บทที่ 83 ยินดีต้อนรับจือจือน้อยอย่างอบอุ่น

จือจือพากู้ซินและเด็กก้อนแป้งทั้งหลายวิ่งไปขอบคุณโจวหมิ่น รอยยิ้มบนใบหน้าขาวจั๊วะเต็มเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งใจ

"ขอบคุณคุณน้าหมิ่นหมิ่นค่ะ! อาหารบ้านคุณน้าหมิ่นหมิ่นอร่อยมากๆ เลยค่ะ!"

โจวหมิ่นใจอ่อนยวบ รีบนั่งยองๆ อุ้มจือจือขึ้นมา ยกมือขึ้นเช็ดคราบชีสที่มุมปากให้เด็กหญิงอย่างเบามือ

"ถ้าจือจือชอบกิน วันหลังมาที่ร้านน้า น้าให้กินฟรีเลยนะจ๊ะ"

"จริงเหรอคะ? จือจือกินฟรีได้เหรอคะ?"

"แน่นอนสิจ๊ะ จือจือช่วยน้าไว้ตั้งเยอะ น้าก็ต้องขอบคุณจือจือสิ"

"งั้นจือจือไม่เกรงใจแล้วนะคะ~" จือจือยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มโจวหมิ่นฟอดใหญ่ ทำเอาแววตาของโจวหมิ่นยิ่งทอประกายอ่อนโยนลงไปอีก

เธอไม่ได้พูดเล่น เดิมทีร้านอวิ๋นเว่ยของเธอก็มีชื่อเสียงแค่ในท้องถิ่น แต่พอกลับไปเธอพบว่ามีลูกค้ายอดจองคิวเข้ามากินอาหารที่ร้านเกินพันคิวแล้ว

ลูกค้าหลั่งไหลมาเยอะขนาดนี้ ล้วนเป็นเพราะรายการ "พาลูกเที่ยว" นำพากระแสมาให้ทั้งสิ้น

แถมเมื่อกี้เธอยังแอบได้ยินมาว่า ท่านนายกเทศมนตรีเสิ่นมีนโยบายจะพัฒนาการท่องเที่ยวของหมู่บ้านอวิ๋นและอำเภออวิ๋นอย่างจริงจัง ซึ่งแน่นอนว่าร้านอาหารในละแวกนี้ก็จะได้อานิสงส์ไปด้วย

ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจตอบแทนรายการด้วยการเลี้ยงอาหารชุดใหญ่ ถือเป็นการโปรโมตร้านไปในตัวแบบฟรีๆ

ตลอดงานเลี้ยงรอบกองไฟ ทุกคนต่างก็สนุกสนานเฮฮา จะมีก็แต่ลู่จินหนานกับลู่ยวี่เฟิงเท่านั้นที่หน้าบอกบุญไม่รับ

สถานะของพวกเขาสองคนตอนนี้น่าอึดอัดสุดๆ ไม่มีใครยอมเข้ามาทักทายพูดคุยด้วยเลย

แถมการที่พวกเขาไปนั่งหลบมุมอยู่เงียบๆ แววตาของลู่ยวี่เฟิงที่ดูมืดมนน่ากลัว ยังถูกชาวเน็ตแคปภาพไปทำเป็นมีมล้อเลียนอีกต่างหาก

พอรายการบันทึกเทปเสร็จปุ๊บ ทั้งสองคนก็รีบเก็บกระเป๋าเผ่นหนีกลับทันทีแบบไม่รอช้า

ในขณะที่เด็กน้อยอย่างพวกจือจือกลับหวงแหนมิตรภาพครั้งนี้มาก ต่างก็เกี่ยวก้อยสัญญากันอย่างอาลัยอาวรณ์ว่าจะขอนอนด้วยกันคืนนี้

"ไม่ได้เด็ดขาด"

สือหยางปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องคิด เขาคว้าตัวจือจือมากอดไว้ มองเผยอวี้เย่กับข่ายข่ายฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาระแวดระวัง

"ทำไมล่ะคะ? จือจืออยากนอนกับซินซินนี่นา" จือจือเบะปาก ดึงชายเสื้อของสือหยางออดอ้อน "คุณน้าขา~"

"ซินซินน่ะได้ แต่เจ้าเด็กผู้ชายสองคนนี้ ไม่ได้เด็ดขาด"

สือหยางป้องกันไอ้เด็กสองคนนี้ยิ่งกว่าป้องกันหมาป่าซะอีก อย่าคิดว่าเขาไม่รู้ว่าพวกมันคิดอะไรอยู่ ถึงจะเป็นเด็ก แต่ก็เป็นผู้ชายนะโว้ย!

