บทที่ 95 มีพี่ใหญ่ให้พึ่งพานี่นา

หลังจากได้ยินคำขอบคุณของเฮ่ออวิ๋น แล้วหันไปสบตากับสายตาจับผิดของเสิ่นหลินชวน เสิ่นจือก็แทบอยากจะมุดหัวหนีลงไปในถังไก่ทอดแฟมิลี่เซตตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด

นี่ๆๆ!

คุณลุงคนนี้มันยังไงกันเนี่ย ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องขอบคุณ ทำไมถึงมาตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้นแบบนี้ล่ะ!

เฮ่ออวิ๋นมีท่าทีจริงจังและจริงใจมาก เขากล่าวขอบคุณเสิ่นหลินชวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แถมยังยืนกรานจะขอช่องทางการติดต่อไว้ให้ได้ โดยบอกว่าจะต้องไปขอบคุณถึงที่บ้านอย่างแน่นอน

เอาล่ะสิทีนี้ พอกลับถึงบ้าน เสิ่นจือคงหนีไม่พ้นต้องโดนคุณปู่คุณย่าและคุณพ่อคุณแม่ผลัดกันอบรมเรื่องความปลอดภัยชุดใหญ่แน่นอน

เด็กน้อยได้แต่ถอนหายใจเงียบๆ ในใจ

โปรแกรมหลังจากนั้น เธอทำตัวว่าง่ายเหมือนลูกกระต่ายแสนเชื่อง เดินจับมือเสิ่นหลินชวนเงียบๆ ไม่ดื้อไม่ซน และไม่งอแงจะเล่นเครื่องเล่นอะไรใหม่อีกเลย

เสิ่นหลินชวนมองดูแล้ว ในใจก็ทั้งอ่อนยวบและปวดหนึบ

เขาค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งยองๆ ให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับเสิ่นจือ ยื่นมือไปปัดปอยผมที่เปียกเหงื่อตรงหน้าผากของเธอออกเบาๆ น้ำเสียงอ่อนโยนจนแทบจะหยดเป็นน้ำ

"จือจือ พี่ใหญ่ไม่โกรธหนูหรอกนะ เพราะพี่รู้ว่าหนูฉลาดและไหวพริบดีกว่าเด็กคนอื่นๆ ที่หนูทำแบบนี้ก็คงมีเหตุผลของตัวเองใช่ไหม"

เสิ่นจือชะงักไปเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองเขา

"แต่พี่เป็นห่วงหนูมากจริงๆ นะ"

น้ำเสียงของเสิ่นหลินชวนแผ่วลงเล็กน้อย แฝงไปด้วยความหวาดกลัวลึกๆ "หนูไม่ควรโกหกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ แล้วก็ยิ่งไม่ควรวิ่งออกไปไหนมาไหนคนเดียว ถ้าเกิดหนูเป็นอะไรขึ้นมาแล้วพวกเราหาหนูไม่เจอ จะทำยังไงล่ะ?"

"พี่รู้ว่าหนูเก่ง และอยากจะจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่จือจือ หนูไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งขนาดนั้นหรอกนะ หนูสามารถพึ่งพาพี่ใหญ่ได้ สามารถมาขอความช่วยเหลือจากพวกเราได้ตลอดเวลา รู้ไหม?"

แววตาของเด็กหนุ่มทั้งจริงจังและจริงใจ ไม่มีแววตำหนิติเตียนเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความรักและห่วงใยที่ปิดไม่มิด

เสิ่นจือรู้สึกจมูกแสบร้อนขึ้นมานิดๆ ตลอดสองชาติที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนพูดกับเธอแบบนี้... ที่แท้เธอก็ไม่ต้องเข้มแข็งขนาดนั้นก็ได้สินะ

จู่ๆ เธอก็ยิ้มจนตาหยี เผยให้เห็นลักยิ้มเล็กๆ แสนหวาน อ้าแขนสั้นป้อมออกไปหาเสิ่นหลินชวน

"พี่ใหญ่คะ ตอนนี้จือจือต้องการความช่วยเหลือจากพี่ใหญ่แล้วค่ะ"

"หืม?" แววตาของเสิ่นหลินชวนฉายแววขบขัน

"จือจือเจ็บเท้าไปหมดแล้ว เดินไม่ไหวแล้วค่ะ อยากให้พี่ใหญ่ให้ขี่หลังหน่อย"

