บทที่ 82 หวอหวอ~ คนเลวถูกจับไปแล้วจ้า

หลายวันมานี้ สองตายายตระกูลสือมักจะส่งรูปและคลิปวิดีโอของจือจือไปอวดในแชตกลุ่มครอบครัวสือและตระกูลเสิ่นอยู่บ่อยๆ ทำเอาสองตายายตระกูลเสิ่นอิจฉาตาร้อนกันสุดๆ

เสิ่นจือปรบมือเล็กๆ กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

เมืองหลวงงั้นเหรอ~ ฟังดูน่าสนุกจังเลย

แถมพี่รองก็อยู่ที่วิทยาลัยการแพทย์หมิงลี่ในเมืองหลวงด้วย เธอจะได้ไปหาพี่รองเล่นด้วย!

"ดีค่าๆ จือจืออยากไป!"

คุณปู่สือเบ้ปาก อารมณ์บูดบึ้ง

เขาอุตส่าห์รีบมาที่นี่ ก็กะว่าพอถ่ายรายการเสร็จในวันอาทิตย์ จะรับจือจือกลับเจียงเฉิงไปเลย

ใครจะไปคิดว่าเสิ่นฝู่ชิงจะโผล่มากลางปล้อง แล้วชิงตัวจือจือสุดที่รักของเขาไปซะได้!

แต่ในฐานะคุณตา เขาก็จะไปขัดขวางไม่ให้จือจือไปเจอคุณปู่ก็ไม่ได้ นอกจากการใช้สายตาขุ่นเคืองจ้องมองเสิ่นฝู่ชิงแล้ว เขาก็ทำอะไรไม่ได้เลย

อีกด้านหนึ่ง หวังเจาไฉกับหวังจิ้นเป่าในฐานะผู้กระทำความผิดหลัก ถูกตำรวจจับตัวไว้แล้ว

ขณะที่กำลังจะถูกคุมตัวไป เสิ่นจือก็สะบัดตัวหลุดจากอ้อมกอดของคนในครอบครัว แล้ววิ่งไปหาพวกเขาทันที

เสิ่นจือยื่นขวดยาในมือให้หวังจิ้นเป่า

"คุณลุงคะ ยานี่ให้คุณลุงค่ะ"

เธอสัมผัสได้ว่า สองพี่น้องตระกูลหวังไม่ได้เลวร้ายไปซะหมด

ถึงพวกเขาจะหน้าเงิน แต่ร้านขายของชำที่พวกเขาเปิดในหมู่บ้าน ก็ขายสินค้าราคาถูกให้กับชาวบ้านมาตลอด

แถมเงินส่วนใหญ่ที่หามาได้ พวกเขาก็เอาไปช่วยชาวบ้านสร้างบ้านเกือบหมด เพียงแต่ยังไม่ได้ช่วยหมู่บ้านอวิ๋นล่างก็เท่านั้นเอง

นี่คือเหตุผลที่เสิ่นจืออยากจะช่วยดึงพวกเขาขึ้นมา

เธอรู้ดีว่าความสิ้นหวังตอนที่ถูกบีบจนตรอกมันเป็นยังไง และทางเลือกหลังจากนั้นก็ล้วนเป็นความจำใจทั้งสิ้น

ก้าวผิดหนึ่งก้าว ก็ผิดไปตลอดกาล แต่ถ้ากลับตัวกลับใจตอนนี้ก็ยังไม่สาย

หวังจิ้นเป่าอึ้งไปพักใหญ่ กว่าจะยื่นมือที่สั่นเทามารับขวดยา จู่ๆ น้ำตาก็ร่วงเผาะ

ชายฉกรรจ์อายุสามสิบกว่าร้องไห้โฮเหมือนเด็กๆ มือของเขายังเปื้อนทั้งเลือดและดินทราย พอปาดน้ำตา คราบสกปรกก็เลอะเต็มหน้าไปหมด

เขากับหวังเจาไฉโค้งคำนับให้เสิ่นจืออย่างเป็นทางการ น้ำเสียงจริงใจ

"หนูน้อย ลุงต้องขอโทษหนูด้วย พวกหนูเอาสาลี่ดีๆ มาขาย ช่วยโปรโมตหมู่บ้านอวิ๋นแท้ๆ ลุงไม่เพียงแต่ไม่สำนึกบุญคุณ แต่ยังคิดจะใส่ร้ายพวกหนูอีก... ลุงขอโทษจริงๆ!"

