บทที่ 93 เย้ๆๆ~ ไปเที่ยวสวนสนุกกัน!

เสิ่นจือยิ้มตาหยี ดึงหลานเข่ออิ๋งให้นั่งลงบนเก้าอี้ จัดแจงเอาหมอนใบน้อยมาหนุนข้อมือให้อย่างดิบดี ทำท่าทางราวกับเป็นหมอตรวจชีพจรมืออาชีพ

เสิ่นอวิ๋นโจวแตะปลายนิ้วลงบนชีพจรของเธอ หลับตาลงเพื่อตั้งสมาธิสัมผัสจังหวะชีพจร

ผ่านไปครู่หนึ่ง คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

หัวใจของหลานเข่ออิ๋งกระตุกวูบ รู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

เขาจะจับชีพจรเจอเรื่องภาวะมีบุตรยากของเธอหรือเปล่า?

หลังจากเงียบไปหลายวินาที น้ำเสียงของเสิ่นอวิ๋นโจวก็ดังขึ้นอย่างนุ่มนวลและชัดเจน

"คุณอาสะใภ้สาม คุณคิดมากเกินไป ลมปราณตับติดขัด อาการนอนไม่หลับรุนแรงยิ่งกว่าพี่ใหญ่อีก อารมณ์หดหู่ ใจสั่นบ่อยๆ แอบร้องไห้คนเดียวตอนกลางคืน ใช่ไหมครับ?"

เขาเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง น้ำเสียงหนักแน่นขึ้นอย่างมั่นใจ

"นอกเหนือจากนี้ ร่างกายไม่มีปัญหาอะไรเลยครับ เลือดลมบริบูรณ์ เส้นลมปราณชงและเริ่นราบรื่น อยู่ในภาวะที่สมบูรณ์แข็งแรงดีมากครับ"

หลานเข่ออิ๋งชะงักไป จู่ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองช่างตลกสิ้นดี

เธอเอาเรื่องการรักษาอาการป่วยมาฝากความหวังไว้กับเด็กคนหนึ่งได้ยังไงกันนะ?

ก็บอกอยู่ว่านี่มันแค่เกมเล่นกันเท่านั้น

เสิ่นจือเห็นว่าหลานเข่ออิ๋งยังไม่เก็ตประเด็น ก็เลยต้องส่งเสียงเตือนเบาๆ

"คุณหมอเสิ่นคะ ช่วยตรวจดูให้ดีๆ หน่อยสิคะ แน่ใจเหรอว่ามีแค่อาการนอนไม่หลับอย่างเดียว? ไม่มีโรคอื่นแล้วจริงๆ เหรอคะ?"

เสิ่นอวิ๋นโจวกับเสิ่นจือใจตรงกันมาโดยตลอด พอเห็นน้องสาวกะพริบตารัวๆ เขาก็รู้ทันทีว่าน้องต้องการจะสื่ออะไร

ลองคิดทบทวนดูก็ปิ๊งไอเดียออกทันที

เรื่องที่คุณอาสะใภ้สามมีบุตรยากไม่ใช่ความลับในตระกูลเสิ่น บนโต๊ะอาหารก็เคยพูดถึงกันอยู่

แต่ชีพจรที่เขาเพิ่งจะสัมผัสได้เมื่อกี้ มันชัดเจนมากว่าเป็นชีพจรของผู้หญิงที่สามารถตั้งครรภ์ได้อย่างแข็งแรงสมบูรณ์

สีหน้าของเสิ่นอวิ๋นโจวมั่นอกมั่นใจ น้ำเสียงเยือกเย็นและเป็นมืออาชีพ ทุกพยางค์ทรงพลังและชัดเจน

"คุณอาสะใภ้สามครับ ชีพจรของผู้ที่มีภาวะมีบุตรยากจะต้องเป็นแบบพร่องชงเริ่น เลือดลมติดขัด ชีพจรเล็กและฝืดเคืองอย่างไร้เรี่ยวแรง ราวกับท่อนไม้แห้งแล้งที่สายน้ำไหลผ่านไม่ถึง

