บทที่ 77 การเป็นลูกผู้ชายมันมีประโยชน์อะไร?

"มหัศจรรย์มาก!" ข่ายข่ายลองขยับข้อเท้าดู ปรากฏว่าไม่เจ็บเลยสักนิด!

โดยเฉพาะรอยบวมที่ข้อเท้า ผ่านไปแค่สิบนาทีก็ยุบลงไปเกินครึ่งจนเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า!

"น้องจือจือ นี่คือยาอะไรเหรอ?"

เสิ่นจือหัวเราะคิกคัก แล้วกระซิบเสียงเบาว่า

"นี่คือยาที่พ่อกับแม่ของจือจือวิจัยขึ้นมาใหม่ค่ะ พวกท่านเจอต้นกล้ายาที่วิเศษมากๆ ก็เลยฝากให้จือจือเอาติดตัวมาด้วยค่ะ"

"อย่างนี้นี่เอง มิน่าล่ะถึงได้ใช้ดีกว่ายาของตระกูลลู่ตั้งเยอะ!"

ข่ายข่ายดึงเสิ่นจือเข้ามาแอบกระซิบถาม เขารู้ว่าในรายการห้ามพูดถึงผลิตภัณฑ์คู่แข่งของสปอนเซอร์

แต่เด็กน้อยทั้งสองคนเหมือนจะลืมไปว่า เสิ่นจือติดอุปกรณ์บันทึกเสียงเอาไว้ ต่อให้พวกเขาจะพูดเบายังไง เสียงนั้นก็ยังคงถูกส่งตรงไปยังห้องถ่ายทอดสดอย่างชัดเจน

[อ๊ากกกก เด็กๆ พวกหนูกระซิบคุยอะไรกัน พวกเราได้ยินหมดแล้วนะจ๊ะ]

[ยาตัวใหม่ของบริษัทยาตระกูลเสิ่น ฉันก็ใช้เหมือนกัน! มันดีงามพระรามเก้ามาก!]

[หรือว่าเสิ่นจือจงใจเป็นหน้าม้าโปรโมตให้ครอบครัวตัวเอง...]

[เมนต์บน จือจือยังเป็นเด็กอยู่เลยนะ จะไปคิดอะไรซับซ้อนขนาดนั้น? อีกอย่าง น้องก็พยายามกระซิบซะเบาขนาดนั้น เห็นได้ชัดว่าไม่อยากให้ใครรู้ต่างหากล่ะ]

[จะว่าไป ยาของตระกูลลู่ทั้งแพงแถมยังใช้ไม่ค่อยจะได้เรื่อง โฆษณาซะดิบดี แต่คุณภาพสวนทางกับราคา]

[สายสปอร์ตอย่างฉันต้องไปลองซื้อยาใหม่ของตระกูลเสิ่นมาใช้ดูบ้างแล้ว พอดีข้อเท้าแพลงอยู่พอดีเลย]

[...]

เสิ่นจือเองก็ไม่คาดคิดว่าการกระทำโดยไม่ตั้งใจของเธอ จะทำให้ยอดขายยาตัวใหม่ของตระกูลเสิ่นพุ่งกระฉูดขึ้นอย่างถล่มทลาย

แม้แต่แผนกการตลาดของตระกูลเสิ่น พอเห็นตัวเลขยอดขายในระบบหลังบ้าน ยังตกใจจนนึกว่าระบบรันข้อมูลผิดพลาด

ผู้จัดการฝ่ายการตลาดรีบนำข่าวนี้ไปรายงานให้เสิ่นม่อป๋อฟังทันที

ชายหนุ่มนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานในออฟฟิศ มองดูรายงานยอดขายที่เพิ่งได้รับมาในมือ แล้วอดไม่ได้ที่จะรำพึงรำพันออกมาว่า

"จือจือคือดาวนำโชคของบ้านเราจริงๆ เอาโชคลาภมาให้ครอบครัวเราทุกครั้งเลย"

ทางด้านนั้น เผยอวี้เย่รีบไปส่งของเสร็จก็รีบวิ่งหน้าตั้งกลับมา แต่พอเห็นว่าข้างกายของจือจือมีข่ายข่ายยืนอยู่ แถมสองคนยังสุมหัวคุยกระหนุงกระหนิงเหมือนมีความลับกัน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็หุบฉับลงทันที

น้องจือจือควรจะเป็นของเขาคนเดียวสิ!

