บทที่ 91 แน่นอนว่าต้องเอาทั้งหมดสิคะ

เสิ่นจือจ้องมองอยู่เป็นนาที จากนั้นก็กลับไปนั่งขัดสมาธิบนโซฟา มือเล็กๆ ลูบจี้หยกน้ำเต้าที่หน้าอก คิ้วน้อยๆ ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ครุ่นคิดอยู่นาน

"พี่ใหญ่เป็นอัจฉริยะในรอบพันปีเลยนะคะ เรียนอะไรก็เก่งไปหมดเลย"

จู่ๆ เธอก็ตาเป็นประกาย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเล็กๆ ใสแจ๋ว

"ถ้าอย่างนั้น... พี่ใหญ่เหนื่อยหน่อย เรียนทั้งสามอย่างเลยสิคะ!"

แบบนี้ก็จะได้ทั้งทำงานวิจัย ช่วยพัฒนาประเทศให้แข็งแกร่ง แล้วก็หาเงินได้เยอะแยะเลยนี่นา~

ถึงตอนนั้น เธอก็จะได้เกาะพี่ชายคนรวย นอนตีพุงสบายใจเฉิบไปเลย!

แค่คิด เสิ่นจือก็ยิ้มกว้างจนลักยิ้มบุ๋มลึกลงไป

เสิ่นหลินชวนชะงักไปนิด ก่อนจะหลุดขำออกมา

"จือจือ นี่หนูกะจะให้พี่ใหญ่เหนื่อยตายเลยเหรอ?"

คุณปู่เฉียน คุณปู่ซุน และคุณปู่หลี่ก็ถึงกับพูดไม่ออกเช่นกัน

พวกเขาใช้ชีวิตมาค่อนคนก็ยังไม่เคยเห็นใครมีความสามารถทำได้หลายสายงานพร้อมกันขนาดนี้ ยัยหนูน้อยคนนี้คงจะใส่ฟิลเตอร์อวยพี่ชายตัวเองไปสิบแปดชั้นแน่ๆ!

แต่เด็กน้อยกลับไม่พอใจ ลุกพรวดขึ้นจากโซฟา เอามือเท้าสะเอว

"จือจือไม่ได้พูดเล่นนะคะ!"

"พี่ใหญ่สามารถเรียนฟิสิกส์ปูพื้นฐานก่อน แล้วค่อยใช้เอไอมาจำลองอัลกอริทึม จากนั้นก็ใช้โมเดลทางการเงินเปลี่ยนผลงานให้กลายเป็นธุรกิจจริงๆ ทำแบบนี้ไม่ได้เหรอคะ?"

สิ้นคำพูดของเสิ่นจือ ทั้งห้องรับแขกก็ตกอยู่ในความเงียบกริบ

ชายชราทั้งหลายมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แม้แต่คุณปู่เสิ่นก็ยังวางมือจากการจัดตะขอเบ็ด แล้วมองเสิ่นจือด้วยความตกตะลึง

คำพูดเมื่อกี้ แม้จะฟังดูเข้าใจง่าย แต่กลับมีวิสัยทัศน์กว้างไกลและมีความเป็นมืออาชีพสูงมาก

ถ้าแปลเป็นภาษาเฉพาะทางของพวกเขาก็คือ มีฟิสิกส์เป็นรากฐาน ใช้เอไอเสริมศักยภาพ และลงมือปฏิบัติจริงด้วยการเงิน

หากนำทั้งสามอย่างนี้มารวมกัน ไม่เพียงแต่จะสามารถคาดการณ์ความเสี่ยง ลงทุนด้านการวิจัยได้ แต่ยังสามารถสร้างห้องปฏิบัติการระดับชาติได้เลยด้วยซ้ำ!

แต่ทว่า!

