บทที่ 64 ขอร้องให้เปิดทางรอดให้พวกเราด้วย

ใช่แล้ว ก็คือต้องให้โรงงานเหล่านี้หายไป ตอนที่เฉินหนิงเตรียมจะเดินเส้นทางตู้คีบตุ๊กตา เขาก็คิดไว้แล้ว

โรงงานตู้คีบตุ๊กตาเหล่านี้ เฉินหนิงก็สำรวจมาหมดแล้ว

ส่วนใหญ่เป็นโรงงานเล็กๆ

โรงงานเล็กๆ เหล่านี้ไม่มีเทคโนโลยี แถมไม่มีความสามารถในการแข่งขัน

เพราะตลาดตู้คีบตุ๊กตาไม่เคยดัง

ยักษ์ใหญ่ยังไม่ได้สนใจ พวกเขาก็ยังอยู่รอดได้

แต่ถ้ายักษ์ใหญ่สนใจ

พวกเขาก็ไม่มีทางรอด

แต่พูดกลับมาอีกที

แทนที่จะปล่อยให้ยักษ์ใหญ่เข้ามา

ทำไมตัวเองถึงจะเป็นยักษ์ใหญ่ตรงนี้ไม่ได้

ส่วนจะเลือดเย็นไปไหม

เลือดเย็นก็เลือดเย็น

การแข่งขันทางธุรกิจก็เป็นแบบนี้มาตลอด

อีกอย่าง ถ้าไม่กำจัดโรงงานเล็กๆ เหล่านี้ อุตสาหกรรมการผลิตของตัวเองก็ไม่มีทางมีความสามารถในการแข่งขัน

แต่ว่า เฉินหนิงไม่ได้คิดจะตัดทางรอดของพวกเขาจนหมดสิ้น แต่ยังเหลือโอกาสไว้ให้

...

สำนักงานใหญ่ชานมต้าต้า

ชิวหยวนเซิง หลี่ผิง ลั่วเสิน หลี่เหล่ย หยางฝ่านอิ่ง... มารวมกันที่สำนักงาน

ทุกคนรอเฉินหนิงเปิดประชุม

แต่ก่อนประชุม

หลายคนก็พูดด้วยความตื่นเต้น "หลี่เหล่ย ตู้คีบตุ๊กตาของเธอเจ๋งจริง ฉันก็กลั้นไม่ไหว ต้องลองเล่นหลายตา"

หลี่ผิงพูด

ชิวหยวนเซิงก็ต่อ "ใช่ ก่อนหน้าก็คิดว่าตู้คีบตุ๊กตาไม่มีตลาด ตอนนี้ดูแล้ว สายตาเราแคบไป"

หลี่เหล่ยก็เขินตอบ "พี่ใหญ่ทั้งสองอย่าชมเลย หนูเพิ่งย้ายมาต้าหลานจิง ทุกอย่างเป็นเพราะคุณเฉิน อีกอย่าง ชานมต้าต้าของเราต่างหากที่เจ๋ง... ถ้าชานมไม่ดึงคนมา ก็ไม่มีใครมาคีบตุ๊กตาขนาดนี้"

แม้ชานมต้าต้ากับต้าหลานจิงจะเป็นคนละบริษัท

แต่ทุกคนก็เคยเป็นเพื่อนร่วมงาน

พูดง่ายๆ ก็เหมือนสองแผนกในบริษัทเดียว

แต่พูดก็พูด

ทั้งสองฝ่ายรู้ดี

ไม่ว่าจะเป็นชานมหรือตู้คีบตุ๊กตา

การร่วมมือที่เหมือนในฝันของทั้งสอง ทำให้ทั้งสองฝ่ายเติบโตอย่างมหาศาล

"ทุกคนมาครบแล้ว งั้นเริ่มประชุม"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

เฉินหนิงมาที่สำนักงาน

ปกติเขาไม่ค่อยประชุม

แต่ช่วงนี้ธุรกิจระเบิดจริงๆ ก็ต้องประชุม

"หลี่ผิง เล่าข้อมูลยอดขายชานมต้าต้าช่วงนี้"

เฉินหนิงมองหลี่ผิง

หลี่ผิงพยักหน้า "คุณเฉิน ช่วงนี้เราร่วมงานกับต้าหลานจิง สองวันแรกยอดขายลดลงเล็กน้อย แต่หลังจากร่วมงาน 3 วัน ยอดขายเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล เดิมยอดขายต่อวันสูงสุดของแต่ละร้านอยู่ที่ 11,000 หยวน เมื่อวันก่อนทำสถิติใหม่ที่ 13,000 หยวน แถมยังมีลุ้นทำลายสถิติอีก นอกจากนั้น ชานมเมนูราคากลาง-สูงช่วงนี้ก็ได้รับความนิยมมาก อนาคตอัตรากำไรจะเพิ่มขึ้นอีก"

