บทที่ 85 ว้าว! พี่ใหญ่มีเทพเจ้าแห่งการสอบประทับร่าง

"เยว่ฉี ห้ามเสียมารยาทกับน้องสิลูก" คุณอาสะใภ้รองตำหนิเสียงเบา แล้วหันมายิ้มเจื่อนๆ เชิงขอโทษให้เสิ่นจือ

"หนูยังไม่ได้พูดอะไรแรงๆ ซะหน่อย?"

เสิ่นเยว่ฉียกมือกอดอก อยากจะมองบนใส่ใจจะขาด แต่ก็พยายามกลั้นเอาไว้

"พวกผู้ใหญ่จะจัดงานพิธีอะไรพวกนี้มันก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้หรอกนะ แต่หนูขอตักข้าวกินก่อนได้ไหม? หิวจะแย่แล้ว"

เสิ่นเยว่ฉีไม่รู้สึกเกรงกลัวผู้ใหญ่เลยสักนิด เธอพูดสิ่งที่คิดอยู่ในใจออกมาอย่างตรงไปตรงมา

เสิ่นจือกลับไม่ได้รู้สึกว่าถูกล่วงเกิน ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกว่าลูกพี่ลูกน้องคนนี้ตรงไปตรงมาและน่ารักดี

ความจริงเธอก็หิวเหมือนกัน นั่งรถมาตั้งนาน ท้องร้องประท้วงไปตั้งนานแล้ว

"พี่เยว่ฉี งั้นพวกเราไปกินข้าวกันเถอะค่า~"

เสิ่นจือเป็นฝ่ายชวนคุยก่อน เสิ่นเยว่ฉีทำท่าหยิ่งๆ เหมือนลูกนกยูง สะบัดผมยาวดัดลอนอ่อนๆ ของเธอไปมา "แบบนี้สิถึงจะค่อยยังชั่วหน่อย"

ตอนกินข้าว เสิ่นจืออยากจะคีบซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานชิ้นหนึ่งที่อยู่ตรงกลางโต๊ะ แต่เธอก็เอื้อมไม่ถึง

แถมโต๊ะอาหารของตระกูลเสิ่นก็ใหญ่มาก ใหญ่ขนาดที่ว่าคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามพูดอะไร เสิ่นจือก็แทบจะไม่ได้ยินเลยด้วยซ้ำ

คนที่นั่งอยู่ทางซ้ายมือของเสิ่นจือคือเสิ่นเยว่ฉี ส่วนทางขวามือคือสือเยว่ แต่ตอนนี้สือเยว่กำลังคุยกับคุณย่าอยู่ เลยไม่ได้สังเกตเห็นท่าทางกุกกักของเสิ่นจือ

เสิ่นเยว่ฉีปรายตามอง ก่อนจะคีบซี่โครงหมูชิ้นนั้นมาใส่จานให้เสิ่นจือโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เสิ่นจือยิ้มหวาน กำลังจะอ้าปากขอบคุณ แต่ก็เห็นเสิ่นเยว่ฉียกมือขึ้นเบรกไว้ก่อน

"หยุดเลย กินข้าวก็กินไป ไม่ต้องมาขอบอกขอบใจอะไรให้วุ่นวาย ทำเหมือนคนแปลกหน้าไปได้"

เสิ่นจือชะงักไป

แต่ในใจกลับยิ่งรู้สึกชอบลูกพี่ลูกน้องคนนี้มากขึ้นไปอีก พี่เยว่ฉีนี่เท่สุดๆ ไปเลย~

"ฮี่ฮี่ฮี่ แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณพี่เยว่ฉีอยู่ดีนะคะ"

เสิ่นจือเสียงหวาน เวลาออดอ้อนปลายเสียงก็เหมือนมีตะขอเล็กๆ เกี่ยวหัวใจคนฟังให้รู้สึกคันยุบยิบไปหมด

เสิ่นเยว่ฉีลูบหูตัวเองอย่างทำตัวไม่ถูก สีผิวดูแดงขึ้นกว่าปกติเล็กน้อย

เธอกระแอมไอสองสามที วางมาดความเป็นพี่สาวสอนว่า

"ทำไมตัวเตี้ยขนาดนี้เนี่ย? เลือกกินไม่ยอมกินข้าวใช่ไหม? ตอนฉันอายุเท่าเธอ ฉันสูงกว่าเธอตั้งหัวนึงแล้วนะ"

"เอ๋?"

