บทที่ 90 มหกรรมแย่งชิงตัวคนเก่ง

ทุกคนถึงเพิ่งหันไปมองตามเสียง แล้วก็แทบจะหลุดขำพรืดออกมา

บนตะขอเบ็ดมีปลาตัวเล็กติดอยู่จริงๆ แต่ตัวเล็กจิ๋วยิ่งกว่านิ้วก้อยของผู้ใหญ่ซะอีก เป็นปลาตัวผอมบางที่กำลังแกว่งหางไปมาอย่างน่าสงสาร

คุณปู่เฉียนกลั้นขำไว้ไม่อยู่ หัวเราะพรืดออกมา

"ตาเฒ่าลู่ อุตส่าห์ลงแรงไปตั้งเยอะ ตกได้ปลาตัวแค่นี้เองเหรอ?"

คุณปู่หลี่เสริม "ปลาตัวนี้ยังเล็กกว่ารูตาข่ายสวิงตักปลาอีกนะเนี่ย"

คุณปู่ซุนสมทบ "รีบปล่อยไปเถอะ ปลาตัวแค่นี้ไม่รู้สึกอายบ้างหรือไง?"

เสิ่นจือยังไม่ลืมที่จะช่วยเติมเชื้อไฟ เธอหิ้วถังน้ำใบจิ๋ว วิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปหา

"คุณปู่ลู่คะ ที่แท้คุณปู่ก็ชอบปลาตัวเล็กๆ นี่เอง งั้นจือจือเอาปลาตัวเล็กที่คุณปู่ของจือจือตกได้ให้คุณปู่ลู่หมดเลยนะคะ ปลาที่คุณปู่ของจือจือตกได้ตัวใหญ่มากๆ กินได้หลายคนเลยล่ะค่ะ"

คำพูดเชือดเฉือนทะลุถึงขั้วหัวใจก็เป็นแบบนี้นี่เอง

สี่เฒ่าที่อยู่ฝั่งตรงข้ามพากันหัวเราะงอหงาย

ศาสตราจารย์เฉียนยกนิ้วโป้งให้เสิ่นจือ "ตาเฒ่าเสิ่น ยัยหนูบ้านนายเนี่ยแสบไม่ใช่เล่นเลยนะ!"

คุณปู่ลู่มองเสิ่นจือด้วยสายตามืดครึ้มอำมหิต ข้อนิ้วที่กำคันเบ็ดขาวซีด ดูเหมือนพวกที่พร้อมจะลงไม้ลงมือตบตีเด็กได้ทุกเมื่อ

เสิ่นจือคาดเดาการกระทำของคุณปู่ลู่ไว้ล่วงหน้าแล้ว ในจังหวะที่คันเบ็ดตวัดลงมา เธอก็กระโดดหลบไปทางขวาอย่างแนบเนียน

และตะขอของคันเบ็ดนั้นก็ไปเกี่ยวเข้ากับกิ่งไม้แทน

คุณปู่ลู่พยายามจะกระชากลงมา กระชากครั้งแรกไม่ขยับ พอกระชากอีกครั้ง เสียงหักดังกร๊อบก็ดังขึ้นอย่างชัดเจน

คันเบ็ดราคาหลักแสนหักเป็นสองท่อนทันที

เสิ่นจือลูบจมูก กลั้นขำแล้วพูดว่า

"อ๊ะโอ คุณปู่ลู่คะ ถึงไม่อยากยกคันเบ็ดให้คุณปู่ของหนู ก็ไม่ต้องถึงกับหักมันทิ้งเลยก็ได้นี่คะ"

คุณปู่เสิ่นสังเกตเห็นเจตนาของตาเฒ่าลู่ตั้งแต่แรกแล้ว จึงรีบวิ่งมาทางเสิ่นจือ อุ้มเธอขึ้นมาปกป้องไว้ในอ้อมอก

คุณปู่อีกสามคนที่ตามมาติดๆ ก็ทำตัวเหมือนผู้พิทักษ์ทั้งสาม ยืนขวางหน้าเสิ่นจือ จ้องมองคุณปู่ลู่ด้วยสีหน้าเอาเรื่อง

"ตาเฒ่าลู่ นี่นายคิดจะลงไม้ลงมือเลยเหรอ?"

