บทที่ 65 วางท่าได้อย่างยิ่งใหญ่

"คุณหลิน แค่ไม่ได้มาไม่นาน คนเดินห้างไป่เหลียนเพิ่มขึ้นอีกเยอะขนาดนี้"

"กำลังจะรายงานคุณจงพอดี ห้างไป่เหลียนเขตหนานซานเฉลี่ยคนเดินห้างทำลายสถิติใหม่ ถึง 60,000 คนต่อวัน"

"60,000 คน เป็นค่าเฉลี่ยทั้งเดือน ไม่ใช่แค่วันหยุดนะ?"

"คุณจง นี่เป็นข้อมูลที่เราเพิ่งสำรวจมา ดูสิ"

จงเหยียนซานไม่คิดจริงๆ

ก่อนหน้าเธอมาเซินเจิ้นครั้งหนึ่ง ยังไม่ถึงสามเดือนก็กลับมาอีก

แต่ครั้งนี้ให้ความประหลาดใจยิ่งกว่า

มองข้อมูลรายงานคนเดินห้างเฉลี่ยต่อเดือนเขตหนานซานที่ทะลุ 60,000 คนต่อวัน จงเหยียนซานก็พูดว่า "คุณหลิน เหนื่อยมาก กลับไปจะรายงานผลงานของคุณให้ผู้ใหญ่"

ข้อมูลนี้ไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่หมายถึงผลประกอบการของห้างไป่เหลียน

ต้องรู้ไว้ว่า ก่อนหน้าคนเดินห้างไป่เหลียนลดลงต่อเนื่อง

สำนักงานใหญ่ทำทุกวิถีทาง แต่ก็ไม่ได้ผลมาก

จงเหยียนซานรู้

เพราะห้างแนวใหม่เกิดขึ้น กระทบไป่เหลียนอย่างหนัก

แต่เธอไม่คิดว่า ผ่านไปแค่สองสามเดือน

คนเดินห้างที่เคยกลุ้มใจกลับไม่ลด ยังเพิ่มขึ้น แม้แต่ทำลายสถิติ

"ชานมต้าต้า"

"ตู้คีบตุ๊กตาต้าหลานจิง"

มองสองตราสินค้านี้

จงเหยียนซานรู้

คนเดินห้างเพิ่มขึ้น ผู้มีคุณูปการมากที่สุดก็คือสองตราสินค้านี้

"ฮ่า น่าขำจริง ตอนนั้นฉันยังบอกว่าตู้คีบตุ๊กตาไม่มีตลาดเลย"

คิดถึงตรงนี้

จงเหยียนซานก็อดหน้าแดงไม่ได้

เธอเป็นถึงรองประธานไป่เหลียน สายตากลับสู้นักศึกษาปี 2 ไม่ได้

...

"คุณเฉิน โรงงานรับจ้างผลิตที่หลงหัวมีปัญหา"

"อืม?"

"มีกลุ่มโรงงานตู้คีบตุ๊กตาจากผานหยูมา พวกเขาปิดหน้าประตูบอกว่าหากไม่พบคุณก็จะไม่กลับ"

หยางฝ่านอิ่งกังวลมาก "คุณเฉิน จะแจ้งตำรวจไหม?"

"เขาก็ไม่ได้ทำอะไร กลัวอะไร ผมไปดู"

"อันตรายนะคุณเฉิน"

"กลางวันแสกๆ เขาจะทำอะไรก็ต้องแอบทำ อย่าเกร็ง"

แม้เฉินหนิงเองก็ไม่ค่อยมั่นใจ

แต่ยังไงก็เป็นหัวหน้าบริษัท

ถ้าตัวเองขี้ขลาด ต่อไปจะนำทีมยังไง

สงบสติหยางฝ่านอิ่ง เฉินหนิงก็มาที่โรงงานผลิตอิเล็กทรอนิกส์ต้าหลานจิง หลงหัว

มองจากไกลก็เห็นคนหลายสิบคนยืนขวางอยู่หน้าประตู

มีคนจำนวนมากยืนดูอยู่ข้างๆ

เห็นเฉินหนิงกับพวกเดินมา

คุณซุนที่เป็นหัวหน้าก็ตะโกน "ใครเป็นเจ้าของต้าหลานจิง?"

