บทที่ 94 พี่สาวคนนั้นหน้าตาเหมือนคุณยายเลย

เธอหันมองไปรอบๆ ภายในร้านอาหารมีผู้คนเดินขวักไขว่ เสียงดังจอแจไปหมด แต่กลับไม่มีใครกำลังร้องไห้เลยสักคน

แต่พอเธอเตรียมจะหลับตาลง เสียงร้องไห้สะอื้นนั้นก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

ทว่าพ่อบ้านฉู่ที่อยู่ข้างๆ กลับไม่สังเกตเห็นความผิดปกติใดๆ เห็นได้ชัดว่ามีแค่เธอคนเดียวเท่านั้นที่ได้ยินเสียงร้องไห้นี้

เสิ่นจือเม้มริมฝีปาก ความรู้สึกแปลกประหลาดในใจคอยรบเร้าเธอเบาๆ ราวกับกำลังเร่งเร้าให้เธอรีบไปตามหาคนคนนั้น

"คุณลุงฉู่คะ จือจืออยากไปเข้าห้องน้ำ คุณลุงอยู่เป็นเพื่อนซินซินนะคะ เดี๋ยวจือจือรีบกลับมาค่ะ"

"คุณหนูจือจือ ไปคนเดียวได้เหรอครับ?"

เสิ่นจือชี้นิ้วไปทางห้องน้ำของร้านอาหาร เอามือตบอกตัวเองเบาๆ แล้วพยักหน้ารับ

"อยู่ตรงนั้นเองค่ะ จือจือไปเองได้สบายมาก"

พ่อบ้านฉู่ค่อนข้างวางใจในตัวเสิ่นจืออยู่แล้ว ประกอบกับยังอยู่ในร้านอาหาร เขาจึงแค่มองตามเธอเดินไปจนถึงหน้าประตูห้องน้ำ แล้วค่อยละสายตาคอยเฝ้ากู้ซินต่อ

อาศัยจังหวะที่พ่อบ้านฉู่เผลอ เสิ่นจือก็ลูบจี้หยกน้ำเต้าของตัวเอง แล้วแอบย่องออกจากร้านอาหารไป

เธอเร่งฝีเท้าเดินตามทิศทางของเสียงร้องไห้ไป และก็เป็นอย่างที่คิด เธอพบเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งกำลังนั่งยองๆ ร้องไห้อยู่ข้างพุ่มไม้ใกล้กับม้าหมุน

เด็กหญิงคนนั้นสวมชุดเจ้าหญิงสีฟ้าสลับขาว มีเรือนผมนุ่มสลวยสีบลอนด์อ่อน ผิวขาวอมชมพูราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ เธอกำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้น ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนไหล่สั่นเทิ้ม

"เธอร้องไห้ทำไมเหรอ? แล้วคุณพ่อคุณแม่ของเธอล่ะ?"

เฮ่อลี่มองเห็นรองเท้าเจ้าหญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามาในสายตา เธอเงยหน้าเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมา สะอื้นฮักจนแทบจะพูดไม่เป็นคำ

"หนู... หนูมัวแต่มองลูกโป่งอยู่นาน พอหันมาคุณพ่อก็หายไปแล้ว... ฮือๆๆ แง!"

เสิ่นจือ: ......

ที่แท้ก็มัวแต่มองลูกโป่งเพลิน จนคลาดกับคุณพ่อนี่เอง

"เธอหยุดร้องไห้ก่อนนะ เดี๋ยวฉัน..."

"แงงงงง!"

"เดี๋ยวฉันพาเธอไปหาพี่พนักงานนะ แป๊บเดียวก็จะได้..."

"ฮือๆๆๆ! ฮึก... ฮือๆๆ..."

เสิ่นจือถึงกับถอนหายใจอย่างจนปัญญา เธอไม่เคยเห็นใครร้องไห้เก่งเท่าน้องสาวตรงหน้านี้มาก่อนเลย

เธอทำได้เพียงนั่งยองๆ ลงไป น้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น ราวกับยาชูกำลังใจ

"ห้ามร้องไห้แล้วนะ!"

