บทที่ 80 คุณอาสามนายกเทศมนตรีมาหนุนหลังแล้วจ้า

เสิ่นจือก็ล้วงเอาขวดยาเล็กๆ ของเธอออกมา ฉีดไปที่แผลบนเข่าของหวังจิ้นเป่าด้วย

แผลที่บวมเป่งและมีเลือดซึมค่อยๆ ยุบลงอย่างเห็นได้ชัด ความรู้สึกปวดแสบปวดร้อนถูกแทนที่ด้วยความเย็นสบายอย่างรวดเร็ว ทำเอาหวังจิ้นเป่าเบิกตาตี่ๆ ของตัวเองกว้างด้วยความประหลาดใจ

"หนูน้อย ขอบใจมากนะ"

"ฮิฮิ ไม่เป็นไรค่ะคุณลุง ทีหลังเวลาเดินก็ต้องระวังๆ นะคะ"

เสิ่นจือยัดสาลี่ใส่มือหวังจิ้นเป่าไปอีกลูก "อันนี้ให้คุณลุงค่ะ กินสาลี่หวานๆ แล้ว คุณลุงก็จะไม่เจ็บแล้วนะคะ"

เด็กหญิงยิ้มหวานจนลักยิ้มบุ๋มลึก แสงแดดรำไรสาดส่องลงมาบนศีรษะเล็กๆ ของเธอ ดูงดงามราวกับนางฟ้าตัวน้อยลงมาโปรดจริงๆ

จู่ๆ หวังจิ้นเป่าก็รู้สึกขอบตาร้อนผ่าว ทำไมถึงอยากร้องไห้ขึ้นมาดื้อๆ นะ?

ตั้งแต่เด็ก เขาก็เป็นแค่อันธพาลในหมู่บ้าน พ่อแม่คนไหนเห็นก็บอกให้ลูกหลานอยู่ห่างๆ เขา

หาว่าเขาไม่เอาถ่าน ไม่เอาการเอางาน ไม่ใช่คนดี

แต่เขาก็แค่คนไม่มีการศึกษา ที่ทำเรื่องพวกนั้นก็เพื่อหาเงินประทังชีวิตในหมู่บ้าน เพื่อให้คนในหมู่บ้านยอมรับและไม่ดูถูกเขา...

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่เขาได้รับความปรารถนาดีที่บริสุทธิ์และจริงใจขนาดนี้

"คุณลุงคะ? เจ็บมากจนร้องไห้เลยเหรอคะ?" เสิ่นจือหยิบกระดาษทิชชูออกจากกระเป๋าสะพายใบเล็ก เป็นกระดาษเช็ดหน้าสำหรับเด็กที่นุ่มมากๆ "คุณลุงคะ เดี๋ยวจือจือเช็ดให้นะคะ"

เสิ่นจือยื่นทิชชูให้หวังเจาไฉอีกแผ่น

"คุณลุงก็เหมือนกันนะคะ แก้มข้างขวาเปื้อนหมดแล้ว ต้องเช็ดนะคะ"

คราวนี้ หวังจิ้นเป่ากับหวังเจาไฉกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่จริงๆ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเจ็บปวดทางกาย หรือความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมานานปีระเบิดออกมา น้ำตาของลูกผู้ชายถึงได้ไหลพรากราวกับเขื่อนแตก

ทำเอาตากล้องที่ตามถ่ายเสิ่นจือถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

แค่ทิชชูแผ่นเดียว ถึงกับต้องร้องไห้โฮขนาดนี้เลยเหรอ?