"ตัวเองไม่มีน้ำยา แล้วมาพาลลงกับเด็กเนี่ยนะ? เก่งจริงๆ เลยนะนายเนี่ย"

"ถึงตระกูลลู่ของนายจะมีอิทธิพลในเมืองจิงซื่ออยู่บ้าง แต่ก็อย่าคิดว่าพวกเราเป็นหมูให้เคี้ยวเล่นนะ!"

คุณปู่ลู่รู้สึกว่าวันนี้ตัวเองดวงซวยสุดๆ ถึงขั้นทิ้งอุปกรณ์ตกปลาที่เหลือไว้ทั้งหมด เอามือไพล่หลังแล้วเดินหนีไปเลย

พอกลับมาถึงบ้านตระกูลลู่ ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห

แม้แต่ตอนเห็นหน้าลู่ยวี่เช่อที่ปกติเขาโปรดปรานที่สุด ก็ยังรู้สึกขัดหูขัดตาไปหมด เขาพุ่งเข้าไปถามด้วยใบหน้าบึ้งตึง

"ป่านนี้แล้วแกจะออกไปไหน?"

ลู่ยวี่เช่อชะงักไป คุณปู่ไม่เคยใช้น้ำเสียงเย็นชาแบบนี้พูดกับเขามาก่อนเลย

"คุณแม่กำลังจะพาผมไปเยี่ยมคุณปู่เฉียนครับ อยากจะไปสอบถามเรื่องคะแนนสอบแข่งขันเมื่อวานล่วงหน้าสักหน่อย"

"ไม่ต้องไป! ยังขายหน้าไม่พออีกหรือไง!"

คุณปู่ลู่ตวาดลั่น ทำเอาลู่ยวี่เช่อสะดุ้งเฮือก

ไม่ทันรอให้เขาตั้งตัว คุณปู่ลู่ก็เรียกพ่อบ้านมา จับลู่ยวี่เช่อขังไว้ในห้องหนังสือแล้วล็อกประตูจากด้านนอก

"วันนี้ถ้าทำข้อสอบไม่ครบสิบชุด ห้ามออกจากห้องเด็ดขาด! หลานชายของฉัน จะต้องไม่ด้อยกว่าคนอื่นเป็นอันขาด!"

ไม่ว่าลู่ยวี่เช่อจะเคาะประตูร้องเรียกยังไง ประตูบานนั้นก็ยังคงปิดสนิทไร้การตอบรับ

มีเพียงหน้าต่างบานนั้นที่หน้าโต๊ะหนังสือ ที่กลายเป็นช่องทางให้เขามองออกไปสู่โลกภายนอก

เมื่อมองออกไปจากห้องหนังสือของเขา ก็สามารถมองเห็นประตูหน้าบ้านใหญ่ตระกูลเสิ่นได้พอดี

ในตอนนั้นเอง เสิ่นจือก็เดินตามคุณปู่เสิ่นกลับมาถึงบ้าน เสิ่นหลินชวนที่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงเดินออกมาจากลานบ้าน

ถึงจะไม่ได้ยินเสียง แต่แค่ดูจากภาษากายของพวกเขา ลู่ยวี่เช่อก็เดาได้ไม่ยากว่า เด็กหญิงคนนั้นคงกำลังเรียกพี่ชายด้วยน้ำเสียงหวานๆ อีกแน่

ส่วนคุณปู่เสิ่นก็อยู่ในชุดสตรีทแฟชั่นสุดเท่ ดูไม่เหมือนคนแก่ไวยเจ็ดแปดสิบเลยสักนิด มองจากข้างหลังเหมือนวัยรุ่นหนุ่มๆ มากกว่า

เขาตบไหล่เสิ่นหลินชวนอย่างคุ้นเคย ปู่หลานทั้งสามหัวเราะร่วนเดินเข้าประตูคฤหาสน์ไป

บรรยากาศที่แสนจะผ่อนคลายและเป็นกันเองแบบนั้น เป็นสิ่งที่ลู่ยวี่เช่อไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง

มื้อกลางวันของตระกูลเสิ่นยังคงเป็นอาหารทำเองง่ายๆ แต่มื้อค่ำนั้นเป็นเมนูปลาล้วนๆ ซึ่งใช้ปลาเฉาดำตัวเขื่องยาวเกือบเมตรที่คุณปู่เสิ่นตกมาได้เมื่อตอนบ่ายนั่นเอง

คุณปู่เสิ่นอารมณ์ดีสุดๆ จึงเชิญคุณปู่เฉียน คุณปู่ซุน และคุณปู่หลี่ มากินข้าวด้วยกัน

ศาสตราจารย์เฉียนเพิ่งลงจากรถ สายตาก็จดจ่ออยู่ที่เสิ่นหลินชวนทันที

เขามาบ้านตระกูลเสิ่นไม่ใช่แค่เพราะเห็นแก่กินเท่านั้น แต่ต้องตีเหล็กตอนร้อน รีบคว้าตัวเด็กอัจฉริยะอย่างเสิ่นหลินชวนมาเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งให้ได้โดยเร็วที่สุด!

