บทที่ 96 จือจือน่ารักแค่ไหน แต่เล่นเกมก็พาเพื่อนซวยอยู่ดี

เสิ่นจือมัดผมแกละสองข้าง รัดด้วยยางมัดผมสีฟ้าสลับชมพู ผมของเธอถูกคุณปู่เสิ่นพาไปย้อมเป็นสีน้ำตาลเกาลัดอ่อนๆ ดัดลอนเป็นคลื่นโค้งมน ทิ้งตัวลงเคลียคลอระบ่าอย่างน่ารักซุกซน

พื้นฐานหน้าตาเธอดีอยู่แล้ว ผิวพรรณขาวกระจ่างใสไร้เครื่องสำอาง ริมฝีปากอมชมพูระเรื่อ บนพวงแก้มทั้งสองข้างแปะสติกเกอร์รูปดาววิบวับเอาไว้ ยิ่งขับให้ดวงตาสีอำพันประกายเขียวดูสว่างไสวราวกับมีดวงดาวตกลงไป ทั้งน่ารักทั้งหวานเจี๊ยบ

ท่อนบนสวมเสื้อกั๊กครอปคอวีลายข้าวหลามตัดสีชมพูสลับขาว ตรงหน้าอกสกรีนลายเค้กรูปหัวใจที่กำลังละลาย ดูหวานจนน้ำตาลเรียกพี่ ทับด้วยเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีชมพูสุดเท่ ท่อนล่างเป็นกระโปรงพลีท สวมถุงเท้าสีขาวแต่งขอบลูกไม้ประดับยาวเหนือเข่า เข้าคู่กับรองเท้าผ้าใบสีขาวส้นหนา

ทั้งตัวดูราวกับสาวน้อยอีสปอร์ตสุดหวานที่เดินออกมาจากโลกอนิเมะ ทั้งหวานทั้งเท่ในคนเดียวกัน

วินาทีที่โจวเย่จูงมือเธอเดินเข้ามาในคลับเย่ บรรดาเด็กหนุ่มในห้องซ้อมต่างก็เงยหน้าขึ้นมามองเป็นตาเดียว ดวงตาเบิกกว้างแทบถลน

"โอ้โห! เทพเย่ ไปหลอกพาสาวน้อยน่ารักแบบนี้มาจากไหนเนี่ย?"

"น้องสาวจ๊ะ เรียกพี่ชายหน่อยสิ เดี๋ยวพี่ชายให้ลูกอมกินนะ"

เสิ่นซิงเย่ที่บังเอิญเงยหน้าขึ้นมาเห็นพอดี ก็รีบผุดลุกขึ้นวิ่งพุ่งเข้าไปแสดงความเป็นเจ้าของทันที "จือจือ! ทำไมถึงมาที่นี่ได้ล่ะ?"

"พี่สาม~ คุณอาโจวเย่ไปรับหนูมาดูพี่แข่งเกมไงคะ~"

เสียงหวานๆ ของเสิ่นจือที่เรียกพี่สาม ทำเอาสายตาของเด็กหนุ่มคนอื่นๆ ในคลับที่มองเสิ่นซิงเย่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

"บ้าเอ๊ย! เสิ่นซิงเย่ น้องสาวนายน่ารักเกินไปแล้วนะ! ตัวจริงน่ารักกว่าในรายการวาไรตี้อีก!"

"อ๊ากกก ช่วยด้วย! อยากหยิกแก้มชะมัด! น้องสาวมองพี่หน่อยสิ!"

"น้องสาวจ๊ะ หนูช่วยเรียกฉันว่าพี่ชายบ้างได้ไหม? ฉันฝันอยากมีน้องสาวน่ารักๆ แบบนี้มาตลอดเลยนะ!"

