บทที่ 87 คุณปู่ที่น่ารักทั้งสี่คน

เย็นวันนั้น ตระกูลเสิ่นได้จัดงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จขึ้นอีกครั้ง ถือเป็นการฉลองล่วงหน้าสำหรับคะแนนสอบที่ยอดเยี่ยมของเสิ่นหลินชวน

ช่วงที่ผ่านมาเสิ่นหลินชวนเอาแต่เตรียมตัวสอบ แทบไม่มีเวลาพักผ่อนหย่อนใจเลย พอมีเวลาว่างก็ขลุกอยู่แต่ในห้องหนังสือเพื่อทำโจทย์

ตอนนี้พอมีเวลาว่าง เขาก็กลายเป็นเหมือนสัตว์พาหนะประจำตัวของเสิ่นจือไปแล้ว เดินไปไหนก็ต้องอุ้มเสิ่นจือไปด้วยตลอด

โชคดีที่นักเรียนที่เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฟิสิกส์จะได้วันหยุดพิเศษเพิ่มอีกสองวัน เขาเลยได้อยู่เป็นเพื่อนจือจือที่เมืองจิงซื่อต่ออีกสองวัน

ส่วนสองสามีภรรยาเสิ่นม่อป๋อ หลังจากทานมื้อค่ำเสร็จ ก็เตรียมตัวเดินทางไปสนามบินเพื่อกลับเมืองเจียงเฉิง

"หลินชวน ลูกเป็นพี่คนโต ต้องดูแลจือจือให้ดีๆ นะ"

"พ่อกับแม่วางใจเถอะครับ จือจือเป็นเด็กดี ผมจะดูแลน้องอย่างดีแน่นอนครับ"

เสิ่นม่อป๋อแอบปรายตามองคุณปู่เสิ่น แล้วแอบกระซิบกระซาบกับลูกชายลับหลังชายชราว่า

"พ่อกับแม่น่ะไว้ใจลูกอยู่แล้ว แต่ลูกต้องคอยจับตาดูคุณปู่ให้ดีนะ อย่าปล่อยให้แกพาจือจือไปนั่งจุ้มปุ๊กอยู่ริมบ่อปลาทั้งวันล่ะ จือจือผิวพรรณบอบบาง เกิดตากแดดจนดำหรือโดนแมลงกัดขึ้นมา พ่อคงได้ปวดใจตายแน่ๆ"

เสิ่นหลินชวนหลุดขำพลางส่ายหน้า รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ

อย่างที่เขาว่ากันว่า ไม่มีใครรู้ใจลูกเท่าพ่อ แต่คราวนี้คงต้องเปลี่ยนเป็น ไม่มีใครรู้ใจพ่อเท่าลูกซะแล้ว

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น พอเสิ่นหลินชวนตื่นนอนแล้วไปหาจือจือที่ห้อง ก็ได้รับแจ้งจากแม่บ้านว่า คุณปู่อุ้มคุณหนูเล็กออกไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางแล้ว

เสิ่นหลินชวนถึงกับพูดไม่ออก

เขาดันลืมไปซะสนิท ว่าพวกเซียนตกปลาน่ะ เวลาจะไปตกปลาทีไร ไม่เคยสนหรอกว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืน แถมยังไม่กลัวความลำบากอีกต่างหาก

แต่ทำไมคุณปู่ถึงต้องพาจือจือไปด้วยล่ะ?

หรือว่าเพราะจือจือเป็นดาวนำโชค เลยกะจะพกไปเพื่อเพิ่มโชคลาภ?

