บทที่ 84 ความอยากเอาชนะแปลกๆ ของตระกูลสือและตระกูลเสิ่น

"สวยจังเลยค่ะ!" เสิ่นจือเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจและตื่นเต้น

ใต้ริบบิ้นแต่ละเส้นที่ห้อยระย้าลงมา ล้วนผูกของขวัญเอาไว้หนึ่งชิ้น แม้แต่ทางเดินเล็กๆ ในสวนจากลานบ้านไปจนถึงโถงรับแขก สองข้างทางก็ยังประดับประดาไปด้วยพุ่มดอกพุดซ้อนที่ถูกจัดเตรียมมาอย่างประณีต ตลอดทางเดินอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่น

คนตระกูลเสิ่นที่อยู่ข้างในพอได้ยินว่าเสิ่นจือมาถึงแล้ว ก็สั่งให้คนพ่นฟองสบู่และโปรยกลีบดอกไม้สีชมพูพร้อมๆ กัน

"ยินดีต้อนรับจือจือกลับบ้าน!"

เสิ่นจือถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า คุณพ่อคุณแม่และคุณอาสามที่บอกว่าจะรีบไปทำงาน ต่างก็ยืนมองเธออยู่ในโถงรับแขกกันหมด

แม้แต่เสิ่นซิงเย่กับเสิ่นอวิ๋นโจว ก็ยังออกจากโรงเรียนและคลับอีสปอร์ต เพื่อมาร่วมงานเลี้ยงครอบครัวครั้งนี้ด้วย

เสิ่นจือกวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของเสิ่นหลินชวน

ขณะที่ในใจกำลังรู้สึกเสียดายอยู่นั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

เสิ่นหลินชวนวิ่งเหยาะๆ เข้ามา พอเห็นจือจือก็ยิ้มอย่างอ่อนใจ "ขอโทษทีนะจือจือ พอดีพี่ใหญ่สอบเสร็จช้านิดหน่อย โชคดีนะที่ยังมาทัน"

เสิ่นจือส่ายหน้า ยิ้มตอบ "พี่ใหญ่มาได้จังหวะพอดีเลยค่ะ ไม่สายเลยสักนิด"

พอเสิ่นจือเห็นเสิ่นหลินชวน ก็รีบปล่อยมือจากสือหยาง แล้ววิ่งไปจับมือเสิ่นหลินชวนทันที

สือหยางถูฝ่ามือที่ว่างเปล่าของตัวเองไปมา ในใจร้องตะโกนว่าแย่แล้ว งานนี้ตระกูลสือแพ้ราบคาบ!

ตอนที่เสิ่นจือถูกเจ้าสือฉีพากลับไปบ้านตระกูลสือ มันกะทันหันเกินไป พวกเขาเลยไม่ได้เตรียมงานต้อนรับอะไรเลย อ๊ากกก! โทษสือฉีคนเดียวเลย!

"พี่ใหญ่คะ ทั้งหมดนี้เตรียมไว้ให้จือจือเหรอคะ?" เสิ่นจือแทบจะถูกฉากสุดแสนจะโรแมนติกตรงหน้าทำให้มึนงงไปหมดแล้ว

"ใช่แล้ว ทั้งหมดนี้เป็นของจือจือคนเดียวนะ" เสิ่นหลินชวนก้มมองเด็กหญิงตัวน้อยตรงหน้า สายตาเปี่ยมไปด้วยความรัก "พี่ใหญ่เป็นคนออกแบบเองเลยนะ ชอบไหม?"

"ชอบค่ะ! จือจือชอบมากๆ เลย!"

เสิ่นจือยื่นมือออกไปรับฟองสบู่และกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นลงมา ลักยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากบุ๋มลึกอยู่ตลอดเวลา

"จือจือ พ่อกับแม่เคยบอกว่าจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับลูกกลับบ้าน แต่ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยมีเวลาเลย ตอนนี้ขอจัดชดเชยให้จือจือของพวกเรานะ ตกลงไหมลูก?"

