บทที่ 54 ส่งรถออดี้ เอ6 ให้อาจารย์เฉินหนิง

วันหยุดเสาร์อาทิตย์ เฉินหนิงไปที่ผานหยูหนึ่งรอบ

ที่ไปผานหยูเพราะตอนนี้ตู้คีบตุ๊กตาส่วนใหญ่ในประเทศ ผลิตที่ผานหยู

เฉินหนิงตอนนี้ยังไม่ได้ศึกษาลึกมากว่าตู้คีบตุ๊กตาผลิตอย่างไร

เขาดูคร่าวๆ

เทคโนโลยีการผลิตตู้คีบตุ๊กตาไม่ยาก สิ่งสำคัญที่สุดคือแผงวงจรหลักและระบบควบคุมราง

ตอนนี้ในตลาดมีของสำเร็จรูปอยู่แล้ว

แค่ซื้อมาแล้วก็ประกอบตู้คีบตุ๊กตาขึ้นมาได้เอง

"ตอนนี้ทั่วประเทศมีตู้คีบตุ๊กตาประมาณ 30,000 ตู้"

นี่คือข้อมูลที่เฉินหนิงได้มา

30,000 ตู้

แค่จำนวนตู้คีบตุ๊กตา เทียบกับข้อมูลอีก 20 ปีข้างหน้า ก็ห่างกันประมาณ 100 เท่า

เฉินหนิงดีใจในใจ

30,000 ตู้

ราคาตู้ละ 2,000-3,000 หยวน ยอดขายรวมทั้งประเทศยังไม่ถึง 100 ล้านหยวน

นี่พิสูจน์ว่า

ตลาดตู้คีบตุ๊กตายังไม่ถูกพัฒนา ยังไม่มีผู้เล่นรายใหญ่สนใจ

นี่คือมหาสมุทรสีครามที่กว้างใหญ่

แต่แม้ตลาดจะใหญ่

จะพัฒนาตลาดนี้อย่างไร ก็เป็นโจทย์ที่ยาก

น่าเสียดาย สมุดบันทึกแค่แนะนำตลาดตู้คีบตุ๊กตาอีก 20 ปี แต่ไม่ได้บอกว่าทำให้ดังขึ้นมาได้อย่างไร

แม้จะปวดหัว แต่เฉินหนิงก็ไม่ท้อ

มีทิศทางแล้ว เฉินหนิงก็แค่ค่อยๆ คิดหาทางไปตามทิศทางนี้

...

"เหล่าหวัง คืนนี้เซินอิ๋นว่านกั๋วมีงานบรรยายเรื่องหลักทรัพย์ ไปไหม?"

"ไม่ใช่ไปมาหลายครั้งแล้วเหรอ จะไปอีกเหรอ"

"ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม ครั้งนี้หัวหน้านักวิเคราะห์จากสำนักงานใหญ่ของเซินอิ๋นว่านกั๋วมา น่าจะมีของจริง"

"ได้ งั้นไปฟัง"

ลุงๆ หลายคนกินข้าวบ่ายด้วยกัน

ตอนค่ำ พวกเขาก็ไปที่โรงแรมเกอหลานหยุนเทียน

ก่อนหน้างานบรรยายหลักทรัพย์มักจะจัดที่ห้องซื้อขายของเซินอิ๋นว่านกั๋ว

แต่หัวหน้านักวิเคราะห์จากสำนักงานใหญ่ระดับต่างกัน มาตรฐานก็ต้องสูงสุด

นักลงทุนทั้งหลายพอได้ยินว่าหัวหน้านักวิเคราะห์ของเซินอิ๋นว่านกั๋วมา ก็ตื่นเต้นสุดขีด

"วันนี้อาจารย์อู๋มาสอนเหรอ?"

"ใช่ อาจารย์อู๋ย่ง ที่ไปบรรยายในรายการการเงินบ่อยๆ ไง"

"จุ๊ๆ เขามีฉายาว่า จื้อตัวซิง เลยนะ"

"แน่สิ... ไม่คิดว่าจะมาที่ห้องซื้อขายของเรา ต้องคว้าโอกาส ขอวิชาจากอาจารย์อู๋ย่ง"

จริงๆ นี่ก็เป็นกลยุทธ์ทางธุรกิจของบริษัทหลักทรัพย์

โดยปกติบริษัทจะส่งนักวิเคราะห์ชื่อดังไปบรรยายตามห้องซื้อขายทั่วประเทศ

ทั้งสร้างความสัมพันธ์กับลูกค้า และรักษารายได้

ฟังบรรยายสองชั่วโมงกว่า

ลุงๆ หลายคนก็เบ้ปาก

"นึกว่าหัวหน้านักวิเคราะห์จะเจ๋งขนาดไหน แค่นี้เอง"

"ใช่ ยังสอนไม่ดีเท่าอาจารย์เฉินเลย"