เสิ่นจือก้มมองชามข้าวของตัวเองที่กินไปกว่าครึ่งแล้ว กะพริบตาตาปริบๆ อย่างใสซื่อ "หนูกินน้อยเหรอคะ?"

ต้องรู้ไว้ด้วยนะ ว่าปริมาณการกินของเธอเยอะกว่าซินซินตั้งเยอะ แถมยังโดนชมเรื่องกินเก่งมาตลอดเลยนะ

"ก็น้อยสิ" เสิ่นเยว่ฉีเชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงเผด็จการ หันเพียงใบหน้าด้านข้างที่สวยเป๊ะให้เสิ่นจือ "ต่อไปนี้ถ้าอยู่ที่บ้านตระกูลเสิ่น เธอต้องกินข้าวอย่างน้อยชามครึ่ง ถ้ากินไม่หมด เวลาออกไปข้างนอกก็อย่าไปเที่ยวบอกใครนะว่ารู้จักกับฉัน ฉันอายเขา"

"...อ๋า"

เสิ่นจือก้มหน้าก้มตาพุ้ยข้าวเข้าปาก พี่เยว่ฉีนี่เผด็จการจังเลยน้า

แต่จือจือรู้ดีอยู่เต็มอก ว่าพี่เยว่ฉีหวังดีกับเธอ พี่เขาก็แค่เป็นพวกปากร้ายใจดีเท่านั้นแหละ

"งั้นถ้าจือจือกินไม่หมด อีกครึ่งนึงแบ่งให้พี่กินได้ไหมคะ?"

"ใครจะไปกินข้าวเหลือของเธอกันฮะ?" เสิ่นเยว่ฉีหันขวับมาด้วยความตกใจ แต่พอสบเข้ากับดวงตาใสแจ๋วของเสิ่นจือ เธอก็เปลี่ยนคำพูดทันที "กินแค่ไหนก็ตักแค่นั้นสิ... แต่ถ้ามันกินไม่หมดจริงๆ ค่อยว่ากันอีกที"

ค่อยว่ากันอีกที ก็แปลว่าได้นั่นแหละ!

เสิ่นจือยิ้มจนตาหยีเป็นรูปสระอิ มือไวคีบกุ้งตัวโตใส่จานให้เสิ่นเยว่ฉีอย่างรวดเร็ว

"พี่เยว่ฉีกินนะคะ~"

"...ฉันคีบเองได้น่า!" เสิ่นเยว่ฉีหูแดงขึ้นมาอีกนิด แต่ก็ยังดื้อดึงปั้นหน้าขรึมต่อไป

เสิ่นจือให้แม่บ้านช่วยขนของขวัญทั้งหมดเข้าไปไว้ในห้องนอนของตัวเอง ไม่ยอมแม้แต่จะนอนกลางวัน ใช้เวลาแกะของขวัญอยู่เป็นชั่วโมงกว่าจะหมด

กระดาษห่อของขวัญบางกล่องสวยงามมาก เสิ่นจือก็ค่อยๆ ใช้กรรไกรตัดออกอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าฉีกทิ้งให้พัง

"จือจือ พี่เข้าไปได้ไหม?"

เสิ่นหลินชวนยืนเคาะประตูอยู่หน้าห้องนอน พอเด็กหญิงส่งเสียงอนุญาต เขาถึงเปิดประตูเดินเข้าไป

"พี่ใหญ่~"

"จือจือของพวกเราคิดถึงพี่บ้างไหมฮึ?"

"คิดถึงสิคะ คิดถึงมากๆ เลย!" เสิ่นจือชูนาฬิกาโทรศัพท์เครื่องจิ๋วอวด "ตอนที่จือจือส่งข้อความบอกฝันดีพี่ใหญ่ทุกวัน นั่นแหละคือตอนที่จือจือกำลังคิดถึงพี่ใหญ่อยู่นะคะ"

พอได้ยินเด็กน้อยพูดแบบนี้ ความน้อยใจลึกๆ ในใจของเสิ่นหลินชวนก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

ช่วงนี้เขากำลังเตรียมตัวสอบแข่งขันโอลิมปิกฟิสิกส์ เลยไม่มีเวลาไปเฝ้าที่รายการจริงๆ ไม่อย่างนั้น เขาจะยอมให้จือจือไปเรียกคนอื่นว่าพี่ชายได้ยังไงล่ะ?

โชคดีนะที่ไอ้ลู่ยวี่เฟิงนั่นหาโอกาสทำร้ายจือจือไม่ได้ ไม่อย่างนั้นล่ะก็... ชายหนุ่มที่นั่งอยู่กำหมัดที่วางบนเข่าแน่น

"ช่วงบ่ายพี่มีสอบวิชาสุดท้าย สอบเสร็จแล้วหนูจะมารับพี่ไหม?"

