บทที่ 81 ร้องหาความยุติธรรมเหรอ? ถ้างั้นก็รอรับความพินาศไปเลย

พอเสิ่นจือได้ยิน ก็หันไปมองเสิ่นฝู่ชิง ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับ

เสิ่นฝู่ชิงกับเสิ่นม่อป๋อหน้าตาคล้ายกันมาก ดูมีความเป็นสุภาพบุรุษผู้ผดุงความยุติธรรมทั้งคู่

พูดสั้นๆ ก็คือ มองป๊าดเดียวก็รู้เลยว่าเป็นพี่น้องกัน

สือหยางก็จำได้เหมือนกันว่าผู้ชายคนนี้คือพี่ชายของพี่เขย เขาเม้มริมฝีปาก เอ่ยทักทาย

"สวัสดีครับคุณลุงเสิ่น"

จากนั้นเขาก็อุ้มจือจือกลับมาไว้ในอ้อมแขน "จือจือ นี่คือคุณอาสามของหนูไงลูก รีบทักทายเร็ว"

"สวัสดีค่ะคุณอาสาม" เสิ่นจือเอ่ยทักทายอย่างว่าง่าย

ด้วยความที่อยู่ต่อหน้าสาธารณชน เสิ่นฝู่ชิงก็เลยแสดงออกว่าสนิทสนมมากไม่ได้ เขาทำเพียงพยักหน้ารับ ความเย็นชาในแววตาระคนความน่าเกรงขามจางลงไปมาก ก่อนจะส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอ

นั่นถือเป็นการยอมรับความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเสิ่นจือแล้ว

คราวนี้ทำเอาสองพี่น้องตระกูลหวังรวมถึงชาวบ้านหมู่บ้านอวิ๋นบนพากันตกตะลึงจนตาค้าง

พวกเขาไม่รู้จักนายกเทศมนตรีเมืองอวิ๋นหรอก แต่เคยเห็นหน้านายอำเภออวิ๋นอยู่สองสามครั้ง

คนที่ทำให้นายอำเภอต้องคอยพินอบพิเทาขนาดนี้ ต้องเป็นคนระดับบิ๊กเบิ้มแน่ๆ!

และก็เป็นอย่างที่คิด นายอำเภออวิ๋นรีบแนะนำตัวทันที

"นี่คือท่านเสิ่นฝู่ชิง ท่านนายกเทศมนตรีคนใหม่ของเมืองอวิ๋นครับ"

"ท่านได้ยินว่าสาลี่ชิวเยว่ของอำเภออวิ๋นกำลังเป็นที่นิยมและมีแนวโน้มการเติบโตที่ดี ก็เลยอุตส่าห์ลงพื้นที่มาตรวจเยี่ยมด้วยตัวเอง แต่ดูพวกคุณสิ มาทำบ้าอะไรกันตรงนี้!"

โอ้แม่เจ้า!

ชาวบ้านหมู่บ้านอวิ๋นบนนับสิบคนถึงกับใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม แต่ก็ยังมีบางคนที่ใจกล้าหน้าด้าน เถียงคอเป็นเอ็น

"ท่านนายกฯ มาก็ดีแล้วครับ ช่วยให้ความเป็นธรรมกับพวกเราด้วย! แผงนี้ขายสาลี่แพงหูฉี่แถมยังมีแต่ของเน่าๆ อีก สมควรชดใช้ค่าเสียหายให้พวกเราไหมล่ะครับ!"

"หุบปากไปเลยนะ ไม่ได้ยินเหรอไงว่าเด็กนั่นเรียกท่านนายกฯ ว่าคุณอา พวกเขารู้จักกัน แล้วเขาจะมาเข้าข้างพวกเราได้ยังไง!"

"นั่นสิ ซวยชะมัด! ดันไปกระตุกหนวดเสือเข้าให้แล้ว!"