เสิ่นหลินชวนถูกลูกอ้อนกะทันหันนี้ทำเอาหัวเราะออกมาอย่างอ่อนใจและตามใจ

"เรานี่นะ ช่างเป็นยัยเด็กจอมเจ้าเล่ห์จริงๆ รู้จักแต่อ้อนเก่ง"

"ฮี่ฮี่ฮี่~"

เสิ่นหลินชวนย่อตัวลงตรงหน้าเสิ่นจือ ประคองก้นเล็กๆ ของเธอไว้ แล้วลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง

แม้เด็กหนุ่มจะยังไม่บรรลุนิติภาวะ แต่ส่วนสูงก็พุ่งปรี๊ดไปถึงร้อยแปดสิบเซนติเมตรแล้ว ไหล่กว้างเอวสอบ แผ่นหลังทั้งกว้างและบึกบึน พละกำลังก็เหลือล้น เขาแบกเสิ่นจือกลับไปจนถึงรถโดยที่ไม่มีอาการหอบเลยสักนิด

ส่วนเสิ่นจือ พอได้กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นจากตัวพี่ชาย ความง่วงก็จู่โจมเข้ามาเป็นระลอก หัวเล็กๆ สัปหงกหงึกหงัก ไม่นานก็ผล็อยหลับไปบนแผ่นหลังของพี่ชาย

กลางดึกคืนนั้น ณ คฤหาสน์ตระกูลลี่แห่งเมืองจิงซื่อ

เฮ่ออวิ๋นนั่งอยู่ในห้องหนังสือ ปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อย

เขาเอารูปของเสิ่นจือที่แอบถ่ายไว้ในมือถือ มาวางเทียบกับรูปถ่ายสมัยสาวๆ ของคุณหญิงผู้เฒ่าตระกูลลี่

ทั้งคิ้ว ตา สันจมูก รูปปาก หรือแม้แต่ลักยิ้มบางๆ ตอนหัวเราะ...

ยิ่งเปรียบเทียบ หัวใจของเขาก็ยิ่งเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ

เหมือน เหมือนกันมากจริงๆ

ถ้าบอกว่าไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลยล่ะก็ ให้ตายเขาก็ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด!

เฮ่ออวิ๋นมือสั่นเทาขณะกดโทรศัพท์หาลี่ย่า ภรรยาของเขา

"ที่รัก... ผมว่าผมหาน้องสาวของบ้านคุณที่หายตัวไปเมื่อหลายปีก่อนเจอแล้วนะ..."

ปลายสายโทรศัพท์ตกอยู่ในความวุ่นวายโกลาหลทันที

---

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียว เสิ่นจือก็พักอยู่ที่บ้านใหญ่ตระกูลเสิ่นมาครบหนึ่งสัปดาห์แล้ว

เสิ่นหลินชวนกลับไปเรียนที่เจียงเฉิง เสิ่นอวิ๋นโจวก็ไปเรียนที่วิทยาลัยการแพทย์ตามปกติ แม้แต่เสิ่นซิงเย่เองก็กำลังฝึกซ้อมอย่างหนักเพื่อเตรียมตัวสำหรับการแข่งขันอีสปอร์ตครั้งใหม่

แต่เสิ่นจือก็ไม่ได้ว่างเลยสักนิด

เธอยุ่งมากๆ เลยล่ะ

ตอนเช้าต้องไปเป็นเพื่อนคุณปู่และคุณปู่อีกสามคนตกปลา ตอนเที่ยงต้องชิมฝีมือทำอาหารของคุณย่าและคุณป้าแม่บ้าน ต้องกินกับข้าวทุกจานอย่างละคำ แถมยังต้องให้คำวิจารณ์อย่างจริงใจที่สุดด้วย

แค่ชมอย่างเดียวไม่ได้เด็ดขาด เธอต้องโหวตเลือกเมนูที่ชอบที่สุดในแต่ละวันด้วย

เพียงแค่ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ เด็กน้อยก็ถูกขุนจนอวบอั๋นขึ้นไม่น้อย ดูเหมือนก้อนสายไหมที่ทั้งหอมนุ่มและหวานเจี๊ยบ

