บทที่ 79 หลีกทางหน่อยจ้า จือจือจะเปิดโหมดชำระล้างแล้ว

เสิ่นจือกระโดดเหย่งๆ ด้วยขาสั้นๆ ก่อนจะกระโจนหมับเข้าเกาะต้นขาของเสิ่นม่อป๋อ ราวกับลูกโคอาลาเกาะต้นไม้ไม่มีผิด

ทันทีที่เสิ่นม่อป๋อได้ยินเสียงหวานใสอันคุ้นเคย ร่างกายก็หันขวับกลับไปเร็วกว่าความคิดเสียอีก

มือใหญ่รวบตัวเสิ่นจือขึ้นมาอุ้มไว้บนแขนอย่างทะนุถนอม

"จือจือ~ พ่อคิดถึงลูกที่สุดเลย!"

กรอบแว่นกันแดดของเสิ่นม่อป๋อเย็นเฉียบและแข็งนิดๆ ถูไถไปมาจนเสิ่นจือจั๊กจี้ เธอหัวเราะเอิ๊กอ๊ากพลางโอบรอบคอเขาไว้แน่น

"คุณพ่อมาได้ไงคะเนี่ย? แล้วคุณแม่ล่ะ? พี่ใหญ่มาด้วยมั้ยคะ?"

ระหว่างที่ถาม ดวงตาคู่สวยก็ชะเง้อชะแง้มองหาแผ่นหลังที่คุ้นเคยอย่างใจจดใจจ่อ

เสิ่นม่อป๋อยิ้มละมุน ลูบแผ่นหลังเล็กๆ ของลูกสาวอย่างอ่อนโยน

"พี่ใหญ่ไม่ได้มาหรอกลูก ติดแข่งฟิสิกส์น่ะ แต่คุณแม่กับคุณตาคุณยายมาด้วยนะ อยู่นู่นไง"

กว่าที่เสิ่นม่อป๋อจะได้กอดร่างนุ่มนิ่มนี้ ความกังวลใจตลอดหลายวันที่ผ่านมาถึงได้คลายลง

เขาประคองใบหน้าเล็กๆ ของเสิ่นจือ หันซ้ายหันขวาสำรวจอย่างละเอียด

"ให้พ่อดูหน่อยสิว่าจือจือของพ่อผอมลงหรือเปล่า"

เสิ่นจือยิ้มแฉ่งจนเห็นลักยิ้มบุ๋มลึก เสียงหวานใสแจ๋วตอบกลับ

"ไม่ผอมเลยค่ะคุณพ่อ อาหารฝีมือคุณน้ารองกับคุณยายจ้าวอร่อยมากๆ เลย จือจือกินข้าวได้ตั้งสองชามใหญ่เลยนะคะ! เก่งกว่าพี่เย่อีกน้า~"

เสิ่นม่อป๋อพยักหน้าทักทายสือหยางที่อยู่ไกลๆ ก่อนจะอุ้มเสิ่นจือเดินหลบเข้าที่ร่ม

พอตากล้องแพนกล้องไปจับภาพครอบครัวตระกูลเสิ่น คอมเมนต์ในไลฟ์สดก็ฮากันครืน

[ท่านประธานบริษัทยาเสิ่นซื่อ ทำไมแต่งตัวงี้ล่ะเนี่ย?]

[แฟชั่นนี้ โลคอลสุดๆ ไปเลย ฮ่าๆๆ!]

[ขอโทษที... ตอนแรกฉันนึกว่าแก๊งนี้เป็นโจรลักพาตัวเด็กซะอีก...]

[เห็นชัดเลยว่าจือจือเป็นแก้วตาดวงใจของบ้านจริงๆ คุณปู่สือมองแต่หลานสาวตาวาวเลย ไม่สนใจลูกชายตัวเองสักนิด]

[จือจือของเราคือเด็กที่ทุกคนรักจริงๆ! คนในครอบครัวรักและเป็นห่วงเธอมาก ไม่เหมือนฝั่งตระกูลลู่ที่สร้างภาพคุณหนูผู้เป็นที่รักเลย]

[ฉันอยากจะพูดมาตั้งนานแล้ว ในเน็ตอวยกันเว่อร์ว่าตระกูลลู่รักลูกสาวมาก แต่พอดูจากในรายการ ตระกูลลู่ก็ไม่ได้อบรมสั่งสอนลู่เว่ยเว่ยให้ดีเลยนะ]

[ครอบครัวตระกูลเสิ่นกับตระกูลสือหน้าตาดีกันทั้งบ้านเลยอะ!]