แต่ชีพจรของคุณอาสะใภ้ลื่นไหลและนุ่มนวล เลือดลมบริบูรณ์เต็มเปี่ยม เป็นชีพจรปกติที่เหมาะสมกับการตั้งครรภ์มากๆ

ผมไม่มีทางจับชีพจรผิดแน่ครับ

ถ้าคุณอาสะใภ้ไม่เชื่อผม พรุ่งนี้ผมจะพาคุณอาสะใภ้ไปที่มหาวิทยาลัย ให้อธิการบดีหมิงเสี่ยวช่วยจับชีพจรให้อีกรอบด้วยตัวเองเลยครับ"

หลานเข่ออิ๋งยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ สมองขาวโพลนว่างเปล่า

คำพูดประโยคเดียวของเสิ่นอวิ๋นโจว ได้ทำลายความหวาดกลัวและความสิ้นหวังที่สะสมอยู่ในใจของหลานเข่ออิ๋งมาตลอดช่วงเวลานี้จนแหลกละเอียด

เธอนั่งเหม่อลอย ขอบตาร้อนผ่าวเอ่อคลอด้วยน้ำตา ยังคงจมดิ่งอยู่ในความตกตะลึงครั้งใหญ่จนตั้งสติไม่ทัน

หลานเข่ออิ๋งขมวดคิ้วมุ่น นัดแนะเวลากับเสิ่นอวิ๋นโจวเสร็จ ก็เดินขึ้นห้องนอนไปอย่างคนเหม่อลอย

เสิ่นจือเห็นว่าเธอส่งสัญญาณเตือนไปครบถ้วนแล้ว มุมปากเล็กๆ ก็ยกขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์

เธอแกล้งทำเป็นหาวหวอดๆ ออกมาเล็กน้อย ยกมือขยี้ตาแล้วลุกขึ้นยืน

"วันนี้จือจือเหนื่อยมากเลย อยากนอนแล้วล่ะค่ะ คุณหมอเสิ่น เลิกงานได้แล้วนะค้าน~"

"พี่ใหญ่ พี่เยว่ฉี คุณอาสะใภ้สาม จือจือง่วงแล้วค่ะ ไปนอนก่อนนะคะ ฝันดีค่า~"

เด็กน้อยโบกมือลา แล้วจ้ำอ้าววิ่งขึ้นชั้นบนไปทันที

ส่วนผลลัพธ์จะเป็นยังไง ไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้ก็แล้วกันนะ!

วันรุ่งขึ้น เสิ่นจือตื่นนอนมาด้วยความสดใส พอเดินลงมาชั้นล่าง ก็ได้ยินเสียงหัวเราะครื้นเครงดังลั่นบ้านใหญ่ตระกูลเสิ่น

"คุณปู่คุณย่า... มีเรื่องอะไรกันเหรอคะ ทำไมถึงได้ครึกครื้นกันจังเลย?"

เด็กน้อยยังสวมชุดนอนกระโปรงลายแมวเหมียวสีชมพู ปล่อยผมยาวสลวยยุ่งเหยิงนิดๆ มือสองข้างกอดตุ๊กตากระต่ายน้อยยืนงัวเงียอยู่ตรงหัวบันได

"จือจือ!"

พอหลานเข่ออิ๋งได้ยินเสียง ก็รีบวิ่งแจ้นเข้ามาหาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม คว้าตัวเสิ่นจือขึ้นมานั่งบนตักของตัวเองทันที

"จือจือ ขอบคุณหนูมากเลยนะจ๊ะที่ชวนเล่นเกมเมื่อวานนี้ ทำให้คุณอาสะใภ้สามรู้ว่าตัวเองไม่ได้ป่วย!"

เมื่อคืนนี้พอรู้ว่าตัวเองอาจจะไม่ได้มีภาวะมีบุตรยาก เธอก็นอนพลิกไปพลิกมาจนแทบไม่หลับทั้งคืน

เช้าตรู่ก็เลยนั่งรออยู่ห้องรับแขกจนกระทั่งเสิ่นอวิ๋นโจวตื่น พอถึงตอนเก้าโมงเช้าก็รีบตามไปที่วิทยาลัยการแพทย์หมิงลี่ทันที และได้เข้าพบศาสตราจารย์หมิงเสี่ยวอย่างราบรื่น

หลังจากที่อีกฝ่ายช่วยจับชีพจรให้ ผลลัพธ์ก็ออกมาเหมือนกับที่เสิ่นอวิ๋นโจวบอกไม่มีผิดเพี้ยน

เธอสามารถตั้งครรภ์ได้!

