บทที่ 89 โอ้แม่เจ้า! ปลาตัวใหญ่เบ้อเริ่มเลย!

คุณปู่ลู่ทำหน้าตาหยิ่งยโส มั่นใจเต็มเปี่ยมว่าด้วยประสบการณ์ตกปลาหลายสิบปีของตัวเอง ยังไงก็เอาชนะตาเฒ่าเสิ่นได้แน่ๆ

เห็นได้ชัดเลยว่าท่าทางของแกคล่องแคล่วและชำนาญมาก เริ่มจากหยิบเหยื่ออ่อยสูตรพิเศษผสมเหล้าออกมาจากกระเป๋าอุปกรณ์ สะบัดข้อมือเบาๆ โปรยเหยื่อกระจายออกเป็นรูปพัดอย่างแม่นยำ เม็ดเหยื่อกระจายตัวสม่ำเสมอ ตกกระทบผิวน้ำอย่างไม่มีที่ติ

จากนั้นก็ประกอบคันเบ็ด ร้อยสายเบ็ด และตั้งทุ่นอย่างทะมัดทะแมง พันตะกั่วถ่วงน้ำหนักในปริมาณที่พอดีเป๊ะ ทุ่นลอยตั้งตรงแหน่วอยู่บนผิวน้ำ ทุกท่วงท่าลื่นไหลราวกับสายน้ำ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเซียนตกปลาตัวยง

ขั้นตอนสุดท้ายคือเกี่ยวเหยื่อกลิ่นคาวหอมลงไป สะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว สายเบ็ดพร้อมตะขอก็แหวกอากาศพุ่งออกไป ตกลงตรงกลางจุดที่อ่อยเหยื่อไว้พอดีเป๊ะ

ลีลาการตกปลาแบบครบสูตรทำเอาบรรดาคุณปู่ที่อยู่รอบๆ พากันพยักหน้าหงึกหงักด้วยความชื่นชม เสิ่นจือเองก็เบิกตากลมโตกว้าง มองตามจนตาลายไปหมด

"ท่าเยอะจังเลย ตกปลาไม่เห็นต้องทำอะไรให้ยุ่งยากขนาดนี้เลยนี่นา" เสิ่นจือแอบบ่นอุบอิบเสียงเบา ไม่กล้าให้คุณปู่คนอื่นได้ยิน

แค่โยนเหยื่อลงไปก้อนนึง พวกปลาก็จะพากันมาฮุบเหยื่อเองไม่ใช่หรือไง?

ยิ่งไปกว่านั้น ขอแค่เสิ่นจือต้องการ เพียงแค่เธอจุ่มมือลงไปในน้ำ ก็จะมีปลาเต็มใจว่ายมาให้เธอกินอย่างง่ายดายแล้ว

เด็กหญิงก้มหน้าก้มตาปั้นเหยื่อตกปลาในมืออย่างตั้งใจ มือเล็กๆ ขาวอมชมพูทั้งบีบทั้งนวด ปั้นออกมาเป็นก้อนกลมๆ สีทองวิบวับหลายก้อน วางเรียงรายอยู่ตรงหน้าเหมือนช็อกโกแลตมอลทีเซอร์

เหยื่อที่ผ่านการปั้นจากมือของเธอ ต่อให้ยังไม่ทันได้ลงน้ำ ก็ส่งกลิ่นหอมฟุ้งเตะจมูกแล้ว

พวกปลาในน้ำราวกับได้รับสัญญาณเตือน ต่างก็ชื่นชอบกลิ่นนี้สุดๆ พากันว่ายมาชุมนุมกันอยู่ใต้ผิวน้ำตรงหน้าเสิ่นจือ

รอคอยให้เสิ่นจือโยนอาหารลงไปให้พวกมันกิน

เสิ่นจือจ้องมองผิวน้ำ แล้วตกลงกับพวกปลาเรียบร้อยแล้ว

ถ้าพวกมันอยากกินเหยื่อของเธอ เดี๋ยวก็ต้องไปฮุบเหยื่อที่ตะขอเบ็ดของคุณปู่ของเธอแทน

ยิ่งเป็นปลาตัวใหญ่ไปฮุบเหยื่อก็ยิ่งดี

พวกปลาพ่นฟองอากาศบุ๋งๆ ขึ้นมาเป็นการตอบรับ

จะว่าไป ตาเฒ่าลู่ก็มีฝีมืออยู่เหมือนกัน ตะขอเบ็ดเพิ่งจะลงน้ำไปได้ไม่นาน ปลาตัวเล็กๆ สองสามตัวที่หมดหวังจะแย่งเหยื่อของเสิ่นจือ ก็ว่ายไปงับเหยื่อที่ตะขอเบ็ดของแกอย่างว่าง่าย

