บทที่ 78 ทำไมถึงมากันหมดเลยล่ะเนี่ย?

โจวเย่สังเกตเห็นว่าวันนี้เสิ่นซิงเย่ฟอร์มตกอย่างหนัก ดูหงอยๆ เหมือนมะเขือม่วงโดนน้ำค้างแข็ง

พอถามไถ่ดูถึงได้รู้สาเหตุ

ปกติโจวเย่ไม่ค่อยสนใจเรื่องในวงการบันเทิงเท่าไหร่ แต่พอรู้เรื่อง เขาก็เปิดทีวีจอใหญ่ในห้องนั่งเล่นของคลับ แล้วเรียกสมาชิกทุกคนมาดูด้วยกัน

เป็นจังหวะเดียวกับที่จือจือเด็ดสาลี่แล้วหกล้มพอดี เด็กน้อยตัวกลมปุ๊กลุกน่ารักน่าชัง ล้มกระแทกพื้นจนหน้าเหวอไปแป๊บนึง

แล้วก็ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นมาเอง ปัดฝุ่นตามตัว แถมยังไม่ร้องไห้ แล้วยังหัวเราะแหะๆ อีกต่างหาก

ภาพนั้นทำเอาใจของเด็กหนุ่มวัยสิบห้าสิบหกในคลับละลายไปตามๆ กัน

"เชี่ย! น้องสาวโคตรน่ารักเลยว่ะ!"

"ซิงเย่ นี่น้องสาวนายเหรอ? ทำไมไม่พามาแนะนำให้พวกเรารู้จักเร็วกว่านี้วะ?"

"อ๊ากกก ชาวเน็ตบอกว่าสาลี่ที่น้องสาวขายอร่อยมากๆ เลย ซิงเย่ นายบอกให้น้องส่งมาให้พวกเราชิมบ้างได้ป่าว?"

"..."

สมาชิกในคลับต่างพากันรุมชมความน่ารักของเสิ่นจือ เสิ่นซิงเย่เชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

"น้องสาวฉันน่ารักที่สุดในโลกอยู่แล้วเว้ย!"

โจวเย่มองท่าทางอวดดีของเขาแล้วแค่นเสียงหัวเราะ

"แต่ตอนนี้น้องนายมีพี่ชายคนใหม่เพิ่มมาตั้งสองคนแล้วนะ"

เสิ่นซิงเย่: ...

เด็กหนุ่มถึงกับตาแดงก่ำด้วยความหึงหวง

ได้ยินมาว่าการซ้อมช่วงบ่ายวันนั้น เสิ่นซิงเย่เล่นโหดเหมือนโกรธใครมา อาศัยแรงหึงกระหน่ำตีคู่แข่งจนยับเยินไม่มีชิ้นดี

ความจริงตอนที่โจวเย่พูดประโยคนั้น ในใจเขาก็แอบน้อยใจอยู่เหมือนกัน

ยัยหนูน้อยใจจืดใจดำ

ไม่เจอกันตั้งนาน ไม่รู้ว่าจะยังจำคุณอาคนนี้ได้อยู่หรือเปล่า

โจวเย่รู้ว่าสาลี่ที่จือจือขายกำลังฮอตฮิตสุดๆ ขนาดฝากคนรับหิ้วยังไม่แน่ว่าจะได้กิน เขาเลยหน้าด้านเปิดเวยป๋อ แท็กรายการ 'พาลูกเที่ยว' ไปตรงๆ เลยว่า

[ฝากทุกคนอุดหนุนสาลี่ของลูกสาวบุญธรรมผมด้วยนะครับ ปล. จือจือลูกรัก คุณพ่อทูนหัวก็อยากกินสาลี่เหมือนกันนะ]

โพสต์นี้ทำเอาแฟนคลับของโจวเย่แตกตื่นกันทั้งไทม์ไลน์

ปกติวงการอีสปอร์ตกับรายการวาไรตี้เด็กแทบจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ไม่คิดว่าจะมาบรรจบกันได้เพราะโพสต์ของโจวเย่

แฟนคลับบางคนตามไปดูรายการเพราะอยากซัปพอร์ตโจวเย่ แต่พอดูแล้วกลับโดนตกซะงั้น

ส่วนบางคนก็แค่อยากรู้ว่าสาลี่มันอร่อยขนาดไหน กะจะซื้อมาลองชิมเพื่อสนับสนุนโจวเย่

แต่ปรากฏว่าไม่มีโอกาสแม้แต่จะสนับสนุนด้วยซ้ำ

[แก๊งหม่าม้าของจือจือ]: อยากกินสาลี่เหรอ? ไปต่อแถวข้างหลังนู่นเลยจ้า!

