บทที่ 92 คุณอาสะใภ้สามผู้ถูกหลอก

เสิ่นจือค่อยๆ จิบซุปปลาในชามทีละอึกเล็กๆ พลางขบคิดถึงเรื่องราวที่จี้หยกน้ำเต้าเพิ่งบอกเธอเมื่อครู่อย่างละเอียด

หลานเข่ออิ๋งแต่งงานกับคุณอาสามมาหลายปีแล้ว แต่ก็ยังไม่มีลูกสักที ดังนั้นเมื่อต้นเดือนเธอจึงไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลประชาชนอันดับหนึ่งแห่งเมืองจิงซื่อ

แต่กลับตรวจพบว่าเธอมีภาวะมีบุตรยาก

วินาทีที่ได้รับผลตรวจ คุณอาสะใภ้สามถึงกับทำอะไรไม่ถูก

คุณอาสามสงสารเธอจับใจ จึงรีบใช้เส้นสายพาเธอไปตรวจซ้ำที่โรงพยาบาลอื่น แต่ผลตรวจก็ยังคงออกมาเหมือนเดิมทุกประการ

สำหรับสองสามีภรรยาที่เฝ้ารอคอยจะมีลูกมาตลอด เรื่องนี้ไม่ต่างอะไรกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ

หลังจากนั้นคุณอาสามก็วิ่งเต้นไปทั่ว จนได้ใบสั่งยาจากแพทย์แผนจีนที่เก่งที่สุดในเมืองจิงซื่อมา คุณอาสะใภ้สามต้องฝืนทนกลืนยาขมปี๋ติดต่อกันนานกว่าครึ่งเดือน ทั้งสองคนกัดฟันสู้เพื่อหวังจะลองดูอีกสักตั้ง

แต่ใครจะไปคิดว่า ตอนที่พาไปตรวจที่โรงพยาบาลเป็นครั้งที่สอง หน่วยงานของเสิ่นฝู่ชิงก็มีเรียกประชุมด่วนกะทันหันพอดี

การลางานขาดประชุมความจริงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ไม่รู้ว่าโดนใครร้องเรียน หาว่าเขาลางานเพื่อไปเฝ้าภรรยาพักฟื้นดูแลร่างกาย เลยโดนสวมหมวกข้อหา 'ไม่เห็นแก่ส่วนรวม เห็นแก่ตัวมากกว่างาน'

เสิ่นฝู่ชิงดำรงตำแหน่งรองอธิบดีที่มีอำนาจบริหารจริงในหน่วยงานหลักของเมืองจิงซื่อ เดิมทีเขายังอายุน้อย ผลงานโดดเด่น ชื่อเสียงก็ดีเลิศ จึงมีคนคอยจ้องจับผิดเขาอยู่ไม่น้อย

ประกอบกับตอนนั้นเป็นช่วงเวลาสำคัญในการเลื่อนตำแหน่งของเสิ่นฝู่ชิงพอดี เขาเลยต้องยอมรับความซวย ถูกสั่งย้ายไปรับตำแหน่งนายกเทศมนตรีคนใหม่ที่เมืองอวิ๋นแทนในระดับเดียวกัน

แม้ระดับตำแหน่งจะไม่ได้ลดลง แต่การต้องระเห็จไปไกลจากศูนย์กลางอำนาจ ก็ไม่ต่างอะไรกับการถูกตัดอนาคตให้ดับวูบลงกลางคันเลย

พอรู้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้เสิ่นฝู่ชิงต้องเดือดร้อน หลานเข่ออิ๋งก็ยิ่งซึมเศร้า ถึงแม้เสิ่นฝู่ชิงจะไม่เคยปริปากบ่นเลยสักคำ แถมยังอ่อนโยนและเอาใจใส่เธอมากกว่าเดิมเสียอีก แต่ความรู้สึกผิดในใจที่เธอมีต่อสามีก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย

เธอมักจะแอบไปร้องไห้คนเดียวในห้องนอนอยู่บ่อยๆ

แต่ใครจะไปคิดว่าพอเสิ่นฝู่ชิงย้ายไปเมืองอวิ๋นได้ไม่ทันไร ก็สร้างผลงานชิ้นโบแดงได้สำเร็จ ดังนั้นหลานเข่ออิ๋งจึงรู้สึกซาบซึ้งใจในตัวเสิ่นจือและสือหยางมากๆ

ตอนนี้เธอก็เลยทำได้แค่ให้ความร่วมมือในการกินยารักษาตัว ราวกับว่าทำอะไรอย่างอื่นไม่ได้เลย

เสิ่นจือกัดสเต๊กปลาที่กรอบนอกนุ่มใน แก้มป่องเคี้ยวตุ้ยๆ ประกายตาฉายแววความโกรธเคือง

คุณอาสะใภ้สามโดนหลอกชัดๆ!

