บทที่ 66 มีเงินในมือ 12,500,000 หยวน

เช้าตรู่

หวังหงเฉิงชวนเฉินหนิงไปดื่มชาเช้า

เฉินหนิงไม่ค่อยสนใจชาเช้าแบบกวางตุ้ง

แต่เขารู้ว่าหวังหงเฉิงนัดมาคงไม่ใช่แค่ดื่มชา

"มา มา เฉินหนิง ลองเฉิ่งฝั่นที่นี่ อร่อยนะ"

"ผมว่าหวานไป ไม่เผ็ดพอ"

"กินเผ็ดมากทำไม กินให้สุขภาพดีสิ"

ชาเช้าแบบกวางตุ้งบอกว่าชา แต่ก็ไม่ใช่แค่ชา

นอกจากน้ำชาแล้ว

ยังมีขนมจุ๊บจิ๊บ ขนมเปี๊ยะ เฉิ่งฝั่น... มากมาย อุดมสมบูรณ์มาก

แต่ชาเช้าแบบนี้มีข้อดี

คือบรรยากาศดี นั่งคุยเรื่องธุรกิจก็สะดวก

ถ้าไม่มีธุระ

นั่งอยู่ได้หลายชั่วโมง

"เฉินหนิง เมื่อวานเจ๋งมาก ได้ยินว่าเจ้าของโรงงานจากผานหยูถูกแกสะเทือนไปหมด"

ทั้งสองกินไปคุยไป

หวังหงเฉิงชูนิ้วโป้ง "เก่ง สมัยก่อนฉันก็ไม่ได้เท่ขนาดนี้"

เฉินหนิงยิ้มเขิน "ลุงหง อย่าหัวเราะผมเลย ผมก็แค่วางท่า จะมีพลังอะไรไปสะเทือนเขา"

"ถ่อมตัว แต่ต้องบอกว่าท่าที่วางนี้สวย"

หวังหงเฉิงพูดว่า "แกไม่รู้หรอก สมัยก่อนพวกเราทำโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ สามวันทะเลาะเล็ก ห้าวันทะเลาะใหญ่ ครั้งที่จำได้ชัดที่สุดคือฉันยังถูกตีหัวแตก"

"ร้ายแรงขนาดนั้น?"

"แกว่าล่ะ"

หวังหงเฉิงพูด "ตอนนั้นสังคมก็ยังไม่เรียบร้อย ทำธุรกิจก็ดูว่าใครกล้ากว่า โชคดีที่ฉันโตมากับความลำบาก ก็คิดว่าชีวิตก็แค่นี้ ก็สู้เลย ตอนที่ได้ยินว่าพวกผานหยูมาหาแก ฉันก็เป็นห่วง กำลังจะไปหาแก ไม่คิดว่าฉันยังไม่ทัน แกก็จัดการเรียบร้อยแล้ว"

"ลุงหง ขอบคุณครับ แค่โชคดี"

"ฮ่าๆ โชคดีก็ได้ เก่งก็ได้ ยังไงครั้งนี้แกก็ดังในวงการเราแล้ว หลายคนบอกว่าอยากรู้จักแก ฉันคิดว่าต่อไปใครจะมาแกล้งแก ก็ต้องคิดให้ดี"

หวังหงเฉิงมีความสุขมาก

แล้วก็เล่าเรื่องตอนตั้งธุรกิจสมัยก่อนให้เฉินหนิงฟัง

เฉินหนิงถอนหายใจ

โชคดีที่ตอนนี้ไม่ใช่ยุคของหวังหงเฉิง

ไม่อย่างนั้น เมื่อวานก็อันตรายจริงๆ

แต่เมื่อวานก็ต้องออกไปเผชิญหน้า ไม่อย่างนั้น... ก็โดนหัวเราะตาย

ตอนนี้ดูแล้ว ทำธุรกิจก็ไม่ง่ายจริงๆ

แต่ครั้งหน้า เฉินหนิงคิดว่า... ต้องเตรียมตัวให้ดีกว่านี้

ใครจะรู้ว่าพวกนี้จะสู้จริงหรือเปล่า

"แต่แกก็เจ๋ง ใช้แค่ท่ารับจ้างผลิตท่าเดียว ก็แก้ปัญหาได้มาก"

หวังหงเฉิงก็ชมไม่หยุด

ฟังไปฟังมา เฉินหนิงก็จับทางได้ "ลุงหง นัดผมมาไม่ใช่แค่ดื่มชาใช่ไหม"

"ใช่สิ ก็แค่ดื่มชา"

"งั้นชาก็ดื่มแล้ว เฉิ่งฝั่นก็กินแล้ว ผมไปก่อนนะ"

"เฮ้... อย่าสิ..."

