บทที่ 60 บริษัทใหม่ ต้าหลานจิง เอนเตอร์เทนเมนต์ เทคโนโลยี

ตั้งแต่เฉินหนิงเลื่อนตำแหน่งหลี่ผิงกับชิวหยวนเซิง

ชานมต้าต้าช่วงนี้ก็ก้าวหน้าเร็วมาก

เซินเจิ้นมี 9 เขตปกครอง แทบทุกเขตก็เปิดชานมต้าต้าสาขาละร้าน

เขตหนานซาน เขตฝูเถียน เขตหลัวหู... สามเขตที่เศรษฐกิจดี ยังเปิดถึงสองร้าน

รวมทั้งหมด

รวมร้านหลักที่ตงเหมินเหล่าเจีย ชานมต้าต้ามี 13 สาขาในเซินเจิ้นแล้ว

แต่ละสาขาใช้เงินประมาณ 150,000 หยวน

ถึงตรงนี้

เฉินหนิงหยุดขยายชั่วคราว

ไม่ใช่ไม่อยากขยาย

แต่ต้องฝึกพื้นฐานให้แน่น

เช่น ปรับปรุงห่วงโซ่อุปทาน และทำมาตรฐานทั้งรูปแบบ

แถมยังต้องใช้เวลาสะสมประสบการณ์ หาปัญหาภายใน

ไม่อย่างนั้นขยายมั่ว ระหว่างทางก็อาจจะระเบิด

อีกด้านหนึ่ง เฉินหนิงก็หยุดรับลูกศิษย์ ก่อนหน้ารับลูกศิษย์ก็เพื่อหาเงินล้วนๆ

ถ้ารับต่อไปเรื่อยๆ กลับจะกระทบแบรนด์

หลี่ผิงทำผลงานได้ดีมาก

แม้จะเริ่มจากแค่พนักงานขายชานมต้าต้า

แต่ด้วยที่เฉินหนิงตั้งใจปั้น บวกกับความพยายามของเธอเอง หลี่ผิงก็มีภาพรวมที่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

เช้าตรู่หลี่ผิงก็มาที่สำนักงานใหญ่ตงเหมินเหล่าเจีย อืม

แม้ที่นี่จะไม่กว้าง

แต่เพราะเป็นร้านแรก เฉินหนิงก็มีความผูกพัน

จึงตั้งร้านตงเหมินเหล่าเจียเป็นสำนักงานใหญ่ของชานมต้าต้า

แม้ร้านจะมีขนาดเล็ก แต่พื้นที่สำนักงานชั้นบนได้รับการขยายออกไปไม่น้อย

ช่วงนี้รับพนักงานฝ่ายธุรการ ทรัพยากรบุคคล ปฏิบัติการ การเงิน... ก็มาทำงานที่สำนักงานใหญ่

"คุณเฉิน นี่คือรายชื่อประเมินหัวหน้าแผนกบริหารร้านค้า"

หลี่ผิงยื่นรายชื่อให้เฉินหนิง

เฉินหนิงดู แล้วพูดว่า "หลี่ผิง เธอว่าใครเหมาะกว่า?"

"เจ้านายเป็นคนตัดสินใจเรื่องนี้ค่ะ หนูไม่มีอำนาจตัดสินใจ"

"ฮ่าๆ เธอเป็นผู้จัดการร้านระดับสูง ตอนนี้ชานมต้าต้ายังไม่ได้ใหญ่มาก ถ้าใหญ่ขึ้น เธอก็เป็นรองประธานแล้ว เธอมีอำนาจ"

"เจ้านาย อนาคตที่เจ้านายวาดไว้ยิ่งใหญ่มาก จนหนูเกือบเชื่อแล้วนะคะ"

"ฮ่าๆๆ... พูดเร็วสิ"

"หวังเล่อ"

คิดสักพัก หลี่ผิงพูด

"หวังเล่อ..."

เฉินหนิงจำหวังเล่อได้

เป็นพนักงานชายคนแรกที่ชานมต้าต้ารับ

ตอนนั้นเฉินหนิงยังถามว่า

ตอนนี้พนักงานชานมส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง ผู้ชายมาทำจะเขินไหม

หวังเล่อก็ค่อนข้างเปิดเผย บอกว่าชานมก็เป็นงาน

แถมเขาก็มองอนาคตชานมในแง่ดี

แต่เฉินหนิงถาม "ทำไมไม่ใช่หลี่เหล่ย การวางแผนของหลี่เหล่ยผมว่าก็ดี"

"หนูก็คิดถึงหลี่เหล่ย แต่ทุกคนก็รู้ว่าหนูกับหลี่เหล่ยสนิทกัน หนูกลัวว่า..."