ไม่ต้องกินยาขมๆ พวกนั้นอีกต่อไปแล้ว!

พอกลับมาถึงบ้าน หลานเข่ออิ๋งก็รีบเอาข่าวดีนี้ไปบอกสมาชิกคนอื่นๆ ในครอบครัวทันที ความกดดันมหาศาลที่ทับถมอยู่บนอกของเธอมาตลอดช่วงเวลานี้ พังทลายสลายหายไปจนหมดสิ้น

คุณปู่เสิ่นหัวเราะเสียงดังลั่น อารมณ์ดีสุดๆ

"ปู่โทรไปบอกข่าวดีนี้ให้ฟู่ชิงฟังเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวคืนนี้เขาจะเคลียร์งานแล้วรีบกลับมาเยี่ยมบ้านแน่นอน"

ตอนนี้แกเพิ่งค้นพบสัจธรรมข้อหนึ่ง จือจือคือดาวนำโชคประจำตระกูลเสิ่นจริงๆ ดูสิ พอเธอมาถึง ก็มีแต่เรื่องดีๆ เกิดขึ้นเต็มไปหมดเลยไม่ใช่เหรอ?

เสิ่นจือแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ทำหน้ามึนอยู่พักใหญ่ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างอย่างร่าเริง

"งั้นแปลว่าคุณอาสะใภ้สามก็จะสามารถให้กำเนิดน้องชายหรือน้องสาวตัวเล็กๆ ให้จือจือได้หลายคนเลยใช่ไหมคะ?"

ใบหน้าสวยหวานของหลานเข่ออิ๋งแดงก่ำ แววตาทอประกายความอ่อนโยนเปี่ยมล้น

"ใช่จ้ะ! อีกไม่นานจือจือก็จะได้มีน้องแล้วนะ"

"เย้~ ดีใจจังเลยค่ะ! แบบนี้จือจือก็จะไม่ใช่เด็กที่อายุน้อยที่สุดในบ้านแล้วน้า!"

เสิ่นจือปรบมือแปะๆ ด้วยความดีใจ

เห็นคุณอาสะใภ้สามกลับมายิ้มได้อีกครั้ง เธอก็รู้สึกมีความสุขยิ่งกว่าเจอเรื่องดีๆ ของตัวเองซะอีก

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังต้องหาเรื่องไปสร้างความปั่นป่วนให้คนตระกูลลู่สักหน่อยแล้วล่ะ

เสิ่นจือเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อบริสุทธิ์

"แล้วทำไมตอนแรกคุณหมอถึงบอกว่าอาสะใภ้มีลูกไม่ได้ล่ะคะ? หรือว่าฝีมือคุณหมอคนนั้นจะเก่งไม่เท่าพี่รองของหนูกันนะ?"

สิ้นเสียงของเด็กน้อย ทุกคนในบ้านตระกูลเสิ่นก็ดึงสติกลับมาจากความปีติยินดี

นั่นสิ!

เรื่องนี้มันมีพิรุธแปลกๆ อยู่ คุณปู่เสิ่นกับหลานเข่ออิ๋งสบตากันแวบหนึ่ง ต่างก็รู้ทันทีว่าต้องสืบสวนเรื่องนี้ให้กระจ่าง

ถ้าหากเป็นฝีมือของใครที่จงใจเล่นตุกติก พวกเขาไม่มีทางปล่อยมันไปแน่ๆ

หลังจากที่คุณปู่เสิ่นกินข้าวเช้าเป็นเพื่อนเสิ่นจือเสร็จ แกก็ไม่ได้ออกไปตกปลา แต่เดินหน้าตาเคร่งเครียดเข้าห้องหนังสือไปทันที แกต้องไปจัดการพวกแมลงน่ารำคาญพวกนั้นซะหน่อยแล้ว