นี่เป็นครั้งแรกที่พี่น้องตระกูลหวังยอมก้มหัวรับผิด

พวกเขาโค้งคำนับขอโทษสือหยาง เผยเส้าหยวน ซีอวิ๋นถาน และทีมงานรายการทุกคน ภาพนี้ทำเอาชาวบ้านหลายคนถึงกับอึ้ง

แปลกประหลาดจริงๆ!

คนหัวรั้นหัวแข็งอย่างสองคนนี้ กลับมียอมอ่อนข้อให้ด้วยแฮะ

เสิ่นจือพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

"ขอแค่ต่อไปคุณลุงไม่ทำเรื่องแย่ๆ ช่วยชาวหมู่บ้านอวิ๋นหาเงิน ให้ทุกคนมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นเรื่อยๆ จือจือก็จะให้อภัยคุณลุงค่ะ"

ตอนแรกเผยอวี้เย่ก็เกลียดหวังเจาไฉกับหวังจิ้นเป่าเข้าไส้ แต่พอเห็นพวกเขาร้องไห้น่าสงสาร แถมยังขอโทษแล้ว เขาก็ยืดอกพูดอย่างลูกผู้ชายว่า

"ใช่! ขอแค่พวกนายกลับตัวเป็นคนดี แล้วขนมในร้านขายของชำก็อย่าขายแพงนัก ฉันก็จะให้อภัยเหมือนกัน"

เมื่อวานเขาไปซื้อหมากฝรั่งที่ร้าน ปกติขายแค่หนึ่งหยวน แต่พวกนั้นเก็บเขาตั้งห้าหยวน! ตั้งห้าหยวนเชียวนะ!

สุดท้ายก็โดนปาป๊ายึดไปอีก ฮือๆๆ... เผยอวี้เย่ยังคงเจ็บปวดกับเรื่องนี้

หวังจิ้นเป่ารีบรับปากเป็นพัลวัน "ไม่ขึ้นราคาแล้วแน่นอนครับ เดี๋ยวลุงจะคืนเงินส่วนต่างให้หนูนะ"

พอเห็นว่าเงินจะได้กลับคืนมา เผยอวี้เย่ก็ดีใจขึ้นมาทันที

เมื่อเห็นแบบนั้น หลานหลันก็เริ่มตาเป็นประกาย

งั้นค่าที่พักแสนแพงของพวกเธอก็ควรจะได้คืนด้วยสิ?

ต้องรู้ไว้เลยว่าหวังเจาไฉน่ะขูดรีดสุดๆ นอนบ้านซอมซ่อแบบนั้นคืนเดียว กลับคิดตั้งห้าพันหยวน!

มันเกินไปจริงๆ

แต่ใครจะคิดว่า พอหลานหลันสบตากับหวังเจาไฉ อีกฝ่ายกลับเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ

"เงินของพวกเรา พวกนายก็ต้องชดใช้คืนมาให้ด้วยเหมือนกันใช่ไหม?" หลานหลันกลั้นใจถามออกไป

"ถุย!"

หวังเจาไฉถ่มน้ำลายด้วยความโมโห "เธอยังมีหน้ามาทวงอีกเหรอ? เมื่อวานพวกเธอกลับมาทำบ้านฉันเหม็นคลุ้ง เละเทะไปหมด ฉันไม่เก็บค่าทำความสะอาดเพิ่มก็ดีแค่ไหนแล้ว"

"ตอนหลังกินเห็ดพิษเข้าไป ฉันก็เป็นคนส่งพวกเธอไปโรงพยาบาล ค่ารักษายังไม่ได้จ่ายให้ฉันเลย"

"วันนี้ถ้าพวกเธอไม่จ้างพวกเรา เราจะทำผิดแล้วต้องมาซวยโดนจับแบบนี้เหรอ?"

หวังจิ้นเป่าเองก็มองด้วยสายตาเหยียดหยาม

"หน้าตาก็สวยดี แต่ทำไมจิตใจถึงได้ชั่วร้ายขนาดนี้เนี่ย!"

หวังเจาไฉเสริม "ก็ไม่ได้สวยขนาดนั้นหรอก ผู้ใหญ่ยังไงก็สู้แม่หนูซีไม่ได้ ส่วนเด็กก็เทียบจือจือกับซินซินไม่ได้เลยสักนิด"

หลานหลัน และ ลู่เว่ยเว่ย: ...