ส่วนหมิงเสี่ยว...

เธอไม่เดือดร้อนหรอก

เพราะตั้งแต่เช้าตอนที่จือจือออกไปเก็บสาลี่ เด็กหญิงก็วิดีโอคอลมาหาเธอแล้ว

ต้องขอบคุณเสิ่นอวิ๋นโจว ที่ทำให้จือจือเก็บสาลี่ส่วนหนึ่งไว้ให้เธอ แถมยังได้ยินมาว่าส่งด่วนมาให้แล้วด้วย

แต่สิ่งที่ทำให้เธอสนใจมากกว่า คือยาตัวใหม่ที่จือจือใช้ในรายการ

ขนาดคนทั่วไปยังมองออกว่ายาตัวนี้มีสรรพคุณไม่ธรรมดา นับประสาอะไรกับหมออย่างเธอ

เธอรีบติดต่อสองสามีภรรยาตระกูลเสิ่นทันที เธออยากจะร่วมทำธุรกิจกับพวกเขา!

แต่พอโทรหาสือเยว่ หมิงเสี่ยวถึงได้รู้ว่าทั้งคู่ไม่ได้อยู่เจียงเฉิงแล้ว

หมิงเสี่ยวกุมขมับอย่างอ่อนใจ

"ทำไมพวกคุณถึงไปโผล่ที่เมืองอวิ๋นได้ล่ะเนี่ย?"

สือเยว่แอบอยู่หลังรถตู้ โพกหัวด้วยผ้าเช็ดหน้าสีเขียวกลมกลืนกับชาวบ้าน ป้องปากกระซิบตอบว่า

"ก็ฉันเป็นห่วงจือจือนี่นา กลัวลูกจะกลัวที่ต้องอัดรายการคนเดียว ศาสตราจารย์หมิงคะ เรื่องธุรกิจรอฉันกลับไปวันจันทร์แล้วค่อยคุยกันนะคะ"

หมิงเสี่ยวทั้งขำทั้งเอ็นดู แต่ก็เข้าใจได้ จือจือเพิ่งจะห้าขวบ แถมยังน่ารักน่าชังขนาดนั้น

ถ้าเธอมีลูกสาวที่น่ารักและรู้ความแบบจือจือ เธอคงจะประสาทเสียยิ่งกว่าสือเยว่ซะอีก

น่าเสียดาย... หมิงเสี่ยวลูบท้องตัวเอง แววตาหม่นลง

ชาตินี้เธอคงไม่มีโอกาสได้เป็นแม่คนแล้วล่ะ

"เยว่เยว่ กลับมานี่เร็ว เดี๋ยวคนของรายการก็มาเห็นเข้าหรอก" คุณย่าสือเอาผ้าพันคอไหมพรมพันคอไว้

ส่วนคุณปู่สือที่อยู่ข้างๆ ก็เปลี่ยนมาใส่เสื้อกล้ามตาข่ายแบบคนแก่ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวทับปล่อยชายปลิวไสว ใส่แว่นตาดำ ถือพัดใบลานพัดโบกปิดบังใบหน้า

ทั้งสี่คนดูมีพิรุธสุดๆ

ดูยังไงก็ไม่เหมือนผู้ปกครองมาเยี่ยมลูกหลาน แต่เหมือนแก๊งลักพาตัวเด็กมากกว่า

คุณปู่สือยกกล้องส่องทางไกลขึ้นส่อง มองแก้มแดงๆ ของจือจือด้วยความปวดใจ

"โธ่เอ๊ย ไอ้เจ้าสือหยางนี่มันเลี้ยงเด็กเป็นซะที่ไหนล่ะ! จือจือตากแดดจนหน้าจะไหม้หมดแล้ว! อากาศร้อนขนาดนี้ หลานรักของปู่ต้องมายืนตากแดดขายสาลี่ น่าสงสารจริงๆ"

เสิ่นม่อป๋อพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยสุดๆ

ลูกใครใครก็รัก เขาก็หมั่นไส้สือหยางมาตั้งนานแล้ว แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นน้องเขย ก็เลยพูดอะไรมากไม่ได้

ขณะเดียวกัน สือหยางก็จามออกมาดังฮัดชิ้ว

เขาลูบจมูกตัวเองปอยๆ หรี่ตามองพระอาทิตย์ที่ร้อนระอุ

อากาศแบบนี้เขายังจะเป็นหวัดได้อีกเหรอ?