ทันทีที่คุณย่าสือเห็นเสิ่นจือ ก็เรียกหลานรักหลานขวัญไม่ขาดปาก

อาศัยจังหวะที่ทีมงานเผลอ แอบยัดขนมขบเคี้ยวใส่กระเป๋าเสื้อเสิ่นจืออย่างรวดเร็ว

"จือจือลูกรัก หิวไหมลูก เหนื่อยไหมเนี่ย? โธ่เอ๊ย เพิ่งมาแค่สองวัน ทำไมคุณยายรู้สึกว่าหนูดำขึ้นตั้งเยอะล่ะลูก?"

"ถ้าจะให้ฉันพูดนะ ที่มานี่ก็เพราะไอ้เจ้าสือหยางนั่นแหละ เอาจือจือกลับบ้านเราดีกว่าไหม?" คุณปู่สือเสนอแนะ

เสิ่นจือผิวคล้ำลงนิดหน่อยจริงๆ แต่ก็เป็นเพราะเดิมทีเธอผิวขาวโอโม่มาก เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน ตอนนี้เสิ่นจือก็ยังถือว่าเป็นเด็กน้อยผิวขาวจั๊วะน่ารังเกียจอยู่ดี

"ไม่ได้นะคะคุณตา~"

เสิ่นจือส่ายหน้าดุ๊กดิ๊กอย่างเด็ดขาด น้ำเสียงจริงจัง

"จือจือกับคุณน้ารองเซ็นสัญญากับคุณลุงผู้กำกับแล้วนะคะ จะยกเลิกกลางคันไม่ได้เด็ดขาดค่ะ"

"อีกอย่าง จือจืออยู่ที่หมู่บ้านอวิ๋นสบายดีมากๆ เลยค่ะ คุณยายจ้าวทำกับข้าวอร่อยสุดๆ จือจือไม่ได้ผอมลงเลยนะคะ เมื่อคืนจือจือกินข้าวตั้งสองชามใหญ่ๆ แหนะ"

เด็กน้อยชูสองนิ้วขึ้นมา อวดฟันขาวเรียงตัวสวยอย่างภาคภูมิใจ เห็นได้ชัดว่าเรื่องที่กินข้าวได้สองชามใหญ่เป็นความสำเร็จที่น่าภูมิใจมาก เจอใครเป็นต้องอวด

ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับ รอคอยคำชมจากครอบครัวอย่างใจจดใจจ่อ

"แต่ว่า จือจือ..."

คุณปู่สือยังคงเป็นห่วงและอยากจะเกลี้ยกล่อมต่อ

เสิ่นจือเท้าเอว เชิดหน้าขึ้น ทำปากจู๋จนแทบจะแขวนของได้

"จือจือทำได้จนจบรายการแน่นอนค่ะ ถ้าคุณตาอุ้มจือจือกลับบ้าน จือจือจะโกรธจริงๆ นะคะ"

"โอเคๆ ไม่พากลับก็ได้ จือจืออย่าโกรธเลยนะ คุณตาไม่เข้าใจเองลูก"

คุณย่าสือดึงเสิ่นจือมากอดไว้ ปลอบประโลมเสียงอ่อนเสียงหวาน

คุณปู่สือมองดูสองยายหลานเข้าข้างกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ก็ได้แต่ส่ายหัวอย่างจนใจ แล้วยกพัดลมมือถือขึ้นมาเป่าคลายร้อนให้เสิ่นจือ

หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ ณ ห้องทำงานนายกเทศมนตรีเมืองอวิ๋น

เสิ่นฝู่ชิงได้รับโทรศัพท์ด่วนจากกรมการท่องเที่ยว แจ้งว่ามีนักท่องเที่ยวจำนวนมหาศาลกำลังเตรียมเดินทางมาเที่ยวที่หมู่บ้านอวิ๋น

แถมสาลี่ของหมู่บ้านอวิ๋นยังกลายเป็นไวรัลในโลกออนไลน์ ดาราดังหลายคนแห่กันซื้อจนกลายเป็นผลไม้ยอดฮิตตัวใหม่

ความจริงเสิ่นฝู่ชิงมีแผนพัฒนาเศรษฐกิจการท่องเที่ยวของหมู่บ้านอวิ๋นอยู่แล้ว แต่ยังไม่ทันได้ลงมือปฏิบัติ

"นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?"