จือจือน้อยผู้น่าสงสาร ตาเดียวยังลืมไม่ขึ้นเลยด้วยซ้ำ ก็โดนคุณปู่เสิ่นหิ้วปีกขึ้นมา จับเปลี่ยนชุดกีฬาเต็มยศ สวมหมวกบักเก็ตใบเบ้อเริ่มที่ใหญ่กว่าหน้า แล้วก็โดนพาตัวออกจากบ้านมาทั้งอย่างนั้น

เสิ่นจือนั่งตัวกลมปุ๊กอยู่บนเก้าอี้ซักผ้าตัวเล็กข้างๆ คุณปู่ สัปหงกหัวผงกๆ ไปมา กว่าจะถึงจุดหมาย ท้องฟ้าก็สว่างโร่แล้ว

"คุณปู่ขา... จือจือไม่อยากตกปลา จือจืออยากนอนหลับ" เด็กหญิงเบะปาก ร้องโอดครวญด้วยความน้อยอกน้อยใจ

"โธ่เอ๊ย จือจือ พระอาทิตย์ส่องก้นแล้วนะลูก ยังง่วงอยู่อีกเหรอ?"

คุณปู่เสิ่นฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี พลางปรับแต่งเหยื่อตกปลาของตัวเอง ปากก็พึมพำไปด้วยว่านี่คือเหยื่อสูตรเด็ด วันนี้ต้องตกปลาตัวใหญ่เบิ้มได้แน่นอน

เสิ่นจือทำแก้มป่อง ดึงชายเสื้อยืดลงมาปิดก้น

"จือจือเอาเสื้อปิดก้นแล้ว ทีนี้กลับไปนอนได้หรือยังคะ?"

คุณปู่เสิ่นยังไม่ทันได้ตั้งตัวตอบรับ เสียงหัวเราะดังกังวานก็ดังขึ้นจากรอบๆ ฟังดูก็รู้ว่าเป็นเสียงหัวเราะของพวกคนมีฐานะ

"ตาเฒ่าเสิ่น นี่น่ะเหรอหลานสาวตัวน้อยที่นายเอาไปอวดในกลุ่ม? ฟังจากที่พูดแล้ว ท่าทางจะฉลาดแกมโกงไม่เบาเลยนะ"

เสิ่นจือหันไปมองตามเสียง ก็เห็นคุณปู่อีกห้าคนเดินเข้ามาหา ในมือทุกคนถือคันเบ็ด หิ้วถังน้ำ ไม่นานก็จัดการวางอุปกรณ์ตกปลาของตัวเองเรียบร้อย แล้วก็เข้ามารุมล้อมเสิ่นจือ

"ยัยหนู เรียกคุณปู่ให้ชื่นใจหน่อยสิ"

"ตาเฒ่าเสิ่น นายนี่มันเจ้าเล่ห์จริงๆ นะ อุตส่าห์พาเด็กตัวแค่นี้มานั่งริมบ่อปลาตั้งแต่เช้าตรู่ ก็เพื่อจะมายืมโชคลาภตกปลาตัวใหญ่ใช่ไหมล่ะ?"

"ฉันว่านะ หมอนี่ตั้งใจจะมาอวดชัดๆ ดูสิ หลานสาวหน้าตาน่ารักน่าชังขนาดนี้ ฉันล่ะอยากได้บ้างจริงๆ..."

เสิ่นจือฟังบรรดาคุณปู่พูดคุยแย่งกันพูด จังหวะที่เงยหน้าขึ้นมอง ก็รู้สึกเหมือนรัศมีบารมีของแต่ละคนสว่างจ้าจนแสบตา

คุณปู่ทางซ้ายมือแซ่เฉียน เป็นศาสตราจารย์ภาควิชาฟิสิกส์ มหาวิทยาลัยปักกิ่ง คุณปู่คนที่สองจากทางซ้ายแซ่หลี่ เป็นศาสตราจารย์ด้านการเงิน มหาวิทยาลัยปักกิ่ง แถมกลุ่มบริษัทหัวเซิ่งที่อยู่ภายใต้การบริหารของเขาก็ยังเป็นองค์กรอันดับสองของเมืองจิงซื่อด้วย ส่วนคุณปู่ทางขวาสุดแซ่ซุน เป็นคณบดีคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยชิงหวา ตอนนี้กำลังนำทีมวิจัยโปรเจกต์ที่เกี่ยวกับเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ เป็นถึงผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าของวงการ

มีแต่ระดับบิ๊กบอสทั้งนั้นเลย... คุณปู่ของเธอรู้จักคนเก่งๆ เยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!