จือจือได้ยินเสียง ก็หันไปหาสือหยาง "คุณน้ารองคะ เหนื่อยเหรอคะ? ไปพักหน่อยไหมคะ?"

สือหยางต้องขนสาลี่ลงจากรถ แล้วก็ต้องมาคอยใส่ถุงคิดเงิน ก้มๆ เงยๆ อยู่ตลอดเวลา

หมวกกันแดดก็ยกให้จือจือไปแล้ว ตัวเองแทบไม่มีเวลากินน้ำ แต่ก็ยังอุตส่าห์หาเวลาว่างมาคอยบอกให้จือจือไปหลบแดดตรงร่มๆ

มาหาว่าเขาดูแลจือจือไม่ดี สือหยางรู้สึกน้อยใจชะมัด

สือหยางเหนื่อยล้าไปทั้งตัว แต่พอได้ยินเสียงใสๆ หวานๆ ของจือจือ ความเหนื่อยก็หายเป็นปลิดทิ้ง

เขาเช็ดมือเปื้อนๆ กับเสื้อของตัวเอง ก่อนจะเอานิ้วสองนิ้วจิ้มลักยิ้มของจือจืออย่างหมั่นเขี้ยว

"คุณน้าเหนื่อยจังเลย งั้นคืนนี้จือจือมีรางวัลให้คุณน้าไหมคะ?"

จือจือกอดสาลี่ลูกโตที่ใหญ่กว่าหน้าตัวเอง เอียงคอถาม

"ให้คุณน้ากินสาลี่ลูกนึงได้ไหมคะ?"

"ยัยเด็กขี้งก เอาของคนอื่นมาทำบุญเอาหน้าเก่งนักนะ นี่มันสาลี่ของคุณตาจ้าวต่างหาก ไม่ใช่ของหนูสักหน่อย" สือหยางบีบจมูกจือจือเบาๆ ดูทรงแล้วคงไม่ค่อยพอใจกับรางวัลนี้เท่าไหร่

"อืม... งั้นเดี๋ยวคืนนี้จือจือนวด นวดไหล่ ทุบขาให้คุณน้ารองนะคะ ดีไหมคะ?"

"แบบนี้ค่อยชื่นใจหน่อย" สือหยางยิ้มแป้น

เขาใช้หลังมือแตะแก้มจือจือ รู้สึกว่ายังร้อนๆ อยู่ เลยไปขอยืมพัดลมมือถือจากทีมงานมา เปิดเบอร์เบาสุด

"หนูถือเป่าเองนะ ห้ามเปิดแรงกว่านี้นะ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา ถ้ายังร้อนอยู่ก็ไปนั่งพักในร่มตรงนู้น เข้าใจไหม?"

"เข้าใจค่า!" จือจือพยักหน้าหงึกหงัก "คุณน้ารองคะ จือจือดูแลตัวเองได้ค่ะ คุณน้าไปทำงานต่อเถอะค่า~"

"เด็กดี"

ผ่านไปอีกห้านาที เสิ่นม่อป๋อก็ทนไม่ไหว ลุกพรวดพราดเตรียมจะพุ่งออกไป

"ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันจะไปเหมาสาลี่ให้หมด จือจือจะได้รีบกลับไปพักผ่อนซะที"

"เดี๋ยวๆๆ! กลับมานี่..." สือเยว่คว้าตัวสามีไว้ไม่ทัน ได้แต่มองสามีสวมแว่นตาดำเดินตรงไปที่แผงขายสาลี่ แต่ด้วยความที่ตัวสูงใหญ่ ก็เลยแทรกตัวเข้าไปไม่ได้

แผงขายสาลี่โดนลูกค้ามุงจนแทบไม่มีทางเดิน เสิ่นม่อป๋อเพิ่งจะหาช่องว่างแทรกตัวเข้าไปได้ ก็โดนคุณลุงคนหนึ่งกระชากคอเสื้อดึงกลับมา

"นี่พ่อหนุ่ม ตัวก็โต ทำไมมาแซงคิวล่ะ? ไม่เห็นแถวเหรอ? ไปต่อท้ายนู่น!"

เผยอวี้เย่ไม่รู้จักเสิ่นม่อป๋อ เขาโบกธงเล็กๆ ในมืออย่างแข็งขัน แล้วชี้มือไปข้างหลัง

"คุณอาครับ แถวอยู่ทางนี้ครับ"

เสิ่นม่อป๋อมองตามมือที่ชี้ไป... หนึ่งเมตร สองเมตร...

โห!

หางแถวยาวไปเป็นสิบเมตรเลย!