เผยอวี้เย่วิ่งปรี่เข้าไป ใช้สายตาตัดพ้อปนน้อยใจฟ้องว่า

"น้องจือจือ ทำไมถึงทายาให้แค่ข่ายข่ายคนเดียวล่ะ? ฉันก็หกล้มเจ็บเหมือนกันนะ"

เสิ่นจือกะพริบตาปริบๆ อย่างมึนงง ไม่ทันคิดอะไรลึกซึ้งแล้วย้อนถามว่า

"แต่พี่เย่ พี่เพิ่งจะบอกในโทรศัพท์ไม่ใช่เหรอคะว่าตัวเองไม่ได้เจ็บตรงไหนเลย"

เผยอวี้เย่: "..."

"ตอนนั้นฉันแค่ปากแข็งฟอร์มจัดไปงั้นแหละ แต่ตอนนี้รู้สึกว่าแผลเจ็บมากเลย น้องจือจือช่วยทายาให้ฉันหน่อยได้ไหม"

"ได้สิคะ งั้น... พี่เย่มานั่งเก้าอี้ตัวเล็กนี่สิ เดี๋ยวจือจือทายาให้ค่ะ"

เผยอวี้เย่ยิ้มแก้มปริด้วยความสมใจ นั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็กของเสิ่นจืออย่างมีความสุข

การเป็นลูกผู้ชายมันมีประโยชน์อะไร? จะทำให้น้องจือจือสงสารได้เหรอ?

จะทำให้น้องจือจือช่วยทายาให้ได้เหรอ?

ก็ไม่ได้ไง!

มีแต่การทำตัวน่าสงสารเท่านั้นแหละที่จะทำให้น้องจือจือใจอ่อนและทำดีด้วย เผยอวี้เย่วางแผนมาอย่างแยบยล

ผู้ชมในไลฟ์สดที่เห็นสองหนุ่มแย่งกันเอาใจเสิ่นจือ ต่างก็พากันขำจนท้องแข็ง

[สนามประลองความคลั่งรักแบบนี้ ฉันชอบมาก!]

[พวกเธอสองคนต่อยกันสักยกเถอะ ถือว่าทำเพื่อพวกเราแล้วกันนะ]

[น่าเสียดายที่จือจือมีคนเดียว น้องทั้งน่ารักแถมยังรู้ความขนาดนี้ ใครจะไม่หลงรักไหวล่ะ?]

[เกร็ดความรู้รอบตัว: เสิ่นจือเป็นเด็กที่ครอบครัวตระกูลเสิ่นรับมาเลี้ยงนะจ๊ะ]

[เชี่ยจริงดิ?! ชาตินี้ตระกูลเสิ่นต้องกู้ชาติมาแน่ๆ ถึงได้มีนางฟ้าตัวน้อยอย่างจือจือมาเกิดร่วมครอบครัวด้วย]

[ที่แท้ก็เป็นการเยียวยาซึ่งกันและกันนี่เอง มิน่าล่ะน้องจือจือถึงได้เป็นเด็กดีและรู้ความขนาดนี้ ฮือๆๆๆ หม่าม้าใจเจ็บไปหมดแล้ว]

[โชคดีจริงๆ ที่จือจือได้เจอกับครอบครัวตระกูลเสิ่นและตระกูลสือที่รักและเอ็นดูเธอขนาดนี้ โตขึ้นต้องมีความสุขมากๆ นะลูก!]