"ไปสิคะ! พี่ใหญ่รอเดี๋ยวนะคะ~"

เสิ่นจือจำได้แม่นมาตลอดว่าเสิ่นหลินชวนต้องไปสอบ เธอล้วงเอาปากกาลูกลื่นด้ามใหม่เอี่ยมออกมาจากกระเป๋าเป้ใบจิ๋ว บนด้ามปากกามีตัวหนังสือเขียนไว้ว่า 'สอบผ่านฉลุย'

"อันนี้จือจือเห็นตอนอยู่ที่หมู่บ้านอวิ๋นเลยซื้อมาค่ะ พี่ใหญ่พกติดตัวไว้นะคะ ตอนสอบช่วงบ่าย รับรองว่าต้องทำได้ทุกข้อ มั่วข้อไหนก็ถูกข้อนั้นแน่นอนค่ะ!"

เสิ่นหลินชวนรู้กิตติศัพท์เรื่องราคาของในร้านขายของชำที่หมู่บ้านอวิ๋นดี หมากฝรั่งเม็ดเดียวยังปาเข้าไปตั้งห้าหยวน

ปากกาด้ามนี้อย่างต่ำๆ ก็คงโดนโก่งราคาไปยี่สิบหยวนแน่ๆ เขาเลยถามด้วยความสงสัยว่า

"หนูเอาเงินที่ไหนมาซื้อปากกาให้พี่เนี่ย?"

เสิ่นจือหัวเราะคิกคัก "ตอนนั้นจือจือเก็บขี้วัวไว้ส่วนนึงเอาไปขายให้คุณตาจ้าวค่ะ คุณตาให้มาห้าหยวน แล้วตอนที่ขายสาลี่ คุณน้ารองก็บอกว่าถ้าจือจือขายได้ลูกนึง จะแบ่งให้ห้าเหมา จือจือช่วยขายสาลี่ไปตั้งเยอะแยะเลยนะคะ ก็ต้องมีเงินซื้อสิคะ!"

เสิ่นหลินชวนชะงักไปเล็กน้อย

เขาไม่เคยคิดเลยว่า ที่จือจือตั้งอกตั้งใจช่วยขายสาลี่ขนาดนั้น จะเป็นเพราะอยากเก็บเงินมาซื้อปากกาให้เขา

ในชั่วพริบตานั้น ปากกาในมือก็ดูมีน้ำหนักและความหมายขึ้นมามหาศาล

"จือจือ... พี่ใหญ่จะทำคะแนนให้ดีที่สุด จะไม่ให้ความพยายามของจือจือต้องสูญเปล่าเด็ดขาด"

"อื้อๆๆ!"

ช่วงบ่ายวันนั้น

เสิ่นหลินชวนเดินทางมาถึงสนามสอบ จังหวะที่กำลังจะเดินเข้าห้องสอบ ก็บังเอิญเดินชนกับผู้เข้าสอบคนหนึ่งเข้า

ปากกาที่อยู่ในกระเป๋าดินสอร่วงหล่นกระจัดกระจายเต็มพื้น เขากำลังจะก้มลงไปเก็บ แต่วินาทีต่อมา ก็ได้ยินเสียงดังแกรบ

เสิ่นหลินชวนขมวดคิ้วเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเจ้าของเท้าคู่นั้น——ลู่ยวี่เช่อ

สีหน้าของเด็กหนุ่มเรียบเฉย เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "โทษที"

น้ำเสียงฟังดูไม่มีความรู้สึกผิดเจืออยู่เลยสักนิด

แถมพอพูดจบ ก็เดินจากไปหน้าตาเฉย

โจวฮ่าวเทียน เพื่อนสนิทของเสิ่นหลินชวนวิ่งเข้ามาช่วยเก็บเครื่องเขียนที่ตกอยู่บนพื้น พลางบ่นอย่างหัวเสียว่า

"ไอ้ลู่ยวี่เช่อนี่มันจะหยิ่งไปไหนเนี่ย? เหยียบปากกานายพังแล้วก็เดินหนีไปดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอ? หลินชวน ปากกานายพังหมดแล้ว เอาของฉันไปใช้ก่อนไหมล่ะ"

"ไม่เป็นไร ฉันยังมีด้ามอื่นอยู่"