เฮ่อลี่หุบปากฉับทันที ดวงตากลมโตที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาจ้องมองเสิ่นจือเขม็ง

"ถ้าเธอไม่ร้อง ฉันจะพาเธอไปหาพี่พนักงาน ที่นี่มีเสียงตามสาย เดี๋ยวเดียวเธอก็หาคุณพ่อเจอแล้ว"

"อื้อ..."

เฮ่อลี่เป็นเด็กขี้กลัว พอพลัดหลงก็เลยมานั่งขดตัวซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้ แถมตรงนี้ยังไม่ค่อยมีคนเดินผ่านไปมา เธอเองก็ไม่กล้าร้องไห้เสียงดัง ก็เลยไม่มีใครสังเกตเห็น

แต่แวบแรกที่เธอเห็นเสิ่นจือ เธอกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ความรู้สึกผูกพันบางอย่างทำให้เธอยอมเชื่อใจเสิ่นจืออย่างง่ายดาย

ความรู้สึกใกล้ชิดนั้น ทำให้เธอยื่นมือออกไปอย่างไม่มีการป้องกันตัว และถูกเสิ่นจือกุมมือไว้เบาๆ

ร่างเล็กๆ สองร่างเดินจูงมือกันลัดเลาะไปตามฝูงชน ไม่นานนัก เสิ่นจือก็หาพนักงานของสวนสนุกเจอ

พี่สาวพนักงานสอบถามรายละเอียดอย่างใจเย็น แล้วก็รีบประกาศเสียงตามสายเพื่อตามหาคนทันที

ระหว่างที่รอ เสิ่นจือสังเกตเห็นเฮ่อลี่เอาแต่จ้องมองไอศกรีมในตู้แช่ตาละห้อย ภายในเวลาแค่หนึ่งนาที เธอแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองไปไม่ต่ำกว่าห้าครั้งแล้ว

ท่าทางอยากกินแสดงออกชัดเจนสุดๆ

เสิ่นจือเม้มริมฝีปาก เธอเองก็อยากกินเหมือนกัน

แต่ตอนกลางวันเธอกินไปแล้วแท่งนึง ขืนให้พี่ใหญ่รู้เข้า ต้องโดนดุแน่ๆ

แต่ว่านะ ใครใช้ให้ตอนนี้พี่ใหญ่ไม่อยู่ล่ะ~

เสิ่นจือใช้นาฬิกาโทรศัพท์อัจฉริยะของตัวเองสแกนจ่ายเงินซื้อไอศกรีมมาสองแท่งอย่างชำนาญ รสชาเขียวหนึ่งแท่ง กับรสช็อกโกแลตอีกหนึ่งแท่ง

"ลี่ลี่ เธออยากกินรสไหนเหรอ?"

เฮ่อลี่ทนความอยากไม่ไหว ตอบเสียงแผ่วเบา "ฉันเอารสสีเขียว"

"เธอชอบรสชาเขียวเหรอ อะ นี่จ้ะ"

เฮ่อลี่ค่อยๆ เลียกินทีละคำ ความเย็นสดชื่นช่วยบรรเทาความแห้งผากในปากของเธอได้ทันที นี่คือไอศกรีมที่อร่อยที่สุดเท่าที่เธอเคยชิมมาเลย! อร่อยกว่าทุกแท่งที่เคยกินมาทั้งชีวิตเสียอีก!

"เพราะสีเขียวหมายถึงความหวังไงล่ะ!" เฮ่อลี่เลียไอศกรีมไปหลายคำ ในที่สุดก็เริ่มคุ้นเคยและร่าเริงขึ้นมาบ้าง เธอขยับมายืนเบียดเสิ่นจือ มือข้างหนึ่งถือไอศกรีม ส่วนอีกข้างก็ดึงชายเสื้อของเสิ่นจือไว้

"รู้จักความหมายของความหวังด้วยเหรอเนี่ย~"