ถ้าไม่ได้ยินกับหู พวกเขาคงไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด ว่าคำพูดเหล่านี้จะหลุดออกมาจากปากเด็กห้าขวบ

เสิ่นจือพูดออกไปแล้วถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอหลุดปาก

ทำไมเธอถึงเอาเรื่องระบบฟิสิกส์การเงินอัจฉริยะที่ฮิตที่สุดในชาติก่อนมาพูดได้เนี่ย... แย่แล้วๆ

เด็กน้อยกลอกตาไปมาอย่างรวดเร็ว รู้ว่าต้องโดนซักไซ้แน่ๆ

เสิ่นจือเลยชี้นิ้วออกไป ชิงพูดขึ้นก่อนว่า "เรื่องพวกนี้ช่องสารคดีวิทยาศาสตร์ก็พูดบ่อยๆ ไม่ใช่เหรอคะ? พวกคุณปู่กับพี่ใหญ่ไม่รู้เหรอคะ? จือจือจำได้ขึ้นใจเลยนะ"

คุณปู่เฉียนขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสน

"งั้นเหรอ? ช่วงนี้ฉันมัวแต่ดูซีรีส์สั้นไร้สาระ ไม่คิดเลยว่าเดี๋ยวนี้รายการทีวีจะมีสาระขนาดนี้แล้ว?"

"ใช่ค่ะๆ จือจือชอบดูช่องสารคดีวิทยาศาสตร์ของสถานีโทรทัศน์แห่งชาติที่สุดเลย แล้วก็รายการสารคดีสัตว์โลกด้วย ได้ความรู้เยอะแยะเลยนะคะ"

ยังไงซะเนื้อหาในช่องสารคดีก็เยอะจะตาย พวกเขาคงไม่มีเวลาไปหาดูหรอก ฮิฮิ

จือจือกดไลก์รัวๆ ให้กับความฉลาดของตัวเอง

พอหันขวับกลับมา ก็เห็นคุณปู่ทั้งสามคนจ้องมองเธอด้วยสายตาเป็นประกายเจิดจ้า

ศาสตราจารย์เฉียนตกตะลึงจนหนวดสั่น "เด็กคนนี้ โตมาแบบไหนกันเนี่ย?"

ศาสตราจารย์หลี่ทำหน้าอิจฉาตาร้อน หันไปมองคุณปู่เสิ่น "ทำไมเด็กฉลาดๆ แบบนี้ ถึงต้องมาเกิดในบ้านตาเฒ่าเสิ่นอย่างนายด้วยนะ?"

ส่วนศาสตราจารย์ซุนจ้องเสิ่นจือเขม็ง สายตาเร่าร้อน "จือจือ สถานสงเคราะห์เด็กเทียนเทียนที่หนูเคยอยู่ ยังมีเด็กที่ฉลาดแบบหนูอีกไหม? ปู่จะไปรับมาเดี๋ยวนี้เลย!"

เสิ่นจือเกาหัวแกรกๆ โดนคุณปู่ทั้งสามรุมล้อมจนต้องหดตัวเล็กลง

เธอชักจะรับมือไม่ไหวแล้วนะ!

แต่พอหางตาเหลือบไปเห็นเสิ่นหลินชวนกำลังอมยิ้ม ในแววตาเต็มไปด้วยความขบขันที่ปิดไม่มิด!

ฮึ่ม!

พี่ใหญ่นิสัยไม่ดี! พี่ใหญ่ใจร้าย!

โชคดีที่ตอนนั้น เสียงอ่อนโยนของคุณป้าแม่บ้านดังมาจากในครัว

"คุณท่านคะ คุณผู้ชาย คุณผู้หญิงคะ อาหารกลางวันเสร็จแล้วค่ะ มาทานข้าวกันก่อนเถอะค่ะ!"

เสิ่นจือรีบใช้ทั้งมือทั้งเท้าปีนลงจากโซฟา พุ่งตรงดิ่งไปที่ห้องอาหาร

"จือจือมาแล้วค่า! จือจือจะกินข้าว!"