การโดนเอาไปเปรียบเทียบแล้วเหยียบย่ำแบบนี้ เท่ากับเป็นการตอกย้ำปมในใจของพวกเธอให้ฝังลึกลงไปอีก

"ไปนอนคุกซะเถอะ! ออกมาก็กลายเป็นพวกขี้คุก! ต่อให้ออกมาแล้วหาเมียได้ ลูกแกก็หนีไม่พ้นคำว่าลูกขี้คุก ต้องโดนคนดูถูกไปตลอดชีวิตนั่นแหละ!"

หลานหลันสังเกตเห็นว่ากล้องของทีมงานและไมค์ถูกปิดไปหมดแล้ว เธอถึงกล้าเผยธาตุแท้ที่ปากร้ายออกมา

แต่เธอดันลืมไปว่า ในที่เกิดเหตุยังมีแฟนคลับที่รอดูเรื่องสนุกอยู่อีกเพียบ

ผู้กำกับหวังไม่กล้าถ่ายท่านนายกฯ แต่แฟนคลับถ่ายได้นี่นา

แฟนคลับเปิดไลฟ์สดในช่องของตัวเอง ถ่ายทอดสดเหตุการณ์ของรายการพาลูกเที่ยวอยู่ก่อนแล้ว

คนนั้นบันทึกคำสาปแช่งอันร้ายกาจของหลานหลันไว้ได้ชัดเจน คนดูในไลฟ์สดถึงกับช็อกไปตามๆ กัน

คอมเมนต์: นี่คำพูดหลานหลันเหรอ? โหดร้ายมาก!

คอมเมนต์: เกินไปป่าว... เมื่อกี้ฉันได้ยินพี่ชายสองคนนั้นขอโทษอย่างจริงใจมากเลยนะ...

คอมเมนต์: โดนด่ามาตั้งแต่เด็กก็เปราะบางพอแล้ว นี่ยังไปสาปแช่งลูกเขาอีก หลานหลันใจร้ายเกินไปแล้ว!

คอมเมนต์: เลิกติดตามละ ไม่น่าเชื่อว่าเมื่อก่อนจะตาบอดขนาดนี้

หวังเจาไฉกับหวังจิ้นเป่าได้ยินแบบนั้นก็ชะงักไป ดวงตาแดงก่ำ พยายามจะดิ้นให้หลุดเพื่อพุ่งเข้าไปอัดคน

ทำไมถึงได้มีผู้หญิงที่น่ารังเกียจขนาดนี้!

จังหวะนั้นเอง เสิ่นจือก็พุ่งออกมายืนขวางหน้าชายร่างใหญ่ทั้งสองคนไว้

เด็กน้อยที่สูงยังไม่ถึงเข่าพวกเขา ใช้ร่างกายเล็กๆ ขวางกั้นความวู่วามของพวกเขาไว้

และใช้เสียงนุ่มนิ่มแต่หนักแน่นปกป้องพวกเขา

"คุณน้าหลานหลันคะ รู้ตัวว่าผิดแล้วแก้ไขคือเรื่องประเสริฐที่สุด คุณลุงเขารู้ตัวว่าทำผิดแล้ว และพวกเขาก็กำลังจะได้รับโทษในสิ่งที่ทำลงไป ส่วนคุณน้าเอง ก็ต้องได้รับโทษเหมือนกันค่ะ!"

ลู่เว่ยเว่ยไม่กล้าเถียงผู้ใหญ่ แต่กับเด็กอย่างเสิ่นจือ เธอสู้ตาย

"เสิ่นจือ จะเอาไงกันแน่? ทำไมถึงต้องมาคอยจ้องจับผิดพวกเราตลอดเลย?"

เสิ่นจือแบมือสองข้าง "คำถามนี้ฉันก็อยากจะถามเธอเหมือนกัน"

เด็กหญิงหันไปหาเสิ่นฝู่ชิง "คุณอาสามคะ พวกเธอสองคนนี่แหละค่ะคือคนบงการตัวจริง ต้องโดนจับไปด้วยใช่ไหมคะ?"