คนที่ร้องเรียนเสิ่นฝู่ชิงก็คือ ลู่เจิ้นไห่ คุณอาสามตระกูลลู่ ส่วนคนที่ออกใบรับรองแพทย์เรื่องภาวะมีบุตรยากให้คุณอาสะใภ้สามก็คือ หูกุ้ย ภรรยาของลู่เจิ้นไห่นั่นเอง!

ยัยนั่นเป็นถึงหัวหน้าแผนกสูตินรีเวชของโรงพยาบาลประชาชนอันดับหนึ่งแห่งเมืองจิงซื่อ การจะตุกติกกับประวัติการรักษาของคนไข้เป็นเรื่องที่ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากเสียอีก

ส่วนผลตรวจจากโรงพยาบาลแห่งที่สอง หูกุ้ยก็เป็นคนแอบไปจัดการไว้หมดแล้ว นี่มันเป็นแผนการที่ตระกูลลู่จงใจวางกับดักเล่นงานคุณอาสามเสิ่นชัดๆ

ฮึ่มๆๆ!

เสิ่นจือกลอกตากลมโตไปมา เคี้ยวเนื้อปลาไร้ก้างที่เสิ่นหลินชวนแกะให้จนแก้มตุ่ย

ในมุมมองของเธอ เรื่องงานของคุณอาสามใช่ว่าจะไม่มีทางพลิกฟื้น บางทีการถูกย้ายออกไปชั่วคราวอาจจะช่วยให้รอดพ้นจากเรื่องเลวร้ายบางอย่างก็ได้ งั้นก็ให้เขาอยู่ที่เมืองอวิ๋นไปก่อนแล้วกัน

แต่เรื่องที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ คือต้องทำให้คุณอาสะใภ้สามรู้ตัวว่าตัวเองไม่ได้ป่วย

ทานข้าวไปได้ครึ่งทาง ร่างผอมเพรียวร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ประตูห้องอาหาร

เสิ่นอวิ๋นโจวสะพายเป้ สีหน้าเรียบเฉยเย็นชา เขาเพิ่งจะรีบกลับมาจากวิทยาลัยการแพทย์หมิงลี่

เขาเรียนหนักมาก ปกติก็เลยอยู่หอพักของมหาวิทยาลัย แต่ขอแค่จือจืออยู่ที่เมืองจิงซื่อ ต่อให้เหนื่อยแค่ไหน เขาก็จะรีบกลับบ้านมาหา

พอเด็กน้อยได้ยินเสียงฝีเท้าจากลานบ้าน ก็คาบสเต๊กปลาไว้ครึ่งชิ้น แล้ววิ่งเตาะแตะไปที่ประตู ส่งเสียงเรียกอู้อี้แต่หวานเจี๊ยบ

"พี่ยอง~"

พอเสิ่นอวิ๋นโจวเห็นเธอ ความเหนื่อยล้ามาทั้งวันก็มลายหายไปเกินครึ่ง เขาย่อตัวลงยื่นมือไปเช็ดเศษเนื้อปลาที่ติดอยู่ตรงมุมปากของเธอเบาๆ ทั้งขำทั้งเอ็นดู

"ยัยแมวตะกละเอ๊ย มารับพี่แล้วยังไม่ลืมคาบของกินมาด้วยนะ"

"ฮิฮิ พี่ยอง อะย่อย อะย่อยมั่กๆ!"

"โอเค พี่รองรู้แล้ว" เสิ่นอวิ๋นโจวลูบหัวเธอด้วยความเคยชิน "กลับไปนั่งที่ก่อนนะ เดี๋ยวพี่รองไปล้างมือแล้วจะตามไป"

เขาล้างมือจนสะอาดแล้วเดินกลับมาที่ห้องอาหาร เริ่มจากเอ่ยทักทายคุณปู่ทั้งสี่อย่างมีมารยาท

พอคุณปู่เฉียน คุณปู่ซุน และคุณปู่หลี่ได้ยินว่าเสิ่นอวิ๋นโจวเรียนอยู่ที่วิทยาลัยการแพทย์หมิงลี่ แถมยังเป็นลูกศิษย์ของศาสตราจารย์หมิงเสี่ยว ดวงตาของพวกเขาก็เบิกกว้างเป็นประกาย ความอิจฉาริษยาแทบจะล้นทะลักออกมา

ตาเฒ่าเสิ่นนี่มันดวงดีระดับเทพเจ้าเลยนี่หว่า!