ขนาดเขาตอนอายุเจ็ดแปดขวบ ยังเคยวางแผนจะใช้ชีวิตคู่กับซีอวิ๋นถานไปตลอดชีวิตเลย เขาเข้าใจความคิดของเด็กผู้ชายดีที่สุด!

เรื่องนี้ต้องคุมเข้มเด็ดขาด

เผยอวี้เย่กับข่ายข่ายเดินคอตกจากไป พอจะไปขอให้พ่อช่วยพูดให้ ก็โดนเขกหัวกลับมาคนละป้าบ

เผยเส้าหยวนเดินยิ้มแหยๆ เข้ามาขอโทษ รู้สึกขายหน้าเพราะไอ้ลูกชายตัวดีจริงๆ

มันยังกล้าพูดอีกนะว่าจะแต่งน้องจือจือเข้าบ้าน จะเอาชีวิตพ่อมันหรือไง

แค่เห็นเมื่อตอนกลางวันว่าพ่อแม่ คุณตาคุณยาย แล้วก็คุณอาคุณน้าของจือจือโอ๋เธอขนาดไหน ถ้าเขาเดินออกไปคงโดนรังสีอำมหิตจากดวงตาทั้งหกคู่ สิบสองดวงจ้องจนร่างพรุนแน่!

สรุปสุดท้าย จือจือกับกู้ซินนอนเตียงเดียวกัน เผยอวี้เย่กับข่ายข่ายนอนอีกเตียง โดยมีฉากกั้นกางไว้ตรงกลาง

เด็กๆ ทั้งสี่คนเล่นกันจนเหนื่อย พอถึงเวลานอน หัวถึงหมอนก็หลับปุ๋ยไปทันที

มีแค่เจ้าเผยอวี้เย่ที่นอนละเมอพึมพำว่า "ปาป๊า ผมอยากพาน้องจือจือกลับบ้าน..."

ทำเอาเผยเส้าหยวนหน้าแดงด้วยความอับอายอีกรอบ

วันรุ่งขึ้น พวกเขาถูกปลุกด้วยเสียงน้ำไหลรินรินจากลำธารบนภูเขา หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ จือจือก็ไปบอกลาคุณตาจ้าว คุณยายจ้าว และวัวแก่สีเหลืองในลานบ้าน

วัวแก่เอาหัวถูไถฝ่ามือของจือจืออย่างออดอ้อน ดวงตากลมโตสีดำขลับจ้องมองจือจือลึกซึ้ง ราวกับกำลังกล่าวขอบคุณและบอกลา

"พี่วัวเป็นเด็กดีนะ ต้องกินยาเก่งๆ แล้วก็พักผ่อนเยอะๆ คุณหมอบอกว่าเดี๋ยวพี่วัวก็จะหายป่วยแล้วล่ะ!"

"มอ~ (รับทราบ!)"

จือจือถูกลิ้นเปียกๆ ของวัวเลียจนหัวเราะคิกคัก ก่อนจะเอาน้ำลายในฝ่ามือป้ายกลับไปบนหัวของวัวแก่

โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น แสงสีทองสายเล็กๆ ได้มุดจากฝ่ามือของจือจือเข้าไปในร่างของวัวแก่

ด้วยความคุ้มครองของเธอ อย่างน้อยวัวแก่ตัวนี้ก็จะมีอายุยืนยาวไปได้อีกตั้งสามปี!

คุณตาจ้าวและคุณยายจ้าวเห็นว่าจือจือชอบกินเนื้อไก่และเห็ดป่า ก็เลยตื่นแต่เช้าตรู่ขึ้นเขาไปเก็บเห็ดที่สดใหม่ที่สุดมาให้จือจือหอบกลับไป แถมยังจับแม่ไก่แก่ให้จือจืออุ้มไปด้วยอีกตัว

"เด็กดี เอาไปกินที่บ้านนะลูก ถ้าไม่พอเดี๋ยวโทรบอกคุณตานะ คุณตาจะส่งไปให้"

ท่าทางแบบนี้ทำเอาจือจือนึกถึงคลิปวิดีโอตอนคนกลับบ้านช่วงตรุษจีนเลย ที่ท้ายรถเต็มไปด้วยของฝากที่อัดแน่นไปด้วยความรักของครอบครัว

"ได้เลยค่า~"

จือจือไม่คิดจะปฏิเสธหรอกนะ เธอรู้ว่าถ้าเธอรับของไว้ คุณตาคุณยายจะต้องดีใจกว่าแน่นอน

เพื่อเป็นการตอบแทน เธอได้แอบปล่อยพลังงานจำนวนมากลงไปในดินของสวนสาลี่แล้ว พลังงานนี้มากพอที่จะทำให้ต้นสาลี่พวกนี้ออกผลหวานฉ่ำไปได้ทุกปีเลยล่ะ

