บทที่ 53 ธุรกิจใหม่ ตู้คีบตุ๊กตา

"390,000 หยวนใช้เวลาไม่ถึงเดือนก็เพิ่มเป็น 800,000 หยวนแล้ว"

"พี่น้อง เทพหุ้นชัดๆ"

นักลงทุนรายใหญ่ในห้องถอนหายใจ

ถ้าเจอครั้งแรก อาจจะไม่รู้สึกขนาดนี้

เพราะในตลาดหุ้นก็มีคนโชคดี

โชคดีหน่อย

ไม่ต้องพูดถึงไม่ถึงเดือนเพิ่มเท่าตัว บางที 2 เท่าก็เป็นไปได้

แต่เฉินหนิงไม่ใช่ครั้งแรก

ก่อนหน้าพาทุกคนทำเงินมาแล้วก็ไม่ต้องพูดถึง

เขายังพาหวังหงเฉิงเทรดจงซิ่นเจิ้งเฉวียน เพิ่มขึ้น 3 เท่าตรงๆ

ตอนนี้ก็ทำปาฏิหาริย์อีกครั้ง

นักลงทุนรายใหญ่ทุกคนตาเป็นประกาย

"เอ่อ เหล่าหลิว ตอนนี้เทรดยังไง?"

"ฉันจะไปรู้ได้ไง เฮ้อ... อาจารย์เฉินต้องไปเรียน ก็ชี้แนะเราตลอดเวลาไม่ได้"

"อาจารย์เฉินก็บอกแล้วไง ช่วงนี้เทรดได้ จับตากลุ่มอุตสาหกรรมร้อนแรงก็พอ"

"อืม... ดูเหมือนจะใช่ จะเข้าดีไหม...?"

"ฉันก็อยากเข้า แต่ก่อนหน้าเราก็เคยตามกระแส แต่ทุกคนก็รู้ พอตามก็ตาย"

"ตายอะไร คนกล้าได้กินอิ่ม คนขี้กลัวอดตาย ก่อนก็ก่อน ก่อนหน้าเราเทรดเป็นที่ไหน ตอนนี้อาจารย์เฉินบอกแล้ว ถ้ายังไม่กล้า ต่อไปก็อย่าซื้อหุ้นเลย"

เหล่าหลิวกัดฟัน "ฉันฟังอาจารย์เฉิน เอาครึ่งพอร์ตถือยาว อีกครึ่งเทรดสั้น"

"อืม"

"เหล่าหวัง แกล่ะ?"

"ฮ่าๆ อาจารย์เฉินบอกแล้ว ฉันก็แบ่งเงิน 500,000 หยวนมาซื้อขายระยะสั้น"

"ฮ่าๆๆ ถ้าเป็นอย่างนั้น พวกลุงๆ เราก็บุกเข้าไปเลย"

เหล่าหลิวตื่นเต้นมาก จ้องกราฟอย่างจริงจัง

"โอ้โห วันนี้กลุ่มพลังงานไฟฟ้าร้อนแรงมาก"

"เทียนเวยเป่าเปี้ยนที่อาจารย์เฉินซื้อเป็นหุ้นไฟฟ้าใช่ไหม?"

"เป็นหุ้นอุปกรณ์ไฟฟ้า ก็ถือว่าหุ้นไฟฟ้า"

"คาดว่าวันนี้กลุ่มพลังงานไฟฟ้าถูกเทียนเวยเป่าเปี้ยนดึงขึ้นมา"

"แล้วเราทำยังไง เทียนเวยเป่าเปี้ยนชนเพดาน ซื้อไม่ได้"

"รู้สึกว่าหัวเตี้ยนกั๋วจี้ก็กำลังจะชนเพดาน"

"อืม ดูเหมือนจะใช่ ตอนนี้ขึ้นมา 6% แล้ว เข้าไหม"

"เข้า"

คำสั่งเดียว

ลุงทั้งสี่คนก็ซื้อหัวเตี้ยนกั๋วจี้ทันที

สุดท้าย หัวเตี้ยนกั๋วจี้ก็ชนเพดานสำเร็จตอนท้ายตลาด

"อาจารย์เฉิน พวกเราซื้อหุ้นหัวเตี้ยนกั๋วจี้ ท่านว่าเป็นไงครับ?"

ปิดตลาดแล้ว หวังหงเฉิงส่งข้อความให้เฉินหนิง

เฉินหนิงดู แล้วพูดว่า "เทรดสั้น?"