"ก็ใช่ แต่สอนทฤษฎีอย่างเดียว เทรดจริงไม่มีประโยชน์เลย"

"จริงๆ ก็เหมือนกันหมด เหมือนผู้เชี่ยวชาญทั่วไป"

หวังหงเฉิงก็พูดว่า "ต่อไปฟังอาจารย์เฉินให้ดี อย่าไปฟังนักวิเคราะห์มั่วๆ พวกนี้"

"แน่นอน อาจารย์เฉินเรียนเศรษฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเซินเจิ้น สายตรง แถมยังเป็นอัจฉริยะ"

"ไม่ใช่แค่อัจฉริยะ อาจารย์เฉินเป็นสายลงมือจริง แค่พูดไม่มีประโยชน์"

ไม่เทียบก็ไม่รู้

ก่อนหน้าลุงๆ หลายคนก็รู้สึกว่านักวิเคราะห์พวกนี้เจ๋ง

แต่พอเทียบกับเฉินหนิง

ถึงรู้ว่าอะไรคือระดับสูง

หวังหงเฉิงข้างๆ หัวเราะจนหยุดไม่ได้ "ถ้าอาจารย์เฉินได้ยินพวกคุณชมขนาดนี้ คงดีใจไปอีกนาน แต่เอ่อ ช่วงนี้ทุกคนก็ได้กำไรไม่น้อย ก็น่าจะขอบคุณอาจารย์เฉินสักหน่อย"

"ต้องขอบคุณจริงๆ เหล่าหวัง แกว่าจะขอบคุณยังไง?"

"จะว่ายังไงดี"

ลูบคาง เหล่าหวังพูดว่า "แม้ว่ารอบนี้อาจารย์เฉินไม่ได้พาเราเทรดเต็มที่ แต่ก็บอกแนวคิดการเทรดให้ แถมหุ้นที่เราซื้อก็วิเคราะห์ให้ ให้คำแนะนำซื้อขาย ผมกับอาจารย์เฉินสนิทกว่า ผมก็ขอตัดสินใจก่อน รอบนี้ไม่ต้องแบ่งส่วน อาจารย์เฉินคงเกรงใจจะรับ แต่ถ้าเราไม่แสดงน้ำใจอะไรเลย ก็ทำให้อาจารย์เฉินเสียใจ สู้..."

หวังหงเฉิงพูดกับทุกคน

ผ่านไปสักพัก

ทุกคนก็ชูนิ้วโป้ง "ยังไงเหล่าหวังก็คิดรอบคอบที่สุด"

...

"เฉินหนิง ว่างไหม"

"ลุงหง เรื่องอะไรครับ"

"ช่วงนี้อยากเปลี่ยนรถ ไปดูรถด้วยกันหน่อย"

"อ้าว... ผมไม่ค่อยรู้เรื่องรถนะ"

"จะรู้ยังไง ตอนนี้เป็นโลกของคนรุ่นใหม่ ไปเถอะ ไม่รู้ก็ไปเป็นเพื่อน"

"งั้น... ได้"

รับโทรศัพท์หวังหงเฉิง เฉินหนิงก็ไม่ปฏิเสธ

เรื่องรถ

ผู้ชายคนไหนจะไม่ชอบ

เฉินหนิงเดินไปที่ประตูมหาวิทยาลัย

หวังหงเฉิงรออยู่ข้างนอกตั้งนานแล้ว

เฉินหนิงแปลกใจ "ลุงหง รถคันนี้ก็ยังใหม่อยู่นี่"

หวังหงเฉิงแค่ยิ้ม

ไม่พูดอะไร

ขับพาเฉินหนิงตรงไปที่โชว์รูมออดี้

ตอนนี้คุณหลิว คุณคัง คุณหลี่ก็อยู่ที่นั่นแล้ว

พอเห็นเฉินหนิง ก็ทักทายอย่างเป็นกันเอง

"มา มา เฉินหนิง มาดูสิ คันนี้เป็นไง"

ทุกคนพาเฉินหนิงไปที่ข้างรถออดี้สีดำคันหนึ่ง

เฉินหนิงเขินนิดหน่อย "เอ่อ... ทุกท่าน ผมไม่รู้เรื่องรถจริงๆ"

"แกคิดว่าพวกเรารู้เหรอ... เหล่าหวัง แกรู้รุ่นเครื่องยนต์ของรถคันนี้ไหม?"

"ใครจะไปรู้"

"คุณหลี่ แกรู้หลักการทำงานของเกียร์ไหม?"

"ให้ตายเถอะ... ถ้ารู้ก็ไปทำรถยนต์แล้ว"

ทุกคนก็หัวเราะก๊าก

เห็นทุกคนเป็นแบบนี้

เฉินหนิงก็ไม่เขินอีก มองรถออดี้คันนี้

"อืม ดี ดี รถดี"

"อาจารย์เฉิน ว่ายังไง?"