สือเยว่ย่อตัวลง โอบกอดเสิ่นจือไว้หลวมๆ

เสิ่นจือชะงักไป ความจริงเธอแทบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้วด้วยซ้ำ เมื่อก่อนตระกูลลู่มักจะผิดสัญญาเสมอ แรกๆ เธอก็คาดหวัง แต่หลังๆ มาก็เริ่มชินกับการถูกผิดนัด ชินกับความผิดหวัง

ต่อให้คุณพ่อคุณแม่ไม่ได้จัดงานเลี้ยงต้อนรับ แต่ความรักและความห่วงใยที่พวกท่านมอบให้ ก็ทำให้เสิ่นจือรู้สึกเติมเต็มมากพอแล้ว

แต่สิ่งที่เธอคิดไม่ถึงก็คือ คุณพ่อคุณแม่ไม่เคยลืมเลย

เสิ่นม่อป๋ออุ้มเสิ่นจือขึ้นมานั่งบนแขน ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขของคนเป็นพ่อ "ถึงจะมีแค่คนในครอบครัว แต่การที่พวกเราได้อยู่ด้วยกันต่างหากที่สำคัญที่สุด ใช่ไหมลูก?"

"อื้อ!" เสิ่นจือพยักหน้ารัวๆ จนคอแทบเคล็ด ดวงตามองซ้ายมองขวาจนเลือกไม่ถูกว่าจะมองอะไรก่อนดี ชอบไปซะทุกอย่างเลย!

สือหยางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปเงียบๆ แล้วรีบส่งเข้าไปในแชตกลุ่มตระกูลสือทันที

[สือหยาง]: พ่อครับแม่ครับ พ่อกับแม่ไม่น่ารีบกลับไปก่อนเลย งานนี้ตระกูลเสิ่นชนะเราขาดลอยเลย...

[คุณตาสือ]: เชี่ยเอ๊ย! ตาเฒ่าเสิ่นนี่มันเจ้าเล่ห์ชะมัด! หลอกลูกสาวฉันไปไม่พอ นี่ยังจะมาแย่งหลานสาวฉันไปอีกเหรอ!

[คุณยายสือ]: อ๊ากกก! รอให้จือจือกลับมาเมื่อไหร่นะ ฉันจะจัดงานให้ใหญ่อลังการกว่านี้อีก! @สือฉี @สือหยาง @สือจิ้น

[สือฉี]: รับรองปฏิบัติภารกิจสำเร็จครับ! [ไฟนักสู้ลุกโชนแล้วโว้ย]

[สือหยาง]: จัดไปครับ

[สือจิ้น]: ......

คุณย่าเสิ่นสวมชุดกี่เพ้าสีม่วงเข้ม เดินเข้ามาหาเสิ่นจือด้วยท่วงท่าสง่างาม "จือจือลูก ย่าเองนะจ๊ะ~"

"สวัสดีค่ะคุณย่า~ คุณย่าใส่กี่เพ้าชุดนี้สวยจังเลยค่ะ!"

"ดีๆๆ จือจือน่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ!" คุณย่าเสิ่นรีบยัดอั่งเปาซองหนาปึกที่เตรียมไว้ใส่มือเสิ่นจือทันที

มิน่าล่ะลูกชายตัวเองถึงได้เอ็นดูเสิ่นจือนัก เด็กหญิงหน้าตาสะสวย ปากหวาน แถมยังนิสัยดีสุดๆ

แถมดวงตายังกลมโต ใบหน้าก็อวบอิ่ม ดูมีโหงวเฮ้งดีสุดๆ

พอรอยบุ๋มลักยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากทั้งสองข้างปรากฏขึ้น ก็ยิ่งทำให้คนมองแทบอยากจะเอาของที่ดีที่สุดในโลกมากองไว้ตรงหน้าเธอเลยทีเดียว

"ยัยหนูจือจือ เรียกปู่ให้ชื่นใจหน่อยสิลูก"