~

วันนี้เสิ่นจือต้องออกไปข้างนอก

เธอนัดกับพี่ฟู่หยุนเซินและกู้ซินไว้ ว่าจะไปเที่ยวสวนสนุกที่ใหญ่และหรูหราที่สุดในเมืองจิงซื่อด้วยกัน

เสิ่นจือเปลี่ยนมาใส่ชุดเซตสปอร์ตสีฟ้าสลับเหลือง ชายกระโปรงระบายบานออกนิดๆ เวลาวิ่งไปวิ่งมาดูราวกับนกน้อยกำลังกางปีกบิน เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต

"พี่ใหญ่ หนูเตรียมตัวเสร็จแล้ว ออกเดินทางกันเถอะค่ะ~" เสิ่นจือกระโดดโลดเต้นไปหาเสิ่นหลินชวน

เด็กหนุ่มอ้าแขนรอรับเธอพุ่งเข้ามาซบอยู่แล้ว เขาก้มลงผูกเชือกรองเท้าให้เด็กน้อยอย่างเบามือ ส่งยิ้มอ่อนโยนพรางเอ่ยว่า

"วิ่งทำไมเนี่ย พี่ไม่ได้เร่งสักหน่อย"

"ฮิฮิ ก็จือจืออยากไปเที่ยวเร็วๆ นี่คะ~"

"อ๋อ ที่แท้ก็ปากหวานแต่เช้าเพราะอยากไปเที่ยวสวนสนุกนี่เอง นึกว่าจะดีใจเพราะได้มากับพี่ซะอีกนะเนี่ย"

...เอ๊ะ?

เสิ่นจือกะพริบตาปริบๆ อย่างมึนงง

ทำไมพี่ใหญ่ถึงชอบไปหึงหวงแข่งกับสวนสนุกด้วยล่ะเนี่ย?

เสิ่นหลินชวนเห็นสีหน้าเอ๋อๆ ของเด็กน้อยก็นึกเอ็นดู เขาอดใจไม่ไหว ยื่นมือไปบีบลักยิ้มของเธอเบาๆ แล้วจูงมือเธอเดินออกไปด้วยกัน

"โอเคๆ ไม่แกล้งแล้ว วันนี้พี่ใหญ่จะตามใจให้หนูเล่นให้หนำใจไปเลย"

"เย้ๆๆ~ พี่ใหญ่ใจดีที่สุดเลย!"

พอเดินเข้ามาในสวนสนุก ธงหลากสีสันก็ปลิวไสวไปตามแรงลม เสียงเพลงสนุกสนานลอยมาเข้าหู ลูกโป่ง สายไหม และม้าหมุนปรากฏอยู่ตรงหน้า เสิ่นจือเบิกตากว้างเป็นประกายวิบวับราวกับร่วงหล่นลงท่ามกลางหมู่ดาว เธอมองซ้ายมองขวาไม่รู้จะโฟกัสอะไรก่อนดี

เธอและเสิ่นหลินชวนใส่ชุดพี่น้องโทนสีเดียวกัน สีฟ้ากับสีเหลืองยืนคู่กัน ยิ่งดูโดดเด่นสะดุดตา

กู้ซินกับฟู่หยุนเซินมองหาพวกเขาจนเจอ ทั้งสี่คนนัดพบกันที่ทางเข้า

กู้ซินแอบชำเลืองมองฟู่หยุนเซิน เธอเองก็อยากใส่ชุดพี่น้องกับพี่ชายเหมือนกันนะ

แต่ถ้าทำแบบนั้น... มันคงจะดูออกชัดเจนเกินไปหน่อย

"ซินซิน ฉันว่าที่คาดผมอันนี้น่ารักเหมาะกับพวกเรามากเลย พวกเราสี่คนซื้อใส่เหมือนกันหมดทุกคนเลยดีไหม?"