หน้าตาของเสิ่นจือโดดเด่นสะดุดตาจริงๆ ต่อให้อยู่ในวงการบันเทิงที่เต็มไปด้วยดาราดังเด็กๆ มากมาย เธอก็ยังคงเป็นเด็กที่สะดุดตาและดึงดูดสายตาคนได้ตั้งแต่วินาทีแรกที่มอง

ที่หายากไปกว่านั้นคือ เด็กตัวแค่นี้กลับไม่เคยงอแงเอาแต่ใจเลยสักครั้ง ทั้งเชื่อฟัง ไม่เจ้าอารมณ์ แถมยังขยันทำงานไม่แพ้เด็กโตคนอื่นๆ ทำให้ใครๆ ก็พากันหลงรัก

เห็นเผยอวี้เย่กับข่ายข่ายทำท่าจะเปิดฉากเถียงกันอีกรอบ เสิ่นจือก็ส่ายหัวอย่างจนใจ หันไปยิ้มแฉ่งให้กู้ซินที่นั่งอยู่ข้างๆ

"ซินซิน~ เรามานั่งด้วยกันเถอะ!"

"อื้อ!"

กู้ซินเป็นเด็กเงียบๆ ตัวตนไม่ได้โดดเด่นอะไร แต่เธอชอบความรู้สึกเวลาที่ได้อยู่ใกล้ๆ เสิ่นจือที่สุด

เธอนั่งมองจือจือวิ่งวุ่นไปมาพร้อมกับรอยยิ้มลักยิ้มพิมพใจ แค่นี้เธอก็มีความสุขมากแล้ว นั่งมองได้ทั้งวันไม่มีเบื่อ

อีกอย่าง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกู้ซินคิดไปเองหรือเปล่า เธอกลับรู้สึกว่าพอได้อยู่กับจือจือนานๆ ร่างกายและจิตใจก็รู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าแม้แต่อากาศรอบตัวก็ยังหอมหวาน ทุกอย่างราบรื่นอย่างไร้ที่ติ

อาจเป็นเพราะจือจือเป็นคนชอบยิ้มก็ได้มั้ง

พอน้องยิ้ม ความรู้สึกแย่ๆ ทั้งหมดก็พลอยสลายหายไปจนหมดสิ้น

คนที่มีความรู้สึกเดียวกันกับกู้ซินไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว

สือฉีถือมือถือดูไลฟ์สดตั้งแต่วันวาน แม้กระทั่งเวลาประชุมเขาก็ยังเปิดหน้าจอทิ้งไว้แล้วกดปิดเสียงตั้งวางไว้ข้างตัว

ส่งผลให้เวลาลูกน้องกำลังรายงานงานอยู่ ก็มักจะได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของสือฉีหลุดออกมาเป็นระยะ แถมสายตาที่มองหน้าจอโทรศัพท์ยังอ่อนโยนจนแทบจะละลายเป็นน้ำ

คงเป็นเพราะได้มองเห็นจือจืออยู่ตลอดเวลา เวลาที่ลูกน้องรายงานผิดพลาด สือฉีก็เลยแค่ตักเตือนเบาๆ ก่อนที่แววตาเย็นชาจะถูกความเอ็นดูเข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว

ลูกน้อง: ฮือๆๆ ขอบคุณคุณหนูเล็กมากครับ! เดี๋ยวเลิกงานกลับไปผมจะไปช่วยปั่นวิวรายการของคุณหนูเล็กเป็นการตอบแทนแน่นอน!

คนที่นั่งเฝ้าหน้าจอไลฟ์สดไม่ยอมไปไหนอีกคนก็คือ ฟู่หยุนเซิน

เขาลงทุนสมัครสมาชิกวีไอพีระดับสูงสุดเพื่อดูมุมกล้องเฉพาะของเสิ่นจือและกู้ซินโดยเฉพาะ

พ่อบ้านฉู่อุตส่าห์สังเกตพฤติกรรมการใช้มือถือของคุณชายช่วงสองวันนี้พบว่า เวลาในการใช้หน้าจอพุ่งสูงขึ้นไปอีกตั้ง 6 ชั่วโมงเต็ม!

"คุณชายครับ รักษาสุขภาพสายตา พักผ่อนบ้างนะครับ"

"อืม"

สายตาของฟู่หยุนเซินยังคงจดจ่ออยู่กับหน้าจอโทรศัพท์ แทบจะไม่กะพริบตาเลยด้วยซ้ำ

พ่อบ้านฉู่: ......