เสิ่นจือตกใจกับคุณปู่ตรงหน้าเล็กน้อย

คุณปู่เสิ่นแต่งตัววัยรุ่นมาก ไม่เหมือนคุณปู่ในความทรงจำของเธอเลยสักนิด แกใส่กางเกงคาร์โก้ เสื้อฮู้ดทับด้วยเสื้อกั๊ก สวมหมวกแก๊ป แถมยังมีสร้อยห้อยคอเท่ๆ บังหน้าบังตาไปหมด นี่มันหนุ่มสตรีทแฟชั่นชัดๆ

"ว้าว~" เสิ่นจือดวงตาเป็นประกาย ร้องเรียกเสียงใส "คุณปู่หล่อจังเลยค่ะ!"

คำพูดนี้ ซื้อใจคุณปู่ไปได้เต็มๆ

"ตาถึงนี่เรา มา ปู่อุ้มหน่อย เดี๋ยวพอกินข้าวเที่ยงเสร็จ ปู่จะพาหนูไปเที่ยวนะ"

"ดีค่าๆ"

พูดไปก็เริ่มมองการแต่งตัวของเสิ่นจืออย่างขัดใจ กวาดสายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วหยิบหมวกบีนนี่สีชมพูมาสวมให้ สวมแว่นกันแดดกรอบสีชมพูเข้าชุดให้ด้วย แถมยังบ่นพึมพำว่า "ผมทรงนี้ เอาไปย้อมเป็นสีบลอนด์ประกายชมพูดีไหม? จือจือชอบหรือเปล่าลูก?"

เด็กน้อยผิวขาวโอโม่ ต่อให้ทำผมสีอ่อนขนาดนี้ก็ยังรอดสบายๆ

"ว้าว~ ชอบค่ะๆ!" เสิ่นจือไม่คิดเลยว่าคุณปู่จะหัวสมัยใหม่ขนาดนี้ ถึงกับยอมให้เธอไปย้อมสีผมด้วย

ต้องรู้ก่อนนะว่าชาติที่แล้ว จนตายเธอก็ไม่มีโอกาสได้ย้อมสีผมเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการทำตัวกบฏออกนอกลู่นอกทางแบบนี้

"งั้นเดี๋ยวสายๆ เราไปร้านทำผมกัน รสนิยมของคุณตาคุณยายหนูมันไม่ค่อยได้เรื่องหรอก ต้องพึ่งปู่คนนี้นี่แหละ"

คุณปู่เสิ่นกะจะจับเสิ่นจือแต่งตัวเป็นตุ๊กตาบาร์บี้เต็มที่ ถูมือไปมาอย่างกระตือรือร้น

ถ้าไม่ได้คุณย่าเสิ่นห้ามไว้ทัน แกคงอุ้มเสิ่นจือไปร้านทำผมตั้งแต่วินาทีนี้แล้ว

ในงานยังมีคุณอาและคุณอาสะใภ้ของเสิ่นจืออีกหลายคน พอเสิ่นจือเดินทักทายจนครบวง อั่งเปาในมือก็หนาเตอะจนมือเล็กๆ แทบจะกำไว้ไม่หมด

เสิ่นซิงเย่ยิ้มแป้น เสนอตัวจะช่วยเสิ่นจือแบ่งเบาภาระ แต่พอยื่นมือออกไปปุ๊บ ก็โดนเสิ่นอวิ๋นโจวปัดมือทิ้งปั๊บ "อย่าคิดจะมาฮุบอั่งเปาของจือจือนะ นั่นของน้อง"

เสิ่นซิงเย่ร้องโวยวายด้วยความตื่นเต้น "พี่รอง! พี่รู้ไหมว่ามือของน้องชายพี่ตอนนี้มันมีค่าขนาดไหน?"