"อื้อ! ลี่ลี่รู้สิ ความหวังของลี่ลี่ตอนนี้ก็คือ หวังว่าพี่สาวจะแบ่งไอติมรสช็อกโกแลตให้ลี่ลี่ชิมบ้าง~"

เสิ่นจือถึงกับสะอึก

ยัยเด็กคนนี้ไม่กลัวคนแปลกหน้าเลยสักนิด เพิ่งเจอกันแท้ๆ แค่เรียกก็เดินตามมาแล้ว นี่ยังจะมากินของในปากเธออีก

เสิ่นจือเป็นคนหวงของกินนิดๆ

เธอกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ "งั้นเธออยากรู้ไหมล่ะว่าสีดำหมายถึงอะไร?"

"หมายถึงอะไรเหรอคะ?"

เสิ่นจือรีบยื่นหน้าเข้าไปหา อ้าปากงับไอศกรีมรสชาเขียวในมือเฮ่อลี่ไปคำเบ้อเริ่ม ความเย็นจี๊ดทำเอาเธอเสียวฟันจนต้องแยกเขี้ยว แต่ก็ยังหัวเราะคิกคัก

"สีดำหมายถึงปีศาจร้ายไงล่ะ ฮี่ๆๆ ตอนนี้ไอติมของเธอเหลือแค่ครึ่งเดียวแล้วนะ"

เฮ่อลี่มองไอศกรีมในมือที่แหว่งหายไปเกินครึ่ง ปากเล็กๆ เบะออกด้วยความน้อยใจ น้ำตาคลอเบ้าเหมือนกำลังจะร้องไห้

"เฮ้ๆๆ นี่เธอคงไม่ได้จะร้องไห้อีกแล้วใช่ไหม...?"

เสิ่นจือกำลังคิดหาวิธีปลอบ จังหวะนั้นเอง ผู้ชายผมบลอนด์ตาสีฟ้า หน้าตาตื่นตระหนก เหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้า ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

"ลี่ลี่! พ่ออยู่นี่ลูก!"

"คุณพ่อ!" พอเฮ่อลี่เห็นคุณพ่อของตัวเอง เธอก็ลืมความเศร้าโศกที่เสียไอศกรีมไปครึ่งแท่งจนหมดสิ้น ร้องไห้โฮโผเข้ากอดคุณพ่อด้วยความดีใจ "ทำไมคุณพ่อเพิ่งจะหาลี่ลี่เจอ แงงงง! ลี่ลี่นึกว่าจะไม่ได้เจอคุณพ่ออีกแล้ว..."

"คุณพ่อ คราวหน้าคุณพ่อห้ามเดินหลงทางอีกนะคะ ลี่ลี่เป็นห่วงรู้ไหม"

เมื่อกี้เฮ่ออวิ๋นตกใจแทบช็อกตาย ถ้าเขาทำลี่ลี่หายไป มีหวังโดนภรรยาตีตายแน่ๆ

ตระกูลลี่เคยทำเด็กหายไปคนหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน กลายเป็นตราบาปและความเจ็บปวดของคนทั้งบ้าน ภรรยาของเขาจึงรักและหวงแหนลี่ลี่ยิ่งกว่าชีวิตตัวเองเสียอีก

"พ่อขอโทษจ้ะ พ่อไม่ดีเอง! จะไม่มีครั้งหน้าอีกแล้วลูก!" เฮ่ออวิ๋นกอดเฮ่อลี่ไว้แน่น สองพ่อลูกกอดคอกันร้องไห้โฮ

เสียงร้องไห้ของทั้งคู่ดังแข่งกันดังระงมไปหมด

เสิ่นจือ: ......

