บทที่ 88 คุณปู่ของฉันปาโคลนแม่นที่สุดในโลก!

เสิ่นจือหยิบสวิงตักปลาอันใหญ่มาถือไว้เอง นั่งยองๆ อยู่บนพื้น แล้วออกแรงฮึดสู้ตักปลาตัวใหญ่ขึ้นมา "คุณปู่คะ... อย่ามัวแต่ยืนดูสิคะ มาช่วยจือจือหน่อย... จือจือจะจับไม่ไหวแล้ว..."

คุณปู่เสิ่นถึงเพิ่งจะได้สติ ทิ้งคันเบ็ดแล้วรีบพุ่งเข้าไปช่วยเสิ่นจือตักปลาที่ดิ้นกระแด่วๆ อยู่ในสวิงขึ้นมาจนหมด

โอ้โห หนักเอาเรื่องเลยนะเนี่ย!

ถังน้ำของแกคนเดียวใส่ไม่พอ จนต้องขอยืมถังน้ำของคุณปู่เฉียนมาใส่อีกใบ

น้ำกระเซ็นจากหางปลาเปียกหน้าเสิ่นจือ ปลาตัวใหญ่ตัวหนึ่งกระโดดขึ้นมาหอมแก้มเด็กหญิงไปฟอดใหญ่ ทำเอาชนเสิ่นจือล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปนั่งกับพื้น แต่เธอกลับยิ้มกว้างโชว์ฟันขาว หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างชอบใจ

"คุณปู่คะ ตกปลานี่สนุกจังเลยค่ะ!"

สี่เฒ่าถึงกับพูดไม่ออก

พวกเขาจ้องมองปลาสองถังใหญ่นั้นพลางตกอยู่ในภวังค์ความคิด

"เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นวะ?"

"ไม่รู้สิ ฉันตกปลามาครึ่งค่อนปี ปลาที่ตกได้รวมกันยังไม่เยอะเท่าวันนี้เลย"

"ฉันก็เหมือนกัน... ตาเฒ่าเสิ่น นายเปลี่ยนเหยื่อตกปลาเหรอ?"

"เปล่านะ ไม่งั้นทุ่นตกปลาของฉันจะนิ่งสนิทไม่มีปลาตอดเลยได้ไงล่ะ?"

สี่เฒ่าถกเถียงกันไปมาก็ไม่ได้ข้อสรุป สุดท้ายก็พร้อมใจกันหันไปมองเสิ่นจือ

ถ้าจะพูดถึงตัวแปรล่ะก็ ตัวแปรเดียวที่มีอยู่ก็คือยัยหนูน้อยคนนี้นี่แหละ

"หรือว่าหลานสาวนายจะเป็นดาวนำโชคจริงๆ พกมาด้วยแล้วตกปลาไม่มีพลาด?" คุณปู่ซุนเป็นนักวิทยาศาสตร์ แต่ตอนนี้เขาชักจะเริ่มเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติขึ้นมานิดๆ แล้ว

คุณปู่เสิ่นเคยดูรายการวาไรตี้ของเสิ่นจือในอินเทอร์เน็ต ตอนนั้นแกก็หัวเราะไปกับชาวเน็ตเรื่องไก่บ้านที่วิ่งชนต้นไม้ตาย

ตอนนี้ ปลาพวกนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับไก่ตัวนั้นเลยไม่ใช่หรือไง?

เสิ่นจือไม่ได้กลัวว่าคุณปู่จะจับเธอไปทดลอง แต่เธอก็ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว

เธอก็เลยหยิบเหยื่อตกปลาขึ้นมาปั้นเป็นก้อนกลมๆ แล้วยัดใส่มือคุณปู่ เอ่ยเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงหวานเจี๊ยบ

"คุณปู่คะ คุณปู่เอาอาหารให้ปลากินสิคะ แล้วพวกมันก็จะว่ายเข้ามาหาเองแหละค่ะ ง่ายนิดเดียวเอง"

เด็กหญิงทำหน้าใสซื่อไร้เดียงสา ดูไม่ต่างอะไรกับเด็กทั่วไปเลยสักนิด

คุณปู่เสิ่นก้มมองเหยื่อในมือ ก็ดูธรรมดาๆ ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ

แกฟังที่เสิ่นจือบอก แล้วก็โยนเหยื่อลงไปใกล้ๆ ทุ่นตกปลาอย่างไม่คิดอะไร

แต่ในสายตาของเสิ่นจือ มันคือประกายแสงสีทองระยิบระยับที่หลอมรวมเข้ากับผืนน้ำ

"เชี่ยเอ๊ย! ปลามาจริงๆ ด้วย!"