การซักไซ้ไล่เลียงเสิ่นจือของทุกคนจึงต้องจบลงกลางคัน

ช่วงบ่าย เด็กน้อยกอดตุ๊กตากระต่ายของตัวเองนอนหลับปุ๋ย จนกระทั่งบ่ายสามโมงก็ถูกกลิ่นหอมกรุ่นของซุปปลาจากชั้นหนึ่งลอยมาเตะจมูกจนตื่น

ทันทีที่ผลักประตูห้องอาหาร กลิ่นหอมหวานของปลาก็ลอยมาปะทะหน้า กลิ่นหอมสดชื่นไม่เลี่ยน ละมุนละไมและอบอวล

ปลาเฉาดำตัวใหญ่นั้นถูกแบ่งเอาไปทำอาหารหลายเมนู

หัวปลาถูกนำไปตุ๋นเป็นซุปหัวปลาเต้าหู้สีขาวข้น น้ำซุปเคี่ยวจนขาวข้นราวกับนมข้น เต้าหู้นุ่มละมุนแต่ไม่เละ และไม่มีกลิ่นคาวเลยแม้แต่น้อย

ส่วนท้องปลาถูกเลาะก้างออกจนเกลี้ยง หั่นเป็นชิ้นพอดีคำ นำไปผัดกับเมล็ดข้าวโพดหวานๆ และถั่วลันเตา กลายเป็นเมนูเนื้อปลาผัดน้ำมันหอยที่นุ่มละมุนและกลมกล่อม

แถมยังมีสเต๊กปลาทอดกรอบนอกนุ่มใน และซุปลูกชิ้นปลาผักกาดเขียวที่ซดแล้วสดชื่นคล่องคอ

สิ่งที่วางอยู่ตรงกลางโต๊ะเด่นเป็นสง่า ก็คือปลาเฉาดำตัวนั้นที่คุณปู่เสิ่นตกขึ้นมาได้!

ปลาเฉาดำนึ่งซีอิ๊วทั้งตัวนอนตระหง่านอยู่บนจานกระเบื้องสีขาวใบใหญ่ สภาพปลาสมบูรณ์สวยงาม เกล็ดเรียงตัวเป็นระเบียบ ราดด้วยซีอิ๊วขาวและน้ำมันร้อนๆ บางๆ โรยหน้าด้วยต้นหอมซอยและพริกหยวกแดงซอยเพื่อเพิ่มสีสัน ดูน่ารับประทานสุดๆ แค่เห็นก็ทำเอาน้ำลายสอแล้ว

งานเลี้ยงเมนูปลาทั้งโต๊ะ ไม่มีอาหารรสจัดจ้านหรือน้ำมันเยิ้มๆ ไม่มีการปรุงรสที่ซับซ้อน เน้นแค่ความสดหวานของเนื้อปลาเป็นหลัก ทั้งอุ่นกระเพาะและเหมาะกับคนทุกเพศทุกวัย

แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่จรดพื้นกระทบลงบนโต๊ะอาหาร แสงอุ่นๆ สะท้อนเนื้อปลาสีขาวนวล แค่มองก็รู้สึกสบายใจและอบอุ่นท้องแล้ว

เสิ่นจือสูดจมูกฟุดฟิด ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

"หอมจังเลยค่ะ! คุณป้าเฉินทำกับข้าวเก่งที่สุดเลย! คืนนี้จือจือจะกินปลาเยอะๆๆๆๆ เลยค่ะ!"

ไม่มีแม่ครัวคนไหนที่ไม่ชอบให้คนชมฝีมือทำอาหารของตัวเองหรอก ตั้งแต่คุณหนูเล็กมาอยู่ที่บ้านใหญ่ตระกูลเสิ่น เธอโดนชมทุกมื้อจนรู้สึกมั่นใจในฝีมือตัวเองขึ้นมาเลย

"คุณหนูเล็กชอบก็ดีแล้วค่ะ คุณป้าเฉินจะทำของอร่อยๆ ให้ทานทุกวันเลย คุณหนูเล็กอยู่ที่บ้านใหญ่นานๆ หน่อยนะคะ"

"ได้เลยค่า!"