ได้เวลาพอดี

เสิ่นจือโยนเหยื่อตกปลาไปใกล้ๆ กับทุ่นของคุณปู่ตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ ทำให้ผิวน้ำที่เงียบสงบเกิดระลอกคลื่นแตกกระจาย

ตาเฒ่าลู่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นเข้า ก็แค่นเสียงเยาะเย้ย "ยัยเด็กเมื่อวานซืน"

พอคุณปู่เสิ่นได้ยิน ก็ด่าสวนกลับไปทันที "ตาแก่หน้าด้าน ปากเสียจริงๆ ตกปลาก็ตกไปสิ จะมาบ่นงึมงำอะไรอยู่ได้ น่ารำคาญชะมัด!"

คุณปู่หลี่ก็ไม่ไว้หน้าเหมือนกัน "นายเรียนมหาวิทยาลัยยังไม่จบด้วยซ้ำนะตาเฒ่าลู่ นายเป็นคนที่การศึกษาต่ำที่สุดในกลุ่มพวกเราเลยนะ"

คุณปู่ซุนขยับแว่นตา "ถ้านายยังปากมากอีก ฉันจะสร้างระบบปัญญาประดิษฐ์ขึ้นมาแฮ็กเข้ามือถือนาย แล้วตามด่านายตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยคอยดู"

คุณปู่เฉียนก็ช่วยผสมโรง "นายหุบปากไปเลยนะ จะเทียบไอคิวก็สู้ตาเฒ่าเสิ่นไม่ได้ จะเทียบเรื่องการแต่งตัวก็สู้ไม่ได้ แถมจะเทียบเรื่องหลาน หลานชายนายก็ยังไม่ได้เรื่องเท่าหลานบ้านตาเฒ่าเสิ่นเลย ถ้าฉันเป็นนาย ฉันคงอายจนไม่กล้าออกจากบ้านแล้ว!"

ตาเฒ่าลู่ถึงกับพูดไม่ออก

ตกลงใครน่ารำคาญกว่ากันแน่? เขาแค่พูดไปประโยคเดียว พวกนั้นกลับรุมด่าเขารัวเป็นชุดเลย

เสิ่นจือชักจะเริ่มหลงรักคุณปู่ทั้งสี่คนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ทำไมถึงได้น่ารักน่าเอ็นดู แถมยังเข้าข้างคนกันเองสุดๆ ขนาดนี้!

เสิ่นจือโยนเหยื่อลงน้ำไปพลาง หันไปตะล่อมถามคุณปู่เฉียนไปพลาง

"คุณปู่เฉียนคะ พี่ชายของหนูเก่งกว่าพี่ชายบ้านตระกูลลู่เหรอคะ?"

พอพูดถึงเรื่องนี้ ศาสตราจารย์เฉียนก็มีสายตาชื่นชม ดวงตาทั้งสองข้างเป็นประกายวิบวับ

หลังจากกลับไปเมื่อวานนี้ เขากับเพื่อนร่วมงานในออฟฟิศก็เอาวิธีแก้โจทย์ของเสิ่นหลินชวนมาศึกษากัน และทุกคนก็ลงมติเป็นเอกฉันท์ว่าจะต้องดึงตัวเสิ่นหลินชวนมาเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งให้ได้

"พี่ชายหนูน่ะ เป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับยากเลยนะ! ปู่จะต้องดึงตัวเขามาเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งให้ได้!"

พอได้ยินแบบนั้น เรดาร์ของคุณปู่ซุนจากมหาวิทยาลัยชิงหวาก็ทำงานทันที

เด็กเก่งระดับที่ตาเฒ่าเฉียนหมายตาไว้ ถ้ามาเข้ามหาวิทยาลัยชิงหวาของเขาก็ต้องยอดเยี่ยมไม่แพ้กันแน่นอน

คุณปู่ซุนกระแอมไอเบาๆ แล้วเอาศอกกระทุ้งแขนคุณปู่เสิ่น

"ตาเฒ่าเสิ่น มหาวิทยาลัยปักกิ่งจะไปสู้มหาวิทยาลัยชิงหวาได้ยังไงล่ะ? วันไหนนายก็พาหลานชายนายมาให้ฉันเจอหน่อยสิ"