"ฉันกลับไปที่ของฉันก่อนนะ เบ็ดฉันปลากินแล้ว!" ศาสตราจารย์เฉียนตาเป็นประกาย รีบวิ่งหน้าตั้งกลับไปที่จุดตกปลาของตัวเอง

คุณปู่อีกสามคนก็เหมือนกัน รีบวิ่งไปสาวคันเบ็ดของตัวเองด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

คราวนี้ ทุกคนต่างโยนข้อสงสัยในใจทิ้งไปจนหมดสิ้น ในใจมีแต่ความดีใจที่ตกปลาได้

"ฮ่าๆๆ! วันนี้ดวงดีชะมัด พวกเราอยู่ตกปลากันต่ออีกหน่อยเถอะ!"

"ดีๆๆ"

"ฉันว่านะ ต้องเป็นเพราะมีจือจืออยู่ด้วยแน่ๆ ปกติพวกเราเคยดวงดีขนาดนี้ซะที่ไหนล่ะ?"

คุณปู่เสิ่นเลิกคิ้วขึ้น กวักมือเรียกเสิ่นจือ

"จือจือเด็กดี มานั่งข้างๆ ปู่นะลูก อย่าวิ่งซุกซนไปไหนล่ะ"

"อื้อๆ! จือจือจะอยู่เป็นเพื่อนคุณปู่ ไม่ไปไหนหรอกค่ะ"

พอนั่งปุ๊บ ความถี่ในการตกปลาได้ของคุณปู่เสิ่นก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เพิ่งจะหย่อนเบ็ดลงไป ไม่ว่าจะเป็นปลาเล็กหรือปลาใหญ่ก็แย่งกันพุ่งเข้าหาตะขอเบ็ด

ปลาตัวเล็กบางตัวอยากจะฮุบเหยื่อ ก็โดนปลาตัวใหญ่ชนกระเด็น ราวกับว่ามีแค่มันตัวเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์ฮุบเหยื่อ

ปรากฏการณ์ประหลาดแบบนี้ สี่เฒ่าเคยเห็นที่ไหนกันล่ะ ต่างก็ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปถ่ายคลิปกันยกใหญ่

คุณปู่หลี่ถ่ายคลิปส่งเข้าไปในกลุ่มแชตชมรมตกปลาเมืองจิงซื่อ สีหน้าแฝงไปด้วยความภาคภูมิใจที่ปิดไม่มิด

"ในที่สุดก็ถึงตาพวกเราส่งคลิปไปเย้ยพวกนั้นบ้างแล้ว ปกติมีแต่พวกนั้นที่ส่งมายั่วเรา"

"ใช่ๆๆ จือจือ หนูช่วยถ่ายรูปให้ปู่หน่อยสิลูก"

"ได้เลยค่า"

คุณปู่เสิ่นเพิ่งจะตกปลาตัวใหญ่ยาวเท่าแขนขึ้นมาได้หนึ่งตัว แกหิ้วปลาด้วยมือเดียว แล้วชูสองนิ้วโพสท่าให้กล้อง

ท่าทางนั่นน่ะ ดูอวดดีสุดๆ ไปเลย

พอแกส่งรูปเข้าไปในกลุ่ม สมาชิกในกลุ่มก็แตกตื่นกันใหญ่

[นี่ตาเฒ่าเสิ่นเหรอ? นายตกปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ได้ด้วยเหรอ?]

[ใช้แอปปัญญาประดิษฐ์สร้างรูปขึ้นมาหรือเปล่า? ลูกชายฉันบอกว่าเดี๋ยวนี้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์มันเนียนมากเลยนะ]

[ต้องเป็นรูปปลอมแน่ๆ ตาเฒ่าเสิ่นเป็นราชาแห้ว ใครๆ ในกลุ่มก็รู้กันทั้งนั้นแหละ?]