ผู้ช่วยรีบนำเอกสารข้อมูลที่สืบมาได้กางตรงหน้าเสิ่นฝู่ชิง

"มีรายการวาไรตี้ชื่อ 'พาลูกเที่ยว' มาถ่ายทำที่หมู่บ้านอวิ๋นครับ ออกอากาศในรูปแบบไลฟ์สด"

"มีแขกรับเชิญสามกลุ่มเข้าพักในกระท่อมไม้ไผ่เอกลักษณ์ของหมู่บ้านอวิ๋น จากการตรวจสอบพบว่า ชาวเน็ตน่าจะชื่นชอบวิถีชีวิตสโลว์ไลฟ์ที่เด็กๆ ได้สัมผัสในกระท่อมไม้ไผ่ เลยอยากมาเที่ยวตามรอยครับ"

เสิ่นฝู่ชิงจ้องมองคลิปวิดีโอตัดทอนนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในคลิป เด็กสามคนกำลังนั่งกอดแตงโมลูกโตกว่าหน้าตัวเองอยู่บนระเบียงไม้ไผ่ กินแตงโมกันอย่างเอร็ดอร่อยพร้อมรอยยิ้มกว้าง

ผู้ใหญ่กำลังย่างบาร์บีคิวสูตรเด็ดของหมู่บ้านอวิ๋น นำผักป่ามาห่อเนื้อย่าง หยอดสับปะรดรสเปรี้ยวอมหวานลงไป แค่เห็นสีหน้าตอนกินก็รู้แล้วว่าอร่อยเด็ดขนาดไหน

เสียงนกร้องและเสียงน้ำไหลประสานกันเป็นฉากหลัง

แม้จะยังเป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วงที่อากาศยังอบอ้าว แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเปิดแอร์ แค่พัดใบลานใบเดียวก็ให้ความเย็นสบายกำลังดี

คนเมืองที่ใช้ชีวิตอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ย่อมต้องโหยหาชีวิตใกล้ชิดธรรมชาติแบบนี้เป็นธรรมดา

เสิ่นฝู่ชิงสั่งการลูกน้องทันที ให้เตรียมรถเดินทางไปอำเภออวิ๋น เขาต้องการหารือกับนายอำเภออวิ๋นเป็นการด่วน เพื่อหาทางช่วยเหลือชาวบ้านหมู่บ้านอวิ๋นล่างให้กอบโกยรายได้จากกระแสนิยมครั้งนี้อย่างเต็มที่!

เสิ่นจือโดนคุณปู่สืออุ้มได้ไม่นาน

จู่ๆ เธอก็เหลือบไปเห็นชายสองคนที่แผ่รังสีมืดดำเดินปะปนอยู่ในฝูงชน กระเป๋ากางเกงของพวกเขาตุงแปลกๆ เหมือนซ่อนอะไรบางอย่างไว้

เป็นอย่างที่คิด พอสองคนนั้นซื้อสาลี่เสร็จ ก็หลบฉากไปที่ลับตาคน พอโผล่มาอีกทีกระเป๋ากางเกงก็แฟบลงแล้ว

ส่วนสาลี่ในมือก็กลายเป็นสาลี่เน่าดำไปเกือบครึ่ง

เสิ่นจือหรี่ตาลง สมองแล่นปรู๊ดปร๊าดก็เดาออกทันทีว่านี่คือคนของลู่เว่ยเว่ยที่ถูกจ้างมาใส่ร้ายแผงขายของพวกเธอแน่ๆ

เด็กหญิงลูบจี้หยกน้ำเต้าเบาๆ แล้วละสายตาไปทางอื่น

เพียงครู่เดียว ที่ปลายเท้าของสองคนนั้นก็ปรากฏก้อนหินที่มองเห็นได้เฉพาะเสิ่นจือเท่านั้น

"โอ๊ย เชี่ยเอ๊ย——!"