ศาสตราจารย์เฉียนรีบเดินเข้าไปหา ยิ้มแย้มเป็นกันเองสุดๆ ไม่มีมาดของศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยชั้นนำเลยสักนิด

"หลินชวน ตอนนี้จำฉันได้หรือเปล่า? ฉันคุณปู่เฉียนของเธอไงล่ะ!"

งานนี้บอกเลยว่าศาสตราจารย์เฉียนหน้าหนาตีเนียนสุดๆ อาศัยความสัมพันธ์กับคุณปู่เสิ่นมาตีสนิทหน้าตาเฉย

เสิ่นหลินชวนทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก ก้มลงมองสบตากับเสิ่นจือในอ้อมแขนปริบๆ

"ผมจำได้ว่าคุณคืออาจารย์คุมสอบเมื่อวานนี้ แต่ให้เรียกคุณปู่เฉียนนี่มันจะไม่ดูสนิทสนมเกินไปหน่อยเหรอครับ?"

เสิ่นจือซบอยู่บนไหล่ของเสิ่นหลินชวน ปากเล็กๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนิ่ม

"พี่ใหญ่คะ คุณปู่เฉียนเป็นเพื่อนสนิทของคุณปู่ค่ะ พวกเขาไปตกปลาด้วยกันบ่อยๆ"

พอได้ยินแบบนี้ เสิ่นหลินชวนก็เริ่มนึกออกขึ้นมาบ้าง

ที่แท้ก็คือคุณปู่เฉียน ผู้เป็นหนึ่งในสี่จตุรเทพแก๊งตกแห้วแห่งเมืองจิงซื่อนี่เอง ไม่คิดเลยว่าแกจะเป็นถึงศาสตราจารย์ภาควิชาฟิสิกส์ของมหาวิทยาลัยปักกิ่งด้วย

"พี่ใหญ่คะ คุณปู่เฉียนบอกว่าเมื่อวานพี่ใหญ่สอบได้คะแนนดีเยี่ยมเลย แกก็เลยอยากจะลักพาตัวพี่ใหญ่ไปค่ะ!"

"คุณปู่เฉียนจะมาลักพาตัวคนได้ยังไงเล่า? เรานี่พูดจาเลอะเทอะอีกแล้วนะ"

เสิ่นหลินชวนหัวเราะเบาๆ ใช้นิ้วจิ้มลักยิ้มบุ๋มลึกของเด็กหญิงอย่างหมั่นเขี้ยว แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู

"จือจือไม่ได้พูดเลอะเทอะซะหน่อย!" เด็กหญิงกอดคอเขาไว้ เชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ "ไม่ใช่แค่คุณปู่เฉียนนะคะที่อยากได้พี่ใหญ่ คุณปู่หลี่กับคุณปู่ซุนก็แย่งตัวพี่ใหญ่กันใหญ่เลย!"

"พี่ใหญ่ของจือจือเก่งที่สุด ฮอตยิ่งกว่าจือจืออีก~"

ศาสตราจารย์ซุนรีบรับลูกต่อทันที สายตาเป็นประกายเจิดจ้า เข้าประเด็นอย่างไม่อ้อมค้อม

"หลินชวนเอ๊ย ฉันคือคุณปู่ซุนของเธอนะ เธอสนใจเรื่องเอไอไหมล่ะ? มาเรียนคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยชิงหวาสิ เดี๋ยวปู่สอนให้เองกับมือเลย!"

ศาสตราจารย์หลี่ก็ไม่ยอมน้อยหน้า อาศัยจุดแข็งเรื่องครอบครัวและอนาคตมาโน้มน้าวอย่างเต็มที่

"ถ้าให้ฉันพูดนะ เลือกเรียนการเงินที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งมั่นคงที่สุด! ทั้งได้ใช้พรสวรรค์ของเธออย่างเต็มที่ แถมยังได้ช่วยครอบครัวดูแลธุรกิจด้วย อนาคตไกลแน่นอน!"