เสิ่นจือตบพุงกลมๆ ของตัวเองเบาๆ โดนคุณปู่ทักว่าอ้วนก็ไม่โกรธ เธอยิ้มโชว์เขี้ยวเล็กๆ แล้วเถียงกลับไปว่า

"จือจือไม่ได้อ้วนเพราะเนื้อหรอกนะคะ แต่นี่คือความภาคภูมิใจในฝีมือทำอาหารของคุณย่าต่างหาก"

คำพูดประโยคเดียว ทำเอาคุณย่าเสิ่นใจละลายไปอีกรอบ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาหาสูตรทำนมขิงตุ๋นที่เพิ่งเรียนรู้จากอินเทอร์เน็ตต่อทันที เมนูนี้ถ้าเอามาทำเป็นของหวานหลังอาหารก็คงจะเข้าทีไม่น้อย

ตอนบ่าย บางครั้งเสิ่นจือก็จะตามคุณอาสะใภ้สามไปที่สตูดิโอ เพื่อเป็นนางแบบตัวน้อยสวมชุดเด็ก

พอตกค่ำ ก็ยิ่งยุ่งหัวปั่นเข้าไปใหญ่!

เธอต้องสลับสายคุยโทรศัพท์กับคุณตาคุณยาย คุณน้าเล็ก และคุณน้ารอง บ่อยครั้งที่เพิ่งคุยสายนี้ยังไม่ทันจบ วิดีโอคอลสายต่อไปก็โทรแทรกเข้ามาแล้ว

ผู้ใหญ่พวกนี้กลัวเหลือเกินว่าพอไม่ได้อยู่ข้างๆ จือจือแล้ว เด็กน้อยจะลืมพวกเขาไป

ไม่เพียงแค่นั้น แม้แต่ทีมงานรายการพาลูกเที่ยวก็ยังหมั่นมาตื๊อเสิ่นจือ หวังอยากให้เธอไปร่วมรายการอีกสักอีพี

เสิ่นจือยินดีอยู่แล้ว แต่คุณน้ารองสือหยางช่วงนี้งานยุ่งสุดๆ ไม่มีเวลาพาเธอไปร่วมรายการเลยด้วยซ้ำ

พี่จินถึงกับเร่งให้สือหยางช่วยเปิดบัญชีเวยป๋อให้เสิ่นจือ วันแรกที่เปิดใช้งาน เด็กน้อยก็โพสต์รูปถ่ายตอนเป็นนางแบบชุดเด็กที่สตูดิโอของหลานเข่ออิ๋งลงไป

แอคเคาน์จือของเสิ่นจือคือจือในดอกพุดซ้อน: สวัสดีค่ะพี่ๆ น้าๆ อาๆ ลุงๆ ป้าๆ ปู่ย่าตายายทุกคน จือจือมาแล้วค่า~

โพสต์ไปได้แค่ชั่วโมงเดียว ยอดไลก์ก็ทะลุล้านไปแล้ว สถิติดีกว่าดาราดังๆ หลายคนซะอีก

ในช่องคอมเมนต์เต็มไปด้วยบรรดาแฟนคลับมัมหมี พากันคอมเมนต์เรียกเบบี๋กันยกใหญ่

จือจือลูกรัก ในที่สุดหนูก็มาแล้ว! รูปลงแค่นี้จะไปพออะไร? ลงเพิ่มอีกเยอะๆ เลยนะลูก!

เบบี๋! หม่าม้าคิดถึงหนูจะตายอยู่แล้ว! อ๊ากกกก

จือจือลูกรัก ความจริงแล้วฉันนี่แหละคือแม่ผู้ให้กำเนิดของหนูที่พลัดพรากจากกันมาหลายปี เดี๋ยวหม่าม้าจะไปรับหนูกลับมาเดี๋ยวนี้แหละ!

เสื้อผ้าที่จือจือใส่อยู่สวยจังเลย อยากได้ อยากซื้อ!

ไม่ใช่แค่ชาวเน็ตที่เข้ามาคอมเมนต์กันอย่างบ้าคลั่ง แต่ยังมีดาราอีกหลายคนที่เข้ามาร่วมแจมด้วย

เผยเส้าหยวน: สวัสดีจ้ะจือจือ~ ฉันคุณลุงเผยของหนูไงล่ะ รีบกดติดตามฉันเร็วเข้า

ราชินีจอเงินเย่: จือจือ~ ว่างๆ ก็มาเที่ยวเล่นที่บ้านเราบ้างนะ เสี่ยวเย่จื่อคิดถึงหนูมากเลย!