"ตาเฒ่าซุน! มาแย่งคนต่อหน้าต่อตาฉันแบบนี้ หน้าไม่อายไปหน่อยไหม?" ศาสตราจารย์เฉียนโมโหจนหนวดกระดิก

"แย่งคนอะไรกัน เด็กเขายังไม่ได้บอกเลยว่าจะไปเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่ง ฉันก็แค่เสนอทางเลือกเพิ่มให้เขาแค่นั้นเอง"

พอเห็นสองคนนี้เถียงกันจนหน้าดำหน้าแดง คุณปู่หลี่ที่นั่งเงียบมาตลอดก็แอบขยิบตาให้คุณปู่เสิ่น

"ตาเฒ่าเสิ่น ไปเรียนกับสองคนนั้นน่ะ โตไปหลานนายจะสืบทอดธุรกิจตระกูลเสิ่นได้ลำบากนะ ให้มาเรียนกับฉันดีกว่า รับรองว่าฉันจะปั้นให้ตระกูลเสิ่นเจริญรุ่งเรืองขึ้นไปอีกสามระดับเลย!"

คุณปู่เสิ่นยิ้มจนหุบปากไม่ลง ในใจนี่ฟินสุดๆ

หลานชายแกเก่งกาจขนาดนี้ คนเป็นปู่อย่างแกก็พลอยหน้าบานไปด้วย!

โดยเฉพาะตอนที่ได้ข่มตาเฒ่าลู่ฝั่งตรงข้าม แกยิ่งสะใจเป็นบ้า

"เรื่องของหลินชวน ฉันไม่ก้าวก่ายหรอกนะ ถึงเวลาพวกนายก็ไปถามเขาเอาเองก็แล้วกัน"

"คุณปู่คะ! ปลากินเบ็ดแล้วค่ะ!"

เสิ่นจือชี้นิ้วบอก คุณปู่เสิ่นก็รีบสาวสายเบ็ดกลับทันที

คุณปู่เสิ่นก้มมอง คันเบ็ดโค้งงอจนเป็นรูปพระจันทร์เต็มดวง สายเบ็ดส่งเสียงครางหึ่งๆ แรงดึงใต้น้ำนั้นมหาศาลจนน่าตกใจ!

แกรีบใช้สองมือจับคันเบ็ดไว้แน่น ออกแรงรั้งอย่างมั่นคง "มาแล้วๆ! ตัวบิ๊กเบิ้มเลย!"

"ดึงไว้! อย่าปล่อยให้มันหลุดไปได้นะ!" คุณปู่เฉียนรีบพุ่งเข้าไปช่วยจับคันเบ็ดไว้

คุณปู่หลี่ก้าวฉับๆ ไปคว้าสวิงตักปลา "เบนไปทางซ้าย! ลากเข้าฝั่งเลย!"

คุณปู่ซุนก็ยื่นมือมาช่วยจับคันเบ็ดด้วย คุณปู่ทั้งสามคนช่วยกันออกแรง ตะโกนให้จังหวะดึงปลาขึ้นมา

"หนึ่ง สอง สาม ดึง!"

น้ำแตกกระจายดังซู่ใหญ่!

ปลาเฉาดำตัวเขื่องความยาวเกือบหนึ่งเมตรโผล่พ้นผิวน้ำ เกล็ดของมันสะท้อนแสงแดดเป็นประกายสีเงินวิบวับ ตัวอ้วนท้วนสมบูรณ์ หางของมันฟาดพื้นดังป้าบๆ ทำเอาพื้นดินสะเทือนจนรู้สึกได้

ทุกคนในบริเวณนั้นถึงกับแตกตื่น!

"โอ้แม่เจ้า! ปลาตัวนี้ยาวเกือบเมตรเลยนะเนี่ย! ตาเฒ่าเสิ่น นายนี่มันเทพชัดๆ!"

"ชาตินี้ตกปลาได้ตัวใหญ่ขนาดนี้ ฉันเอาไปคุยโวได้ยันลงหลุมเลยนะเนี่ย!"

"ตาเฒ่าเสิ่น รีบสอนฉันหน่อยสิ ทำไมจู่ๆ นายถึงเก่งขึ้นมาได้ขนาดนี้ล่ะ?"

ไม่มีใครพูดอะไรออกไปได้อีก

รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงชื่นชมและอิจฉาตาร้อน คุณปู่เสิ่นอุ้มปลาตัวยักษ์ไว้ ยืดหลังตรงเป๊ะ เชิดคางขึ้นฟ้าอย่างภาคภูมิใจ แล้วให้เสิ่นจือถ่ายรูปให้ด้วยความฟินสุดๆ

"คุณปู่คะ ได้รูปสวยระดับเทพเลยค่ะ!"

