บทที่ 52 เซินหยินว่านกั๋วปรากฏตัวเทพหุ้นน้อย

"เสี่ยวหม่า ฉันมีเรื่องจะคุย"

"จื้อตง ฉันก็มีเรื่องจะคุย"

"อ้าว... งั้นฉันพูดก่อน"

"ฉันพูดก่อน"

"ฉันๆ ถ้าไม่ได้พูดคงอึดอัดตายแน่"

"งั้นก็ได้ จื้อตง นายพูดก่อน"

กลับถึงเผิงหวิน

จางจื้อตงก็เล่าเรื่องที่เจอเฉินหนิงครั้งแรกให้เสี่ยวหม่าฟังทั้งหมดทันที

"ดูเหมือนประเมินเขาต่ำไป"

เสี่ยวหม่าก็พูด

"ใช่ ไม่แปลกเลยที่ก่อนหน้าทำชานมต้าต้า สร้างแบรนด์ได้เร็วขนาดนี้ เขาเข้าใจอินเทอร์เน็ตดีกว่าคนทั่วไปจริงๆ แถมชานมต้าต้าของเขาก็มีความเป็นอินเทอร์เน็ตมาก"

"นายทำให้ฉันอยากเจอเขาเลย เอ้อ ทำไมไม่ชวนเขามาเผิงหวิน?"

เสี่ยวหม่าพูดตรงๆ

จางจื้อตงกลับยิ้มขื่น "นายไม่ต้องบอก ฉันก็ชวนเขาตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว แต่เขาไม่สน"

"อ้าว..."

เสี่ยวหม่าเงียบไป แล้วก็ส่ายหัวอย่างจนใจ

เป็นหัวไก่ยังดีกว่าเป็นหางหงส์

เรื่องปกติ

เผิงหวินจะเจ๋งแค่ไหน สำหรับคนอย่างเฉินหนิงที่อยากนำด้วยตัวเอง ก็ไม่มีความสนใจ

"อืม รักษาการสื่อสารกับเฉินหนิงไว้"

"ได้ แต่ค่าคำปรึกษาครั้งนี้แพงไม่น้อย หนี้ 1 ล้านหยวนถูกยกไปแล้ว"

"ปะ... ไอ้หมอนี่ก็เป็นคนแสบ ช่างเถอะ 1 ล้านหยวนก็ 1 ล้านหยวน ถือว่าเป็นค่าจ้างที่ปรึกษาระดับสูง"

"ฉันก็คิดแบบนั้น"

จางจื้อตงพยักหน้า "เอ้อ เสี่ยวหม่า เมื่อกี้จะพูดเรื่องอะไร?"

"ไมโครซอฟท์เพิ่งเปิดตัวเอ็มเอสเอ็นในประเทศจีนอย่างเป็นทางการ แถมยังจัดแถลงข่าวด้วย"

"อ้าว..."

พอพูดจบ จางจื้อตงกับเสี่ยวหม่าก็ทำหน้าจริงจังทั้งคู่

"ดูเหมือนเว็บไพไพต้องชะลอก่อน"

"ฉันก็คิดแบบนั้น อีกอย่าง ฉันว่าควรยกระดับคิวคิวสเปซเป็นธุรกิจระดับหนึ่ง"

"โอเค"

เสี่ยวหม่าพยักหน้า "เดี๋ยวบอกทุกคน บ่ายนี้เปิดประชุม"

ทั้งสองรู้ดี

เทียบกับเว็บไพไพอะไร

สิ่งที่สำคัญที่สุดของเผิงหวินก็คือโปรแกรมสนทนา

พาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์จะดีแค่ไหน ก็ค่อยพัฒนาทีหลังได้

แต่ถ้าโปรแกรมสนทนาพัง เผิงหวินก็พังตาม

...

เซินอิ๋นว่านกั๋ว

เฉินหนิงมาถึงห้องซื้อขายค่อนข้างเช้า

ในห้องนักลงทุนรายใหญ่ หวังหงเฉิง คุณหลิว คุณหลี่ คุณคังมาถึงนานแล้ว

พอเห็นเฉินหนิง

คุณหลิวก็ถามอย่างห่วงใย "อาจารย์เฉิน กินข้าวเช้าแล้วใช่ไหม"

เฉินหนิงพยักหน้า "กินซาลาเปาระหว่างทางมาครับ"

"ซาลาเปาไม่กี่ลูกจะอิ่มได้ไง มา พาไปกินข้าวเช้าข้างๆ"

เฉินหนิงโบกมือ "ไม่ต้อง เกือบ 9 โมงครึ่งแล้ว จะเปิดตลาด กินมั่วๆ สักหน่อยก็พอ"

หวังหงเฉิงข้างๆ หัวเราะ "เหล่าหลิว แกนี่ประจบจริง เมื่อไหร่ถึงห่วงใยอาจารย์เฉินขนาดนี้"

เหล่าหลิวหลิ่วตามองหวังหงเฉิง "เหล่าหวัง อย่าพูดมั่ว ฉันสุภาพกับอาจารย์เฉินมาตลอด"

ล้อกันสักพัก

เหล่าหลิวก็ถาม "อาจารย์เฉิน ช่วงนี้เทรดได้ไหม?"

เฉินหนิงพยักหน้า "ได้ครับ"

คุณคังข้างๆ พูดว่า "อาจารย์เฉิน เมื่อวันก่อนนักวิเคราะห์ของเซินอิ๋นว่านกั๋วบอกว่า ดัชนีกำลังปรับฐาน แนะนำให้ลดพอร์ตก่อน"

เฉินหนิงส่ายหัว "ดัชนีก็ปรับฐานจริง แต่หุ้นรายตัวมีโอกาสมาก"

ในตลาดหุ้นมีเรื่องเปลี่ยนแปลงมากมาย

จะเล่าก็สามวันสามคืนก็ไม่จบ

เหมือนกับกราฟตอนนี้

ดัชนีลง แต่การสลับกลุ่มอุตสาหกรรมชัดเจนมาก

จริงๆ แปลว่ากราฟยังแข็งแกร่ง

แค่เจ้ามืออาศัยดัชนีลง แล้วแอบดันหุ้นรายตัว

ถ้าเห็นดัชนีลงแล้วไม่กล้าเข้า... ก็จะพลาดโอกาส

แต่ถ้ารอดัชนีปรับฐานจนลงตัวแล้วค่อยเข้าหุ้นรายตัว

เจ้ามือก็จะดันดัชนีขึ้น แล้วให้หุ้นส่วนใหญ่ลง

แล้วก็โดนดักอีก

นี่คือเหตุผลที่แม้จะเป็นตลาดกระทิง ก็ไม่ใช่ทุกคนจะทำเงินได้

"อาจารย์เฉิน พวกเราฟังท่าน ท่านบอกว่าเทรดยังไง?"

ทุกคนเชื่อเฉินหนิงเต็มที่ ไม่สนนักวิเคราะห์อะไร

เฉินหนิงดูเวลา อีก 30 นาทีก็เปิดตลาด

"เดี๋ยว ผมต้องดูช่วงประมูลราคาก่อน"

โดยทั่วไปสำหรับนักลงทุนรายย่อย ตลาดเปิด 9 โมงครึ่ง แต่จริงๆ แล้ว 9 โมง 15 นาทีก็เปิดแล้ว

แต่ตั้งแต่ 9 โมง 15 นาทีเป็นช่วงประมูลราคา ซึ่งโดยมากเป็นสนามของเจ้ามือและเงินทุนก้อนใหญ่

นักลงทุนรายย่อยรอ 9 โมงครึ่งก็พอ

ถ้าถือยาว ช่วงประมูลราคาก็ไม่ต้องดู

แต่ถ้าเทรดสั้น

โดยเฉพาะไล่ซื้อหุ้นชนเพดาน ช่วงประมูลราคาสำคัญมาก

หลายครั้งช่วงประมูลราคาก็สะท้อนเจตนาที่แท้จริงของเจ้ามือ

ติ๊ดติ๊ดติ๊ด...

เฉินหนิงเปิดโน้ตบุ๊กที่เพิ่งซื้อ

โปรแกรมต้าจื้อฮุ่ยที่ตั้งค่าไว้ก็ส่งสัญญาณเตือนอย่างไม่หยุด

เฉินหนิงดูหุ้นที่มีโอกาสชนเพดานทีละตัวตามสัญญาณ

จงจินหวงจิน

ซูหนิงเตี้ยนชี่

เทียนเวยเป่าเปี้ยน

ตลาดยังไม่เปิด แต่จากช่วงประมูลราคา เฉินหนิงก็คัดเลือกหุ้นที่มีโอกาสชนเพดานได้หลายตัวแล้ว

เข้าสู่ระบบเข้าระบบซื้อขายอย่างรวดเร็ว

เทียนเวยเป่าเปี้ยน 10.26 หยวน

ตั้งราคาล่วงหน้า

9 โมงครึ่งพอตลาดเปิด เฉินหนิงก็ทุ่มเต็มพอร์ตเข้าไป

เทียนเวยเป่าเปี้ยนจากเปิดตลาดสูงขึ้น 5% ก่อนพุ่งชนเพดานที่ 10% เลย

คำสั่งซื้อที่เฉินหนิงตั้งไว้ที่ 10.26 ก็จับคู่สำเร็จทันที

1 นาทีต่อมา

เจ้ามือส่งคำสั่งซื้อ 300,000 ล็อตเข้ามาล็อกเพดาน

"พระเจ้า..."

เห็นเฉินหนิงเทรด

นักลงทุนรายใหญ่ทุกคนอึ้งไปหมด

"อาจารย์เฉิน ปกติท่านก็เทรดแบบนี้เหรอ?"

คุณหลิวอ้าปากค้าง

เคยเห็นคนซื้อหุ้น แต่ไม่เคยเห็นใครซื้อหุ้นแบบนี้

"ก่อนหน้าไม่ใช่ ช่วงนี้เปลี่ยนจังหวะเทรดใหม่"

"อาจารย์เฉิน พาพวกเราทำด้วยได้ไหม?"

นักลงทุนรายใหญ่ตาลุกเป็นไฟ

เมื่อครู่เฉินหนิงใช้เวลาไม่ถึง 1 นาที ก็มีกำไร 5% แล้ว

แถมไม่ใช่แค่นั้น

เมื่อกี้ไม่ถึง 1 นาที เทียนเวยเป่าเปี้ยนก็ชนเพดาน

จากตรงนี้

พรุ่งนี้เทียนเวยเป่าเปี้ยนจะต้องเปิดตลาดสูงกว่าราคาปิดอีก

โชคดีหน่อย บางทีพรุ่งนี้ก็อาจจะชนเพดานอีก

"พาไม่ได้ครับ"

เฉินหนิงส่ายหัว "การเทรดแบบนี้มีความเสี่ยง แถมต้องเร็วด้วย"

เฉินหนิงไม่มีทางอยู่ห้องซื้อขายตลอด ยังต้องไปเรียน ก็ไม่มีทางส่งข้อความแบบเรียลไทม์ได้

"แต่ผมบอกแนวคิดการเทรดช่วงนี้ได้ครับ"

คิดสักพัก เฉินหนิงพูด "แนวทางหลักยังเป็นถือยาว ผมแนะนำให้ทุกท่านนำเงินส่วนใหญ่ไปลงทุนระยะยาว ถ้ามือคันจริงๆ ช่วงนี้ก็ตามกลุ่มอุตสาหกรรมที่กำลังร้อนแรงได้"

"อาจารย์เฉิน ตามยังไงครับ?"

"ก็กลุ่มไหนร้อนแรงก็เข้ากลุ่มนั้น ไม่ต้องดูดัชนี ไม่ต้องดูปัจจัยพื้นฐานอะไร"

"แค่บุกเข้าไปเลย"

"ครับ"

เฉินหนิงพยักหน้า

แน่นอนการเทรดจริงๆ ไม่ง่ายขนาดนั้น วิธีไล่ซื้อหุ้นชนเพดานของเฉินหนิงดูง่าย แต่เบื้องหลังมีตัวชี้วัดหลายสิบตัว

แถมต้องมีสภาพแวดล้อมตลาดเอื้อด้วย

แต่วิธีนี้ อย่างแรก เฉินหนิงก็ไม่อยากเปิดเผยมาก

อย่างที่สอง ต่อให้เปิดเผย พวกเขาก็ไม่แน่ว่าจะทำได้

พูดซับซ้อนเกินไป คนอื่นก็มึนหัว

"10 โมงครึ่งมีคลาส ผมกลับมหาวิทยาลัยก่อนครับ"

คุยกับนักลงทุนรายใหญ่เสร็จ เฉินหนิงก็กลับมหาวิทยาลัย

"เฮ้อ อาจารย์เฉินเจ๋งจริง ฝีมือเล่นหุ้นขนาดนี้... ยังไปเรียนอีก ถ้าผมมีฝีมือขนาดนี้ ผมไม่ไปเรียนแล้ว"

มองเฉินหนิงจากไป เหล่าหลิวก็ชื่นชม

หวังหงเฉิงแซว "ดังนั้นแกถึงไม่มีวันถึงระดับอาจารย์เฉิน"

"ได้ ได้ได้ ฉันก็ถึงไม่ได้"

เหล่าหลิวไม่เถียงกับหวังหงเฉิง

แต่เขากลับนึกอะไรขึ้นมาได้ "เฮ้ เฮ้ เฮ้... พี่น้อง เมื่อกี้เห็นอาจารย์เฉินเทรดไหม?"

"เห็นสิ เทียนเวยเป่าเปี้ยน อาจารย์เฉินซื้อ ทำไม แกก็จะซื้อเหรอ ซื้อไม่ได้ ชนเพดานแล้ว"

"ไม่ใช่... ฉันหมายถึงเงินในบัญชีอาจารย์เฉินต่างหาก มีเท่าไร?"

"เงินในบัญชี... เมื่อกี้อาจารย์เฉินเทรดเร็วมาก ไม่ได้สังเกต ดูเหมือนซื้อ 7,900 หุ้น?"

หวังหงเฉิงข้างๆ พูดว่า "ไม่ใช่ 79,000 หุ้นต่างหาก บัญชีอาจารย์เฉินมี 800,000 หยวน"

"ให้ตายเถอะ..."

พอได้ยิน เหล่าหลิวก็ตะโกน "อาจารย์เฉินมีเงินเยอะขนาดนี้เหรอ ผมจำได้ว่าก่อนหน้ามีแค่ 310,000"

"ถ้ารวมส่วนแบ่งที่ฉันให้ไป เขาน่าจะมี 390,000 หยวน"

"390,000 หยวนก็ยังไม่ถึง 800,000 หยวน หรือว่าเขาเติมเงินเข้าไปอีก 400,000 หยวน หรอกนะ"

"ถ้าอาจารย์เฉินมีเงินเยอะขนาดนั้น คงไม่มีทางที่เราจะได้รู้จักเขาหรอก"

เหล่าหวังก็ถอนหายใจ

คนกับคนเจอกัน บางทีก็เป็นเรื่องของวาสนา

เห็นสายตาเหล่าหวัง คุณหลิวก็พูดตามสัญชาตญาณ "เหล่าหวัง แกจะไม่บอกฉันนะว่า ไม่ถึงเดือน อาจารย์เฉินนำเงิน 390,000 หยวนไปลงทุนจนเพิ่มเป็น 800,000 หยวน"

"นายว่าอย่างไรล่ะ"

หวังหงเฉิงหยิบถ้วยชา เป่าใบชาที่ลอยขึ้นมาอย่างสงบ

ก่อนหน้าเขาก็เคยคิดจะให้เฉินหนิงยืมเงิน ให้เฉินหนิงมีเงินก้อนแรกเร็วขึ้น

แต่ภายหลังก็ปฏิเสธ

เขาอยากให้เฉินหนิงตอนหนุ่มได้ผ่านประสบการณ์ จะได้ก้าวไปได้ไกลกว่า

แต่ไม่คิดว่า อัจฉริยะก็คืออัจฉริยะ

ต่อให้อยากจะฝึกฝนเขาสักหน่อย

สวรรค์ก็จะทำให้เขาเติบโตอย่างรวดเร็ว

(จบบท)