บทที่ 86 ลู่ยวี่เช่อนึกถึงเหตุการณ์ในชาติที่แล้ว

ศาสตราจารย์เฉียนกำลังจิบชาเก๋ากี้อยู่ พอเห็นเขาคิดคำตอบออกมาได้ ก็แทบจะสำลักเก๋ากี้ในแก้ว

"ทำไมถึงได้เร็วขนาดนี้? เธอไม่ได้มั่วใช่ไหมเนี่ย?"

เสิ่นหลินชวนเพียงแค่ยิ้มบางๆ ไม่ได้พูดอะไร เขาเป็นนักเรียนดีเด่นนะ ไม่มีทางทำผิดกฎห้องสอบหรอก

ศาสตราจารย์เฉียนหยิบกระดาษทดขึ้นมาดูตั้งแต่ต้นจนจบ สีหน้าของเขาดูตื่นเต้นผิดปกติ เอ่ยปากชมว่าดีติดกันหลายคำ

"เสิ่นหลินชวน... เธออยู่โรงเรียนอะไร บ้านอยู่ที่ไหนเหรอ?"

เด็กอัจฉริยะไอคิวสูงปรี๊ดแบบนี้ เขาต้องรีบฉกตัวมาเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งให้ได้ก่อนที่มหาวิทยาลัยอื่นจะรู้ตัว!

เสิ่นหลินชวนไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่เขียนที่อยู่ของบ้านใหญ่ตระกูลเสิ่นลงบนกระดาษ

ศาสตราจารย์เฉียนยอมจำนน เก็บกระดาษแผ่นนั้นไว้อย่างดี แล้วก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไรต่อ

หลังจากที่เขากลับไปยืนหน้าชั้นเรียน เขาก็เอาแต่มองกระดาษทดในมืออย่างทะนุถนอม ดวงตาทอประกายวิบวับอย่างน่าประหลาดใจ

ลู่ยวี่เช่อที่แอบจับตาดูความเคลื่อนไหวของเสิ่นหลินชวนมาตลอด ถึงกับใจสลายพังทลายลงในพริบตา

เสิ่นหลินชวนจะทำข้อสอบได้เร็วขนาดนั้นได้ยังไง?

เมื่อก่อนหมอนั่นก็ระดับพอๆ กับเขานี่นา?

ทำไมจู่ๆ ถึงเหมือนบรรลุธรรมขึ้นมาได้ล่ะ!

แถมตาแก่คนนั้น ลู่ยวี่เช่อก็บังเอิญรู้จักพอดี นั่นคือศาสตราจารย์เฉียนจากภาควิชาฟิสิกส์ มหาวิทยาลัยปักกิ่งเชียวนะ!

เสิ่นหลินชวนทำอะไรลงไปกันแน่ ถึงได้ทำให้ปรมาจารย์ท่านนั้นถูกอกถูกใจได้ขนาดนี้!

สมองของลู่ยวี่เช่อที่ควรจะจดจ่ออยู่กับข้อสอบ ตอนนี้กลับถูกเสิ่นหลินชวนปั่นป่วนจนยุ่งเหยิงไปหมด

เขาแทบอยากจะพุ่งเข้าไปดูให้เห็นกับตาว่าสองคนนั้นคุยอะไรกัน

อาจเป็นเพราะลู่ยวี่เช่อเงยหน้ามองเสิ่นหลินชวนบ่อยเกินไป อาจารย์ผู้คุมสอบอีกคนก็เลยจับตาดูเขามาพักใหญ่แล้ว

ตอนที่ลู่ยวี่เช่อเงยหน้าขึ้นมาเป็นครั้งที่ร้อยแปด เงาดำสายหนึ่งก็ทาบทับลงมาเหนือหัวของเขา

"นักเรียน ชะเง้อชะแง้มองอะไรอยู่เหรอ?"