"ใช่ ฉันกับเหล่าหลิวนำเงินบางส่วนมาซื้อขายระยะสั้น"

"โอ้"

เฉินหนิงพยักหน้า

แล้วดูรูปแบบกราฟของหัวเตี้ยนกั๋วจี้ จากนั้นพูดว่า "หัวเตี้ยนกั๋วจี้วันนี้ชนเพดานตอนท้ายตลาด ไม่ถือว่าแข็งแกร่งมาก พรุ่งนี้ต้องดูหุ้นนำกลุ่มคือเทียนเวยเป่าเปี้ยน ถ้าเทียนเวยเป่าเปี้ยนยังชนเพดานได้ ก็ถือต่อดูได้ ถ้าเทียนเวยเป่าเปี้ยนไม่ชนเพดาน หรือผลงานอ่อนแอ ก็ขายก่อน"

แม้จะไม่มีเวลาพาพวกเขาเทรด

แต่หุ้นที่พวกเขาซื้อก็วิเคราะห์ให้ได้

"เข้าใจ"

หวังหงเฉิงส่งสัญลักษณ์โอเค

...

ช่วงบ่าย เฉินหนิงไปที่ห้างไป่เหลียน

ไปไป่เหลียนนอกจากดูร้านชานมแล้ว หลักๆ คือสำรวจตู้คีบตุ๊กตาในห้าง

ช่วงนี้อ่านสมุดบันทึก เฉินหนิงก็พบว่า ตู้คีบตุ๊กตาที่สมุดบันทึกพูดถึง คล้ายกับชานมที่เขาทำมาก

เป็นกลุ่มคนรุ่นใหม่เหมือนกัน

เป็นกระแสวัฒนธรรมเหมือนกัน

เฉินหนิงจึงคิดว่าทั้งสองจะเชื่อมโยงกันได้ไหม หรือเสริมกัน เพิ่มความสามารถในการแข่งขัน

ในขณะเดียวกัน

ช่วงนี้หลังจากที่เฉินหนิงตัดสินใจจะเข้าสู่อุตสาหกรรมการผลิต เขาก็คิดมาตลอดว่าจะเข้าสาขาไหน

สุดท้ายเฉินหนิงตัดสินใจว่า เริ่มจากการผลิตอิเล็กทรอนิกส์ก่อน แล้วค่อยขยายไปสาขาอื่น

ทำไมต้องเป็นการผลิตอิเล็กทรอนิกส์

หลักๆ เพราะการผลิตอิเล็กทรอนิกส์เป็นทั้งอุตสาหกรรมที่ใช้เงินทุนมากและใช้แรงงานมาก

ส่วนนี้ดูเหมือนรับจ้างผลิตชิ้นเดียวกำไรน้อย

แต่หากมีปริมาณคำสั่งซื้อมากพอ ผลรวมก็จะมหาศาล

แค่ปริมาณมากพอ

กำไรในอนาคตไม่เพียงมหาศาล ยังสร้างงานให้คนนับหมื่นนับแสน

นอกจากนั้น ปริมาณมากขนาดนี้ ก็ง่ายที่จะสร้างห่วงโซ่อุปทาน เกิดข้อได้เปรียบด้านอุตสาหกรรม

แถมประชากรจีนเยอะขนาดนี้

เมื่อกำลังการผลิตเพิ่มขึ้น ก็สามารถสร้างความได้เปรียบเหนืออุตสาหกรรมของประเทศอื่นได้ทันที

แต่จะเข้าสู่การผลิตอิเล็กทรอนิกส์ก็ไม่ง่าย

เฉินหนิงจริงๆ ไม่มีประสบการณ์มากนัก

แค่ทำเหมือนหวังหงเฉิงสมัยก่อน เปิดโรงงานเล็กๆ สักสองสามคน แล้วไปหางานรับจ้างผลิต ก็ทำได้

แต่ต้องบอกว่าไม่มีประสิทธิภาพ

แถมเฉินหนิงใช้รูปแบบแบบดั้งเดิมก็สู้คู่แข่งไม่ได้

สิ่งที่เฉินหนิงคิดคือเริ่มจากผลิตภัณฑ์ก่อน

ใช้ผลิตภัณฑ์นำการผลิต

วิธีนี้แก้ได้ทั้งปัญหาการเข้าสู่อุตสาหกรรมการผลิตและการหาคำสั่งซื้อในคราวเดียว

พูดง่ายๆ ก็คือผลิตสินค้าเอง แล้วก็ผลิตให้ตัวเอง

เฉินหนิงไม่มีความสามารถผลิตสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ระดับสูง