"ดีๆๆ" คุณปู่เสิ่นอัปรูปลงหน้าแอปพลิเคชันพูดคุยอย่างอารมณ์ดี พอคนข้างๆ ถามเคล็ดลับ แกก็แค่โบกมือปัด "ตกปลาเนี่ยนะต้องให้สอนด้วย? ของแบบนี้แค่ลองจับคันเบ็ดก็ทำเป็นแล้วไม่ใช่เหรอ?"

ทุกคนต่างพูดไม่ออกกันไปตามๆ กัน

คุณปู่เสิ่นชักจะเหลิงจนน่าหมั่นไส้เกินไปแล้วนะ

แต่มันสะใจสุดๆ ไปเลยนี่หว่า!

ตกปลาตัวใหญ่ได้ต่อหน้าคนตั้งเยอะแยะ คราวนี้แหล่ะ แกจะรอดูซิว่าใครจะกล้าหาว่าแกตกปลาไม่ได้อีก!

ถ้าตอนนี้คุณปู่เสิ่นมีหางงอกออกมาที่ก้นล่ะก็ หางแกคงชี้โด่ง ส่ายไปส่ายมาอย่างอารมณ์ดีไปแล้ว

"คุณปู่ของจือจือเก่งที่สุดเลย! คุณปู่ตกปลาตัวใหญ่เบ้อเริ่มได้ด้วย!"

เสิ่นจือปรบมือเชียร์คุณปู่อย่างออกนอกหน้า เสียงใสแจ๋วที่เต็มไปด้วยความดีใจนั้นส่งผ่านไปถึงคนรอบข้าง ทำให้บรรดาคุณปู่หลายคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็พลอยยิ้มตามไปด้วย

จะมีก็แต่ตาเฒ่าลู่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามนี่แหละ

แกก็กำลังจะตกปลาได้เหมือนกัน แถมแรงดึงใต้น้ำก็ไม่เบาเลยด้วย

คนอื่นๆ สังเกตเห็นว่าคันเบ็ดของแกก็โค้งงอวูบลงไปเหมือนกัน จึงพากันจดจ้องไปที่แกอย่างใจจดใจจ่อ

"ดูจากทรงแล้ว ฉันว่าเผลอๆ จะตัวใหญ่กว่าของตาเฒ่าเสิ่นเมื่อกี้อีกนะ หรือว่าจะมีปลาใหญ่อีกตัว?"

"บ่อนี้มันตกปลาง่ายขนาดนี้เลยเหรอ? ทำไมฉันถึงตกไม่ได้สักตัวเลยล่ะ"

คุณปู่ลู่ฮึกเหิมขึ้นมาทันที แกกำคันเบ็ดแน่นอย่างมีสมาธิ เตรียมสวิงตักปลาไว้ล่วงหน้า มั่นใจเต็มเปี่ยมว่ายังไงก็ต้องจับได้แน่

คันเบ็ดถูกปลาตัวนั้นดึงจนโค้งงอเป็นคันธนู

ปลาตัวนั้นยังคงดิ้นรนอย่างหนัก เดี๋ยวก็พุ่งทะยาน เดี๋ยวก็ว่ายวนเป็นวงกลม เล่นเอาแขนแกเมื่อยล้าไปหมด

ในที่สุด แกก็ออกแรงกระตุกคันเบ็ดขึ้นอย่างแรง

แล้วมันก็โผล่พ้นผิวน้ำ!

แต่ทุกคนกลับไม่เห็นปลาตัวใหญ่อย่างที่คาดหวังไว้ มีเพียงคันเบ็ดที่ตวัดวาดเส้นโค้งอันสวยงามกลางอากาศเท่านั้น

"ปลาล่ะ? ไม่ใช่ว่าหลุดไปแล้วนะ?"

"นั่นสิ ฉันก็นึกว่าต้องเป็นปลาตัวใหญ่อีกตัวแน่ๆ"

เสิ่นจือเพ่งตามองให้ชัดๆ แล้วก็ยิ้มแฉ่งพูดขึ้นมาว่า

"คุณปู่คะ มีปลาติดมาด้วยนะคะ ปลาตัวจิ๋วตัวนั้นยังห้อยต่องแต่งอยู่บนตะขอเบ็ดของคุณปู่ลู่เลยค่ะ"