เสิ่นฝู่ชิงพยักหน้า "แน่นอนสิ ไม่ว่าจะเป็นใคร ตราบใดที่ยังเหยียบอยู่บนแผ่นดินของประเทศเรา ก็ต้องเคารพกฎหมาย"

สิ้นเสียง นายอำเภออวิ๋นก็สั่งให้ตำรวจพิเศษคุมตัวหลานหลันกับลู่เว่ยเว่ยขึ้นรถตำรวจทันที

ลู่จินหนานที่ตอนแรกกะจะช่วยพูดแทนหลานหลัน รีบหุบปากฉับ ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่แอะเดียว

โชคดีนะเนี่ยที่เขาไม่ได้อยู่ทีมเดียวกับพวกเธอ ไม่งั้นคงโดนตำรวจลากตัวไปด้วยอีกคนแล้ว

ลู่เว่ยเว่ยนี่ยังไงกัน ทำไมใครไปยุ่งด้วยถึงได้ซวยบรรลัยขนาดนี้นะ?

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า รายการพาลูกเที่ยวอีพีนี้จะจบลงด้วยความวุ่นวายแบบนี้

แต่รายการของผู้กำกับหวังหยางก็มักจะมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นบ่อยๆ อยู่แล้ว คนดูก็รับได้สบายๆ และชินกันไปแล้ว

ยังไงซะ ขอแค่มีเรื่องให้เผือก ใครจะไปสนผลแพ้ชนะกันล่ะ?

ทีมงานไม่ต้องเสียเวลาสรุปคะแนนเลย เป็นที่รู้กันว่าทีมของสือหยาง ซีอวิ๋นถาน และเผยเส้าหยวน ได้ที่หนึ่งไปครอง

แต่โอกาสในการร่วมแสดงภาพยนตร์ของผู้กำกับเฉิงกัง ทั้งสามคนต้องไปแข่งกันเอง

ส่วนโฆษณารถยนต์ตกเป็นของสือหยาง เพราะอีกสองคนมีแบรนด์อื่นเป็นพรีเซนเตอร์อยู่แล้ว

มีแต่เขาคนเดียวที่ตอนนั้นโดนข่าวฉาวเล่นงานจนโดนแบรนด์รถยนต์บอกเลิกสัญญาก่อนกำหนด งานตรงนี้ก็เลยว่างอยู่พอดี

พอพี่จินรู้เรื่องก็ดีใจสุดๆ นั่งอยู่ในออฟฟิศไหว้รูปเทพเจ้าแห่งโชคลาภซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"แบรนด์นี้หรูกว่าแบรนด์เก่าตั้งเยอะ! ขอบคุณเทพเจ้าแห่งโชคลาภที่คุ้มครอง! เงินทองไหลมาเทมา รวยๆๆ!"

อันที่จริงตอนท้ายรายการยังมีกิจกรรมรอบกองไฟด้วย ถึงแม้แขกรับเชิญจะหายไปหนึ่งกลุ่ม แต่ผู้กำกับหวังก็ยืนกรานจะถ่ายให้จบ

ก็อีพีนี้กระแสแรงจะตาย แต่ดันมีฟุตเทจให้ใช้น้อยนิด แถมยังออกอากาศไม่ได้อีกต่างหาก

ปล่อยให้เขาตัดต่อปะติดปะต่อเอาฉากอบอุ่นๆ มาออกอากาศบ้างเถอะ

ตกค่ำ ลมเย็นๆ บนเขาพัดโชยมา เสียงลมพัดผ่านป่าไผ่บรรเลงเป็นบทเพลงไพเราะท่ามกลางขุนเขา

วันนี้ชาวบ้านหมู่บ้านอวิ๋นได้ทลายกำแพงความบาดหมางที่ฝังลึกมานานปี พวกเขากลับมารวมตัวกันที่ลานกว้าง จับมือล้อมวงเต้นรำรอบกองไฟ

คุณยายจ้าวกับแม่ของข่ายข่ายถูกชาวบ้านเชียร์ให้ร้องเพลงพื้นบ้านไปหลายเพลงจนหน้าแดงก่ำ

รอยยิ้มของชาวบ้านทุกคนในกล้องดูใสซื่อและจริงใจ

อาหารในงานเลี้ยงเดิมทีรายการเตรียมไว้ไม่ค่อยเยอะ แต่พอถ่ายทำไปได้ครึ่งทาง โจวหมิ่นก็ให้คนส่งอาหารชุดใหญ่จากร้านอวิ๋นเว่ยมาให้

มีอาหารมากถึง 108 อย่าง จัดมาให้ชาวบ้านหมู่บ้านอวิ๋นและทีมงานได้ลิ้มรสกันแบบฟรีๆ