เสิ่นจือหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง ขยี้ตาเบาๆ แล้วลุกขึ้นยืน เอ่ยทักทายคุณปู่แต่ละคนตามที่คุณปู่ของเธอแนะนำอย่างว่าง่าย

น้ำเสียงหวานเจี๊ยบทำเอาบรรดาคุณปู่ยิ้มหน้าบานกันทุกคน

ส่วนคุณปู่ซุนจ้องมองลักยิ้มที่มุมปากของเสิ่นจือแล้วก็นิ่งคิดไปชั่วครู่

ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าเด็กผู้หญิงคนนี้หน้าตาคุ้นๆ จังเลยนะ? เขาเคยเจอที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า...

คุณปู่เสิ่นเชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ ในใจนี่ฟินสุดๆ "พอแล้วๆ เรียกคุณปู่รอบเดียวก็พอแล้ว อย่าไปให้ความสุขพวกตาแก่พวกนี้มากนักเลย"

"หนอย ไอ้คนขี้งก แค่ให้หลานเรียกคุณปู่หน่อยเดียวก็หวงซะแล้ว"

"จิ๊! ตกลงพวกนายมาตกปลา หรือมาแย่งหลานสาวฉันกันแน่? ถ้าอยากได้ ก็ไปบอกให้ลูกชายพวกนายผลิตเอาเองสิ"

คุณปู่เฉียน คุณปู่หลี่ และคุณปู่ซุนต่างก็พูดไม่ออก

อยากจะลืมตัวทิ้งมาดผู้หลักผู้ใหญ่ แล้วรุมกระทืบตาเฒ่าเสิ่นสักตั้งจริงๆ

พอพูดถึงเรื่องตกปลา คุณปู่หลายคนก็เริ่มทำหน้าจริงจังขึ้นมา แต่หัวคิ้วกลับขมวดมุ่นด้วยความกลัดกลุ้ม

"เฮ้อ พวกนายเห็นรูปที่ตาเฒ่าลู่โพสต์ลงหน้าฟีดเมื่อวานไหม? ทำไมหมอนั่นถึงตกปลาตัวใหญ่เบ้งได้ตลอดเลยวะ?"

"นั่นน่ะสิ... ฉันอุตส่าห์ใช้เหยื่อสูตรเดียวกับหมอนั่นเป๊ะ นั่งตกจุดเดียวกันด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่ปลาตัวใหญ่เลย ปลาซิวปลาสร้อยสักตัวฉันยังตกไม่ได้เลย"

คุณปู่หลี่ส่ายหน้าอย่างสมเพชตัวเอง "ฉันเหล่าหลี่ มั่นใจว่าทำอะไรก็ประสบความสำเร็จไปซะทุกเรื่อง แต่ไอ้เรื่องตกปลานี่มัน... หึหึ"

สี่เฒ่าถอนหายใจยาวออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย เอามือท้าวคางข้างซ้าย จ้องมองผืนน้ำอันเงียบสงบอย่างเริ่มสงสัยในชีวิต

พวกเขาล้วนเป็นถึงระดับหัวกะทิในสายงานของตัวเอง พอถึงวัยเกษียณดันมาหลงใหลการตกปลาเข้าจนถอนตัวไม่ขึ้น

แต่พวกเขาสี่คนกลับดวงซวยยิ่งกว่าใคร ตกปลาได้น้อยกว่าใครเพื่อน

ออกไปตกปลาทีไร เป็นต้องโดนเพื่อนวัยเดียวกันหัวเราะเยาะทุกที นานวันเข้า ในใจของสี่เฒ่าก็เลยเกิดแรงฮึดสู้ ตั้งปณิธานว่าจะต้องซุ่มฝึกวิชาตกปลาให้จงได้ จะตกปลาตัวมหึมามาอวดโฉมให้โลกออนไลน์ตะลึงให้ได้