คุณปู่เสิ่นเพิ่งเดินเข้าประตูมา ก็เห็นเพื่อนเกลอทั้งสามคนรุมสวดมนต์ใส่เสิ่นหลินชวนกันฉอดๆ

เด็กหนุ่มที่เมื่อกี้ยังดูสดใสร่าเริง ตอนนี้โดนรุมตื๊อจนหน้าเจื่อน แทบอยากจะมุดดินหนี

"คุณปู่ครับ ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะครับ ตอนนี้ผมแค่อยากจะพักผ่อนเงียบๆ สักสองสามวัน" เสิ่นหลินชวนพนมมือไหว้วิงวอน

หางตาเหลือบไปเห็นเสิ่นจือที่นั่งอยู่ข้างๆ กำลังยิ้มแป้นอย่างสะใจ เขาเลยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เขาอุตส่าห์อยู่ต่อเพื่อจะได้อยู่เป็นเพื่อนจือจือแท้ๆ แต่ยัยตัวแสบกลับนั่งทำตัวสบายใจเฉิบ

หายหัวไปตั้งแต่เช้าตรู่ไม่พอ ตอนนี้ยังหอบเอาตัวปัญหากลับมาให้เขาตั้งสามคนอีก

เสิ่นหลินชวนเลยตัดสินใจโยนเผือกร้อน โยนคำถามสุดหินนี้ไปให้เสิ่นจือทันที

"คุณปู่ทั้งสามครับ ผมเลือกไม่ถูกจริงๆ ครับ เอาเป็นว่าผมเชื่อจือจือก็แล้วกัน น้องเป็นดาวนำโชคประจำบ้านเรา ก่อนหน้านี้ก็เพิ่งช่วยเลือกเส้นทางอีสปอร์ตให้น้องสามของผม แล้วก็ช่วยส่งน้องรองเข้าวิทยาลัยการแพทย์หมิงลี่ด้วย สายตาน้องเฉียบแหลมที่สุด รับรองว่าต้องเลือกเส้นทางที่ดีที่สุดให้ผมได้แน่ ใช่ไหม จือจือ?"

เสิ่นหลินชวนแอบขยิบตาให้เธอ พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างคนมีแผน

"เอ๋? จือจือเหรอคะ?" เสิ่นจือชี้แจงนิ้วเข้าหาตัวเอง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้น ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความงุนงง "แต่จือจือเพิ่งจะห้าขวบเองนะคะ..."

ทว่าศาสตราจารย์ทั้งสามท่านกลับไม่ได้มองว่านี่เป็นเรื่องเหลวไหล กลับพร้อมใจกันหันขวับมามองเสิ่นจือด้วยสายตาเปี่ยมความหวังและจริงจัง ราวกับว่าคำพูดของเธอสามารถกำหนดอนาคตได้จริงๆ

ก็ใครใช้ให้พวกเขาประจักษ์ถึงพลังของเสิ่นจือตอนตกปลาเมื่อเช้านี้ล่ะ ยัยหนูน้อยคนนี้ มีของดีซ่อนอยู่จริงๆ นะเนี่ย!

ถ้าจะบอกว่าพวกเขาตกปลาได้เยอะขนาดนั้นด้วยฝีมือตัวเอง พวกเขาก็ไม่เชื่อหรอก

ในวินาทีนั้น เสิ่นจือรู้สึกเหมือนหัวจะปวดตายให้ได้

หลอกน้อง! นี่มันหลอกใช้น้องชัดๆ!

૮₍ꐦ-᷅⤙-᷄₎ა

แต่สำหรับอนาคตของพี่ใหญ่ เธอเองก็ใส่ใจจริงๆ ในเมื่อมีโอกาสดีๆ มากองอยู่ตรงหน้าเยอะแยะขนาดนี้ จะไม่คว้าไว้ก็คงไม่ได้

เด็กหญิงยื่นมือเล็กๆ ออกไปประคองใบหน้าของเสิ่นหลินชวน จ้องมองพิจารณาอย่างจริงจัง ทำทีเป็นดูโหงวเฮ้งให้เสิ่นหลินชวนอย่างเป็นเรื่องเป็นราว

เสิ่นหลินชวนก็ตามใจน้อง ปล่อยให้เธอจับหัวเขาหันซ้ายหันขวาตามใจชอบ