"ทำไมคนถึงมาซื้อเยอะขนาดนี้เนี่ย..." เสิ่นม่อป๋อพึมพำเบาๆ

"จะไม่ให้เยอะได้ไงล่ะ? สาลี่นี่อร่อยเหาะไปเลย หลายคนซื้อไปชิมแล้วก็ต้องกลับมาซื้อซ้ำกันทั้งนั้นแหละ" คุณลุงคนนั้นช่างคุย อวยสาลี่ไม่หยุดปาก

"ลุงจะบอกให้นะ สาลี่นี่หวานชื่นใจสุดๆ! กินแล้วชุ่มคอ ร่างกายก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาเลย"

"หลานชายลุงปกติไม่ค่อยชอบกินผลไม้ แต่เมื่อกี้พอลุงซื้อสาลี่กลับไปให้ ถือแทะคนเดียวตั้งสองลูกใหญ่ๆ แถมยังร้องไห้งอแงจะกินอีก ลุงก็เลยต้องกลับมาต่อแถวซื้อใหม่นี่แหละ"

คุณลุงชะเง้อคอมองอย่างจดจ่อ แอบกังวลนิดๆ

"ไม่รู้ว่ากว่าจะถึงคิวลุง สาลี่จะหมดก่อนหรือเปล่า ขออย่าให้หมดเลยเถอะ!"

คุณป้าที่ยืนอยู่ข้างหลังลุงมองดูการแต่งตัวของเสิ่นม่อป๋อ แล้วกระตุกเสื้อลุง กระซิบว่า

"ตาแก่ เลิกอวยได้แล้ว กลัวจะซื้อไม่ทันแล้วยังจะไปอวยให้เขาฟังอีก ถ้าคนข้างหน้าเหมาไปหมด เราก็อดกินกันพอดี"

"อ้อ! จริงด้วย" ลุงรีบเอามือปิดปาก แล้วเปลี่ยนเรื่อง "ไม่อร่อยหรอก สาลี่นี่ไม่อร่อยเลย พ่อหนุ่มอย่าไปซื้อเลยนะ"

เสิ่นม่อป๋อ: ...

พวกคุณไม่ซื้อ จะเก็บไว้ซื้อเองคนเดียวใช่ไหม?

เสิ่นม่อป๋อกระแอมไอสองสามที แล้วกระซิบกับคุณลุงอย่างมีความลับว่า

"ความจริงแล้ว... เด็กผู้หญิงคนข้างหน้านั่นน่ะ ลูกสาวผมเอง"

คุณลุงมองเขาด้วยสายตาคลางแคลงใจ

เสิ่นม่อป๋อหลับตาพยักหน้าอย่างมั่นใจ

"ถุย! อย่างนายนี่นะ?" คุณลุงโบกมือปัด "ถ้านายเป็นพ่อเด็กคนนั้น ฉันก็เป็นปู่เด็กคนนั้นแหละ! อย่าเห็นว่าเด็กเขาน่ารัก แล้วมาเนียนเป็นพ่อคนอื่นเขามั่วซั่ว"

เสิ่นม่อป๋อ: ...?

ไม่ใช่สิ!

ไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร แต่ทำไมต้องมาเนียนเป็นญาติผู้ใหญ่ฉันด้วยเนี่ย?

ที่แผงขายสาลี่คนเยอะมาก จนทีมงานกลัวว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวาย เลยส่งสต๊าฟส่วนหนึ่งมาช่วยแพ็กของและชั่งน้ำหนัก

ถึงขั้นที่ตำรวจจากป้อมยามใกล้ๆ ตลาดต้องมาช่วยจัดระเบียบฝูงชนด้วยซ้ำ

[คนเยอะมาก ครึกครื้นสุดๆ!]

[ไม่รู้ทำไมถึงตื่นเต้นขนาดนี้ ถึงจะไม่ได้ซื้อไม่ได้กิน แต่เห็นจือจือขายสาลี่ได้เยอะขนาดนี้ก็ดีใจสุดๆ ไปเลย!]

[ใช่ๆๆ! เวลาดูไลฟ์สดของจือจือทีไร ก็รู้สึกมีความสุขแบบเรียบง่าย สบายใจบอกไม่ถูก]

[ฉันก็เหมือนกัน ฉันก็เหมือนกัน!]

จือจือกอดกระติกน้ำ ดูดน้ำอึกใหญ่ พอเงยหน้าขึ้นมา สายตาก็ดันไปสะดุดเข้ากับร่างที่คุ้นเคยในฝูงชน

เธอวางกระติกน้ำลง แล้ววิ่งยิ้มแป้นเข้าไปหา

"คุณพ่อ!"