จากนั้นเฉินหนิงมองหลี่เหล่ย

หลี่เหล่ยก็สรุปข้อมูลยอดขายตู้คีบตุ๊กตาที่กระจายอยู่ทั่วเซินเจิ้น

แถมยังชี้ปัญหาที่พบในช่วงนี้

เช่น ตุ๊กตายังไม่มีเครื่องหมาย คนอื่นอาจจะเอาตุ๊กตาปลอมมาแลกรางวัลได้ง่าย

แต่โชคดี

เพราะตอนนี้ตุ๊กตาที่ซื้อมา พนักงานก็จำได้

เฉินหนิงพยักหน้า

เรื่องนี้ไม่ยาก

ต่อไปซื้อตุ๊กตาก็ให้โรงงานติดป้ายต้าหลานจิงไว้ในตุ๊กตา

แถมเฉินหนิงก็เตือนว่า

ต้องให้ลูกค้ารู้สึกสดใหม่ตลอด ตุ๊กตาต้องเปลี่ยนรุ่นบ่อยๆ

นอกจากนั้นหลี่เหล่ยยังรายงานสถานการณ์แฟรนไชส์

ตอนนี้มีมากกว่า 100 รายสนใจเข้าแฟรนไชส์ 30 รายจ่ายมัดจำแล้ว ฝั่งต้าหลานจิงต้องเพิ่มคนอย่างเร็ว

หลี่เหล่ยยังร่างแผนบริหารแฟรนไชส์เบื้องต้นอีก

หยางฝ่านอิ่งก็รายงานว่าโรงงานคำสั่งซื้อเยอะเกินไป ต้องรับคนเพิ่ม

รายงานข้อมูลต่างๆ ให้เฉินหนิง

เฉินหนิงก็ให้ทุกคนทำแผนขยายของทั้ง ชานมต้าต้า และ ต้าหลานจิง

พร้อมกันนั้นยังต้องเชื่อมภาพลักษณ์ของชานมต้าต้ากับต้าหลานจิงให้ฝังแน่นยิ่งขึ้นในใจลูกค้า

ข้อดีของการทำแบบนี้คือ

อย่างแรกยกระดับตราสินค้าทั้งสองพร้อมกัน

อย่างที่สองคือเมื่อผูกมัดกันลึก ต่อให้ยักษ์ใหญ่มา ก็ไม่แน่ว่าจะทำลายได้

นี่ก็คือสิ่งที่คนอื่นลอกเลียนไม่ได้

สองชั่วโมงต่อมา

ประชุมจบ

หยางฝ่านอิ่งไม่ได้ออกไป

เฉินหนิงมอง "ฝ่านอิ่ง เป็นอะไร?"

"เอ่อ... คุณเฉิน ผมมีเรื่องเกรงใจจะขอ"

หยางฝ่านอิ่งเขิน

เฉินหนิงก็ยิ้ม "เราอายุใกล้กัน ไม่ต้องอ้อมค้อม พูดตรงๆ เลย"

เห็นเช่นนั้น หยางฝ่านอิ่งก็เปิดปาก

ที่แท้ หยางฝ่านอิ่งมาเพื่อโรงงานเก่าของเขา

ตั้งแต่เฉินหนิงตั้งราคาตู้คีบตุ๊กตาไว้ที่ 1,500 หยวน

พูดได้เลยว่า โรงงานเล็กๆ ที่ผลิตตู้คีบตุ๊กตาทั้งหมดต้องเจ๊ง

หยางฝ่านอิ่งแม้จะออกจากโรงงานเก่า แต่ก็รู้สึกว่าเจ้าของโรงงานเก่าเป็นคนดี

แถมรู้ว่ายังมีสินค้าค้างสินค้าคงคลัง

จึงอยากขอร้องเฉินหนิง

ช่วยรับซื้อสินค้าค้างสินค้าคงคลังจากโรงงานเก่าให้หน่อย

ในราคาตู้ละ 1,500 หยวน

เฉินหนิงก็พยักหน้า "สินค้าคงคลังมีกี่ตู้?"

"ไม่เยอะ ประมาณ 500 ตู้"

เฉินหนิงพูดว่า "ได้"

ด้านหนึ่งก็ให้หยางฝ่านอิ่งทำบุญคุณ

อีกด้านหลักๆ เพราะต้าหลานจิงเพิ่งเริ่ม กำลังผลิตก็ไม่ทัน ตอนนี้คำสั่งซื้อเยอะมาก ซื้อสินค้าจากโรงงานอื่นมาก็เป็นความคิดที่ดี

"ดีมากเลย ขอบคุณคุณเฉิน"

เห็นเฉินหนิงตกลง หยางฝ่านอิ่งก็โล่งใจ

แต่เฉินหนิงก็พูดต่อ "เจ้าของโรงงานเก่าของคุณไม่อยากทำอีกแล้วเหรอ?"

