังคร่าวๆ แล้วเอามือกุมหน้าอย่างหมดหนทาง "ตอนนี้เสี่ยวเย่เอาแต่ร้องไห้ กลัวว่าถ้าน้องจือจือรู้เข้าจะไม่ยอมเล่นด้วย ฉันจนปัญญาแล้วจริงๆ"

มุมปากของสือหยางกระตุกยิกๆ ไม่คิดเลยว่าไอ้เด็กแสบนั่นจะติดจือจือแจขนาดนี้ตั้งแต่เด็ก

"รอเดี๋ยวนะครับ"

ครึ่งนาทีต่อมา เสียงใสแจ๋วของเสิ่นจือก็ดังมาจากปลายสาย

"คุณลุงเผย พี่เย่!"

เผยเส้าหยวนราวกับเห็นพระมาโปรด รีบเอาโทรศัพท์ไปแนบหูเผยอวี้เย่ทันที "เร็วเข้า น้องจือจือโทรมาหาแล้ว"

เผยอวี้เย่ถึงค่อยหยุดร้องไห้ แต่ก็ยังสะอื้นฮักๆ พูดตะกุกตะกัก "น้องจือจือ... พี่... พี่ขอโทษนะ..."

เสิ่นจือลูบจี้หยกน้ำเต้าเบาๆ ก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดทะลุปรุโปร่ง

เป็นเพราะลู่เว่ยเว่ยยุยงให้สองพี่น้องตระกูลหวังไปทำเรื่องแย่ๆ นี่เอง!

ดูเหมือนลู่เว่ยเว่ยจะนิสัยเสียมาตั้งแต่เด็กจริงๆ ตอนเด็กเป็นอันธพาลน้อย โตขึ้นก็กลายเป็นอันธพาลตัวแม่!

ฮึ่ม!

แต่ตอนนี้ เสิ่นจือต้องรีบปลอบใจเผยอวี้เย่ก่อน น้ำเสียงของเด็กหญิงอ่อนโยน แฝงไปด้วยความเป็นห่วง

"พี่เย่ พี่หกล้มเจ็บตรงไหนไหมคะ?"

เผยอวี้เย่ปาดน้ำตาลวกๆ แล้วตอบเสียงแข็ง "ไม่เจ็บเลย พี่เป็นลูกผู้ชายนะ!"

เผยเส้าหยวนมองลูกชายที่เปลี่ยนอารมณ์ไวปานพลิกฝ่ามือ มุมปากก็กระตุกรัวๆ

นี่มัน... เกินไปแล้ว!

เขาอุตส่าห์พูดปลอบตั้งนาน ไอ้หมอนี่ไม่ฟังเลยสักคำ

แต่พอจือจือพูดแค่ประโยคเดียว มันหยุดร้องทันทีเลย

นี่แกล้งเขารึเปล่าเนี่ย?!

"อืม... งั้นเดี๋ยวพี่เย่กลับมา จือจือให้ลูกอมพี่กินนะ พี่เย่เลิกร้องไห้ได้ไหมคะ?"

เผยอวี้เย่หน้าแดงแจ๋อย่างไร้เดียงสา เกาหลังคอแล้วหัวเราะแหะๆ

"ได้สิ งั้นพี่ไม่ร้องแล้วนะ เธอต้องเก็บลูกอมไว้ให้พี่นะ ห้ามเอาไปให้หมอนั่นเด็ดขาด"

"ฮิฮิ ได้เลยค่า~ งั้นจือจือรอพี่เย่กลับมานะคะ"

ทางด้านนี้ จือจือเพิ่งจะวางสายไป ไม่นานก็เห็นพ่อแม่ของข่ายข่ายขับรถไถ พาข่ายข่ายกับคุณตาคุณยายจ้าวมาถึงหน้ากล้อง

เด็กหนุ่มส่งยิ้มซื่อๆ โบกมือทักทายจือจือ

"น้องจือจือ! พี่เอาสาลี่มาส่งแล้วจ้า!"

พอมาถึงที่หมาย ทุกคนก็ต้องตกตะลึง

คุณตาจ้าวขยี้ตาตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า กว่าจะหาเสียงตัวเองเจอแล้วถามเพื่อความแน่ใจ

"คนที่ต่อแถวอยู่นี่ มาซื้อสาลี่บ้านเราหมดเลยเหรอ?"