"ผมเอง"

เฉินหนิงก็ไม่หวั่น เดินเข้าไปถาม "คุณมีธุระอะไรหรือครับ"

การเดินอกผายไหล่ผึ่งออกมาแบบนี้ ทำให้พนักงานต้าหลานจิงส่งเสียงเชียร์

"ดูสิ นั่นคือเจ้านายน้อยของเรา"

"ให้ตาย บุคลิกนี้ เจ๋ง ยอมเลย"

หยางฝ่านอิ่งก็ชื่นชมในใจ

ไม่ต้องพูดอะไรอื่น แค่ความกล้าขนาดนี้ คนทั่วไปก็สู้ไม่ได้

ไม่แปลกเลยที่อายุน้อยขนาดนี้ ยังสร้างธุรกิจใหญ่ขนาดนี้ได้

แต่ขณะที่หลายคนคิดว่าสองฝ่ายจะปะทะกัน หรืออย่างน้อยก็จะทะเลาะกัน

คุณซุนที่เพิ่งตะโกนเมื่อกี้ กลับยิ้มหน้าบาน แล้วหยิบบุหรี่จงหัว "กระผมแซ่ซุน เรียกผมว่าเสี่ยวซุนก็ได้ เจ้านาย เชิญสูบบุหรี่ พี่น้องทุกคน สูบบุหรี่ สูบบุหรี่"

พูดไป

คุณซุนก็แจกบุหรี่ให้พนักงานคนอื่นด้วย

ท่าทางนี้ทำให้เฉินหนิงงงไปเลย

หยางฝ่านอิ่งก็ตาค้าง

ไม่ใช่บอกว่าไม่ได้มาหาเรื่องเหรอ?

เปลี่ยนเร็วเกินไปแล้วมั้ง

เจ้าของโรงงานอื่นๆ ที่มากับคุณซุน ก็พากันยิ้ม แจกบุหรี่บ้าง อธิบายบ้าง

"คุณหยาง เราเคยเจอกัน"

"ครั้งนี้มาไม่ได้หาเรื่อง แค่หวังว่าต้าหลานจิงจะให้โอกาสเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง"

"เข้าใจผิด เมื่อกี้ทุกอย่างเข้าใจผิด..."

ท่าทีที่พลิกกลับอย่างรวดเร็วทำให้เฉินหนิงทั้งขำทั้งอ่อนใจ

แต่พอคิดว่าตัวเองเกือบจะทำให้พวกเขาตายหมด

ก็ไม่อยากจะถือสาอะไร

"ที่แท้ทุกท่านมาขอสัญญารับจ้างผลิต เรื่องง่ายๆ ..."

"มาเถอะ เข้าไปคุยกันในโรงงาน"

ทุกอย่างราบรื่น

เฉินหนิงกับเจ้าของโรงงานจากผานหยู เซ็นสัญญารับจ้างผลิต

ตอนค่ำ เฉินหนิงเลี้ยงข้าวทุกท่าน

คุณซุนดื่มเมาหน่อย ยกแก้วเหล้ามาหาเฉินหนิง "คุณเฉิน จริงๆ ผมเกลียดคุณ"

"ผมรู้"