เสิ่นหลินชวนโยนปากกาด้ามที่เขาใช้ถนัดมือที่สุดทิ้งลงถังขยะ เหลือไว้แค่ดินสอ 2B กับยางลบ

ตอนแรกเขายังแอบเสียดาย ไม่อยากเอาปากกาที่จือจือซื้อให้มาใช้ กะจะเก็บสะสมไว้เป็นที่ระลึก แต่ดูเหมือนสวรรค์จะกำหนดมาแล้วล่ะมั้ง

การสอบในครั้งนั้น

เสิ่นหลินชวนราวกับมีเทพเจ้าแห่งการสอบประทับร่าง ปากกาในมือตวัดเขียนไม่หยุดพัก ลำดับความคิดในการแก้โจทย์ในสมองลื่นไหลราวกับช็อกโกแลตเดอฟ ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งหนึ่งของการสอบ เขาก็ทำข้อสอบเสร็จทุกข้อแล้ว

ความเร็วในการพลิกหน้ากระดาษข้อสอบนั้นรวดเร็วจนน่าทึ่ง บดขยี้ลู่ยวี่เช่อที่อยู่ห้องสอบเดียวกันจนไม่เห็นฝุ่น

มีเพียงเสิ่นจือเท่านั้นที่รู้ ว่าปากกาประทับร่างเทพเจ้าแห่งการสอบด้ามนั้น กำลังคุ้มครองให้เสิ่นหลินชวนทำข้อสอบได้อย่างราบรื่น

และการแข่งขันโอลิมปิกฟิสิกส์ระดับมัธยมปลายระดับชาติในครั้งนี้ ก็ได้รับความสนใจจากผู้คนหลากหลายวงการ หน้าประตูโรงเรียนจึงมีกองทัพนักข่าวมารวมตัวกันอยู่เพียบ

เนื่องจากเป็นการสอบแข่งขัน เสิ่นหลินชวนจึงไม่สามารถออกจากห้องสอบก่อนเวลาได้ เขาทำได้เพียงนั่งตรวจทานคำตอบซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่หลายรอบ

อาจารย์ผู้คุมสอบในห้องนั้นบังเอิญเป็นถึงศาสตราจารย์ภาควิชาฟิสิกส์จากมหาวิทยาลัยปักกิ่ง พอเห็นเสิ่นหลินชวนนั่งทำหน้าชิลๆ แบบนั้น แกก็เลยเดินลงมาจากหน้าห้องด้วยความอยากรู้อยากเห็น แล้วเปิดดูข้อสอบของเสิ่นหลินชวน

ตอนแรกแกก็นึกว่าเด็กคนนี้คงทำไม่ได้เลยปล่อยจอย แต่ใครจะไปคิดว่ายิ่งดู ดวงตาของศาสตราจารย์เฉียนก็ยิ่งเป็นประกาย

ข้อสอบอัตนัยข้อสุดท้าย วิธีการแก้โจทย์ของเสิ่นหลินชวนนั้นแปลกใหม่และล้ำลึกมาก วิธีแบบนี้ไม่มีทางที่ครูในโรงเรียนจะสอนมาอย่างแน่นอน

ศาสตราจารย์เฉียนยิ้มกริ่มแล้วถามว่า "นักเรียนเสิ่น ครูเห็นเธอทำเสร็จหมดแล้ว อยากจะส่งข้อสอบเลยไหม?"

"ได้เหรอครับ?"

เสิ่นจือสัญญาไว้แล้วว่าจะมารอรับเขาที่หน้าสนามสอบ เขาอยากจะรีบออกไปพาน้องสาวกลับบ้านไวๆ

"ได้สิ แต่เธอยังออกจากห้องสอบไม่ได้นะ เธอสนใจจะลองแก้โจทย์ให้ครูอีกสักข้อไหม?"

เสิ่นหลินชวนคิดว่า ไหนๆ นั่งว่างๆ ไปก็เบื่อเปล่าๆ สู้รับคำท้าดีกว่า ก็เลยส่งกระดาษคำตอบแล้วตกลง

โจทย์ที่ตาเฒ่าคนนี้ให้มานั้นท้าทายความสามารถเอามากๆ หลังจากที่เสิ่นหลินชวนรับโจทย์มา เขาก็หมกมุ่นอยู่กับการคำนวณอย่างบ้าคลั่ง ใช้เวลาคำนวณไปถึง 40 นาทีเต็ม กว่าจะได้คำตอบออกมา

เขาสะบัดข้อมือที่เริ่มจะเมื่อยล้าเล็กน้อย ก่อนจะส่งผลลัพธ์คืนให้อาจารย์