[@ตาเฒ่าลู่ ดูสิว่านายบีบคั้นตาเฒ่าเสิ่นขนาดไหน ถึงขั้นต้องไปซื้อปลามาถ่ายรูปจัดฉากแล้วเนี่ย]

[หรืออาจจะไปบ่อตกปลาที่เขาเลี้ยงไว้ให้คนตกง่ายๆ ก็ได้มั้ง แบบนั้นไม่เห็นมีอะไรน่าอวดเลย]

[ตาเฒ่าลู่]: ตาเฒ่าเสิ่น ถ้าตกปลาไม่ได้ก็เลิกล้มความตั้งใจแต่เนิ่นๆ เถอะ แก่ป่านนี้แล้ว ยังจะมาหลอกตัวเองอีก มันไม่สนุกหรอกนะ

[...]

ในกลุ่มมีแต่ข้อความเยาะเย้ยถากถาง นานๆ ทีจะมีคนถามว่าคุณปู่เสิ่นไปตกปลาที่ไหน แล้วก็มีคุณปู่อีกสามคนคอยช่วยพูดแก้ต่างให้

แต่ข้อความที่พวกเขาส่งไปก็ถูกข้อความอื่นกลืนหายไปอย่างรวดเร็ว

"หนอย! ตาเฒ่าลู่นี่มันชอบพูดจาเหน็บแนมจริงๆ ทำไม? กะจะให้ตัวเองตกปลาตัวใหญ่ได้คนเดียว แต่ห้ามพวกเราตกได้งั้นสิ?"

"ใช่ๆๆ! ฉันจะส่งพิกัดลงไปในกลุ่ม ให้พวกนั้นแห่กันมาตกให้หมด อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าเห็นกับตาแล้วยังจะกล้าหัวเราะเยาะพวกเราอีกไหม"

คุณปู่หลี่พูดอย่างหัวเสีย ก้มหน้าก้มตาพิมพ์โทรศัพท์ยิกๆ สวมแว่นสายตายาวรัวแป้นพิมพ์ราวกับนักเลงคีย์บอร์ด

"ใช่! ส่งลงกลุ่มไปเลย วันนี้ฉันดวงดีขนาดนี้ ไม่เชื่อหรอกว่าจะเอาชนะพวกนั้นไม่ได้!" คุณปู่ซุนก็ฮึกเหิมไม่แพ้กัน

ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง ขณะที่เสิ่นจือกำลังนอนสัปหงกอยู่บนเตียงพับของคุณปู่ บรรดาคุณปู่จอมกวนในกลุ่มแชตก็แห่กันมาถึง คนที่เดินนำหน้ามาเลยก็คือคุณปู่ลู่

พอเสิ่นจือเห็นเขา เธอก็ไม่คิดจะปั้นหน้ายิ้มทักทาย ทำเพียงเบือนหน้าหนี แกล้งทำเป็นนอนหลับต่อ

ฮึ

เธอไม่ชอบคุณปู่ลู่ ชาติที่แล้วก็ไม่ชอบ

ชาติที่แล้วเสิ่นจือแทบจะไม่ได้กลับไปที่บ้านใหญ่ตระกูลลู่เลย สาเหตุก็เพราะคุณปู่ลู่ไม่ยอมรับเธอ

แกด่าเธอต่อหน้าทุกคนว่าเป็นเด็กไม่มีใครเอา ไม่คู่ควรที่จะมีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านตระกูลลู่

บังเอิญจริงๆ ที่คุณปู่เสิ่นก็ไม่ชอบหน้าคุณปู่ลู่เหมือนกัน พอแกเห็นจือจือไม่ยอมทักทาย แกก็ไม่ได้ดุว่าอะไร แถมยังใจดีเอามือบังแดดที่แยงตาให้เธออีกต่างหาก

ตาแก่หน้าเหม็นเอ๊ย อย่าหวังเลยว่าจะได้ยินหลานสาวสุดที่รักของฉันเรียกแกว่าคุณปู่

คุณปู่ลู่เดินผ่านเสิ่นจือไปโดยไม่สนใจ แล้วไปนั่งลงที่อีกฝั่งของบ่อปลา

ลูกน้องวัยเก๋าที่ตามคุณปู่ลู่มาตะโกนท้าทาย

"พวกเรามาแข่งกันไหมว่าใครจะตกปลาได้ก่อนภายในครึ่งชั่วโมง เป็นไงล่ะ?"