พอคำพูดนี้ดังขึ้น นักเรียนรอบข้างที่กำลังทำข้อสอบต่างก็หันขวับมามองลู่ยวี่เช่อ สายตาเยาะเย้ยพวกนั้นทำเอาลู่ยวี่เช่ออับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

"ตั้งใจทำข้อสอบไป ห้ามหันไปมองคนอื่น! เหลือเวลาสอบอีกแค่ 10 นาทีสุดท้ายเท่านั้น"

ลู่ยวี่เช่อสะดุ้งเฮือก รีบหันไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่กลางห้องด้วยความตื่นตระหนก

ทำไมถึงเหลือเวลาแค่นี้ล่ะ!

กระดาษคำตอบปรนัยเขายังไม่ได้ฝนเลยสักข้อ! ข้อสอบอัตนัยข้อสุดท้ายก็ยังทำไม่เสร็จ!

กว่าลู่ยวี่เช่อจะลนลานฝนกระดาษคำตอบจนเสร็จ พอเพิ่งจะเขียนคำว่าตอบลงไป เสียงออดหมดเวลาก็ดังขึ้นพอดี

จบเห่แล้ว

ในหัวของลู่ยวี่เช่อเหลือแค่คำนี้คำเดียว

การแข่งขันระดับประเทศเป็นที่รวมตัวของเหล่าหัวกะทิอยู่แล้ว ถึงแม้จะไม่รับประกันว่าทุกคนจะทำข้อสอบเสร็จทัน แต่คนที่อยากได้รางวัลที่หนึ่ง อย่างน้อยก็ต้องทำข้อสอบให้เสร็จทุกข้อ

ซึ่งนั่นก็หมายความว่า ลู่ยวี่เช่อชวดรางวัลที่หนึ่งในการแข่งขันครั้งนี้ไปอย่างแน่นอน

ลู่ยวี่เช่อยังอยากจะเขียนต่อ แต่อาจารย์ผู้คุมสอบก็ดึงกระดาษคำตอบไปอย่างไร้เยื่อใย เขามองไปที่ที่นั่งของเสิ่นหลินชวนอย่างเหม่อลอย หมอนั่นออกจากห้องสอบไปนานแล้ว ฝีเท้าตอนเดินออกจากประตูดูเร่งรีบและดีใจสุดๆ

หน้าประตูโรงเรียนที่เป็นสนามสอบ เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่านเบียดเสียด

ความสำคัญของการแข่งขันโอลิมปิกฟิสิกส์ระดับชาตินั้นเป็นที่รู้กันดีอยู่แล้ว ผู้ที่ได้รับรางวัลที่หนึ่งในปีก่อนๆ ล้วนถูกมหาวิทยาลัยปักกิ่งและมหาวิทยาลัยชิงหวาแย่งตัวไปรับเข้าศึกษาล่วงหน้าโดยไม่มีข้อยกเว้น และยังถูกดึงตัวเข้าสู่รายชื่อบุคคลที่มีความสามารถพิเศษที่รัฐบาลมุ่งเน้นสนับสนุนโดยตรงอีกด้วย

ด้วยเหตุนี้ ด้านนอกสนามสอบจึงเต็มไปด้วยสื่อมวลชนสำนักใหญ่ๆ ของเมืองจิงซื่อที่มารอดักซุ่มกันแต่เนิ่นๆ กล้องถ่ายรูปและไมโครโฟนทุกตัวต่างเล็งเป้าไปที่ประตูโรงเรียน ทุกคนกำลังกลั้นหายใจรอคอยผู้เข้าสอบคนแรกที่จะวิ่งทะลุประตูออกมา

ขณะที่นักข่าวจากสำนักข่าวจิงซื่อกำลังปรับเลนส์กล้อง สายตาก็บังเอิญกวาดไปเห็นโซนที่พักผู้ปกครองเข้าพอดี และต้องชะงักงันไปในทันที