"ครับ"

หยางฝ่านอิ่งพยักหน้า "ก่อนหน้าก็ไม่อยากทำแล้ว แต่ยังมีสินค้าคงคลัง อยากเลิกก็เลิกไม่ได้ คุณเฉินช่วยรับซื้อสินค้าคงคลัง เขาก็คงไม่อยากทำอีก"

"จริงๆ ผมมีไอเดียหนึ่ง ช่วยบอกเขาหน่อย จะลองทำต่อไหม?"

"คุณเฉิน?"

หยางฝ่านอิ่งไม่เข้าใจ

เมื่อเทียบกับราคาตู้ละ 1,500 หยวนของต้าหลานจิง โรงงานเหล่านี้ต้องตายแน่

ต่อให้ต้าหลานจิงเอง ถ้าไม่มีค่าแฟรนไชส์เพิ่มเข้ามา ก็ทำกำไรได้ไม่มาก

"คุณก็รู้ว่าคำสั่งซื้อของเรามีจำนวนมาก แต่กำลังผลิตยังไม่ทัน แทนที่จะเป็นอย่างนี้ สู้ให้เขาผลิตตามมาตรฐานของเรา แค่เขาทำได้ตามมาตรฐาน เขาก็ไม่ต้องคิดเรื่องขาย แบบนี้แม้กำไรอาจจะน้อยลง แต่ก็ยังอยู่รอดได้"

เฉินหนิงเสนอรูปแบบธุรกิจใหม่

ใช่แล้ว นี่คือทางรอดที่เฉินหนิงเหลือไว้ให้โรงงานเหล่านั้น

แน่นอน รูปแบบธุรกิจนี้ไม่ใช่เพราะเฉินหนิงใจดี

ด้านหนึ่งเฉินหนิงทำให้พวกเขาอยู่รอดได้จริง

แต่แค่พวกเขาอยู่รอด

ในอนาคตทุกอย่างก็จะถูกเฉินหนิงควบคุม

...

"1,500 หยวนต่อตู้ ทำไมไม่ไปตายซะ"

"ต้าหลานจิง ข้าจะสู้กับแก"

คุณซุนเจ้าของโรงงานหนึ่ง โกรธจนไฟลุก

"ไป เราไปเซินเจิ้น"

"คุณซุน คุณจะ..."

"ไปฆ่ามัน"

"คุณซุน อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม ทุกอย่างคุยกันได้"

"คุยอะไร จะทำให้พวกเราตายหมดแล้ว ข้าจะจัดการมันก่อน"

สงครามธุรกิจระดับสูงก็เรียบง่ายขนาดนี้

แม้ว่าบางคนทำธุรกิจจะยอมรับผลแพ้ชนะ

สู้ไม่ได้ก็ถอย

แต่บางคนก็กลืนไม่ลง

ตอนนี้คุณซุนก็เป็นแบบนั้น

"คุณซุน สงบหน่อย สงบหน่อย"

"ตอนนี้สงบไม่ได้"

"คุณซุน มีข่าวดี"

"ไปให้พ้น ตอนนี้ข่าวอะไรก็ไม่ฟัง"

"ต้าหลานจิงออกแผนรับจ้างผลิต แค่ผลิตตู้คีบตุ๊กตาตามมาตรฐานของเขา เขาจะรับซื้อในราคา 1,500 หยวนต่อตู้"

"อืม?"

คุณซุนเงียบไป "เขาดีขนาดนั้นเหรอ?"

"ได้ยินว่ากำลังผลิตของเขาตามไม่ทัน ชั่วคราวก็ต้องให้พวกเรารับจ้างผลิต"

"ฮ่าๆ... โอ้โห ฉันนึกว่าพวกเราจะตายแน่ ที่ไหนได้พวกเขาก็มีวันต้องง้อเรา"

"คุณซุน... เอ่อ... พวกเราต่างหากที่ต้องง้อเขา ถ้าเราไม่ได้คำสั่งซื้อรับจ้างผลิตจากเขา เราก็ต้องตาย"

"อะแฮ่ม..."

คุณซุนเขินนิดหน่อย

เมื่อสถานการณ์เป็นรอง ก็จำต้องยอมรับความจริง

แต่ความจริงก็เป็นเช่นนั้น

"ไป เราไปเซินเจิ้น"

"อ้าว คุณซุน... สงบหน่อย"

"เลิกพูดมาก ไม่ได้ไปตีใคร"

"คุณซุน แล้วคุณยังจะไปเซินเจิ้นอีกหรือครับ?"

"ไปขอร้องต้าหลานจิงให้เปิดทางรอดให้พวกเราไง พี่ อย่าขวางทาง"

"เอ่อ..."

(จบบท)