ลู่เว่ยเว่ยไม่ยอมปล่อยเสิ่นจือไปง่ายๆ เธอก้าวออกมาข้างหน้า

"แค่เพราะท่านนายกฯ รู้จักกับเสิ่นจือ แผงของพวกเธอก็สามารถขายสาลี่เน่าได้งั้นเหรอคะ? แบบนี้มันไม่แฟร์เลยนะคะ!"

พอลู่เว่ยเว่ยเป็นตัวตั้งตัวตี คนอื่นๆ ก็เริ่มผสมโรงตะโกนตาม

"ใช่ๆ ไม่แฟร์! พวกเราต้องการความยุติธรรม!"

เสิ่นฝู่ชิงจะมาลำเอียงปกป้องหลานสาวต่อหน้าคนตั้งมากมายได้ยังไง อีกอย่าง เขาไม่คิดว่าเด็กหนุ่มตระกูลสือจะทำเรื่องบ้าๆ แบบนั้นด้วย

เขาตีหน้าขรึม แล้วย้อนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยพลัง

"พวกคุณมีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์ว่าสาลี่พวกนี้ซื้อมาจากแผงนี้? มีสลิปการโอนเงินไหม?"

เสิ่นฝู่ชิงกวาดสายตามองหน้าทีละคน พอเห็นท่าทางมีพิรุธของพวกนั้น เขาก็พอจะเดาเรื่องราวออกหมดแล้ว

คงแค่อยากมาก่อกวนไม่ให้ขายของต่อได้ พอไล่ลูกค้ากระเจิงหมด ก็ถือว่าบรรลุเป้าหมายแล้ว เลยไม่ได้เตรียมตัวสร้างหลักฐานอะไรให้มันแนบเนียน

ในเมื่อเรื่องราวชัดเจนขนาดนี้ เสิ่นฝู่ชิงจึงสั่งให้ผู้ช่วยประสานงานกับตำรวจท้องที่อำเภออวิ๋นให้จัดการเรื่องนี้อย่างเด็ดขาด และต้องลากตัวคนบงการที่อยู่เบื้องหลังออกมาให้ได้

ลู่เว่ยเว่ยได้ยินดังนั้น หน้าก็ถอดสีทันที

แต่ไม่นานเธอก็ยิ้มร่าอย่างเบาใจ

ถ้าถึงตอนนั้น เธอก็แค่ปฏิเสธหัวชนฝาว่าไม่ได้ทำก็สิ้นเรื่อง ในฐานะที่คุณหนูตระกูลลู่ ตำรวจจะกล้าทำอะไรเธอได้ล่ะ?

อีกอย่าง ใครจะไปเชื่อว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอจะเป็นคนวางแผนเรื่องพวกนี้?

ในจังหวะนั้นเอง หวังจิ้นเป่าก็เดินกะเผลกๆ ออกมาข้างหน้า

"ท่านนายกฯ เสิ่นครับ ผมเป็นคนสั่งให้พวกเขาทำเองแหละครับ"

"แต่... เด็กคนนั้นต่างหาก ที่เป็นคนเอาเงินก้อนโตมาจ้างให้พวกผมไปก่อกวนที่แผงนั่น!"

หวังจิ้นเป่าชี้นิ้วไป ทุกสายตาหันไปมองตาม และเป้าหมายที่นิ้วนั้นชี้ไปก็คือ... ลู่เว่ยเว่ย!

ทุกคนในเหตุการณ์รวมถึงผู้ชมทางบ้านต่างก็อ้าปากค้างกับจุดหักมุมนี้

[ลู่เว่ยเว่ย? หวังจิ้นเป่าบ้าไปแล้วแน่ๆ!]

[จะแต่งเรื่องก็ให้มันเนียนหน่อย เว่ยเว่ยเพิ่งจะห้าขวบเอง จะไปมีความคิดชั่วร้ายขนาดนั้นได้ยังไง!]