กลุ่มเด็กหนุ่มเลือดร้อนแห่กันเข้ามารุมล้อม แววตาแต่ละคนเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหลงใหลในตัวเสิ่นจืออย่างปิดไม่มิด

แต่เสิ่นจือกลับไม่มีท่าทีตื่นกลัวเลยสักนิด เธอแหงนหน้าขึ้นโชว์ลักยิ้มแสนหวาน เอ่ยทักทายเสียงใสแจ๋ว "สวัสดีค่ะพี่ๆ~"

สีหน้าของเสิ่นซิงเย่มืดครึ้มลงทันที ยัยเด็กแสบนี่ไปอยู่บ้านคุณปู่แค่ไม่กี่วัน ทำไมถึงเรียกใครต่อใครว่าพี่ชายไปทั่วแบบนี้เนี่ย?

เขารีบแทรกตัวเข้าไปขวางหน้าเสิ่นจือไว้ราวกับหมาป่าหวงลูก ปกป้องเธอไว้ด้านหลังอย่างแน่นหนา เอ่ยเสียงดุและขี้หวงสุดๆ

"อยากได้น้องสาวก็กลับไปให้พ่อแม่ตัวเองเบ่งออกมาสิโว้ย! จือจือเป็นน้องสาวของฉันคนเดียว ห้ามใครมายุ่งเด็ดขาด!"

เขาหันไปถลึงตาใส่โจวเย่อย่างตัดพ้อ "เทพเย่ พาจือจือมาทำไมเนี่ย!"

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่เสิ่นจือโดนคนอื่นหมายปอง

"พี่สาม!" เสิ่นจือแหงนหน้าขึ้น เอานิ้วจิ้มแขนเขาอย่างงอนๆ "พี่สามไม่คิดถึงจือจือเหรอคะ? ไม่ต้อนรับจือจือมาดูพี่แข่งเกมเหรอ?"

เสิ่นซิงเย่เสียงอ่อนลงทันที ใบหูแดงซ่าน

"ปะ... เปล่าสักหน่อย! ฉันต้องคิดถึงเธออยู่แล้วสิ ก็แค่ไม่อยากให้พวกนั้นมาเห็นเธอต่างหากล่ะ"

คราวก่อนที่กินข้าวที่บ้านใหญ่ตระกูลเสิ่น เสิ่นซิงเย่ก็รีบกินรีบกลับมาที่คลับ ยังไม่ได้คุยกับจือจือดีๆ เลยด้วยซ้ำ

ผ่านมาอีกหนึ่งสัปดาห์ เด็กน้อยดูน่ารักจิ้มลิ้มขึ้นกว่าตอนแรกเสียอีก

ช่วงที่ผ่านมาเสิ่นซิงเย่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนัก ทำให้นิสัยดูนิ่งขึ้นมาบ้าง แต่พออยู่ต่อหน้าเสิ่นจือ เขาก็ยังเป็นพี่สามจอมซนคนเดิม

"รอแป๊บนึงนะ บนหน้าเธอมีอะไรติดอยู่ก็ไม่รู้ เดี๋ยวพี่ดึงออกให้"

เสิ่นจือยืนนิ่งอย่างว่าง่าย วินาทีต่อมาก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่แก้ม

"พี่สาม! ดึงสติกเกอร์รูปดาวของหนูออกทำไมเนี่ย!"

เสิ่นซิงเย่เอาสติกเกอร์รูปดาวไปแปะไว้ที่ข้อมือตัวเองอย่างหน้าชื่นตาบาน "ขอยืมดาวนำโชคของเธอมาให้พี่สามใช้หน่อยไม่ได้เหรอ?"

เสิ่นจือถูกคนในตระกูลเสิ่นตามใจจนเคยตัว นิสัยก็เลยอ่อนโยนและน่ารัก พอได้ยินเสิ่นซิงเย่พูดแบบนั้น เธอก็หายโกรธเป็นปลิดทิ้งทันที

ตอนแรกคนในคลับคิดว่าเสิ่นจือจะร้องไห้ แต่ใครจะไปคิดว่า...

เสิ่นจือคว้าข้อมือของเสิ่นซิงเย่มา แล้วดึงสติกเกอร์รูปดาวอีกดวงบนแก้มตัวเองออก แปะลงบนมือซ้ายของเขา

แถมยังเป่าลมฟู่ๆ ใส่ดาวทั้งสองดวงด้วย "เอาล่ะ ตอนนี้พี่สามมีดาวทั้งสองข้างแล้ว คืนนี้ตอนแข่งต้องเก่งมากๆ แน่นอนเลยค่ะ!"

เสิ่นซิงเย่ชะงักไปเล็กน้อย พวงแก้มซับสีระเรื่อด้วยความเขินอาย พอได้ยินเสียงสูดปากด้วยความอิจฉาของเพื่อนร่วมทีม สีหน้าของเขาก็ดูเย่อหยิ่งและภาคภูมิใจสุดๆ

ดูเอาไว้! ดูซะให้เต็มตา!

นี่แหละคือน้องสาวของเขา เสิ่นซิงเย่ น้องสาวที่ตามใจเขาที่สุดในโลก!

คืนนี้เสิ่นซิงเย่มีแข่งรอบคัดเลือกระดับประเทศของลีกเยาวชนอีสปอร์ตแห่งชาติ

นี่เป็นการเปิดตัวอย่างเป็นทางการครั้งแรกของเขาในฐานะสมาชิกคลับเย่ และเป็นแมตช์สำคัญที่จะลบข้อกังขาของบรรดาแฟนคลับทั้งหมด

เพราะตั้งแต่ที่เสิ่นซิงเย่เข้าร่วมคลับเย่ ก็มีแอนตี้แฟนเรียกร้องให้เขาออกจากคลับมาตลอด แต่เขาก็ไม่เคยสนใจเลย

เพราะเขาต้องการใช้ฝีมือที่แท้จริงของตัวเอง ทำให้คนที่สงสัยในตัวเขารูดซิปปากให้สนิท

ตามกฎของการแข่งขัน ลีกเยาวชนถือเป็นจุดเริ่มต้นของผู้เล่นมืออาชีพทุกคน จะต้องคว้าตำแหน่งสามอันดับแรกระดับประเทศในลีกเยาวชนให้ได้เท่านั้น ถึงจะได้รับสิทธิ์ผ่านเข้าสู่การแข่งขันระดับนานาชาติ และก้าวเข้าสู่เวทีอีสปอร์ตระดับมืออาชีพอย่างเต็มตัว

การแข่งขันรอบคัดเลือกจะมีขึ้นในตอนกลางคืน

ส่วนช่วงเช้า เสิ่นซิงเย่ยังคงต้องฝึกซ้อมร่วมกับทีมเพื่อปรับความเข้าขากัน

เสิ่นจือก็เลยต้องไปเกาะติดโจวเย่ไปก่อน เธอเดินสำรวจคลับจนทั่ว พอเดินจนเหนื่อย เด็กน้อยก็ไม่เกรงใจ เอื้อมมือไปกอดต้นขาของโจวเย่ไว้แน่น แหงนหน้าออดอ้อน

"คุณอาโจวเย่คะ จือจือเดินไม่ไหวแล้วค่ะ~"

โจวเย่หลุดขำ ก้มลงอุ้มเด็กน้อยขึ้นมา ให้เธอเอาแขนอันทรงเกียรติของเขาเป็นที่นั่ง

ฮี่ๆ พี่ใหญ่พูดถูกจริงๆ ด้วย ขอแค่เธอรู้จักอ้อน ก็มีคนให้พึ่งพาตั้งเยอะแยะเลย~

เขาวางเสิ่นจือลงบนเก้าอี้นวดอีสปอร์ตสุดหรูของตัวเองอย่างเบามือ แล้วใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะ

"จือจือ อยากเล่นเกมไหม?"

เสิ่นจือเป็นพวกเล่นเกมไม่เอาไหน แถมยังชอบพาเพื่อนร่วมทีมซวยอีกต่างหาก

ชาติที่แล้วเธอเคยถูกเพื่อนมัธยมปลายลากไปเล่นเกมยิงปืนเอาชีวิตรอดอยู่สองสามตา และก็เป็นไปตามคาด เธอเอาแต่หลบซ่อนตัวตลอดเกม ขนาดบอทโผล่มายังทำเอาเธอตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเลย

"คุณอาโจวเย่คะ จือจือเล่นไม่เป็นหรอกค่ะ..."

"มีคุณอาอยู่ทั้งคน จะกลัวอะไร?"

โจวเย่ย่อตัวลงอุ้มเธอมานั่งตัก กุมมือใหญ่ของตัวเองทับมือเล็กๆ ของเธอไว้ จับเมาส์พากดคำสั่งทีละขั้นตอน

เสิ่นจือมองดูภาพหน้าจอที่สลับไปมาอย่างรวดเร็ว ก็รู้สึกตาลายไปหมด เธอกำลังจะเวียนหัวตายอยู่แล้ว

มีใครที่ไหนเขาสลับภาพแปดครั้งภายในหนึ่งวินาทีได้บ้างเนี่ย!

ความเร็วของมือไวมากจนเห็นแค่ภาพติดตา...

โจวเย่กลัวเธอจะไม่มีส่วนร่วม ก็เลยชี้ไปที่ปุ่มปาระเบิดซึ่งเป็นปุ่มที่สำคัญที่สุดให้เธอ

"เดี๋ยวพอคุณอาบอกให้ปา หนูก็กดปุ่มนี้นะ ระเบิดตูมเดียว ศัตรูฝั่งตรงข้ามตายเรียบแน่นอน"

"โอเคค่ะ~" เสิ่นจือรีบดึงสติกลับมา วางนิ้วก้อยเล็กๆ ไว้บนปุ่มอย่างว่าง่าย

โจวเย่เพิ่งจะเล็งเป้าหมายเสร็จ คำพูดยังไม่ทันหลุดจากปาก...

"เดี๋ยวก่อน จือจือ อย่าเพิ่ง...!"

'ตู้ม!'

มือของเด็กน้อยไวกว่าปากของเขาเยอะ เธอจัดการจุดชนวนระเบิดบึ้มตัวเองคาที่ทันที

บนหน้าจอ ตัวละครเทพที่เพิ่งจะไล่ฆ่าศัตรูอย่างเมามันส์ กลายสภาพเป็นกล่องศพไปในพริบตา

ผู้เล่นฝั่งตรงข้ามพากันงงเป็นไก่ตาแตก

ผู้เล่นฝั่งตรงข้าม: ???

ผู้เล่นฝั่งตรงข้าม: เทพเย่ฆ่าตัวตายทำไมเนี่ย??

ผู้เล่นฝั่งตรงข้าม: ช็อตนี้ผมตามไม่ทันจริงๆ ครับ...

เสิ่นจือทำหน้าแหยๆ ส่งยิ้มแห้งๆ แบบโค้งคำนับขอโทษ หัวเราะแฮะๆ อย่างฝืดเฝื่อน "คุณอาโจวเย่คะ... พวกเรา ยังจะเล่นต่อไหมคะ?"

โจวเย่: ......

เขากุมขมับ ทั้งโมโหทั้งขำ จนปัญญาจะพูดอะไรออก

เขาประเมินพรสวรรค์ในการเล่นเกมของยัยหนูน้อยคนนี้สูงเกินไปจริงๆ

"ช่างเถอะ เดี๋ยวคุณอาเปลี่ยนเกมให้เล่นใหม่แล้วกัน"

ครึ่งนาทีต่อมา

ภายในออฟฟิศเหลือเพียงเสียงเคี้ยวขนมมันฝรั่งทอดกรอบดังกร้วมๆ กับเสียงดูดชานมดังซี๊ดๆ

เสิ่นจือนั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้นวดนุ่มสบาย ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับ จ้องหน้าจออย่างมีสมาธิ กะจังหวะอย่างแม่นยำแล้วกดคลิกเมาส์ทันที

"เย้! ขุดเจอแล้ว!"

เสิ่นจือยิ้มตาหยีเป็นรูปสระอิ ฮี่ๆ ใครจะไปปฏิเสธเกมสุดระทึกขวัญและตื่นเต้นอย่างเกมขุดทองได้ลงคอกันล่ะ?

บทที่ 97 ทั้งหวานทั้งแสบ จือจือเองค่า

หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ เสิ่นจือก็ขึ้นรถบัสของคลับร่วมกับทีมงานชุดใหญ่ เพื่อเดินทางไปยังสนามกีฬาที่จะใช้แข่งขัน

"จือจือ หนูเปลี่ยนที่นั่งหน่อยนะ ในกระเป๋าพี่สามมีคีย์บอร์ดอยู่ ห้ามทับเดี๋ยวพัง"

"อ๋า... ได้ค่ะ!"

เสิ่นจือพยักหน้าอย่างว่าง่าย เขยิบก้นเล็กๆ ไปนั่งเบียดข้างเสิ่นซิงเย่อย่างเชื่อฟัง แถมยังพยายามหดตัวเข้าไปด้านในเพื่อไม่ให้โดนกระเป๋าของเขา

เด็กน้อยลูบจี้หยกน้ำเต้าของตัวเองพลางครุ่นคิด

คีย์บอร์ดของพี่สามสำคัญมาก งั้นเธอจะช่วยพี่สามปกป้องมันเองก็แล้วกัน~

"เจ้าหยกน้ำเต้าน้อยแสนดี ใครกล้ามาทำร้ายคีย์บอร์ดของพี่สาม แกก็สะท้อนความเสียหายกลับไปเลยนะ~"

สิ้นสุดความคิด แสงสีทองที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าสายหนึ่งก็พุ่งเข้าไปในกระเป๋าสีดำตรงเบาะหน้า

พอมาถึงสนามแข่ง เสิ่นจือก็บังเอิญเจอกับลู่เว่ยเว่ยเข้าพอดี

เธอเองก็ลงมาจากรถบัสของอีกคลับหนึ่ง โดยมีลู่ยวี่เจ๋อเดินตามมาข้างหลัง

เสิ่นจือเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย คนแพ้พี่สามของเธอ ทำไมถึงยังไม่ยอมถอดใจจากเส้นทางอีสปอร์ตอีกเนี่ย?

หรือว่ายังแพ้ไม่ราบคาบพอ?

เสิ่นจือสะบัดผมแกละ แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นลู่เว่ยเว่ย แล้วเตรียมจะเดินตามโจวเย่ไปที่ห้องพักนักกีฬา

แต่เรื่องวุ่นวายบางเรื่อง ไม่ใช่ว่าอยากหลบก็จะหลบพ้น ลู่เว่ยเว่ยพุ่งเข้าชนกระเป๋าเป้สะพายเฉียงของเสิ่นซิงเย่อย่างแรง

เสียงดังตุ้บ กระเป๋าหล่นลงพื้น แถมลู่เว่ยเว่ยยังเหยียบลงไปบนกระเป๋าอย่างจัง

แม้จะอยู่ห่างออกไปนิดหน่อย แต่ก็ได้ยินเสียงคีย์บอร์ดหักดังแกรบอย่างชัดเจน

"เธอทำอะไรเนี่ย!"

เสิ่นจือโมโหเป็นฟืนเป็นไฟราวกับลูกวัวกระทิง พุ่งเข้าไปชนลู่เว่ยเว่ยที่กำลังจะได้ใจจนกระเด็น

เสิ่นซิงเย่โกรธจัด แต่สิ่งแรกที่ทำคือรีบตรวจสอบคีย์บอร์ดของตัวเอง

นี่คือคีย์บอร์ดที่เขาใช้ฝึกซ้อมมาตลอดช่วงนี้ เป็นคีย์บอร์ดที่เข้ามือที่สุด

เพื่อนร่วมทีมที่มาด้วยกันรีบพูดรัวเร็ว

"จบเห่แล้ว ฉันเพิ่งได้ยินเสียงหักเมื่อกี้ คีย์บอร์ดต้องพังแน่... เอ๊ะ?"

คีย์บอร์ดกลับยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน สะอาดสะอ้านเหมือนไม่เคยหล่นมาก่อน

คนอื่นๆ รอบข้างก็งุนงงไม่ต่างกัน "หล่นแบบนี้ยังไม่เป็นไรอีกเหรอ? โคตรเจ๋งเลย!"

"แต่เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรแตกหักชัดๆ เลยนะ..."

"ความจริงฉันก็ได้ยินเหมือนกัน"

"งั้นอาจจะเป็นของคนอื่นมั้ง โชคดีนะที่ไม่ใช่ของซิงเย่ ไม่งั้นแย่แน่"

เสิ่นจือกดไลก์ให้กับความฉลาดของตัวเอง สีหน้าดูภูมิใจสุดๆ

เธอเป็นเด็กฉลาดจริงๆ!

ยืนยันแล้วว่าคีย์บอร์ดไม่เป็นไร ก็ถึงเวลาคิดบัญชีกับตัวการแล้ว

เสิ่นจือกอดอก เวลาผ่านไป เธอไม่ใช่เสิ่นจือที่เอาแต่หงอและกลัวเรื่องวุ่นวายอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เธอคือจือจือจอมแสบ นิ่วฮู่ลู่เสิ่นจือต่างหากล่ะ!

พอเห็นลู่เว่ยเว่ยกำลังจะเดินหนี เธอก็คว้าหมับเข้าที่ผมของอีกฝ่าย แล้วกระชากกลับมาอย่างแรง

"จะหนีไปไหน? ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอเลยนะ!"

แสบดุดันสุดๆ ทำเอาพวกพี่ชายรอบๆ ถึงกับอึ้งตาค้างไปตามๆ กัน

ใครจะไปคิดว่า จือจือที่หวานละมุนเหมือนคัพเค้กชิ้นเล็กๆ จะกระชากหัวคนเป็นด้วย!

แต่จะว่าไป ก็กระชากได้สะใจดี!

ดูปุ๊บก็รู้เลยว่ายัยเด็กนั่นจงใจทำชัดๆ!

ลู่เว่ยเว่ยก็ตกใจ กุมหนังหัวตัวเองด้วยความเจ็บปวด มองเสิ่นจืออย่างไม่อยากจะเชื่อ

"แกกล้าดึงผมฉันเหรอ?"

"ก็ดึงเธอนั่นแหละ! เธอเป็นคนเดินชนพี่ชายฉันก่อน แถมยังคิดจะเหยียบคีย์บอร์ดของเขาให้พัง ฉันดึงผมเธอนี่ถือว่าเบาไปแล้วนะ ถ้าขืนเธอยังกล้าคิดไม่ซื่ออีกล่ะก็ ฉันจะทำให้ผมเธอร่วงหมดหัวจนกลายเป็นแม่ชีโล้นเลยคอยดู!"

ลู่เว่ยเว่ยดูเหมือนจะถูกเสิ่นจือขู่จนกลัว หรืออาจจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ถึงกับไม่กล้าเถียงกลับ

เสิ่นจือเดาออกทันที น่าจะเป็นเพราะยันต์ที่เธอทิ้งไว้ที่บ้านตระกูลลู่ตอนนั้นเริ่มออกฤทธิ์แล้ว ลู่เจิ้นหัวกับคุณนายลู่ตอนนี้ผมน่าจะร่วงจนเกือบหมดหัวแล้วล่ะ

ลู่เว่ยเว่ยเห็นพ่อแม่ตัวเองกลายเป็นคนหัวล้านทุกวัน เธอจะไม่กลัวได้ยังไง?

ลู่เว่ยเว่ยกุมหนังหัวตัวเอง น้ำเสียงอู้อี้

"คีย์บอร์ดพี่แกก็ไม่เป็นไรแล้วนี่นา ถึงขั้นต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ?"

"คีย์บอร์ดพี่ฉันไม่เป็นไรก็เพราะเขาเป็นคนดี เลยดวงดี ไม่ใช่เหตุผลที่เธอจะเดินชนคนแล้วไม่ขอโทษสักหน่อย" เสิ่นจือชี้มือไปที่กล้องวงจรปิดตรงประตู "จะให้ฉันไปขอดูกล้องวงจรปิดเดี๋ยวนี้เลยไหม แล้วเอาไปฟ้องกรรมการจัดการแข่งขัน ฉันอยากจะรู้จริงๆ ว่าถึงตอนนั้น พี่ชายของเธอจะยังได้แข่งอยู่อีกไหม!"

ลู่เว่ยเว่ยไม่ได้สนใจหรอก แต่ลู่ยวี่เจ๋อกลัวขึ้นมาจริงๆ

เขาช่างซวยจริงๆ สัปดาห์นี้ถึงคิวที่เขาต้องดูแลลู่เว่ยเว่ย ก็เลยต้องพาเธอมาที่สนามแข่งด้วย

"อย่าหาเรื่องให้ฉันได้ไหม" ลู่ยวี่เจ๋อหันไปเตือนลู่เว่ยเว่ยอย่างหมดความอดทน ก่อนจะหันไปมองเสิ่นซิงเย่อย่างไม่เต็มใจ "ขอโทษด้วย ถ้าคีย์บอร์ดนายพัง ฉันจ่ายค่าเสียหายให้ได้"

"ไม่ต้อง ของที่พวกนายชดใช้ให้ ฉันไม่กล้าใช้หรอก" เสิ่นซิงเย่มองบนใส่อย่างไม่ไว้หน้า

เมื่อก่อนลู่ยวี่เจ๋อก็น่ารำคาญแล้ว ไม่คิดเลยว่าน้องสาวหมอนั่นจะน่ารำคาญยิ่งกว่า

แต่ความรู้สึกที่โดนจือจือออกโรงปกป้องเมื่อกี้ มันรู้สึกดีชะมัด

ยัยหนูน้อยโตขึ้นมาหน่อย ก็ปกป้องเขาได้แล้ว

เสิ่นจือกลอกตาไปมา เลื่อนเปิดคิวอาร์โค้ดบนนาฬิกาโทรศัพท์อัจฉริยะของตัวเองให้ดู

"คีย์บอร์ดไม่ต้องให้พวกนายซื้อชดใช้ใหม่หรอกนะ แต่เงินน่ะต้องจ่าย ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่เป็นไรก็เถอะ แต่เกิดคีย์บอร์ดมันบอบช้ำช้ำในขึ้นมาล่ะ? เพราะฉะนั้น จ่ายค่าเสียหายมาซะดีๆ!"

เสิ่นจือขยิบตาให้เสิ่นซิงเย่ อีกฝ่ายก็รู้ใจรีบบอกตัวเลขทันที "5,000 หยวน!"

ลู่ยวี่เจ๋อกัดฟันกรอด มุมปากกระตุก นึกถึงแผนการที่เขาวางไว้ล่วงหน้า เขาต้องรอกลับไปเจอกับเสิ่นซิงเย่ในสนามแข่ง แล้วค่อยเอาชนะหมอนั่นให้ราบคาบ

เขาเลยจำใจต้องโอนเงิน 5,000 หยวนไป แล้วดึงตัวลู่เว่ยเว่ยเดินหน้าดำคร่ำเครียดจากไป

เสิ่นจือมองข้อความเงินเข้าอย่างอารมณ์ดี ยิ้มรับความดีความชอบ

"พี่สาม จือจือเก่งไหมคะ? จือจือช่วยพี่สามหาเงินได้ด้วยล่ะ"

"ตอนนี้นี่เธอไม่ยอมเสียเปรียบใครเลยจริงๆ นะ"

"ก็ใช่น่ะสิคะ~ พี่ใหญ่บอกแล้วว่า ไม่ว่าจือจือจะทำอะไร พวกพี่ๆ ก็จะคอยปกป้องจือจือเสมอ"

เมื่อก่อนไม่มีใครคอยคุ้มครอง เธอถึงต้องเจียมเนื้อเจียมตัว แต่ตอนนี้มีคนคอยหนุนหลังแล้ว จะไม่ขอซ่าดูสักตั้งได้ยังไงล่ะ? ชีวิตคนเรามีแค่สามหมื่นวัน ใครจะรู้ว่าจะมีโอกาสได้กลับมาสัมผัสประสบการณ์แบบนี้อีกไหม

ที่น่าทึ่งก็คือ โจวเย่ลองตรวจสอบคีย์บอร์ดดูรอบหนึ่ง กลับพบว่าไม่มีปัญหาอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว

แต่เพื่อความปลอดภัย ก็เลยให้เสิ่นซิงเย่ทำความคุ้นเคยกับคีย์บอร์ดอันใหม่สำรองไว้ก่อน ใครใช้ให้เขาเป็นพรีเซนเตอร์ของคีย์บอร์ดแบรนด์นี้ล่ะ มีคีย์บอร์ดสเปกเทพให้เลือกใช้ตั้งเยอะแยะ

ในขณะเดียวกัน ภายในห้องพักนักกีฬาของลู่ยวี่เจ๋อ ก็มีเสียงกรีดร้องแหลมปรี๊ดดังขึ้น

"ทำไมคีย์บอร์ดฉันถึงพังยับเยินแบบนี้!"

ตลอดทางเขาเก็บมันไว้อย่างดีแท้ๆ ทำไมแม้แต่สวิตช์ปุ่มกดถึงหักกระจุยกระจาย ราวกับถูกใครจับฟาดพื้นอย่างแรงแล้วยังกระทืบซ้ำอีกหลายๆ เท้า

ช่วงเวลาเดียวที่คีย์บอร์ดคลาดสายตาไป ก็คือช่วงที่ลงจากรถไม่กี่นาที ที่เขาฝากลู่เว่ยเว่ยถือไว้แป๊บเดียวเท่านั้น

ลู่ยวี่เจ๋อหันไปมองลู่เว่ยเว่ยด้วยสายตาขุ่นเคือง ส่วนอีกฝ่ายก็กำลังโกรธพี่ชายตัวเองอยู่

เมื่อกี้เขาไม่ยอมปกป้องเธอ ไม่ยอมช่วยเธอเอาคืน ปล่อยให้เธอโดนกระชากหัวเนี่ยนะ!

แล้วตอนนี้ยังจะมาถลึงตาใส่เธออีก!

"นายมองฉันแบบนี้ทำไม?"

"ฉันต่างหากที่ต้องถาม ว่าเธอทำอะไรกับคีย์บอร์ดฉัน" ลู่ยวี่เจ๋อโยนซากคีย์บอร์ดที่พังยับเยินไปตรงหน้าลู่เว่ยเว่ย

ลู่เว่ยเว่ยย่อมต้องงงเป็นไก่ตาแตก

แต่ลู่ยวี่เจ๋อก็ไม่อยากฟังเธออธิบาย โยนความผิดให้ทันที

"ตั้งแต่ตอนนี้ไปจนกว่าจะแข่งเสร็จ เธอต้องอยู่ในห้องพักนี้ ห้ามทำอะไรทั้งนั้น!"

"พี่สาม!" ลู่เว่ยเว่ยทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ "ถ้าวันนี้พี่ไม่พาฉันไปด้วย พี่ต้องซวยแน่ๆ!"

"ถ้าไม่ฟัง งั้นเธอก็นั่งเครื่องบินกลับเจียงเฉิงไปเองเลย" เขาเบื่อลู่เว่ยเว่ยเต็มทนแล้ว ยัยนี่มันตัวซวยกลับชาติมาเกิดชัดๆ

"พี่ไล่ฉันเหรอ?"

"หุบปากไปเลย"

ใครเข้าใกล้ก็ซวยกันหมด ยัยตัวซวยเอ๊ย

ลู่ยวี่เจ๋อเดินหน้าตึงออกจากห้องพักนักกีฬา ปิดประตูล็อกกุญแจทันที เขาต้องรีบไปหาคีย์บอร์ดอันใหม่มาลองเทสมือให้ชินโดยด่วน

ลู่เว่ยเว่ยทิ้งตัวกระแทกก้นลงบนโซฟาด้วยความคับแค้นใจ กดเปิดทีวีที่แขวนอยู่บนผนังเพื่อดูถ่ายทอดสดบรรยากาศในงาน

แต่ใครจะไปคิดว่า พอเปิดจอขึ้นมา ภาพที่เห็นก็คือภาพโคลสอัปของเสิ่นจือที่ตากล้องจับภาพไว้

แม้แต่นักพากย์เกมในงานยังกล่าวชื่นชมเสิ่นจืออย่างออกหน้าออกตา——