แต่สินค้าง่ายๆ ที่ไม่มีเทคโนโลยีมาก ก็ผลิตได้

เช่น ตู้คีบตุ๊กตา

ตามที่สมุดบันทึกเขียนไว้

อีก 20 ปี ตลาดตู้คีบตุ๊กตาในประเทศมีส่วนแบ่งตลาดถึง 120,000 ล้านหยวน

ทั่วประเทศมีตู้คีบตุ๊กตา 3 ล้านตู้

แต่มองตอนนี้

ตู้คีบตุ๊กตาในประเทศแม้จะมีมานานแล้ว แต่ก็ไม่เคยคึกคัก

จากตรงนี้

ยังไม่มีใครสังเกตว่านี่คือตลาดที่ใหญ่มหาศาล

ถ้าสามารถรวมตู้คีบตุ๊กตาเข้ากับชานมของเขาได้

ส่วนแบ่งตลาดชานม + ตู้คีบตุ๊กตาจะเกิน 200,000 ล้านหยวน

200,000 ล้านหยวน

แค่คิดก็ตื่นเต้น

ที่สำคัญยิ่งกว่า

เฉินหนิงรู้

ไม่ว่าจะเป็นชานมหรือตู้คีบตุ๊กตา... ทั้งสองยังไม่ถูกยักษ์ใหญ่สนใจ

นี่คือโอกาสมหาศาล

แต่เฉินหนิงไม่ใช่คนบุ่มบ่าม

แม้จะรู้ว่าอนาคตตลาดตู้คีบตุ๊กตาจะระเบิด

แต่ตอนนี้เป็นปี 2005 ตลาดทั้งหมดมีมูลค่ายังไม่ถึง 5,000 ล้านหยวน หรืออาจน้อยกว่านั้น

แต่ว่า ตลาดในอนาคตใหญ่จริง แต่ถ้าเราไม่ได้พัฒนาขึ้นมา ตลาดจะใหญ่แค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์

ด้วยเหตุนี้ เฉินหนิงจึงเตรียมไปสำรวจตลาดตู้คีบตุ๊กตาตามห้างต่างๆ

น่าเสียดาย สองสามวันนี้เฉินหนิงเห็นว่า

แม้ห้างต่างๆ จะมีตู้คีบตุ๊กตา แต่ก็ไม่ค่อยมีคนเล่น

บางครั้งเล่นสักหน่อย คีบไม่ได้ ก็หงุดหงิด

ไม่เพียงเท่านั้น

เฉินหนิงยังไปดูสถานที่ที่มักจะวางตู้คีบตุ๊กตา

ร้านเกม โรงหนัง รวมถึงทางเดินสถานีรถไฟใต้ดิน

โดยรวม

คนเล่นก็มี แต่ระยะเวลาคืนทุนนานมาก

แต่เฉินหนิงก็ไม่รีบ อุตสาหกรรมหนึ่งจะให้มองทะลุทีเดียวก็เป็นไปไม่ได้

อีก 20 ปีที่ตู้คีบตุ๊กตาระเบิดได้ ต้องมีสิ่งที่ตัวเองยังนึกไม่ถึง

ต้องศึกษาต่ออีกสักพัก

...

"เจ๋ง สุดยอด"

"ฮ่าๆๆ ช่วงนี้เทรดมันส์มาก"

เทียบกับเฉินหนิงที่ยังหาเส้นทางทำให้ตู้คีบตุ๊กตาระเบิดไม่ได้

อีกด้านหนึ่ง นักลงทุนรายใหญ่ที่เซินอิ๋นว่านกั๋วกลับได้สัมผัสความสุขที่ไม่เคยมีมาก่อน

ช่วงนี้

พวกเขาเทรดตามแนวทางของเฉินหนิง กลุ่มไหนร้อน ก็บุกเข้ากลุ่มนั้น

ซื้อแล้วไม่รู้จะขายเมื่อไหร่ ก็ถามเฉินหนิงได้

ผลคือ

ด้วยการเทรดแบบไม่ต้องคิดมาก

ในเวลาเพียงสัปดาห์เศษ นักลงทุนรายใหญ่ทุกคนก็ทำกำไรได้อย่างน้อย 30%

เหล่าหลิวได้มากที่สุด

เขาเทรดก็ดุดันที่สุด ลงเงินก็มากที่สุด

สัปดาห์เศษนี้ ได้กำไร 500,000 หยวน

ฝีมือเทรดขนาดนี้ ทำให้นักลงทุนรายใหญ่ห้องอื่นตกใจ

นักลงทุนรายใหญ่คนอื่นก็พากันมาขอคำแนะนำจากเหล่าหลิว

เหล่าหลิว

แม้จะชอบคุยโม้ แต่ก็รู้ตัวว่าฝีมือระดับไหน

แต่ปากเขายังดี ไม่ได้เปิดเผยตัวตนของเฉินหนิง

แค่บอกว่ามีผู้เชี่ยวชาญหนุ่มคนหนึ่งที่เซินอิ๋นว่านกั๋วคอยชี้แนะอยู่เบื้องหลัง

ชั่วพริบตา

ฝั่งบริษัทหลักทรัพย์ก็มีตำนานแพร่กระจายว่า เซินอิ๋นว่านกั๋วมีเทพหุ้นน้อยปรากฏตัว

(จบบท)