เสิ่นจือตอบกลับ: สวัสดีค่ะคุณลุงเผย คุณน้าเย่~ จือจือกดติดตามทุกคนหมดแล้วนะคะ!

ท่าทางร้อนรนของทั้งจักรพรรดิและราชินีจอเงินทั้งสองคนนี้ ทำให้ชาวเน็ตจับสังเกตแผนการในใจของพวกเขาได้อย่างง่ายดาย

จือจือลูกรัก พวกเขาคิดจะลักพาตัวหนูไปทำมิดีมิร้ายแน่ๆ!

เจอกันครั้งแรกรู้จัก ครั้งสองคุ้นเคย ครั้งที่สามคงไม่จับหมั้นหมายกันเลยใช่ไหม?

ฉันไม่ยอม! จือจือลูกรัก! หนูรอหม่าม้าอีกหน่อยนะ เดี๋ยวหม่าม้าจะเบ่งลูกชายที่หล่อที่สุดมาให้หนูเอง!

ได้ๆๆ เป็นหม่าม้าไม่ได้ ขอเป็นแม่สามีก็ยังดีใช่ไหมล่ะ?

โจวเย่ที่กำลังสตรีมเกมอยู่ บังเอิญได้รับข้อความแจ้งเตือน ฮีโร่ที่กำลังตีป้อมคริสตัลฝั่งศัตรูอยู่ก็หยุดยืนนิ่งอยู่กับที่ทันที

วินาทีต่อมา ผู้ชายคนนี้ก็ไปโผล่อยู่ในช่องคอมเมนต์เวยป๋อของเสิ่นจือ

โจวเย่: จือจือ พ่อทูนหัวเอง กดติดตามหน่อย

เสิ่นจือตอบกลับ: ได้เลยค่า ได้เลยค่า!

แฟนคลับของโจวเย่ถึงกับแตกตื่น

ลูกพี่? จะเล่นใหญ่เกินไปไหมเนี่ย? กำลังตีป้อมอยู่นะเว้ย!

เลิกเชื่อคำอ้างว่าผู้ชายงานยุ่งได้แล้ว ขนาดเทพเย่กำลังตีป้อมยังกดสลับหน้าจอมาคอมเมนต์ให้จือจือได้เลย แฟนของพวกหล่อนจะยุ่งไปกว่าเทพเย่อีกเหรอ?

เทพเย่ เอาจริงๆ นะ หรือพวกเรามาคบกันแล้วมีลูกเป็นของตัวเองสักคนดีไหม?

โจวเย่กวาดสายตามอง บังเอิญเห็นคอมเมนต์นี้เข้าพอดี ก็แค่นเสียงหัวเราะเยาะ

ลูกตัวเองเบ่งเอง จะไปน่ารักสู้ลูกคนอื่นได้ยังไง?

อีกอย่าง หน้าตาแบบจือจือนี่มันระดับเดียวกับกล่องสุ่มคอลเลกชันหายาก หรือไม่ก็ไอเทมลิมิเต็ดในเกมชัดๆ เป็นของที่เจอได้แต่ร้องขอไม่ได้หรอกนะ

เขาจะชอบมากหน่อยแล้วมันผิดตรงไหน?

สรุปสั้นๆ ประโยคเดียวเลยก็คือ เล่นเกมจะไปสำคัญเท่าจือจือได้ยังไง

ดังนั้น ในเกมตากัดไป โจวเย่จึงกดยอมแพ้ออกจากเกมไปเลย แล้วส่งข้อความไปหาเสิ่นจือ

โจวเย่: จือจือ สุดสัปดาห์นี้มีนัดไปไหนหรือเปล่า?

เสิ่นจือ: คุณอาเย่ ตอนนี้ยังไม่มีค่า

โจวเย่: งั้นก็พอดีเลย มาที่คลับสิ เดี๋ยวคุณอาพาไปดูพี่สามแข่งเกม

เสิ่นจือ: อิโมจิรูปกระต่ายน้อยตื่นเต้นกระโดดปรบมือแบบโลมา

เสิ่นจือ: เย้ๆๆ เอาเลยค่า เอาเลยค่า เอาเลยค่า!

เผลอแป๊บเดียวก็ถึงวันหยุดสุดสัปดาห์