จะมีก็แต่เรื่องของคุณหนูเล็กนี่แหละ ที่ทำให้คุณชายน้อยผู้มีระเบียบวินัยเคร่งครัดที่สุดคนนี้ถึงกับหลุดการควบคุม

"ถ้าคุณชายคิดถึงคุณหนูเล็กจริงๆ ไปเยี่ยมเธอที่เมืองอวิ๋นเลยก็ได้นะครับ"

เหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อนเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป มาตรการคุ้มครองครอบครัวคนสำคัญยังมีช่องโหว่

แต่ตอนนี้สถานการณ์ดีขึ้นมากแล้ว ประกอบกับการดูแลคุ้มครองของตระกูลฟู่ ขอแค่เวลาเดินทางพกบอดี้การ์ดไปด้วย ความเสี่ยงของคุณหนูเล็กก็แทบจะไม่มีเลย

ต่อให้โอกาสเกิดอันตรายจะน้อยนิดแค่ไหน แต่ฟู่หยุนเซินก็ไม่กล้าเสี่ยงอยู่ดี

แพขนตางอนงามของฟู่หยุนเซินกะพริบไหว น้ำเสียงของเด็กหนุ่มมีความสุขุมเยือกเย็นเกินวัย

"ไม่ต้องหรอกครับ แบบนี้ดีอยู่แล้ว"

ขอแค่ได้เห็นน้องสาวมีความสุข เขาก็พอใจแล้ว

ฟู่หยุนเซินรู้สึกขอบคุณเสิ่นจือจากใจจริง

เมื่อก่อนกู้ซินแม้แต่จะก้าวเท้าออกจากบ้านยังไม่ยอมเลย แต่ตอนนี้กลับยอมใจอ่อนมาออกรายการวาไรตี้เพื่อเสิ่นจือ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ย่อมส่งผลดีต่อสภาพจิตใจและร่างกายของกู้ซินอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม

แม้ตัวเขาจะเดินทางไปที่นั่นไม่ได้ แต่จะให้ไม่สนับสนุนการทำธุรกิจครั้งแรกของน้องสาวก็คงไม่ได้เหมือนกัน

ฟู่หยุนเซินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ปลายนิ้วเคาะเบาๆ ลงบนโต๊ะ

"คุณไปจัดการที ช่วยผมเหมาสาลี่ 100 ชั่งหน่อย"

พ่อบ้านฉู่พยักหน้ารับคำอย่างรู้ใจ "ผมเดาว่าคุณชายน้อยต้องอยากกินแน่ๆ เลยสั่งคนไปจัดการตั้งแต่ตอนดูไลฟ์สดแล้วครับ"

เพียงแต่ว่า ด้วยความฮอตของแผงขายของน้องเสิ่นจือในตอนนี้ จะแย่งซื้อทันหรือเปล่ายังเป็นอีกเรื่องหนึ่งเลย

คนที่โวยวายอยากกินสาลี่ใจจะขาดอีกคนก็คือ เสิ่นซิงเย่

ใครจะเข้าใจบ้างว่าเขากำลังจะอิจฉาจนตาเป็นไฟอยู่แล้ว

จือจือเห็นได้ชัดว่าเป็นน้องสาวของเขา! เมื่อก่อนน้องเคยเรียกเขาแค่พี่ชายคนเดียวซะที่ไหนล่ะ!

ดูตอนนี้สิ พอมาออกรายการปุ๊บ มีทั้งเผยอวี้เย่กับข่ายข่ายโผล่มาเป็นพี่ชายกำมะลอเพิ่มอีกตั้งสองคน แถมจือจือยังช่วยทายาแถมยังแจกลูกอมให้อีก!

อ๊ากกกก!

รู้งี้เขาไม่น่าไปเข้าคลับอีสปอร์ตบ้าบอนั่นเลย ถ้ารู้แบบนี้เขายอมให้คุณน้ารองพ่วงพาไปร่วมรายการด้วยซ้ำ

เขาก็ปกป้องน้องสาวได้เหมือนกันนะเว้ย!