"หวังจิ้นเป่า! ตาบอดหรือไง? มาขัดขาฉันทำไม!"

หวังจิ้นเป่ากุมปากที่เต็มไปด้วยเลือดคาวคลุ้ง พูดอู้อี้ฟังไม่ค่อยถนัด

"ฉันขัดขานาย? โทษตัวเองเถอะไอ้โง่ เดินดีๆ ยังสะดุดล้มได้!"

เสิ่นจือได้ยินเสียงโอดครวญดังมาจากข้างหลัง ก็แอบอมยิ้มกริ่มอย่างแนบเนียน

พอหันกลับมาหาพวกคุณปู่สือ เธอก็สวมบทบาทเด็กน้อยผู้ไร้เดียงสาทันที

"คุณตาคุณยาย คุณพ่อคุณแม่ จือจือต้องไปช่วยงานแล้วนะคะ ไว้เจอกันตอนอัดรายการเสร็จนะคะ บ๊ายบาย~"

คุณปู่สือวางเสิ่นจือลงอย่างอาลัยอาวรณ์ โบกมือบ๊ายบายหลานสาวตัวน้อย

ทางด้านนั้น

เสิ่นจือวิ่งกลับไปหยิบขวดยาเล็กๆ ของตัวเอง แล้วพุ่งตรงดิ่งไปยังสองพี่น้องหวังจิ้นเป่าที่สภาพสะบักสะบอม

"คุณลุงคะ หนูมียาแก้ปวดนะคะ คุณลุงจะใช้ไหมคะ?"

หวังจิ้นเป่ากุมหน้าตัวเอง ฟันหน้าหักไปซี่นึง เลือดไหลกบปากไม่หยุด

หัวเข่าก็มีแผลถลอกยาวเป็นคืบ เลือดอาบดูน่ากลัวสุดๆ

คนผ่านไปผ่านมาเห็นสภาพก็พากันเดินเลี่ยง แต่ยัยหนูน้อยคนนี้กลับเดินเข้ามาหาเฉยเลย

"เอาๆๆ ปวดจะตายห่าอยู่แล้ว"

"งั้นคุณลุงไปหาเก้าอี้นั่งก่อนนะคะ เดี๋ยวจือจือพ่นยาให้ค่ะ"

เสิ่นจือเดินนำหน้าไป หวังจิ้นเป่าที่ถูกหวังเจาไฉประคองเดินตามหลัง หวังเจาไฉกระซิบถาม

"นี่มันแผงที่เราต้องไปใส่ร้ายไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวหาจังหวะลงมือเลยดีไหม?"

หวังจิ้นเป่ากับหวังเจาไฉรับเงินจากลู่เว่ยเว่ยมา ตกลงกันว่าจะมาก่อกวนที่แผงของพวกเสิ่นจือ แต่ใครจะไปคิดว่าจะซวยสะดุดล้มจนฟันหักแบบนี้

หวังจิ้นเป่าเริ่มใจคอไม่ดี รู้สึกเหมือนสวรรค์กำลังลงโทษความชั่วร้ายของตัวเองอยู่

แต่ยัยเด็กนั่นบอกว่า อดีตนายกเทศมนตรีเมืองอวิ๋นเป็นคุณอาของเธอ ถึงจะเป็นแค่อดีตนายกฯ แต่นั่นก็ยืนยันได้แล้วว่ายัยเด็กนี่มีแบคกราวไม่ธรรมดา

ถ้าพวกเขาไม่ทำตามที่สั่ง วันข้างหน้าอาจจะอยู่หมู่บ้านอวิ๋นไม่ได้อีกต่อไป

"คุณลุงคะ เร็วๆ หน่อยสิคะ แผลต้องรีบทำความสะอาดนะคะ"

เสิ่นจือยืนอยู่ไม่ไกล จ้องมองพวกเขาด้วยสายตาใสซื่อไร้เดียงสาราวกับนางฟ้าตัวน้อย

จู่ๆ หวังจิ้นเป่าก็รู้สึกเหมือนถูกแสงแห่งธรรมชำระล้างจิตใจ ความคิดชั่วร้ายที่จะไปใส่ร้ายคนอื่นมลายหายไปในพริบตา

"ไว้ค่อยคุยกันเถอะ"