เสิ่นจือถูกคุณปู่เสิ่นอุ้มไว้อย่างมั่นคง ทั้งเด็กทั้งคนแก่แต่งตัวโดดเด่นสะดุดตาและดูมีชีวิตชีวาสุดๆ

เด็กหญิงสวมแว่นตากันแดดสีดำอันจิ๋ว ผมถูกมัดเป็นทรงดังโงะกลมๆ สองข้าง สวมชุดกระโปรงสไตล์จีนประยุกต์สีแดงสด ดูราวกับตุ๊กตาเด็กนำโชคที่เดินออกมาจากภาพวาดมงคลปีใหม่ ดวงตาหยีโค้ง รอยยิ้มหวานเจี๊ยบจนตาพร่า

นักข่าวคนนั้นเพ่งมองให้ชัดๆ ก็รู้สึกว่าเด็กน้อยน่ารักคนนี้ดูคุ้นหน้าคุ้นตาซะเหลือเกิน พอคิดไปคิดมา ก็นึกออกทันทีว่านี่มันลูกสาวแห่งชาติ เสิ่นจือ ที่กำลังดังพลุแตกจากรายการพาลูกเที่ยว นี่นา!

เด็กน้อยโอบรอบคอคุณปู่ไว้หลวมๆ ชะเง้อคอมองไปทางประตูโรงเรียนไม่หยุด

ทันใดนั้น ดวงตาที่เป็นประกายวิบวับก็สว่างวาบขึ้น ลักยิ้มที่มุมปากบุ๋มลึกลงไป เสียงใสแจ๋วที่หวานราวกับเคลือบน้ำผึ้งดังขึ้น

"คุณปู่คะ! พี่ใหญ่ค่ะ! พี่ใหญ่ออกมาเป็นคนแรกเลย!"

ทุกคนหันมองตามเสียง เลนส์กล้องทุกตัวหันขวับตามไปอย่างพร้อมเพรียง

แสงสีทองของดวงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องลงมา ร่างของเด็กหนุ่มวิ่งพุ่งทะยานออกจากประตูโรงเรียนราวกับสายลม

ในกล้อง เสิ่นหลินชวนสวมเสื้อยืดสีน้ำเงินสลับขาว ขับเน้นรูปร่างที่สูงโปร่งและสง่างาม ผมหน้าม้าพลิ้วไหวตามสายลม คิ้วและดวงตาดูผ่อนคลาย รอยยิ้มเจิดจ้าบาดตา ทุกสัดส่วนล้วนเต็มเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้นและพลังแห่งวัยหนุ่ม

ทั้งที่เขาวิ่งเร็วมาก แต่กล้องกลับจับภาพใบหน้าด้านข้างที่มีเส้นสายคมชัดของเขาได้อย่างชัดเจน

เพียงแค่ไม่กี่วินาทีสั้นๆ นี้ กลับถูกชาวเน็ตตัดต่อเอาไปใส่เพลงประกอบ กลายเป็นคลิปไวรัลยอดฮิตในชั่วข้ามคืน

ทว่าเสิ่นหลินชวนกลับเดินฝ่าดงกล้องและไมโครโฟนที่ยื่นเข้ามาหาเขา สายตาของเขาจับจ้องไปที่ร่างเล็กๆ ในชุดสีแดงตั้งแต่ต้นจนจบ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความร่าเริงอย่างปิดไม่มิด

"จือจือ! พี่ใหญ่สอบเสร็จแล้วนะ!"