มีหลานชายตั้งสามคนไม่พอ แถมแต่ละคนยังเก่งกาจยอดเยี่ยมกันทั้งนั้น ขนาดเสิ่นจือที่เป็นหลานสาวบุญธรรมยังน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้เลย!

อิจฉาจนตาร้อนผ่าวไปหมดแล้ว!

เสิ่นอวิ๋นโจวยังไม่รีบนั่งกินข้าว แต่กลับดึงกระดาษทิชชูมาแผ่นหนึ่ง แล้วย่อตัวลงนั่งยองๆ ข้างเสิ่นจือ จับมือเล็กๆ ที่เปื้อนน้ำมันทั้งสองข้างมาเช็ดตามซอกนิ้วและมุมปากให้อย่างระมัดระวัง

ท่าทางคล่องแคล่วราวกับทำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

"กินเลอะเทอะไปหมด พี่ใหญ่ก็ไม่ยอมดูแลเลย"

เสิ่นหลินชวนมองด้วยสายตาตามใจสุดๆ "ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อย ขอแค่จือจือมีความสุขก็พอแล้ว"

เสิ่นจือชูมือเล็กๆ ขึ้นอย่างว่าง่าย เหมือนลูกแมวน้อยที่รอให้คนลูบขน ปล่อยให้พี่รองเช็ดมือให้จนสะอาด

หลานเข่ออิ๋งที่นั่งอยู่ข้างๆ มองดูภาพความอบอุ่นของพี่น้องสามคนนี้แล้ว ในใจก็รู้สึกปวดหนึบ ประกายตาแฝงความอ้างว้างพาดผ่าน

ถ้าหาก... เธอมีลูกได้บ้าง ครอบครัวจะครึกครื้นและมีความสุขแบบนี้ไหมนะ?

ตระกูลเสิ่นมีพี่น้องสี่คน เสิ่นม่อป๋อมีลูกสามคน ตอนนี้ยังรับอุปการะจือจือมาอีก

เสิ่นเยี่ยนฉือก็มีลูกสาวคือเสิ่นเยว่ฉีคนหนึ่งแล้ว เสิ่นหว่านซูก็ประกาศตัวเป็นโสดไม่ขอมีลูกเพื่อทุ่มเทให้กับหน้าที่การงาน นับไปนับมา ก็เหลือแค่เธอกับเสิ่นฝู่ชิงเท่านั้นที่ยังไม่มีลูก

เสิ่นจือมองเห็นความเศร้าสร้อยของหลานเข่ออิ๋งอยู่ในสายตาตลอด พอเห็นว่าคุณอาสะใภ้สามกินข้าวและดื่มยาจีนเสร็จเตรียมจะขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง เด็กน้อยก็รีบสับขาสั้นๆ วิ่งเข้าไปกอดต้นขาของเธอไว้แน่น

"คุณอาสะใภ้สามคะ อยู่เล่นเป็นคุณหมอกับจือจือแล้วก็พี่ๆ ก่อนได้ไหมคะ?"

"จือจือ อา..."

"หนูไม่ยอมน้า! คุณปู่กินข้าวเสร็จก็นัดกันไปเล่นไพ่นกกระจอกแล้ว นานๆ ทีพี่รองกับพี่ใหญ่จะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน จือจืออยากให้ทุกคนอยู่เล่นกับจือจือนี่นา!"

เด็กน้อยไม่ค่อยจะเอาแต่ใจแบบนี้บ่อยนัก แก้มป่องๆ มือเท้าสะเอว ท่าทางเหมือนเด็กกำลังงอแงเอาแต่ใจ แต่กลับน่ารักน่าเอ็นดูจนไม่มีใครปฏิเสธลง

หลานเข่ออิ๋งลังเลอยู่แค่เสี้ยววินาที ก่อนจะพยักหน้ายอมแพ้

"ก็ได้จ้ะ แต่อาสะใภ้อยู่เล่นด้วยได้แค่แป๊บเดียวนะ"

"อื้อๆ!" เสิ่นจือถูกหลานเข่ออิ๋งอุ้มขึ้นมา เธอโอบรอบคอคุณอาสะใภ้สาม แล้วหอมแก้มตอบกลับไปฟอดใหญ่ ความน่ารักนั้นทำให้หัวใจของหญิงสาวอบอุ่นขึ้นมาทันที