จือจือนั่งอยู่บนรถที่กำลังเดินทางออกจากหมู่บ้านอวิ๋น การเดินทางครั้งนี้เรียกได้ว่าเก็บเกี่ยวความสำเร็จไปอย่างล้นหลาม

เธอไม่เพียงแต่ช่วยแก้ปัญหาเรื่องงานให้คุณน้ารอง ทำให้เขากลับเข้าสู่วงการบันเทิงและล้างมลทินจากข่าวลือได้สำเร็จ แต่ยังช่วยให้คุณน้ารองกับคุณน้าสะใภ้กลับมาคืนดีกันอีกด้วย

เธอยังช่วยคุณอาสามวางรากฐานในการพัฒนาหมู่บ้านอวิ๋นให้เป็นหมู่บ้านท่องเที่ยวต้นแบบ เมื่อคืนนี้ คุณอาสามก็ได้รับคำสั่งจากเบื้องบนให้รีบกลับไปประชุมด่วนที่ตัวเมืองแล้ว

ที่เซอร์ไพรส์ที่สุดคือ ยาตัวใหม่ของบริษัทยาตระกูลเสิ่นขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ตีตลาดยาของตระกูลลู่จนราบคาบ

บริษัทที่เคยปฏิเสธการร่วมงานกับตระกูลเสิ่น ตอนนี้ก็พากันแห่กลับมาขอเจรจาธุรกิจด้วยเต็มไปหมด

สือเยว่และเสิ่นม่อป๋อเลยต้องนั่งเครื่องบินเที่ยวสุดท้ายของเมื่อคืนบินกลับเจียงเฉิงไปจัดการธุระด่วน

แถมเมื่อคืนนี้ จือจือยังแอบได้ยินมาว่ามีคนยอมทุ่มเงินก้อนโตเพื่อสืบความลับของบริษัทยาตระกูลเสิ่นด้วย

โชคดีที่สือเยว่และเสิ่นม่อป๋อเตรียมรับมือไว้ล่วงหน้าแล้ว

พนักงานในศูนย์เพาะพันธุ์สมุนไพรความลับระดับสูง ล้วนเซ็นสัญญาปกปิดความลับกันทุกคน สวัสดิการที่ตระกูลเสิ่นมอบให้ก็ถือเป็นระดับท็อปของวงการ เงินเดือนมากกว่าที่อื่นเป็นเท่าตัว แถมพนักงานส่วนใหญ่ก็เป็นเด็กที่ตระกูลเสิ่นและตระกูลสือเคยให้ทุนการศึกษามาตั้งแต่เด็ก พวกเขามีความสำนึกบุญคุณต่อตระกูลเสิ่น ไม่มีทางทรยศอย่างแน่นอน

ส่วนข้อมูล "ความลับ" ที่บางคนยอมจ่ายเงินซื้อไปนั่น ก็เป็นแค่ของปลอมที่สือเยว่กับเสิ่นม่อป๋อเตรียมไว้หลอกล่อเท่านั้นเอง

ตระกูลลู่อยากปลูกก็ปลูกไปเถอะ รับรองว่าผลลัพธ์ต้องออกมา "น่าประทับใจ" สุดๆ แน่

ฮิฮิ

เพราะตอนเช้าจือจือใช้พลังงานไปเยอะมาก พอรถขับนิ่มๆ เธอก็เลยนั่งคอพับคออ่อน หลับปุ๋ยไปหลังจากขึ้นรถได้ไม่ถึงสิบนาที

สือหยางกลัวหลานจะคอเคล็ด ก็เลยเอามือประคองหัวเธอไว้เบาๆ เอาหมอนนุ่มๆ มารองหลังคอให้ แล้วปรับเบาะเอนลง เพื่อให้เธอนอนหลับสบายยิ่งขึ้น

พอถึงสนามบิน สือหยางก็อุ้มจือจือผ่านจุดตรวจความปลอดภัยตลอดทาง พอจือจือตื่นขึ้นมาอีกที พวกเขาก็มาถึงบ้านตระกูลเสิ่นที่เมืองจิงซื่อแล้ว

"ว้าว~ บ้านหลังใหญ่แถมสวยจังเลยค่ะ!"