[จะใส่ร้ายใครก็หาเหตุผลที่มันฟังขึ้นหน่อย พวกตระกูลหวังนี่หมดหนทางเยียวยาแล้วจริงๆ]

[... เป็นที่รู้กันดีว่า ยิ่งข่าวลือในวงการบันเทิงดูเป็นไปไม่ได้มากเท่าไหร่ มันก็มักจะเป็นเรื่องจริงเสมอ]

ลู่เว่ยเว่ยหัวไวมาก ดวงตากลมโตเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า ขนตาเปียกชุ่มกะพริบไหว หยดน้ำตากลิ้งหล่นลงบนแก้ม ดูน่าสงสารและบอบบางราวกับถูกรังแกอย่างหนัก

เธอแสร้งทำเป็นกลัวจนต้องไปหลบอยู่หลังหลานหลัน ส่ายหน้าปฏิเสธด้วยท่าทางไร้เดียงสา

"คุณลุง... พูดเรื่องอะไรคะ เว่ยเว่ยฟังไม่เห็นรู้เรื่องเลย เว่ยเว่ยกลัวจังเลย..."

สัญชาตญาณการปกป้องน้องสาวของลู่ยวี่เฟิงทำงานทันที เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าน้องสาวของเขาจะเป็นคนแบบนั้น เขาตะคอกใส่ด้วยความโกรธจัด

"ขอโทษน้องสาวฉันเดี๋ยวนี้!"

ลู่จินหนานกับหลานหลันเพิ่งจะโดนผลไม้ที่หวังจิ้นเป่าเอามาให้เล่นงานจนท้องไส้ปั่นป่วนไปเมื่อวานนี้ วันนี้เลยยิ่งรู้สึกเกลียดขี้หน้าพวกนี้เข้าไปอีก เลยพาลโมโหไปด้วย

"มารังแกเด็กตัวแค่นี้ ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่าฮะ!"

หลานหลันย่อตัวลงกอดลู่เว่ยเว่ยไว้ "เว่ยเว่ยไม่ต้องกลัวนะ คุณน้าจะปกป้องหนูเอง"

หวังเจาไฉกับหวังจิ้นเป่ามองหน้ากันอย่างเหลือเชื่อ

เด็กเวรนี่ทำไมถึงได้มีสองหน้าแบบนี้วะ?

ตอนที่มาจ้างพวกเขาก่อกวนเมื่อกี้ ยังทำเป็นเชิดหน้าชูตาหยิ่งยโสอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับมาบีบน้ำตาบีบน้ำตาซะงั้น

"ถุย! ดีนะที่ฉันเตรียมแผนสำรองไว้"

หวังเจาไฉล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเปิดไฟล์เสียง "อันนี้ฉันแอบอัดเสียงไว้ ถึงจะไม่มีภาพ แต่ฟังแค่เสียง พวกคุณก็คงรู้ใช่ไหมว่านี่คือเสียงของยัยเด็กนี่!"

พอเปิดเสียงให้ทุกคนฟัง ก็รู้ได้ทันทีเลย

ว่าเป็นเสียงของลู่เว่ยเว่ยจริงๆ

เพราะเสียงของเธอค่อนข้างเป็นเอกลักษณ์ จะเล็กๆ แหลมๆ นิดหน่อย

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าวันนี้ตัวเองจะถูกเด็กกะโปโลคนหนึ่งปั่นหัวซะจนป่วนไปหมด

ลู่เว่ยเว่ยเองก็คาดไม่ถึงว่าพวกเขาจะแอบอัดเสียงเอาไว้!

ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงทันที

เธอส่ายหัวอย่างสิ้นหวัง ก่อนจะทิ้งตัวลงเป็นลม พลางพึมพำว่า "ไม่ใช่หนู... ไม่ใช่หนูจริงๆ นะ..."