"ฮ่าๆ ไม่กลัวหลี่เหล่ยเสียใจเหรอ ถ้าเกิดมีคนลาออกอีก"

"ถ้าหลี่เหล่ยลาออก ก็พิสูจน์ว่าเธอไม่เหมาะกับตำแหน่งนี้"

"ได้ ตามที่เธอบอก"

เฉินหนิงพยักหน้า

เฉินหนิงไม่มีความเห็นอะไร

...

"ลุงหง คืนนี้ว่างไหม"

"ว่าง ไอ้หนูจะเลี้ยงข้าวเหรอ"

"ครับ"

"ผมไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม"

"จวินซ่าง หกโมง ไม่เจอไม่กลับ"

"จุ๊ๆ ได้เลย"

ฝั่งชานมสงบลง ฝั่งตู้คีบตุ๊กตา เฉินหนิงเห็นความหวัง

เพราะต่างจากรูปแบบร้านชานม

สำหรับตู้คีบตุ๊กตา เขาเตรียมจะเร่งเครื่อง

การเร่งนี้ นอกจากจะวางตู้คีบตุ๊กตาในห้างต่างๆ แล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือผลิตตู้คีบตุ๊กตาเอง เฉินหนิงไม่มีประสบการณ์ด้านการผลิตอิเล็กทรอนิกส์มากนัก

แต่เขารู้ว่าหวังหงเฉิงทำโรงงานอิเล็กทรอนิกส์

แถมยังเคยไปดูงานด้วย

ดังนั้นก่อนจะเริ่ม เฉินหนิงก็อยากขอคำแนะนำจากหวังหงเฉิง

"ให้ตายเถอะ ฉันว่าช่วงนี้หายไปไหน ที่แท้ก็มีธุรกิจใหม่อีกแล้ว"

ฟังเฉินหนิงเล่าจบ หวังหงเฉิงทั้งตกใจทั้งดีใจ

แต่ก็สงสัย "แกจะเข้าสู่การผลิตอิเล็กทรอนิกส์?"

"ครับ"

"ธุรกิจเล็กๆ ก็ไม่มีปัญหา แต่จะทำใหญ่ ต้องใช้เงินทุนมหาศาล"

"เรื่องนี้คิดแล้ว ตอนนี้เข้าไปดูก่อน ส่วนอนาคตจะทำใหญ่ได้ไหม ก็ฝากฟ้าดิน"

"ดี"

หวังหงเฉิงพยักหน้า

เขาก็ทำการผลิตอิเล็กทรอนิกส์

แม้ขนาดจะไม่ใหญ่มาก

แต่เขารู้

อุตสาหกรรมจริงคือรากฐานของเศรษฐกิจ

เล่นหุ้นจะดีแค่ไหน ก็ไม่ได้ช่วยเศรษฐกิจหรือสังคม

เขาเดิมคิดว่า อัจฉริยะด้านการเงินอย่างเฉินหนิง อนาคตก็ต้องทำอาชีพการเงินหรูๆ แน่

ไม่คิดจริงๆ ว่า

เฉินหนิงจะทิ้งอุตสาหกรรมที่น่าดึงดูดขนาดนั้น แล้วกลับมาทำอุตสาหกรรมการผลิต

คิดถึงตรงนี้ หวังหงเฉิงก็พูดว่า "หุ้นไม่เล่นแล้วเหรอ?"

"เล่นก็ยังเล่น... แต่ผมแค่อยากใช้หุ้นหาเงินสักหน่อย แล้วเอามาช่วยเรื่องอุตสาหกรรมการผลิต"

"เก่ง"

หวังหงเฉิงชูนิ้วโป้งให้เฉินหนิง

"ได้ ตอนนี้คิดจะทำอย่างไร?"

"ผมไม่มีประสบการณ์ ต้องขอคำแนะนำจากลุงหง แถมลุงหงก็รู้ ผมไม่มีทุนมากนัก ตั้งโรงงานทีเดียวก็ไม่ไหว ช่วยให้คำปรึกษาหน่อย"

"ถามถูกคนแล้ว"

หวังหงเฉิงพูดว่า "ที่หลงหัวมีโรงงานร้างขนาดไม่ใหญ่มาก ประมาณ 5,000 ตารางเมตร ขายไม่ได้ราคาตลอด ตามสถานะเงินทุนของแก ซื้อก็ไม่จำเป็น ลองเช่าสามปีดูก่อน ถ้าทำได้ดี ค่อยซื้อหรือหาที่ใหม่ก็ได้"

"โอ้ ไปดูได้ไหมครับ?"