พูดจบ เขาก็รับช่วงอุ้มเสิ่นจือจากอ้อมอกคุณปู่เสิ่นอย่างคุ้นเคย เอามือจับใต้รักแร้ของเธอ แล้วชูเด็กน้อยขึ้นหมุนไปรอบๆ กลางอากาศสองรอบ

เสิ่นจือหัวเราะเอิ๊กอ๊ากไม่หยุด ขาสั้นๆ แกว่งไกวเบาๆ ร้องโวยวายเสียงอ่อนเสียงหวานว่าเวียนหัว เด็กหนุ่มถึงยอมหยุดอย่างแสนเสียดาย

เสิ่นหลินชวนอุ้มน้องสาวด้วยมือเดียวอย่างชำนาญ ก้มลงหอมแก้มยุ้ยๆ ของเธอฟอดใหญ่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและเอ็นดู

"ต้องขอบคุณปากกานำโชคที่จือจือให้พี่ใหญ่เลยนะ การสอบช่วงบ่ายถึงได้ราบรื่นสุดๆ ไปเลย!"

"จริงเหรอคะ?" เสิ่นจือยิ้มจนตาหยีเป็นรูปสระอิ เชิดหน้าขึ้นด้วยความภูมิใจ "งั้นจือจือก็ช่วยพี่ใหญ่ได้แล้วสิคะ!"

"แน่นอนสิ! จือจือเป็นดาวนำโชคตัวน้อยของพี่ใหญ่เลยนะ!"

เด็กหญิงยิ้มหวานยิ่งกว่าเดิม

จู่ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงเอี้ยวตัวไปรับช่อดอกทานตะวันสีเหลืองทองอร่ามช่อใหญ่จากมือผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆ ประคองด้วยสองมือยื่นให้เสิ่นหลินชวน น้ำเสียงเล็กๆ เอ่ยอย่างจริงจัง

"พี่ใหญ่ ดอกไม้ค่ะ! ขอให้พี่ใหญ่อนาคตสดใส ร่าเริงทุกวันเลยนะคะ~"

เกิดมาจนป่านนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นหลินชวนได้รับดอกไม้ แถมยังเป็นดอกไม้ที่จือจือมอบให้ในโอกาสสำคัญแบบนี้ด้วย

ในชั่วพริบตานั้น หัวใจของเสิ่นหลินชวนก็อ่อนยวบยาบไปหมด ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง

ผู้ปกครองหลายคนที่อยู่รอบๆ พอเห็นภาพนี้ ก็แอบนึกเสียดายอยู่ในใจ

จริงด้วย!

ทำไมพวกเขาถึงคิดไม่ถึงเรื่องซื้อดอกไม้เลยนะ ไม่ว่าจะสอบออกมาดีหรือไม่ดี แต่นี่ก็เป็นกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับลูกๆ ของพวกเขาเลยนี่นา

"ขอบคุณนะจือจือ!" เสิ่นหลินชวนจู่ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นพี่ชายที่ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย "พี่ใหญ่ไม่ดีเอง พี่ใหญ่ยังไม่เคยซื้อดอกไม้ให้จือจือเลยสักครั้ง"

เสิ่นจือหัวเราะคิกคัก เถียงกลับเสียงนุ่มนิ่ม "ก็เพราะจือจือยังไม่เคยไปสอบเลยนี่นา~"

เสิ่นหลินชวนชะงักไป พอตั้งสติได้ก็หลุดขำออกมา

จริงสิ จือจือน้อยของพวกเขา ยังไม่ได้เข้าเรียนอนุบาลอย่างเป็นทางการเลยนี่นา

"พอแล้วๆ ยัยหนูใจดำ มีพี่ชายแล้วก็ลืมคุณปู่เลยนะ" คุณปู่เสิ่นแกล้งทำหน้าบึ้ง เบือนหน้าหนีทำทีเป็นหึงหวง แต่หางตากลับลอบสังเกตปฏิกิริยาของหลานสาวตัวน้อย

เด็กหญิงคนนี้อ้อนเก่งที่สุดเลยล่ะ

ร่างเล็กๆ เอี้ยวตัวไปหอมแก้มคุณปู่ฟอดใหญ่ แล้วก็หดตัวกลับเข้าไปซุกในอ้อมอกของเสิ่นหลินชวน แววตาทอประกายความภาคภูมิใจเล็กๆ "จือจือหอมคุณปู่แล้วนะคะ คุณปู่ห้ามขี้เหนียวขี้หึงแล้วน้า"