เสิ่นหลินชวนนั่งอยู่ทางขวามือของเสิ่นจือ เพื่อความสะดวกในการดูแลเธอตอนกินข้าว

เด็กน้อยนั่งหลังตรงอย่างว่าง่าย มือเล็กๆ ประคองชามกระเบื้องใบจิ๋ว อีกมือถือตะเกียบสำหรับเด็ก ดวงตาเป็นประกายจ้องมองซุปปลาบนโต๊ะด้วยความคาดหวัง

"พี่ใหญ่คะ จือจืออยากซดซุปปลาก่อนค่ะ"

"ได้สิ เดี๋ยวพี่ตักให้นะ" เสิ่นหลินชวนดูแลเสิ่นจือได้อย่างคล่องแคล่ว เขาตักซุปให้ครึ่งชาม น้ำเสียงอ่อนโยนและเอาใจใส่ "มันยังร้อนอยู่นะ เป่าให้เย็นก่อนค่อยกินล่ะ"

"ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะพี่ใหญ่!"

เสิ่นหลินชวนหันไปมองคุณอาสะใภ้สามที่นั่งอยู่ทางซ้ายมือของเสิ่นจือ แล้วเอ่ยถามตามมารยาท

"คุณอาสะใภ้สาม รับซุปปลาไหมครับ?"

คุณอาสะใภ้สาม หลานเข่ออิ๋ง เป็นดีไซเนอร์เสื้อผ้าชื่อดังระดับประเทศ เธอเกิดมาพร้อมกับความงามที่ดูบริสุทธิ์และสง่างามราวกับฝังลึกเข้าไปในกระดูก

คิ้วและตาเรียวยาวดูอ่อนโยน จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากสีอ่อน ผิวขาวอมชมพู บุคลิกดูสะอาดสะอ้านราวกับแสงจันทร์หลังฝนตก

วันนี้เธอสวมชุดเดรสแขนยาวสีขาวนวลมีลวดลายบางๆ ที่คอเสื้อปักลายดอกพุดซ้อนด้วยด้ายสีเงินเส้นเล็กๆ ผมยาวถูกมวยต่ำไว้อย่างหลวมๆ ประดับด้วยปิ่นปักผมหยกเรียบๆ เพียงอันเดียว แม้ไม่ได้แต่งหน้า แต่ก็ดูมีเสน่ห์แบบปัญญาชน เพียงแค่นั่งอยู่เงียบๆ ก็ดูงดงามราวกับภาพวาดทิวทัศน์สีน้ำหมึก

ทว่าในตอนนี้ หญิงงามที่มักจะดูสง่างามและใจเย็นอยู่เสมอ กลับมีใบหน้าซีดเผือดเล็กน้อย แววตาแฝงความเหนื่อยล้าที่ยากจะสังเกตเห็น

เธอส่ายหน้าเบาๆ น้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงความฝืนใจ ปฏิเสธอย่างนุ่มนวลว่า

"อาสะใภ้ยังไม่ทานดีกว่าจ้ะ ถ้าทานซุปปลาตอนนี้ เดี๋ยวตอนค่ำจะทานยาจีนไม่ลงน่ะ"

เสิ่นจือที่กำลังทำแก้มป่องเป่าซุปปลาช้าๆ ชะงักไปทันที

หืม?

กินยา?

เด็กน้อยวางชามเล็กลง ดวงตากลมโตเหมือนองุ่นม่วงสองลูกแช่ในน้ำ กวาดตามองคุณอาสะใภ้สามตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียด

คุณอาสะใภ้สามเลือดลมไหลเวียนดี รอบกายก็ไม่มีกลิ่นอายความเจ็บป่วยเลยนี่นา

เธอแอบลูบจี้หยกน้ำเต้าที่หน้าอกเบาๆ คิ้วเล็กๆ ขมวดเข้าหากัน แววตาฉายแววความเข้าใจกระจ่างแจ้ง

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง