บทที่ 99 ฝีมือระดับพี่ชายฉันยังต้องพึ่งโปรแกรมโกงอีกเหรอ?

"เชี่ยเอ๊ย... ไม่ตายเลยสักครั้งเนี่ยนะ? นี่มันฝีมือมนุษย์ทำได้จริงๆ เหรอ?"

"ทีมซีซีโคตรน่าสงสารเลย! โดนยำเละจนหมดสนุก พวกเขามีคุณสมบัติพอจะเข้าร่วมการแข่งขันนี้จริงๆ เหรอ?"

"ฉันจะแคปหน้าจอผลงานของเทพเย่ไปฟาดหน้าพวกแอนตี้แฟนทุกคน! พวกแอนตี้! ออกมาพูดสิ! ฉันอยากจะรู้จริงๆ ว่าใครจะกล้าพูดอีกว่าเทพซิงเย่ของพวกเราไม่มีฝีมือ!"

หลังจากลงจากเวที ลู่ยวี่เจ๋อก็เดินคอตกกลับไปที่นั่งพักด้วยความท้อแท้

เขานั่งโดดเดี่ยวอยู่บนเก้าอี้ สองแขนท้าวลงบนเข่า ราวกับยากจะทำใจยอมรับได้ว่าตัวเองพ่ายแพ้ในการแข่งขันสำคัญครั้งนี้ไปอย่างรวดเร็ว

บรรยากาศรอบๆ ทีมซีซีเงียบสงัดจนน่ากลัว เพื่อนร่วมทีมสุมหัวคุยกันเสียงเบาอยู่ข้างๆ เขาจับสังเกตสายตาที่พวกนั้นมองมาได้เป็นระยะๆ

"ฉันก็บอกแล้วว่าหมอนี่มันไม่ได้เรื่อง สั่งการพลาดตั้งแต่เริ่มเลย ทำบ้าอะไรก็ไม่รู้!"

"ไม่รู้จริงๆ ว่าโค้ชรับเงินพ่อแม่มันมาเท่าไหร่ ฝีมือแค่นี้ ขืนฉันเจอตอนเล่นเกมทั่วไปคงด่ายับไปแล้ว แต่นี่เอามาลงแข่ง..."

"พอเถอะ เลิกพูดได้แล้ว เดี๋ยวหมอนั่นได้ยินก็พาลโวยวายเอาแต่ใจอีก"

ลู่ยวี่เจ๋อกำหมัดแน่น เขาแพ้ราบคาบ สั่งการก็ห่วยแตก สภาพจิตใจพังทลายป่นปี้

แต่ประจวบเหมาะกับตอนนั้น ลู่ยวี่เจ๋อกลับได้ยินเสียงโห่ร้องยินดีดังมาจากโซนพักผ่อนข้างๆ

เสิ่นซิงเย่เพิ่งจะถอดหูฟังแล้วเดินลงจากเวที ก้อนแป้งน้อยในชุดสีฟ้าสลับชมพูก็พุ่งตรงดิ่งเข้าไปหาเขา

"พี่สาม!"

เสิ่นซิงเย่ยิ้มตาหยี โค้งตัวลงรับเด็กน้อยไว้อย่างมั่นคง แล้วอุ้มเธอขึ้นหมุนตัวไปรอบๆ สองสามรอบด้วยความเบิกบาน

"พี่สามของฉันเก่งที่สุดเลย! พี่สามเก่งเป็นอันดับหนึ่งของโลกเลย!"

เสิ่นซิงเย่โดนชมแบบนั้นก็ไม่รู้จักเขินอาย เชิดหน้าขึ้นด้วยความมั่นใจ "แน่นอนอยู่แล้ว! พี่สามไม่ทำให้จือจือต้องขายหน้าหรอก!"

เสิ่นซิงเย่ไม่เพียงแต่มีเสียงเชียร์จากน้องสาวเท่านั้น แต่ยังมีเพื่อนร่วมทีมและโค้ชอีกด้วย

พวกเขาล้อมรอบเสิ่นซิงเย่ไว้ตรงกลาง ภาพที่ทุกคนต่างรุมล้อมเชิดชูเขา ทำให้ลู่ยวี่เจ๋อรู้สึกปวดตาจนทนไม่ไหว

ทำไมกัน?

ทำไมเสิ่นซิงเย่ถึงได้ครอบครองทุกสิ่งทุกอย่างนี้?

ถ้าหมอนั่นไม่แย่งโควตาในทีมเย่ของเขาไป คนที่ควรจะได้รับความรุ่งโรจน์และเสียงเชียร์พวกนี้ ก็ควรจะเป็นเขาต่างหาก!

ความอิจฉาริษยาเติบโตอย่างบ้าคลั่งราวกับเถาวัลย์พิษ ลู่ยวี่เจ๋อจ้องมองแผ่นหลังของเสิ่นซิงเย่เขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย

ความประสงค์ร้ายนี้รุนแรงเกินไป จนถึงขั้นมีไอสีดำลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ

เสิ่นจือที่กำลังยิ้มหวาน จู่ๆ ใบหน้าเล็กๆ ก็ชะงักไป

ดวงตาใสแจ๋วหรี่ลงเล็กน้อย มือเล็กเอื้อมไปลูบจี้หยกน้ำเต้าที่หน้าอกโดยสัญชาตญาณ

เธอช้อนตาขึ้นมองไปทางลู่ยวี่เจ๋อแวบหนึ่งอย่างแนบเนียน

ไม่ต้องรีบ

เธออยากจะรอดูเหมือนกัน ว่าหมอนี่จะงัดลูกไม้ไหนออกมาเล่น

การแข่งขันในฮอลล์ยังคงดำเนินต่อไป แมตช์ของทีมอื่นๆ ก็ยังคงดุเดือดน่าตื่นเต้น

แต่ทุกคนรู้ดีว่า ทีมเย่และทีมซีซีคือสองทีมที่ได้รับความสนใจมากที่สุดในลีกเยาวชน ชัยชนะแบบบดขยี้ของเสิ่นซิงเย่ ทำให้ทีมเย่คว้าแชมป์ในการแข่งขันครั้งนี้ไปครองได้อย่างแน่นอนแล้ว

จนกระทั่งถึงเวลาห้าโมงเย็น เสิ่นซิงเย่ก็ลงสนามอีกครั้ง เพื่อแข่งขันกับอีกทีมที่เข้ารอบมา

และไม่ต้องสงสัยเลย ทีมเย่คว้าชัยชนะไปได้อีกครั้ง!

จนถึงตอนนี้ โปรแกรมการแข่งขันลีกเยาวชนอีสปอร์ตระดับประเทศตลอดทั้งวัน ก็ได้จบลงอย่างสมบูรณ์

พิธีกรถือไมโครโฟนเดินขึ้นมาบนเวทีด้วยรอยยิ้มเบิกบาน "เอาล่ะค่ะ ตอนนี้เราจะขอประกาศรางวัลชนะเลิศของการแข่งขันอีสปอร์ตลีกเยาวชนอย่างเป็นทางการ พวกเขาคือ..."

จังหวะนั้นเอง สตาฟฟ์คนหนึ่งก็ทำสัญญาณมือขอระงับการประกาศรางวัล เขารีบพุ่งขึ้นมาบนเวที ก้มลงกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูของเธออย่างรวดเร็ว

แม้ว่าบนใบหน้าของพิธีกรจะยังคงรักษารอยยิ้มเอาไว้ แต่ใครๆ ก็มองออกว่ารอยยิ้มของเธอดูฝืนธรรมชาติไปนิด

ทั่วทั้งฮอลล์เริ่มมีเสียงพูดคุยซุบซิบดังขึ้น ทุกคนต่างคาดเดากันไปต่างๆ นานาว่าเกิดอะไรขึ้น

พิธีกรเองก็เพิ่งเคยเจอสถานการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก เธอใช้เวลาทบทวนความแน่ใจอยู่นาน กว่าจะฝืนเอ่ยปากออกมาได้

"ต้องขออภัยผู้ชมทุกท่านด้วยนะคะ พอดีทางคณะกรรมการผู้ตัดสินเกิดข้อผิดพลาดบางประการ พิธีมอบรางวัลที่กำหนดไว้จึงต้องยกเลิกไปก่อน ขอให้ผู้ชมทุกท่านกรุณาททยอยเดินทางกลับอย่างเป็นระเบียบด้วยค่ะ"

ทุกคนในฮอลล์ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก โดยเฉพาะแฟนคลับของทีมเย่

พิธีมอบรางวัลคือสิ่งที่พวกเขาเฝ้ารอคอยมาตลอดทั้งวัน แล้วจู่ๆ จะมายกเลิกกันดื้อๆ แบบนี้ได้ยังไง

ผู้ชมบนอัฒจันทร์พากันตะโกนขอคืนเงินค่าตั๋ว สถานการณ์เริ่มวุ่นวายโกลาหล

ผู้เล่นหลายคนของทีมเย่เองก็รู้สึกไม่พอใจเช่นกัน

"ทำไมถึงยกเลิกล่ะ? ฉันอุตส่าห์โทรไปบอกให้พ่อแม่รอดูไลฟ์สดตอนฉันรับรางวัลแล้วนะ"

"ตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นเนี่ย? ทำไมตาขวาฉันถึงกระตุกไม่หยุดเลยวะ?"

ตอนนั้นเอง ลู่ยวี่เจ๋อก็ลุกขึ้นยืน กอดอกเดินขึ้นไปบนเวทีด้วยท่าทางเยาะเย้ย

ผู้ชมที่นั่งอยู่ไกลๆ อาจจะไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไร แต่ผู้ชมแถวหน้าๆ กลับได้ยินชัดเจน

"โปรแกรมโกง! เทพซิงเย่ใช้โปรแกรมโกงเหรอ?"

"เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง... ระดับฝีมือเทพซิงเย่ ไม่เห็นต้องพึ่งของแบบนั้นเลย"

"ความจริงฉันก็รู้สึกแปลกๆ อยู่เหมือนกันนะ ก่อนหน้านี้เขาเก่งก็จริง แต่ก็ยังตายบ้างสองสามครั้ง แต่คราวนี้ไม่ตายเลยสักครั้ง มันก็ดูโอเวอร์ไปหน่อยจริงๆ นั่นแหละ"

"มิน่าล่ะถึงต้องยกเลิกพิธีมอบรางวัล ทางผู้จัดคงรู้สึกเหมือนโดนปั่นหัวล่ะมั้ง"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์จากแถวหน้าๆ กระจายไปด้านหลังราวกับคลื่นน้ำ ไม่นาน ผู้ชมทั่วทั้งฮอลล์ก็รู้ข่าวลือที่ว่าทีมเย่ต้องสงสัยว่าใช้โปรแกรมโกงกันหมด

"ตดบรรพบุรุษแกสิ! ระดับเทพซิงเย่ต้องพึ่งของพรรค์นั้นด้วยเหรอ?" ผู้เล่นคนที่เคยออกรับแทนเสิ่นซิงเย่ก่อนหน้านี้ยังคงเป็นคนเดิม เขาถลกแขนเสื้อเตรียมจะพุ่งเข้าไปหาด้วยความโมโห

ตอนแรกกะว่าคงจะมีเพื่อนร่วมทีมคอยรั้งตัวเขาไว้ แต่กลับพบว่าไม่มีใครข้างหลังขยับตัวเลยสักคน

"นายพุ่งเข้าไปอัดมันสักตั้งสิ ถือซะว่าช่วยระบายอารมณ์ให้พวกเราด้วย"

"ใช่ ไปเลย! พวกเราจะเป็นกองหนุนคอยซัพพอร์ตนายทางจิตใจเอง!"

เพื่อนร่วมทีมคนนั้นลูบจมูกตัวเองปะหลับปะเหลือก อารมณ์เดือดดาลสงบลงทันที

เขาจะบุ่มบ่ามไปต่อยคนไม่ได้เด็ดขาด ขืนต่อยไปมีหวังโดนแบนห้ามลงแข่งแน่ เขาไม่หลงกลหรอก!

โดยเฉพาะเมื่อเขาหันไปเห็นสีหน้าที่นิ่งสงบดั่งหินผาของเสิ่นซิงเย่กับโจวเย่ เขาก็พลอยใจเย็นลงไปด้วย

ระดับเทพเขายังไม่ร้อนรน แล้วตัวประกอบต๊อกต๋อยอย่างเขาจะไปเดือดร้อนทำไม?

เขาแค่เชื่อมั่นในตัวเทพซิงเย่และเทพเย่อย่างไม่มีเงื่อนไขก็พอแล้ว!

ความจริงแล้ว ตอนแรกเสิ่นซิงเย่ก็แอบรวนอยู่เหมือนกัน ต่อให้เขาจะอวดดีและห้าวเป้งบนเวทีการแข่งขันแค่ไหน แต่ยังไงเขาก็ยังเป็นแค่เด็กแปดขวบคนหนึ่งเท่านั้น

การถูกใส่ร้ายป้ายสีเข้าอย่างจังแบบนี้ ขนาดผู้ใหญ่ยังต้องมีเป๋ แล้วนับประสาอะไรกับเขาล่ะ?

แต่ทว่า มือเล็กๆ ที่ทั้งอุ่นและนุ่มนิ่มข้างหนึ่ง กลับมากอบกุมนิ้วของเขาเอาไว้อย่างมั่นคงและแน่วแน่

เสิ่นจือแหงนหน้าขึ้น ใบหน้าเล็กๆ ไม่มีแววตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกสงบและสบายใจ

"พี่สามไม่ต้องกลัวนะคะ มีจือจืออยู่ตรงนี้ จือจือจะไม่ปล่อยให้คนเลวพวกนั้นมาทำร้ายพี่สามได้หรอกค่ะ"

คำพูดของเสิ่นจือทำให้จิตใจของเสิ่นซิงเย่ที่กำลังปั่นป่วนค่อยๆ สงบลง

"อื้อ! พี่สามเชื่อจือจือ อีกอย่าง ฉันไม่ได้ทำซะหน่อย จะกลัวพวกนั้นตรวจสอบทำไม"

เสิ่นจือวิ่งต๊อกแต๊กไปหาพี่สาวพิธีกรบนเวที เธอแหงนหน้าเล็กๆ ขึ้นออดอ้อนอยู่สองสามประโยค อีกฝ่ายที่ถูกความน่ารักของเด็กหญิงตกเข้าอย่างจัง ก็ยอมยื่นไมโครโฟนในมือให้แต่โดยดี

น้ำเสียงใสแจ๋วและนุ่มนิ่มถูกถ่ายทอดผ่านไมโครโฟนดังกังวานไปทั่วทุกมุมของฮอลล์อย่างชัดเจน

"ในเมื่อทุกคนสงสัยว่ามีคนใช้โปรแกรมโกงในการแข่งขัน งั้นก็ขอเชิญคุณลุงคุณป้ากรรมการตรวจสอบให้ละเอียดเลยค่ะ"

"โปรแกรมโกงเป็นแค่วิธีสกปรกที่พวกอ่อนหัดเขาใช้กันเท่านั้นแหละค่ะ จือจือเชื่อมั่นในฝีมือของพี่ชาย จือจือรู้ว่าพี่ชายไม่จำเป็นต้องใช้ของพวกนั้นหรอก!"

น้ำเสียงหนักแน่นทรงพลังของเด็กน้อย ช่วยจุดประกายความกระตือรือร้นให้กับแฟนคลับทีมเย่ในฮอลล์ขึ้นมาอีกครั้ง

เสิ่นจือช้อนตาขึ้นมองไปทางลู่ยวี่เจ๋อที่อยู่บนเวที มุมปากเล็กๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทั้งเท่และหวานเจี๊ยบ

ไอ้ผู้ชายเฮงซวย กล้ามาใส่ร้ายพี่สามของฉัน แกตายแน่!

เธอตั้งใจจะออกโรงปกป้อง เข้าข้าง และสนับสนุนเสิ่นซิงเย่อย่างไม่คิดชีวิตแบบนี้นี่แหละ!

แล้วไงล่ะ? ไม่พอใจก็เข้ามาจัดการฉันสิ ถ้าคิดว่าแน่พอน่ะนะ

แบร่ๆๆ

ไม่เพียงแต่เสิ่นจือเท่านั้นที่ปกป้องเสิ่นซิงเย่สุดชีวิต โจวเย่เองก็ขึ้นชื่อเรื่องการปกป้องคนของตัวเองสุดๆ เหมือนกัน

เขาเดินหน้าตึงเข้าไปหาทีมเทคนิค น้ำเสียงเยาะเย้ย เย็นชาจนทำให้อุณหภูมิรอบข้างลดฮวบลงไปหลายองศา "ตรวจสอบหาหมายเลขไอพีต้นทางของโปรแกรมโกงได้ไหมล่ะ?"