คนที่ถูกเสิ่นจือลากมาเป็น 'ผู้ป่วยตัวน้อย' ด้วยก็คือเสิ่นเยว่ฉี เธออายุมากกว่าเสิ่นจือสองปี ปากก็บ่นว่าปัญญาอ่อน ทำท่ารังเกียจ แต่พอถึงตาที่ต้องมารับบทเป็นนางพยาบาลคู่กับเสิ่นจือ เธอกลับจัดเรียงอุปกรณ์ของเล่นอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เห็นได้ชัดว่าเธอก็ชอบน้องสาววัยไล่เลี่ยกันอย่างเสิ่นจือมากเหมือนกัน ในที่สุดก็มีคนมาเล่นขายของเป็นเพื่อนเธอสักที

"พี่รองคะ พี่เป็นคุณหมอพิเศษประจำคลินิกของเรา พี่ต้องช่วยตรวจคนไข้ดีๆ นะคะ!"

เสิ่นอวิ๋นโจวเอามือท้าวคาง ยิ้มรับบางๆ "ครับผม เชื่อฟังคุณพยาบาลจือจือทุกอย่างเลยครับ"

"ตอนนี้คนไข้คนแรกมาถึงแล้วค่ะ พี่รองรีบช่วยตรวจหน่อยสิคะ"

เสิ่นหลินชวนถูกดันให้ไปนั่งฝั่งตรงข้าม เขายอมนั่งลงให้ความร่วมมือด้วยสีหน้างุนงงปนขำขัน

"จือจือ แล้วพี่ต้องป่วยเป็นอะไรล่ะ?"

"คุณหมอเสิ่นของเราเก่งม้ากมากกกกเลยนะคะ ไม่ต้องบอกเขาก็รู้ค่ะ แค่มองแวบเดียวก็รู้แล้ว!"

ไหนๆ เสิ่นอวิ๋นโจวก็ว่างอยู่แล้ว เขาเลยเล่นตามน้ำ ยื่นนิ้วสามนิ้วออกไปแตะที่ข้อมือของพี่ชายเบาๆ หลับตาลงทำสมาธิ ท่าทางดูจริงจังและเป็นมืออาชีพสุดๆ

ชั่วครู่ต่อมา เขาก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"พี่ใหญ่ ช่วงนี้พี่มีอาการนอนหลับยาก หลับไม่สนิทแถมยังฝันบ่อย พอมีเสียงกุกกักนิดหน่อยก็ตื่น ตอนกลางวันก็รู้สึกตึงเครียด บริเวณท้ายทอยกับบ่าไหล่ก็มักจะตึงเกร็ง ความเครียดจากการสอบทำให้จิตใจไม่สงบ ใช่ไหมครับ?"

"เฮ้ย จริงด้วยแฮะ แล้วมีวิธีแก้ไหมล่ะ?"

เสิ่นหลินชวนเชื่อมั่นในวิชาแพทย์ของน้องชายมาก เพราะตั้งแต่เด็ก หนังสือที่หมอนี่ชอบอ่านมากที่สุดก็คือตำราแพทย์ต่างๆ

"เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมกลับไปมหาลัยแล้วจะทำถุงหอมช่วยให้นอนหลับมาให้นะครับ ใส่ไม้จันทน์หอม เถาโส่วอู และดอกเหอฮวน เอาไว้ข้างหมอน จะช่วยให้จิตใจสงบและหลับสบายขึ้นครับ"

หลานเข่ออิ๋งที่อยู่ข้างๆ ถึงกับชะงักไป

ตอนแรกเธอนึกว่าเป็นแค่การเล่นขายของของเด็กๆ ไม่คิดเลยว่าเสิ่นอวิ๋นโจวจะจับชีพจรและบอกอาการได้อย่างแม่นยำและเชี่ยวชาญขนาดนี้ ดูไม่เหมือนแกล้งทำเลยสักนิด

หลานเข่ออิ๋งรู้ว่าเขาเรียนอยู่ที่วิทยาลัยการแพทย์หมิงลี่ แต่เพิ่งจะตระหนักได้จริงๆ ในวันนี้เองว่าเขาคือลูกศิษย์ของศาสตราจารย์หมิงเสี่ยว

ท่านอธิการบดีหมิงคนนั้น มีคนตั้งมากมายที่ยอมไปต่อคิวข้ามคืนก็ยังจองคิวตรวจกับเธอไม่ได้เลย

หลานเข่ออิ๋งเองก็เคยไปจองคิวตรวจกับเธอเหมือนกัน แต่ก็ยังไม่ถึงคิวสักที

"คนไข้คนต่อไป คุณอาสะใภ้สามคะ ยื่นมือออกมาเลยค่า~"