เขาไม่เข้าใจ แต่เสิ่นจือเข้าใจ

การใช้ไม้อ่อนย่อมดีกว่าไม้แข็ง แทนที่จะใช้ความรุนแรงข่มขู่คนอย่างหวังจิ้นเป่าให้กลัว สู้ทำให้เขารู้สึกผิดแล้วยอมสวามิภักดิ์รับใช้เธอด้วยความเต็มใจดีกว่า

สำหรับคนที่ไม่เคยสัมผัสถึงความอบอุ่นมาก่อน ความหวังดีเพียงเล็กน้อยก็สามารถซื้อใจพวกเขาได้แล้ว

และบังเอิญเหลือเกินที่หวังจิ้นเป่ากับหวังเจาไฉก็เป็นคนประเภทนั้นพอดี

สือหยางได้ยินเสียงเอะอะโวยวายก็รีบวิ่งหน้าตั้งมา เขาคว้าตัวเสิ่นจือมากอดไว้แน่น สายตามองสองพี่น้องตระกูลหวังอย่างระแวดระวัง

เด็กน้อยจิตใจบริสุทธิ์ ไม่รู้หรอกว่าโลกนี้มีคนเลวทรามแค่ไหน แต่เขารู้ดีว่าสองคนตรงหน้านี่ไม่ใช่คนดีแน่ๆ

"จือจือ เป็นอะไรไหมลูก?"

เสิ่นจือส่ายหน้าอย่างงุนงง เหมือนไม่เข้าใจว่าทำไมคุณน้ารองถึงต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้น

ข่ายข่ายกับเผยอวี้เย่ทำตัวเหมือนอัศวินตัวน้อย ยืนขนาบซ้ายขวาปกป้องเสิ่นจือไว้

เผยเส้าหยวนที่ตามมาติดๆ ก็จ้องมองด้วยสายตาดุดัน

"พวกแกสองคนยังกล้ามาอีกเหรอ? เมื่อกี้เพิ่งจะทำสาลี่ฉันพังไปหยกๆ คราวนี้จะมาทำอะไรอีก!"

ในช่องแชตก็มีแต่คนรุมด่าหวังเจาไฉกับหวังจิ้นเป่าสาดเสียเทเสีย

เผยอวี้เย่ตาไว เหลือบไปเห็นสาลี่เน่าที่ตกอยู่บนพื้น ก็ตะโกนขึ้นมาว่า

"ฉันรู้แล้ว! พวกนายต้องเตรียมสาลี่เน่ามาเองเพื่อจะใส่ร้ายพวกเรา บอกว่าซื้อมาจากแผงของพวกเราใช่ไหมล่ะ!"

หวังเจาไฉ & หวังจิ้นเป่า: ......

เดาถูกเผงเลยไอ้หนู!

ตอนแรกพวกเขาก็กะจะทำแบบนั้นแหละ แต่พอโดนความดีของเสิ่นจือเยียวยาจิตใจ พวกเขาก็เปลี่ยนใจแล้ว!

หวังจิ้นเป่ากับหวังเจาไฉรีบยกมือขึ้นโบกปฏิเสธพัลวัน

"เปล่าๆๆๆ พวกเราไม่ได้ทำนะ!"

"พวกเราแค่บังเอิญหกล้ม ก็เลยมาขอบคุณหนูน้อยคนนี้ที่ช่วยทายาให้ต่างหาก!"

"ใช่ๆๆ พวกเราไม่ได้คิดร้ายอะไรเลยนะ!"

เสิ่นจือตีหน้าเศร้าได้อย่างแนบเนียน พอได้ยินคำอธิบายของพวกเขา ก็ขมวดคิ้วมุ่น ทำหน้าลำบากใจสุดๆ

"คุณลุงคะ คุณลุงพูดจริงเหรอคะ... สรุปว่าคุณลุงไม่ใช่คนร้ายใช่ไหมคะ?"