"ได้สิ"

"ดีมากเลย ลุงหง พรุ่งนี้รบกวนพาไปดูหน่อย"

"อะไรจะพรุ่งนี้ เดี๋ยวก็ไปเลย"

"ก็ยังกินข้าวอยู่นี่"

"ข้าวมีอะไรต้องกิน เพิ่งกินไป ไป ไป ไป... ฉันพาไปดู"

พูดจบ

หวังหงเฉิงก็ลุกขึ้น

เห็นเฉินหนิงจะเข้าสู่การผลิตอิเล็กทรอนิกส์ เขาตื่นเต้นยิ่งกว่าทำธุรกิจตัวเองอีก

เฉินหนิงล้อเล่น "ลุงหง ดูตื่นเต้นกว่าผมอีก"

"แน่นอน ต่อไปแกก็จะเป็นคนในวงการเดียวกัน คิดแล้วก็ดีใจ"

นี่เป็นความรู้สึกจริงของหวังหงเฉิง

เขาชื่นชมเฉินหนิงมาตลอด

ตอนนี้เห็นเฉินหนิงก้าวเข้ามาในอุตสาหกรรมเดียวกัน ก็รู้สึกเหมือนกลับไปสมัยที่เริ่มสร้างธุรกิจ

"นึกว่าจะมีอะไรซ่อนอยู่"

"ไอ้เด็กบ้า"

หวังหงเฉิงเตะมาเลย

"ลุงหง ผมล้อเล่น"

เฉินหนิงก็ตื่นเต้นพูดว่า "เมื่อเป็นคนในวงการเดียวกันแล้ว ลุงหง ต่อไปสอนผมด้วยนะครับ"

"นักศึกษาเฉินหนิง ต่อไปก็สอนฉันด้วยเหมือนกัน"

พูดจบ

ทั้งสองก็สวมกอดกัน หัวเราะอย่างเปิดเผย

จากนั้นหวังหงเฉิงก็พาเฉินหนิงไปที่หลงหัว เซินเจิ้น

"เป็นไง ที่นี่โอเคไหม?"

"ผมว่าดี ไม่รู้ค่าเช่าเท่าไหร่?"

"เมื่อวันก่อนได้ยินข่าวลับว่าประมาณ 150,000 หยวนต่อปี ฉันรู้จักเจ้าของ ค่อยต่อรองดูว่าลดเหลือ 100,000 หยวนต่อปีได้หรือไม่"

"งั้นก็รบกวนลุงหงแล้ว"

มีหวังหงเฉิงช่วย เฉินหนิงก็เช่าโรงงานที่หลงหัวได้อย่างรวดเร็ว

สัญญาเซ็น 3 ปี

ชั่วคราวเฉินหนิงจ่ายค่าเช่าปีแรก

ส่วนการรับสมัครพนักงาน เฉินหนิงก็ดึงหยางฝ่านอิ่งมา

แถมยังยืมผู้จัดการที่มีประสบการณ์จากหวังหงเฉิงมาคนหนึ่ง รับพนักงาน 50 คนก่อน

ส่วนเทคนิค

วิศวกรสองคนที่หยางฝ่านอิ่งพามา แม้ฝีมือจะธรรมดา แต่ก็พอใช้ได้

อีกเรื่องสำคัญคือ

ฝั่งเฉินหนิงตอนนี้แค่รับจ้างประกอบ ไม่ได้รับผิดชอบทำตัวตู้ พ่นสี... อะไรพวกนั้น

ซื้อชิ้นส่วนทั้งหมดมาสำเร็จรูป แล้วเอามาประกอบในโรงงาน

เช่น แผงวงจรหลัก รางเครน สวิตช์สปริง สายพานลำเลียง คันบังคับ แผงไฟ... เป็นต้น

ทั้งหมดมีของสำเร็จรูป สั่งซื้อได้เลย

ส่วนที่เป็นเทคนิคมากที่สุด คงเป็นการออกแบบภายนอก

แต่ชั่วคราวเฉินหนิงก็ไม่ได้ต้องการการออกแบบที่เจ๋งมาก

เพียงติดตราสัญลักษณ์ ต้าหลานจิง ลงบนตัวตู้ก็เพียงพอ

ต้าหลานจิงมีชื่อเต็มว่า บริษัทต้าหลานจิงเทคโนโลยีเพื่อความบันเทิง จำกัด

นี่คือชื่อบริษัทที่เฉินหนิงจดทะเบียนไว้ก่อนหน้า พร้อมทั้งยื่นจดเครื่องหมายการค้าด้วย

(จบบท)