เฉินหนิงพยักหน้า

เมื่อถูกแย่งหนทางทำมาหากิน จะไม่โกรธเกลียดก็คงแปลก

แต่เฉินหนิงเป็นคนใจกว้าง

เรื่องเล็ก

จะเกลียดหรือไม่เกลียด

ภายใต้รูปแบบธุรกิจของเขา ตลาดตู้คีบตุ๊กตาทั้งประเทศจะถูกเขาควบคุม

ไม่เพียงถูกควบคุม

ด้วยสัญญารับจ้างผลิตของเฉินหนิง

เขายังเดินได้อย่างเบาสบาย

เพราะ ถ้าเฉินหนิงทำเองทั้งหมดทั่วประเทศ

ไม่ต้องพูดถึงว่ากำลังผลิตตามไม่ทัน

ต่อให้ทันก็ตาม

แค่ลงทุนก็เป็นตัวเลขมหาศาล

โรงงาน อุปกรณ์ เงินทุนสั่งสินค้า ค่าแรง... เป็นต้น

ไม่มีสักหลายสิบล้าน ก็ทำไม่ได้

เฉินหนิงตอนนี้ใช้เงินแค่หลายล้าน

หากนับเฉพาะเงินสดที่ลงทุนไปก็ยังไม่ถึง 1 ล้านหยวน

แล้วอาศัยตราสินค้าของเขา... งัดตลาดทั้งหมดขึ้นมา

แน่นอนก็ต้องมีโชคบ้าง

โชคดีที่สุดคือ ตลาดตู้คีบตุ๊กตาไม่เคยมีผู้เล่นรายใหญ่สนใจ

ที่อยู่รอดในตลาดก็เป็นแค่โรงงานเล็กๆ กุ้งฝอย

ถ้ามีรายใหญ่ ก็ต้องสู้กับเฉินหนิงจนตาย

"แต่ คุณเฉิน ผมก็นับถือคุณ"

คุณซุนสะอึก "ผมเกลียดคุณเพราะแย่งธุรกิจเรา ผมนับถือคุณเพราะชื่นชมฝีมือและกลยุทธ์ เจ๋ง ผมซุนสู้ไม่ได้ แถมต่อไปยังต้องพึ่งคุณกินข้าว ดังนั้นผมก็ยอม"

พูดจบ

คุณซุนดื่มรวดเดียวหมด

ความเกลียดและความนับถือทั้งหมด อยู่ในแก้วนี้

คนอื่นไม่ได้พูดอะไร

วันนี้อารมณ์ของพวกเขาซับซ้อน

เหมือนกับคุณซุน

ความเกลียดและความนับถือพันกัน

แต่คนก็ต้องกินข้าว

เพื่อกินข้าว

ก็ต้องมาขอให้ต้าหลานจิงเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง

ความรู้สึกแบบนี้ คนที่ไม่เคยเจอจะไม่มีวันเข้าใจ

เฉินหนิงมองคุณซุน แล้วก็มองเจ้าของโรงงานคนอื่นที่มา

เขายกแก้วเหล้า ตอบว่า "ผมรู้ว่าทุกท่านคิดเหมือนคุณซุน ผมก็รู้ว่าทุกคนเป็นนักธุรกิจ ในธุรกิจยอมรับผลแพ้ชนะ ผมชื่นชมความใจกว้างของทุกท่าน ผมอายุน้อยกว่าทุกท่าน ก็เป็นลูกคนจนมาเหมือนกัน ตามเหตุผลควรจะเรียกลุงอา แต่ในธุรกิจก็เป็นเช่นนี้ ที่ผมก้าวมาถึงตรงนี้ก็เพราะโชคมากกว่า ดังนั้นพอเห็นผลประโยชน์ ผมก็จะหาทุกวิธี สิ่งที่ผมอยากจะพูดคือ ผมแย่งธุรกิจของทุกท่าน ผมไม่มีภาระทางใจอะไร ถ้าทุกท่านจะเกลียดผม ก็เกลียดต่อไป กลับกัน ถ้าวันหนึ่งผมเจอเหมือนทุกท่าน ผมก็จะเป็นเช่นเดียวกัน แน่นอน ผมรู้ว่าตอนนี้ทุกท่านอารมณ์ไม่ดี ใครเจอก็ไม่ดี แต่ม้าเสียทัพ ยังไม่รู้ว่าจะกลายเป็นโชคดี บางทีตอนนี้ทุกท่านคิดว่าผมแย่งหม้อข้าว จึงเกลียด แต่ทุกท่านมองเห็นไหมว่า ในอนาคตธุรกิจตู้คีบตุ๊กตาของเราจะเพิ่มขึ้น 10 เท่า 100 เท่า... ถ้าวันนั้นมาถึง ต่อให้ทุกท่านแค่รับจ้างผลิตให้ผม กำไรที่ได้ก็จะเกินกว่าทุกอย่างในตอนนี้"

เฉินหนิงดื่มหมดแก้ว "ทุกท่านกินช้าๆ ผมมีธุระ ขอตัวก่อน"

พูดจบ

เฉินหนิงก็จากไป

อืม

วางท่าแล้วก็ต้องรีบไป

เขาแค่อายุ 20

จะสุขุมเทียบเท่านักธุรกิจรุ่นเก๋าเหล่านั้นได้อย่างไร

เฉินหนิงกลัวว่าหากเดินช้ากว่านี้ นักธุรกิจรุ่นเก๋าเหล่านั้นจะมองออกว่าเขาเพียงวางมาด

(จบบท)