"เว่ยเว่ย!" หลานหลันดูออกว่าลู่เว่ยเว่ยแกล้งเป็นลม แต่เธอก็รีบเล่นตามน้ำ อุ้มร่างเด็กหญิงขึ้นรถพยาบาลของทีมงานด้วยความร้อนรน

เธอกับลู่เว่ยเว่ยเป็นคู่หูกัน ขืนเธออยู่ที่นี่ต่อ ดีไม่ดีอาจจะโดนใส่ร้ายว่าเป็นคนบงการอีก

แค่เรื่องเมื่อวานเธอก็เสียหน้าจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้ว ขืนมาโดนข้อหายุยงผู้เยาว์ให้ก่อความวุ่นวายอีก คงได้จบเห่แน่ๆ

แต่ความจริงเป็นยังไง คนที่ดูรายการต่างก็รู้คำตอบอยู่ในใจกันหมดแล้ว

ผู้กำกับหวังหยางก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าแค่มาถ่ายรายการ จะดึงดูดท่านนายกเทศมนตรีเมืองอวิ๋นให้มาลงพื้นที่ได้ ด้วยความที่ฐานะของท่านนายกฯ เป็นเรื่องละเอียดอ่อน ทีมงานเลยตัดสินใจหยุดการถ่ายทอดสดชั่วคราว

น่าเสียดายก็แต่สาลี่ล็อตที่สามจำนวน 200 ชั่ง ที่เพิ่งจะขายไปได้ครึ่งเดียว เสิ่นจือทำใจยอมรับว่าต้องขนกลับ แต่จู่ๆ ก็มีคนโผล่มา อ้างตัวว่ารู้จักกับพ่อบ้านฉู่ และขอเหมาสาลี่ 100 ชั่งที่เหลือทั้งหมด

เสิ่นจือกลัวโดนหลอก ก็เลยใช้นาฬิกาโทรศัพท์โทรไปหาฟู่หยุนเซินเพื่อความแน่ใจ

"พี่อวิ๋นเซิน!"

"จือจือ" เสียงทุ้มละมุนของเด็กหนุ่มดังลอดผ่านมาตามสาย

"ฮิฮิ พี่อวิ๋นเซินให้คนมาช่วยเหมาสาลี่ของจือจือใช่ไหมคะ?"

"เปล่าหรอก พี่แค่หิว อยากกินสาลี่ขึ้นมาน่ะ"

พอได้ยินเสียงหวานๆ ของเสิ่นจือ มุมปากของฟู่หยุนเซินก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เขาไม่อยากลดทอนความพยายามของเด็กหญิง ไม่อยากให้เธอคิดว่าตัวเองขายสาลี่ได้เพราะเส้นสายของเขา

เสิ่นจือหัวเราะเอิ๊กอ๊าก กวักมือเรียกกู้ซิน เผยอวี้เย่ และพี่ข่ายข่าย ให้มาขอบคุณผ่านนาฬิกาโทรศัพท์เรือนจิ๋วด้วยกัน

"พวกเราพูดพร้อมกันนะคะ"

"อื้อ! 3, 2, 1——"

เด็กน้อยทั้งสี่ประสานเสียงกันลั่น "ขอบคุณค่ะ/ครับ พี่อวิ๋นเซิน!"

คราวนี้ฟู่หยุนเซินหลุดขำออกมาจริงๆ หัวใจของเขาพองโตอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"จือจือ ตอนที่หนูเดินทางจากเมืองอวิ๋นกลับเจียงเฉิง จะแวะพักที่ปักกิ่ง มาเที่ยวหาพี่ที่บ้านบ้างไหม?"

"เอาสิคะ! ถึงตอนนั้นพี่อวิ๋นเซินต้องพาจือจือกับซินซินไปเที่ยวด้วยนะคะ!"

พอวางสายจากฟู่หยุนเซิน เสิ่นจือก็วิ่งดุ๊กดิ๊กไปหาสือหยางเพื่ออวดเรื่องนี้ให้ฟัง

เสิ่นฝู่ชิงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ได้ยินเข้าพอดี เลยเสนอตัวทันที

"ประจวบเหมาะเลย งั้นจือจือไปเยี่ยมบ้านเก่าตระกูลเสิ่นกับคุณอาสามด้วยดีไหม? คุณปู่คุณย่าอยากเจอหนูใจจะขาดแล้วนะ"