บ้านตระกูลเสิ่นใหญ่กว่าบ้านตระกูลสือซะอีก และด้วยความที่ตั้งอยู่ในเมืองจิงซื่อ ตระกูลเสิ่นจึงนับว่าเป็นผู้มีอิทธิพลทั้งด้านความมั่งคั่งและอำนาจที่แท้จริง

คุณปู่เสิ่นมีลูกชายสามคน ลูกสาวหนึ่งคน เสิ่นม่อป๋อเป็นพี่ชายคนโต

ลูกชายคนที่สอง เสิ่นเยี่ยนฉือ เป็นจิตรกรและนักเขียนบทชื่อดัง

ลูกชายคนที่สาม เสิ่นฝู่ชิง ตอนนี้เป็นนายกเทศมนตรีเมืองอวิ๋น ทำงานสายการเมือง

ลูกสาวคนที่สี่ เสิ่นหว่านซู รักการเต้นเหมือนกับคุณย่าเสิ่น แม้จะอายุแค่ 25 ปี แต่ก็ได้เป็นนักเต้นนำของคณะเต้นรำประจำเมืองจิงซื่อแล้ว

ยกเว้นเสิ่นม่อป๋อ สมาชิกครอบครัวเสิ่นคนอื่นๆ ล้วนอาศัยอยู่ในบ้านตระกูลเสิ่น และปักหลักสร้างเนื้อสร้างตัวอยู่ที่เมืองจิงซื่อกันหมด

สือหยางไม่ค่อยได้มาบ้านตระกูลเสิ่นบ่อยนัก เขาอุ้มจือจือลงจากรถ ตอนแรกกะว่าจะอยู่ทานข้าวด้วย แต่พี่จินโทรมาเร่งให้เขารีบไปทำงานคิวต่อไป

ใจจริงสือหยางอยากจะยกเลิกงานเพื่ออยู่เป็นเพื่อนจือจือ แต่เด็กหญิงกลับรู้ความมากกว่าที่เขาคิดเสียอีก

"คุณน้าคะ นี่เป็นงานแรกหลังจากที่คุณน้าล้างมลทินได้เลยนะคะ ถ้าไม่ไป คนอื่นอาจจะหาว่าคุณน้าเล่นตัวทำตัวเรื่องมากอีกก็ได้นะ"

สือหยางทั้งขำทั้งเอ็นดู เอานิ้วจิ้มจมูกจือจืออย่างมันเขี้ยว "นี่หนูรู้จักคำว่าล้างมลทินด้วยเหรอ? แอบเอาโทรศัพท์นาฬิกาไปไถดูคลิปสั้นมาอีกล่ะสิ?"

"ฮี่ฮี่ นาฬิกาของจือจือดูคลิปไม่ได้หรอกค่ะ" จือจือยิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ สองซี่ เอามือป้องปากกระซิบเสียงเบา "จือจือเคยได้ยินตอนที่คุณยายเปิดฟังนิยายเสียงน่ะค่ะ"

"การล้างมลทินก็แปลว่า ตอนแรกเป็นคนดี แต่ถูกทุกคนเข้าใจผิดว่าเป็นคนเลว แล้วสุดท้ายความจริงก็ปรากฏไงคะ คุณน้าก็เป็นแบบนั้นแหละค่ะ คุณน้าพ้นมลทินแล้วนะคะ~"

"ยัยเด็กผี" สือหยางถูกทำให้ยิ้มออกมาจนตาหยี มือใหญ่บีบเล่นมือเล็กๆ ของจือจือ "ยัยตัวแสบ มีคุณอาแล้วก็ห้ามลืมคุณน้านะ เข้าใจไหม?"

"ถ้าหนูกล้าลืมคุณน้าล่ะก็ ต่อไปนี้คุณน้าจะไม่ซื้อขนมให้กินแล้วนะ"

"อื้อๆ! จือจือไม่ลืมหรอกค่า~ คุณน้ารีบไปทำงานเถอะค่ะ คุณน้าต้องหาเงินเยอะๆ จะได้แต่งงานกับคุณน้าสะใภ้ แล้วก็ซื้อขนมให้จือจือด้วย คุณน้าพักไม่ได้หรอกนะคะ" จือจือจิ้มนิ้วลงบนอกของสือหยางด้วยสีหน้าจริงจัง "แต่จือจือเป็นเด็ก เด็กๆ ควรได้พักผ่อนค่า!"

สือหยาง: ......

โดนแทงใจดำเข้าอย่างจัง!

แต่ถึงอย่างนั้น สือหยางก็ต้องไปส่งจือจือถึงมือคนในตระกูลเสิ่นด้วยตัวเอง เขาถึงจะวางใจ

สือหยางกับจือจือเดินตามแม่บ้านเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาจนมาถึงโถงรับแขกหลัก พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าห้องโถงที่ปกติจะดูหรูหราโอ่อ่า ตอนนี้กลับถูกประดับประดาไปด้วยลูกโป่งสีชมพู ริบบิ้นโบ และสายรุ้งปลิวไสว แถมยังมีป้ายอันใหญ่เขียนไว้ว่า——ยินดีต้อนรับจือจือน้อยอย่างอบอุ่น

ว้าว!

⌯'Ⱉ'⌯