"เปล่าๆๆๆ! ลุงจะเป็นคนร้ายได้ยังไง!" หวังจิ้นเป่าลนลาน

อุตส่าห์เจอเด็กน้อยที่ไม่รังเกียจเขาทั้งที เขาจะทนให้เธอรู้ถึงด้านมืดอันน่ารังเกียจของตัวเองได้ยังไง

ต่อให้เป็นคนที่เลวร้ายแค่ไหน ในใจก็ย่อมมีจุดที่อ่อนโยนและมีคนที่แคร์ที่สุดเสมอ

และตอนนี้ เสิ่นจือก็คือคนที่หวังจิ้นเป่าไม่อยากให้เห็นด้านที่น่าสมเพชของเขามากที่สุด

"แล้วสาลี่เน่าในมือคุณลุงคืออะไรคะ? ที่แผงของจือจือไม่มีสาลี่แบบนี้แน่นอนค่ะ"

เสิ่นจือเบิกตากลมโตที่ใสซื่อบริสุทธิ์ จ้องมองหวังจิ้นเป่าเขม็ง

ตอนนั้นเอง

หลานหลันก็พาลู่เว่ยเว่ยเดินกลับมา

ตามมาด้วยลู่จินหนานกับลู่ยวี่เฟิง

ลู่ยวี่เฟิงทำหน้าบึ้งตึง พูดเสียงเย็นชาว่า

"บนโลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอนหรอก สาลี่นี่ก็หยิบมาจากแผงของพวกเธอชัดๆ หลักฐานคาตาขนาดนี้ ยังจะมาปฏิเสธอีกเหรอ?"

ลู่ยวี่เฟิงได้ยินมาว่าพวกเสิ่นจือได้ที่หนึ่งอีกแล้ว เขาก็เลยอารมณ์เสียมาตลอดทาง

แถมเขายังแอบไปดูฮอตเสิร์ชในเวยป๋อมาด้วย ข่าวของเขากับคุณอาก็มีติดเทรนด์อยู่หรอก แต่ดันเป็นข่าวฉาวล้วนๆ

ตรงกันข้ามกับเสิ่นจือ ที่มีแต่คนชมว่าน่ารัก

ขนาดข่ายข่ายกับเผยอวี้เย่ยังมีชื่อติดอันดับสูงกว่าเขาอีก

ตอนแรกลู่ยวี่เฟิงกะจะอาศัยชื่อเสียงของคุณอาแจ้งเกิดในวงการซะหน่อย แต่ไม่คิดเลยว่าจะโดนยัยเด็กตัวเหม็นตระกูลเสิ่นมาพังแผนการอีกแล้ว

ทำไมยัยนี่ถึงได้น่ารำคาญขนาดนี้นะ!

ลู่เว่ยเว่ยกอดอก เชิดหน้าขึ้นอย่างมั่นใจ "ใช่สิ มีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม?"

เธอยัดเงินให้หวังเจาไฉกับหวังจิ้นเป่าไปตั้งเยอะ รับเงินไปแล้วก็ต้องยืนกรานสิว่าสาลี่เน่านี่ซื้อมาจากพวกเสิ่นจือ

พวกนั้นโดนด่า พวกเสิ่นจือก็ต้องโดนด่าด้วยเหมือนกัน!

ลู่เว่ยเว่ยส่งสัญญาณมือไปทางมุมมืด ทันใดนั้นก็มีคนสิบกว่าคนโผล่พรวดออกมา ทุกคนถือถุงพลาสติกในมือ พูดจาเหมือนท่องบทมาเป๊ะๆ ว่าซื้อสาลี่เน่ามาจากแผงของเสิ่นจือ

สถานการณ์ชุลมุนวุ่นวายทำเอาลูกค้าที่กำลังต่อคิวซื้อสาลี่ตกใจกลัวจนวงแตก

ส่วนคนที่ยังยืนอยู่ก็เลิกสนใจซื้อสาลี่ แล้วหันมายืนดูเรื่องสนุกแทน

เสิ่นจือสังเกตเห็นท่าทางมีพิรุธของลู่เว่ยเว่ยตั้งแต่แรกแล้ว ที่เธอยังนิ่งเฉยอยู่ ก็เพราะจับสัมผัสได้ว่าคุณอาสามที่เธอไม่เคยเจอหน้า กำลังอยู่แถวๆ นี้นั่นเอง

ในเมื่อลู่เว่ยเว่ยไม่กลัวเสียหน้า เธอก็จะช่วยจัดฉากให้หน้าแตกหมอรับไม่เย็บไปเลย

เสิ่นจือกอดคอสือหยาง ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างว่าง่าย รอดูเรื่องสนุกอย่างใจจดใจจ่อ

แต่ก็ไม่ลืมแกล้งทำเป็นตกใจกลัวจนขอบตาแดงรื้น มองหวังเจาไฉกับหวังจิ้นเป่าด้วยสายตาผิดหวัง

"คุณลุงคะ คนพวกนี้... คุณลุงเป็นคนเรียกมาใช่ไหมคะ..."