ทั้งคนแก่ เด็กวัยรุ่น และเด็กน้อย ทั้งสามคนหัวเราะกันอย่างมีความสุข บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความหวานชื่น

แม้แต่นักข่าวที่อยู่รอบๆ ยังพลอยได้รับอิทธิพลจากบรรยากาศครอบครัวที่ผ่อนคลายและอบอุ่นนี้ไปด้วย จึงรีบใช้กล้องบันทึกภาพความประทับใจเหล่านั้นเอาไว้

ไม่ไกลออกไป ลู่ยวี่เช่อเดินคอตกออกมาเพียงลำพัง

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วเดินตรงไปยังรถเก๋งสีดำที่จอดรออยู่ริมขวาสุด

แน่นอนว่าเขาเห็นเสิ่นหลินชวนมีน้องสาวกับคุณปู่มารอรับกลับบ้าน แต่เห็นแล้วจะทำไมล่ะ? ความอบอุ่นเหล่านั้นไม่ได้เป็นของเขาเสียหน่อย

คนขับรถเปิดประตูให้เขาอย่างนอบน้อม เบาะหลังรถว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย

หัวใจของลู่ยวี่เช่อราวกับถูกบางสิ่งบีบรัดเบาๆ รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

เขาก็มีน้องชายกับน้องสาวเหมือนกัน แต่น้องชายกับน้องสาวของเขาไม่เคยมาคลุกคลีใกล้ชิดกับเขาแบบนี้เลย

นอกจากจะคอยสร้างความวุ่นวายและก่อเรื่องแล้ว พวกเขาก็ไม่เคยเรียกเขาว่าพี่ใหญ่ด้วยเสียงหวานๆ แบบที่เสิ่นจือทำ แถมยังไม่เคยเตรียมช่อดอกไม้หรือปากกาสำหรับสอบให้เขาเลยด้วย

ลู่ยวี่เช่อหัวเราะเยาะตัวเอง บางทีพวกนั้นอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวันนี้เขามีสอบ

รถยนต์แล่นเข้าสู่กระแสการจราจร

ความคิดที่ไร้สาระแต่รุนแรงสายหนึ่ง ผุดขึ้นมาในหัวของลู่ยวี่เช่ออย่างควบคุมไม่ได้——

ถ้าตอนนั้นครอบครัวของเขารับอุปการะเสิ่นจือ วันนี้เธอจะมายืนรอเขาอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนพร้อมกับช่อดอกไม้ในมือไหมนะ? จะเรียกเขาว่าพี่ใหญ่ด้วยเสียงหวานๆ ไหมนะ?

พอความคิดนี้แล่นเข้ามาในหัว ภาพหลายภาพก็ฉายวาบขึ้นมาในสมองของลู่ยวี่เช่อ

เป็นใบหน้าของเสิ่นจือ แต่เด็กหญิงไม่ได้ใส่เสื้อผ้าสวยๆ แบบนี้ สิ่งเดียวที่เหมือนกันคือรอยยิ้มที่แสนหวานและจริงใจบนใบหน้าของเธอ

เธอเรียกเขาว่าพี่ชาย

และคนที่เธออวยพรให้... ก็คือเขา

ลู่ยวี่เช่อปวดหัวแทบระเบิด เขากุมขมับไว้แน่นเพื่อบรรเทาอาการ พยายามเพ่งมองภาพเหล่านั้นให้ชัดเจนอีกครั้ง แต่ทุกอย่างก็กลับกลายเป็นภาพเบลอๆ ไปหมด

ครึ่งนาทีต่อมา สีหน้าของลู่ยวี่เช่อก็กลับมาเย็นชาอีกครั้ง

ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาแค่อาการปวดหัวกำเริบกะทันหัน ก็แค่นั้นเอง