มิน่าล่ะยัยเด็กนี่ถึงได้เป็นยัยขี้แย ที่แท้ก็ถอดแบบมาจากคุณพ่อนี่เอง

"หาคุณพ่อเจอก็ดีแล้ว งั้นฉันไปก่อนนะ"

เสิ่นจือกินไอศกรีมคำสุดท้ายในมือจนหมดเกลี้ยง เลียริมฝีปากเพื่อทำลายหลักฐานการแอบกินขนม

เธอคอยดูเวลาอยู่ตลอด ออกมาจะสิบนาทีแล้ว พี่ใหญ่ต้องเป็นห่วงแน่ๆ เธอจึงโบกมือลาแล้วเดินกลับไปที่ร้านอาหาร

เฮ่ออวิ๋นได้ยินเฮ่อลี่บอกว่าเสิ่นจือเป็นคนช่วยเหลือเธอเอาไว้ เขาก็รีบกล่าวขอบคุณเป็นการใหญ่

แต่พอได้ยินว่าเฮ่อลี่ยอมเชื่อใจเสิ่นจืออย่างง่ายดาย เขาก็อดไม่ได้ที่จะอบรมสั่งสอนลูกสาว

"ลี่ลี่ คราวหน้าลูกจะเชื่อใจคนแปลกหน้าง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้แล้วนะ เข้าใจไหม? ลูกต้องรีบไปหาคุณลุงคุณป้าที่ใส่ชุดพนักงานเป็นอันดับแรกเลย"

เฮ่อลี่พยักหน้าอย่างว่าง่าย "แต่ถ้าเมื่อกี้พี่สาวคนนั้นไม่ช่วยหนูไว้ หนูก็คงหาคุณลุงคุณป้าพนักงานไม่เจอหรอกค่ะ"

"พี่เขายังซื้อไอติมให้ลี่ลี่กินด้วย พี่เขาเป็นคนดีค่ะ"

เฮ่ออวิ๋นถึงกับพูดไม่ออก ลูกสาวของเขาไม่เพียงแต่เดินตามคนแปลกหน้าไป แต่ยังรับไอศกรีมจากคนแปลกหน้ามากินอีก... โชคดีนะที่บังเอิญไปเจอคนดีเข้าจริงๆ

เฮ่อลี่มีทัศนคติการแยกแยะคนดีคนเลวในแบบฉบับของตัวเอง และเธอก็ยึดมั่นในความคิดนี้อย่างเด็ดเดี่ยว

ลิ้นเล็กๆ สีชมพูตวัดเลียคราบสีเขียวของไอศกรีมอย่างเอร็ดอร่อย พลางพูดอย่างอารมณ์ดีว่า

"อีกอย่างนะคะคุณพ่อ คุณพ่อไม่คิดว่าพี่สาวคนนั้นหน้าตาเหมือนคุณยายเหรอคะ? แวบแรกที่หนูเห็นพี่เขา หนูยังนึกว่าเห็นคุณยายเลย"

เฮ่ออวิ๋นชะงักงันไปในทันที เขาหันขวับไปมองแผ่นหลังของเสิ่นจือที่เดินห่างออกไปไกลแล้ว ความคิดที่แทบจะไม่อยากเชื่อผุดขึ้นมาในหัว

คงจะไม่มีเรื่องบังเอิญขนาดนี้มั้ง...

เฮ่ออวิ๋นอุ้มเฮ่อลี่ขึ้นมา แล้วรีบก้าวเท้ายาวๆ ตามเสิ่นจือเข้าไปในร้านอาหารแห่งนั้นทันที

ทันทีที่เดินผ่านประตูเข้าไป เขาก็เห็นเสิ่นจือถูกเด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งสองคนยืนล้อมรอบอยู่ตรงกลาง

เด็กน้อยแบมือสองข้างออก ราวกับว่าพูดแค่ประโยคเดียวก็เอาใจสองหนุ่มได้สำเร็จ

เสิ่นจือกดไลก์ให้กับความฉลาดเฉลียวของตัวเองอยู่ในใจ เธอบอกพวกเขาไปว่าห้องน้ำหญิงคนเยอะมาก เธอเลยต้องต่อคิวอยู่นาน

ข้ออ้างนี้ช่างไร้ที่ติ ไม่มีทางมีใครจับได้แน่นอนว่าเมื่อกี้เธอแอบหนีออกไปข้างนอกมา...

แน่นอนว่า นั่นก็หมายความว่าถ้าเฮ่ออวิ๋นไม่ได้เดินตามเข้ามาขอบคุณเธอทีหลังน่ะนะ...