ผลงานของเสิ่นซิงเย่ในคลับอีสปอร์ตโดดเด่นมาก เพิ่งจะเข้าคลับไป ก็บังเอิญได้เป็นตัวสำรองลงแข่งแมตช์นึงพอดี

และในการแข่งขันครั้งนั้น เสิ่นซิงเย่สามารถพลิกเกมในช่วงโค้งสุดท้าย ทำผลงานเก็บสิบแต้มรวด สร้างชื่อเสียงชั่วข้ามคืน

ตอนนี้เขากลายเป็นตัวเก็งของคลับโจวเย่ไปแล้ว แถมยังมีผู้ติดตามเพิ่มขึ้นถึงสิบล้านคนภายในเวลาแค่หนึ่งสัปดาห์

เสิ่นอวิ๋นโจวแค่นเสียงหัวเราะเยาะ ฝ่ามือใหญ่ที่มีข้อนิ้วเรียวยาวสามารถตะปบหัวเขาได้มิดในทีเดียว

"คนในบ้านนี้ที่หากินด้วยมือไม่ได้มีแค่นายคนเดียวนะ จะมาทำเป็นอวดเก่งอะไรฮะ?"

"ผม..." เสิ่นซิงเย่ยังอยากจะเถียง แต่พอสบเข้ากับสายตาคมกริบของพี่รอง สัญชาตญาณความกลัวตามสายเลือดก็ทำให้เขาหดหัวทันที

คำพูดนี้ไม่ได้เกินจริงเลยสักนิด ตั้งแต่เสิ่นอวิ๋นโจวเข้าเรียนที่วิทยาลัยการแพทย์หมิงลี่ ความรู้ที่อัดแน่นเป็นคลังแสงบวกกับความนิ่งของสองมือ ทำให้เขาเหมือนเกิดมาเพื่อเป็นศัลยแพทย์ประสาทโดยแท้

เสิ่นจือกอดอั่งเปาไว้แน่น ใบหน้าขาวผ่องภายใต้แสงแดดดูทั้งน่ารักและนุ่มนิ่ม เหมือนขนมถั่วกวนก้อนจิ๋ว ดีจังเลยน้า

ไม่คิดเลยว่าแค่เธอคอยชี้แนะคนตระกูลเสิ่นนิดๆ หน่อยๆ พวกเขาก็สามารถเปล่งประกายและประสบความสำเร็จในสายงานของตัวเองได้อย่างยอดเยี่ยม นี่สิถึงจะเรียกว่ามีฝีมือของจริง!

ไม่เหมือนตระกูลลู่... เสิ่นจือยังจำได้ดีว่าตอนนั้น กว่าจะผลักดันพวกตระกูลลู่ให้ได้ดิบได้ดี เธอต้องสูญเสียพลังงานจนหมดเกลี้ยงไปไม่รู้ตั้งกี่รอบต่อกี่รอบ!

"พี่สามก็เก่ง พี่รองก็เก่ง! จือจือให้รางวัลจุ๊บๆ คนละทีนะคะ~"

เสิ่นจือแหงนหน้าขึ้น จุ๊บแก้มพี่ชายทั้งสองคนไปซ้ายทีขวาที

สองหนุ่มที่เพิ่งจะเขม่นกันเมื่อครู่ สงบศึกกันในพริบตา ตอนเดินผละออกไป ใบหูของทั้งคู่ก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ

เสิ่นหลินชวนก้มมองเสิ่นจือด้วยรอยยิ้มมาตลอด

ตอนนี้รอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กน้อยมีมากขึ้นเรื่อยๆ ร่าเริงและกล้าแสดงออกมากกว่าตอนที่เพิ่งมาถึงบ้านใหม่ๆ เยอะเลย

นี่คือสิ่งที่คนทั้งตระกูลเสิ่นอยากเห็นที่สุด

ในงานมีลูกพี่ลูกน้องผู้หญิงคนหนึ่งที่อายุไล่เลี่ยกับเสิ่นจือ ชื่อว่า เสิ่นเยว่ฉี

ตอนที่เสิ่นจือเข้าไปทักทายเธอ เสิ่นเยว่ฉีกลับสะบัดหน้าหนี แค่นเสียงเย็นชาใส่ "ชักช้าอืดอาด ปล่อยให้คนอื่นรอมาตั้งครึ่งค่อนวัน"