ไม่อย่างนั้น พวกเขาคงไม่แหกขี้ตาตื่นแต่เช้า ขับรถเป็นชั่วโมงมายังสถานที่รกร้างไร้ผู้คนแบบนี้หรอก

เสิ่นจือเอามือทั้งสองข้างประคองแก้ม ท้าวข้อศอกไว้บนเข่า

อ๋อ~~

เธอเข้าใจแล้ว

ก็แค่ตกปลานี่นา มีเธออยู่ทั้งคน ไม่มีปัญหาแน่นอน!

เสิ่นจือลูบจี้หยกน้ำเต้าที่ห้อยคออยู่ แล้วเพ่งมองผืนน้ำอันเงียบสงบอย่างละเอียด ในแหล่งน้ำนี้มีปลาตัวใหญ่อยู่จริงๆ ด้วย

แต่คุณปู่ทั้งสี่คนดวงซวยจริงๆ นั่นแหละ จุดที่พวกเขานั่งอยู่ พวกปลาพากันว่ายหนีไปหมดเลย

เสิ่นจือหยิบเหยื่อตกปลาชิ้นเล็กๆ ออกมาจากชามของคุณปู่ ปั้นเป็นก้อนกลมๆ เล็กๆ ระหว่างที่ปั้น ก็แอบปล่อยพลังงานสีทองสายเล็กๆ เข้าไปผสมด้วย

เสิ่นจือโยนเหยื่อลงไปในน้ำอย่างไม่ใส่ใจ มีเพียงเธอเท่านั้นที่มองเห็นความเคลื่อนไหวของปลาใต้น้ำ เด็กน้อยยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย

เจ้าปลาจอมตะกละเอ๋ย มาเลยๆ รีบๆ ว่ายมากินเหยื่อของฉันซะดีๆ~

ทันทีที่ปลาใต้น้ำได้กลิ่นพลังงานของเสิ่นจือ พวกมันก็เกิดอาการพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

ราวกับฝูงหมาป่าที่หิวโซมาเป็นสิบวันครึ่งเดือน แล้วจู่ๆ ก็ได้กลิ่นเนื้อสด พวกมันพากันแหวกว่ายพุ่งตรงมายังจุดที่อยู่ใกล้ฝั่งอย่างบ้าคลั่ง

เสิ่นจือนั่งรออย่างเงียบๆ จนกระทั่งผิวน้ำเริ่มมีหัวปลาตัวลื่นๆ โผล่ขึ้นมาเหนือน้ำทีละตัวๆ

"คุณปู่คะ ตรงนี้มีปลาเยอะแยะเลยค่ะ!"

คุณปู่เสิ่นหรี่ตา จ้องทุ่นตกปลาของตัวเองเขม็ง ถ้าไม่ใช่เพราะเสิ่นจือเรียก แกก็คงไม่หันหน้ามามองหรอก

"จือจือ เด็กดี การตกปลาต้องใจเย็นๆ นะลูก ต้องเงียบๆ ห้ามตะโกนเสียงดัง... เชี่ย!"

คุณปู่สบถคำหยาบออกมาเสียงดังฟังชัด

คุณปู่เฉียน คุณปู่หลี่ และคุณปู่ซุนที่อยู่ข้างๆ หันขวับมามองด้วยความไม่พอใจพร้อมกัน

วินาทีต่อมา——

"เชี่ยเอ๊ย!"

"โอ้แม่เจ้า!"

"คุณพระช่วย!"

ใบหน้าเหี่ยวย่นทั้งสี่ใบหน้า ล้วนฉายแววตกตะลึงอ้าปากค้างไปตามๆ กัน