"ใช่แล้วค่า!" จือจือรีบวิ่งไปจูงมือคุณตาจ้าวให้เดินมาที่แผง "คุณตาคะ สาลี่บ้านคุณตาอร่อยมากเลยนะคะ ขายดีสุดๆ ไปเลย"

พวกเขาส่งสาลี่มาเต็มรถไถ แต่ด้วยเวลาที่กระชั้นชิด เลยน่าจะได้แค่ประมาณ 500 ชั่งเท่านั้น

ตอนแรกคุณตาจ้าวยังแอบกังวลว่าจะขายไม่หมด แต่พอได้ยินลูกค้าคนแรกสั่งรวดเดียว 20 ชั่ง ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงอีกรอบ

แกไม่ทันได้คิดอะไรให้วุ่นวาย ก็ถูกคุณยายจ้าวดึงเข้าไปช่วยชั่งน้ำหนัก ใส่ถุง และคิดเงินทันที

"น้องจือจือ เธอนั่งพักเถอะ เดี๋ยวพี่ช่วยขายต่อเอง" ข่ายข่ายยกเก้าอี้ซักผ้าตัวเล็กๆ ลงมาจากรถไถ เอามือปัดๆ ฝุ่นออก แล้วถึงให้จือจือนั่ง

ตอนนั้นเองที่จือจือสังเกตเห็นรอยถลอกเลือดซิบที่ข้อศอกของข่ายข่าย

สีหน้าของเด็กหญิงเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด "พี่ข่ายข่าย พี่เจ็บตรงไหนคะเนี่ย"

ข่ายข่ายก้มมองแผลตัวเอง แล้วตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า "แผลแค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอก"

"ไปโดนอะไรมาคะ? ดูท่าทางเจ็บน่าดูเลย"

ข่ายข่ายนึกถึงตอนที่ตัวเองกำลังยกตะกร้าสาลี่ แล้วเกิดลื่นล้ม ก็แอบอายไม่กล้าเล่า

แต่พอโดนจือจือคาดคั้น เขาก็ต้องเกาหัวเล่าอ้อมแอ้มว่า

"ก็ไม่ได้เจ็บอะไรมากหรอก แต่มันแปลกๆ ตรงที่ ในสวนสาลี่จู่ๆ ก็มีหลุมใหญ่เบ้อเริ่มโผล่มาเฉยเลย พี่ไม่ทันมอง ก็เลยก้าวพลาดตกลงไป ขาแพลงล้มลงน่ะสิ"

"ยังดีนะที่พี่ตกลงไปก่อน พี่จัดการกลบหลุมนั่นไปแล้ว ขืนปล่อยไว้ให้คุณตาจ้าวตกลงไปล่ะก็ แย่แน่ๆ"

หลุมใหญ่ในสวนสาลี่งั้นเหรอ

จือจือได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกทะแม่งๆ

สวนสาลี่ดีๆ จะมีหลุมโผล่มาได้ไง?

แถมยังเป็นช่วงเก็บเกี่ยวของสวนตระกูลจ้าวอีก ยิ่งคิด จือจือก็ยิ่งใจคอไม่ดี ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น

เด็กหญิงทำตัวเป็นผู้ใหญ่ กดไหล่ข่ายข่ายให้นั่งลงบนเก้าอี้ แล้วออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

"นั่งลงค่ะ จือจือพกยาส่วนตัวมาด้วย เดี๋ยวจือจือทายาให้นะคะ"

จือจือวิ่งกลับไปที่รถ ค้นกระเป๋าสะพายใบเล็กของตัวเอง หยิบยาขวดใหม่ล่าสุดที่ตระกูลเสิ่นเพิ่งผลิตออกมา เป็นยารักษาอาการฟกช้ำและเคล็ดขัดยอกที่มีประสิทธิภาพในการระงับปวดดีเยี่ยม

เสิ่นม่อป๋อและสือเยว่กลัวว่าจือจือจะได้รับบาดเจ็บ เลยกำชับให้พกติดตัวมาด้วย

จือจือถือขวดยาออกมา ฉีดสเปรย์ลงบนแผลถลอกเบาๆ เลือดที่ซึมอยู่ก็หยุดไหลทันที

จากนั้นก็บอกให้ข่ายข่ายถอดรองเท้าและถุงเท้าออก แล้วฉีดสเปรย์ลงบนข้อเท้าที่แพลงอีกครั้ง

"พี่ข่ายข่าย เย็นสบายขึ้นไหมคะ?"

ตอนแรกข่ายข่ายก็คิดว่ายาคงไม่ได้วิเศษวิโสอะไร เพราะก่อนหน้านี้เขาก็ฉีดยาของบริษัทยาตระกูลลู่ไปแล้ว ทางรายการบอกว่าตระกูลลู่เป็นสปอนเซอร์หลัก แถมเขาก็เห็นโฆษณาในทีวีบ่อยๆ

แต่พอฉีดแล้วกลับไม่เห็นผลอะไรเลย

เลือดยังคงไหล ข้อเท้าก็ยังปวดจนเดินไม่ไหว เมื่อกี้เขาถึงต้องเดินกะเผลกๆ มา

แต่ยาที่จือจือฉีดให้กลับต่างออกไป!

ความรู้สึกเย็นวาบซึมลึกเข้าสู่ผิวหนัง แต่กลับไม่แสบร้อนระคายเคือง เหมือนมีสายน้ำเย็นๆ มาโอบล้อมบาดแผลไว้ ช่วยบรรเทาอาการปวดที่ข้อเท้าลงได้อย่างน่าอัศจรรย์