เสิ่นจือหยิบที่คาดผมรูปกระต่ายน้อยมาอันหนึ่ง ข้างๆ ยังมีลายหมีน้อย น้องหมา และสุนัขจิ้งจอก เธอหยิบแจกให้คนละอัน

เนื่องจากเป็นคอลเลกชันใหม่ต้อนรับฤดูใบไม้ร่วงที่เป็นรูปสัตว์ตัวเล็กๆ สี่ตัวพอดี พอพวกเขาทั้งสี่คนใส่พร้อมกัน ใครมองมาก็รู้ทันทีว่ามาด้วยกันเป็นแก๊ง

ดวงตาของกู้ซินเป็นประกายขึ้นมาด้วยความคาดหวัง

ฟู่หยุนเซินรู้ทันความคิดของน้องสาวตัวเองดี พ่อบ้านฉู่ที่ยืนอยู่ข้างหลังก็รีบก้าวเข้าไปจ่ายเงินทันที

คุณหนูจือจือนี่ฉลาดจริงๆ แบบนี้คุณหนูกู้ก็จะไม่ต้องรู้สึกเสียดายแล้ว

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เสิ่นจือได้มาเที่ยวสวนสนุก นับรวมสองชาติชีวิต เธอก็เพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก!

เธอกระดี๊กระด๊าราวกับผีเสื้อตัวน้อยที่เพิ่งได้ออกจากรัง มองอะไรก็ตื่นตาตื่นใจไปหมด ลากมือเสิ่นหลินชวนวิ่งพุ่งตรงไปที่รถไฟเหาะตีลังกา ขาสั้นๆ วิ่งจี๋ด้วยความเร็วสูง

"พี่ใหญ่! หนูอยากเล่นอันนั้นค่ะ! สูงมากๆ เลย ตื่นเต้นสุดๆ ไปเลย!"

เสิ่นหลินชวนทั้งขำทั้งเอ็นดู รั้งตัวเธอไว้แล้วชี้ไปที่ป้ายวัดส่วนสูง

"จือจือ เครื่องเล่นหวาดเสียวแบบนี้ต้องมีความสูงร้อยยี่สิบเซนติเมตรขึ้นไปถึงจะเล่นได้นะ ตอนนี้หนูยังตัวเล็กเกินไป ยังเล่นไม่ได้นะจ๊ะ"

เด็กน้อยเขย่งปลายเท้าเปรียบเทียบดู ก็พบว่าตัวเองยังเตี้ยกว่าเกณฑ์อยู่พอสมควร เธอเลยได้แต่ทำแก้มป่อง ยอมรับความจริงว่าตัวเองยังเป็นเด็กแคระ แล้วเดินตามพี่ชายเข้าโซนเด็กเล่นอย่างว่าง่าย

ถึงจะเป็นโซนเด็กเล่น แต่เธอก็มีความสุขมากแล้ว

รวดเดียวเล่นไปทั้งรถไฟมินิ ม้าหมุน รถบั๊ม ถ้วยชาหมุน... ต่อให้ถึงเวลาอาหารเที่ยง เธอก็ยังไม่รู้สึกหิวเลยสักนิด

ตลอดช่วงบ่าย ลักยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากของเสิ่นจือบุ๋มลึกลงไปตลอดเวลา ทั้งตัวเหมือนถูกแช่อยู่ในน้ำเชื่อมรสหวานฉ่ำ เธอมีความสุขจนแทบจะลอยได้~

เธอขอประกาศเลยว่า นี่คือวันที่เธอมีความสุขที่สุดในชีวิตของเธอ ทั้งสองชาติเลย!

"จือจือ หนูรอกับซินซินตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวพี่กับพี่หยุนเซินไปซื้ออาหารเย็นมาให้" เสิ่นหลินชวนลูบหัวเธอเบาๆ

"ได้เลยค่า!"

เสิ่นจือตอบรับอย่างรวดเร็ว ตอนเล่นอยู่ไม่รู้สึกเหนื่อยหรอก พอได้นั่งพักปุ๊บ เรี่ยวแรงทั้งหมดก็เหมือนถูกสูบหายไปในพริบตา เสิ่นจือทิ้งตัวแผ่หลาหมดสภาพอยู่บนม้านั่งยาวเหมือนปลาหมึกไร้กระดูก

ส่วนซินซินหลับปุ๋ยคุดคู้หลับไปนานแล้ว

เสิ่นจือเตรียมจะหลับตาเคลิ้มๆ ตาม แต่จู่ๆ เสียงร้องไห้สะอื้นแผ่วเบาราวกับเสียงลูกแมว ก็ลอยมาเข้าหูซะก่อน...