คราวนี้หวังจิ้นเป่าซึ้งถึงสุภาษิตที่ว่า 'ยกหินทุ่มตีนตัวเอง' เข้าอย่างจัง

อ้าปากพะงาบๆ อยู่ตั้งนาน อยากจะอธิบาย แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน

คนที่แห่กันมาส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านจากหมู่บ้านอวิ๋นบน พอได้ยินว่ามีเงินให้ พวกเขาก็รีบคว้าสาลี่เน่ามาสมทบทันที

ตอนนี้ทุกคนต่างก็ชูถุงพลาสติกขึ้นฟ้า ตะโกนทวงความยุติธรรม "คืนเงินมา! เอาเงินคืนมา!"

"ผลไม้เน่าๆ ยังกล้าเอามาขายแพงหูฉี่! พวกพ่อค้าหน้าเลือด!"

"ใจดำอำมหิตจริงๆ หมู่บ้านอวิ๋นมีพวกคนเลวทรามแบบนี้อยู่ได้ยังไง!"

"..."

บางคนถึงกับปาสาลี่เน่าใส่พวกเสิ่นจือเลยทีเดียว

โชคดีที่ผู้ใหญ่ตอบสนองไว รีบเอาตัวบังเด็กๆ ไว้ได้ทัน

สือหยางรวบตัวซีอวิ๋นถานเข้ามา แล้วใช้แผ่นหลังกว้างๆ บังเด็กผู้หญิงทั้งสามคนเอาไว้มิดชิด

เสียงร้องอู้ยดังมาจากเหนือหัว เสิ่นจือมองสือหยางด้วยความสงสาร "คุณน้ารอง..."

สือหยางส่งยิ้มบางๆ ให้เธอสบายใจ ก่อนจะใช้มือใหญ่ปิดตาเสิ่นจือไว้ แล้วปลอบโยน "จือจือเป็นเด็กดีนะ ไม่ต้องดูหรอกลูก มีคุณน้ารองปกป้องอยู่ ไม่ต้องกลัวนะ"

"พวกมันไม่ยอมคืนเงิน พี่น้องทั้งหลาย ลุยเลย!"

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกนปลุกระดม กลุ่มคนนับสิบก็เตรียมจะพุ่งเข้าใส่

หวังจิ้นเป่ากับหวังเจาไฉตะโกนห้ามจนคอแหบแห้ง แต่ก็ไม่มีใครฟัง

แม้แต่ตำรวจที่เป่านกหวีดวิ่งเข้ามาห้าม ก็ยังหยุดความวุ่นวายนี้ไม่ได้

"หยุดเดี๋ยวนี้! เงียบ!"

นายอำเภออวิ๋นตะโกนจนเสียงแหบเสียงแห้ง กว่าทุกคนจะยอมหยุด เขามองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความเหงื่อตก

สวรรค์ช่วยด้วยเถอะ

เพิ่งจะได้ต้อนรับนายกเทศมนตรีคนใหม่เป็นครั้งแรก ก็ต้องมาให้ท่านเห็นชาวบ้านอำเภออวิ๋นยกพวกตีกันซะแล้ว ทำไมชีวิตเขาถึงได้รันทดขนาดนี้...

เสิ่นฝู่ชิงเดินหน้านิ่วคิ้วขมวดเข้ามา แผ่รังสีความน่าเกรงขามจนน่าขนลุก

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"