ถ้าเป็นเมื่อก่อน คุณปู่ทั้งสี่คนคงไม่กล้ารับคำท้าแน่ๆ แต่ถึงขีดสุดแล้ว วันนี้พวกเขามีจือจือคอยเป็นพลังหนุนให้

"เอาสิ ใครกลัวนายล่ะ?"

ขณะที่พวกเขากำลังจะเหวี่ยงเบ็ด เสิ่นจือก็บิดขี้เกียจแล้วลุกขึ้นนั่งตัวตรง

"ถ้าพวกเราชนะ คุณปู่ฝั่งนู้นจะให้อะไรพวกเราเป็นรางวัลล่ะคะ?"

คุณปู่เสิ่นรู้ใจหลานสาวทันที แกจิ้มลักยิ้มทั้งสองข้างของเสิ่นจือพลางหัวเราะร่วน

"ยัยหนูจอมเจ้าเล่ห์ หนูอยากได้อะไรล่ะลูก?"

"จือจือว่าคันเบ็ดชุดนั้นของเขาสวยดีนะคะ จือจือก็อยากได้คันเบ็ดมาตกปลาเหมือนกันค่ะ"

คันเบ็ดของคุณปู่ลู่ใหญ่เกินไปสำหรับเสิ่นจือ ถึงเอามาก็ทำอะไรไม่ได้หรอก แต่ถ้าชนะแล้วยึดอุปกรณ์ของอีกฝ่ายมาได้ ก็เท่ากับเป็นการหักหน้าตาเฒ่าลู่ได้อย่างจัง

ยิ่งไปกว่านั้น ชุดอุปกรณ์ตกปลาชุดนั้นราคาอย่างต่ำก็หลักหลายแสนหยวน ของฟรีแบบนี้ใครจะไม่เอาล่ะ

"ตกลง! งั้นเดี๋ยวปู่จะไปเอาชนะแล้วแย่งมาให้หนูเอง!"

"อื้อๆๆ จือจือเชื่อใจคุณปู่ค่ะ!"

คุณปู่เสิ่นกับคุณปู่ลู่ตกลงเรื่องเดิมพันกัน

คุณปู่ลู่ปรายตามองเสิ่นจือด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แล้วแค่นเสียงเย็นชา "อายุแค่นี้ แต่ความทะเยอทะยานไม่เบาเลยนะ ก็ดี วันนี้ปู่จะสอนให้รู้จักสัจธรรมของโลก โตไปจะได้ไม่เย่อหยิ่งจองหอง... ถุย!"

"ตาเฒ่าเสิ่น แกทำบ้าอะไรของแกเนี่ย!"

ตาเฒ่าลู่ถ่มโคลนในปากทิ้ง ริ้วรอยบนใบหน้ายับย่นเข้าหากันด้วยความโกรธ

"แก่ป่านนี้แล้วยังจะพูดมากอีก รีบๆ ตกปลาไปเถอะ หุบปากได้แล้ว" คุณปู่เสิ่นใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดคราบโคลนที่มืออย่างสง่างาม ค่อยๆ นั่งลงอย่างใจเย็น แล้วเริ่มตกปลา

ตอนแรกตาเฒ่าลู่กะจะเอาเรื่อง แต่ตาไวเหลือบไปเห็นว่าผิวน้ำฝั่งคุณปู่เสิ่นเริ่มมีปลาโผล่หัวขึ้นมาแล้ว แกก็เลยไม่กล้าเถียงต่อ ต้องกลืนความโกรธลงคอแล้วนั่งลง

พอเสิ่นจือเห็นตาเฒ่าลู่หงายเงิบ เธอก็เอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก

คุณปู่ใจดีที่สุดเลย ปาโคลนแม่นที่สุดในโลก!