"ไม่รู้สิ รู้สึกว่ารถคันนี้ดูใหญ่โตสง่างาม"

ยิ่งมองเฉินหนิงก็ยิ่งชอบ

แต่เฉินหนิงรู้

ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาซื้อรถหรู

รอเมื่อไหร่การเงินไม่ตึง ค่อยใช้จ่ายก็ไม่สาย

แต่ไม่มีรถก็ไม่สะดวกจริง

เฉินหนิงคิดว่า กลับไปซื้อรถมือสองสักคัน 20,000 หยวน ขับไปก่อนดีไหม

คิดในใจ

เฉินหนิงก็เก็บสายตา กลับไปนั่งดื่มชาที่พื้นที่พักผ่อน

ทำให้นักลงทุนรายใหญ่หลายคนถอนหายใจในใจ

หนุ่มน้อยเจอของที่ชอบขนาดนี้ ยังอดกลั้นได้... ไม่ง่ายเลย

"อาจารย์เฉิน รถออดี้ เอ6 คันนี้เป็นยังไง พอได้ไหม?"

"ดีมากครับ"

"ชอบไหม"

"ชอบครับ"

"แต่ดูท่านไม่ค่อยมีปฏิกิริยานะ"

"คุณหลิว พูดอะไรอย่างงั้น"

เฉินหนิงก็หัวเราะพูดเล่น "คุณหลิว มองผมอย่างนี้ คิดจะซื้อให้ผมสักคันเหรอ"

สิ่งที่เฉินหนิงไม่คาดคิดก็คือ เหล่าหลิวก็หัวเราะก๊าก "งั้นก็ตกลงนะ... อาจารย์เฉิน เอาบัตรประชาชนมา"

"อะ?"

"อะอะไร... อาจารย์เฉิน บัตรประชาชนไง"

"ทำไม?"

"ลงทะเบียนไง เดี๋ยวยังต้องไปจดทะเบียนป้ายทะเบียนอีก"

"ให้ตายเถอะ..."

เฉินหนิงชี้ไปที่รถ

แล้วชี้มาที่ตัวเอง

คนอื่นก็หัวเราะตาม "ใช่ครับ อาจารย์เฉิน ท่านไม่ได้ฟังผิด คันนี้เป็นของท่าน"

"ทุกท่าน อย่าล้อเล่น"

เฉินหนิงรีบพูด "ผมไม่มีเงิน"

เมื่อกี้เฉินหนิงดูราคา

สี่สิบกว่าหมื่นนะ

แม้เฉินหนิงจะมีเงินสี่สิบกว่าหมื่นจริง แต่ก็ไม่มีทางเอาสี่สิบกว่าหมื่นมาซื้อออดี้

"ลุงหง ไม่ใช่ลุงบอกว่าจะเปลี่ยนรถเหรอ?"

เห็นเป็นแบบนี้

หวังหงเฉิงถึงเปิดปาก "เอาล่ะ คุณหลิว อย่าแกล้งอีกเลย เฉินหนิง... เป็นอย่างนี้ ช่วงนี้แกก็ชี้แนะพวกเรา ในตลาดหุ้นก็ได้กำไรไม่น้อย เราก็ไม่รู้จะขอบคุณยังไง ก็เลยปรึกษากันว่าซื้อของขวัญให้ เหล่าหลิวบอกว่าแกยังไม่มีรถ ผู้ชายน่ะ ต้องมีรถ ไม่ใช่เพื่อวางฟอร์ม แต่จะไปไหนก็สะดวก จริงไหม"

"ลุงหง พวกท่านใจกว้างขนาดนี้?"

"ก็ใช่ เป็นไง... ยังไม่รีบเอาบัตรประชาชนมาอีก ช้าอีก ไม่ให้แล้ว"

"ผม..."

"ผมอะไร"

"ลุงหง ยืนยันอีกทีนะ พวกท่านไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม"

"บัตรประชาชน"

"ก็ได้ ก็ได้"

เฉินหนิงหยิบบัตรประชาชนออกมา

เขามีนิสัยพกบัตรประชาชนกับบัตรธนาคารตลอด

"เสี่ยวหลี่ มาช่วยทำเรื่องหน่อย"

ผู้จัดการลูกค้ารับบัตรประชาชน

ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง เรื่องทั้งหมดก็เสร็จ

ส่วนเรื่องเงิน

หวังหงเฉิงกับพวกเขาจัดการไว้หมดแล้ว

หลังจากนั้นก็ไปจดทะเบียนป้าย โชว์รูมมีช่องทางประสานงาน ก็ขับไปกรมขนส่งเลย

หนึ่งชั่วโมง ป้ายทะเบียนก็ติดเรียบร้อย

พอโชว์รูมส่งกุญแจรถใหม่ สมุดทะเบียนรถและใบทะเบียนรถ... ให้เฉินหนิง

เฉินหนิงตบหน้าผากตนเอง "เอ่อ... แต่ผมยังไม่มีใบขับขี่ครับ"

(จบบท)