เห็นเฉินหนิงจะไป หวังหงเฉิงก็พูด "ไอ้หนู ให้เกียรติผู้ใหญ่หน่อยสิ... จริงๆ ก็ไม่มีอะไร คุณก็ให้โรงงานเหล่านั้นรับจ้างผลิต ยังไงก็รับจ้าง ให้ลุงบ้างสิ ลุงก็ช่วยรับจ้างผลิตได้"

"ปะ... พูดแต่แรกสิ"

เฉินหนิงกลั้นหัวเราะ "ได้ ไม่มีปัญหา"

หวังหงเฉิงเขินนิดหน่อย "อะแฮ่ม... ไม่มีหน้าเลย แค่ไม่กี่วัน ก็มาง้อรุ่นน้องขอคำสั่งซื้อแล้ว"

เฉินหนิงหัวเราะก๊าก "ลุงหง อย่าอย่างนี้ ถ้าพูดอย่างนี้อีก ผมต้องเพิ่มคำสั่งซื้อให้อีก"

หวังหงเฉิงก็ไม่ปฏิเสธ "งั้นก็ดีสิ"

...

การร่วมมือระหว่างชานมต้าต้ากับต้าหลานจิง เป็นการร่วมมือที่เหมือนในฝันจริงๆ

ไม่เพียงเพิ่มอิทธิพลของทั้งสองตราสินค้า

ยังส่งเสริมผลกำไรของทั้งสองด้วย

อย่างแรกเลย โทรศัพท์สายนับไม่ถ้วนจากคนที่อยากเข้าแฟรนไชส์ก็ถล่มเข้ามาอีก

ชานมต้าต้าแค่สามวัน คนสนใจแฟรนไชส์ทะลุ 300 ราย

ต้าหลานจิงฝั่งนี้ คนสนใจแฟรนไชส์ก็ทะลุ 200 ราย

ฝั่งชานมต้าต้า เฉินหนิงยังไม่ได้เปิดแฟรนไชส์

แต่ฝั่งต้าหลานจิง มาเท่าไหร่เฉินหนิงก็อนุมัติเท่านั้น

30 รายแรกเพิ่งอนุมัติ เฉินหนิงก็อนุมัติเพิ่มอีก 70 ราย

รวมเป็น 100 ราย ดูเหมือนจะเยอะ แต่จริงๆ เฉินหนิงอนุมัติแค่ระดับเมือง ถ้าเปิดถึงระดับอำเภอก็ต้องบ้า

ไม่ต้องพูดอะไรอื่น เพียงค่าธรรมเนียมจากผู้เข้าร่วมแฟรนไชส์ก็รวมเป็น 5 ล้านหยวน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงค่าสั่งซื้อตู้คีบตุ๊กตา ราคาขายจากโรงงานต้าหลานจิงตู้ละ 1,500 หยวน

เฉลี่ยผู้เข้าแฟรนไชส์แต่ละรายสั่งซื้อ 50 ตู้ขึ้นไป

50 คูณ 100 คูณ 1,500 ก็เท่ากับ 7,500,000 หยวน

บวกกับค่าธรรมเนียม 5 ล้านหยวนก่อนหน้านี้

รายรับรวมของเฉินหนิงถึง 12,500,000 หยวน

"12,500,000 หยวน"

ดวงตาของเฉินหนิงเป็นประกายขึ้นมาทันที

โชคดีที่เป็นแค่ตัวเลขเย็นชาในบัญชีบริษัท

ไม่อย่างนั้น หากเงิน 12,500,000 หยวนวางอยู่ตรงหน้า ตาก็ต้องลาย

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น แม้เงิน 12,500,000 หยวนจะอยู่ในบัญชีบริษัท เฉินหนิงก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้

นึกถึงตอนปิดเทอมที่ยังตั้งแผงขาย

ทุกวันก็คิดว่ายอดวันละ 300 ก็รวยแล้ว

ไม่คิดว่าไม่ถึงครึ่งปี จะมีเงินไหลเข้ามากกว่า 10 ล้านหยวน

แน่นอน จริงๆ แล้ว เงินกว่า 10 ล้านหยวนนี้ไม่ได้เป็นของเฉินหนิงทั้งหมด

เพราะเป็นค่าผลิตตู้คีบตุ๊กตา

เงินที่รับเข้ามาเหล่านี้จะต้องถูกนำไปชำระต้นทุนการผลิตต่อไป

เช่น ค่าชิ้นส่วน ค่ารับจ้างผลิต ค่าแรงพนักงานต้าหลานจิง ค่าน้ำค่าไฟ เป็นต้น

แต่ถึงจะคิดแบบนี้ การดำเนินการจริงก็มีความต่างของรอบเวลา

ไม่ต้องพูดถึงว่าเงินนอนอยู่ในบัญชีก่อน

แค่เรื่องการจ่ายเงิน

ไม่ว่าจะเป็นเงินเดือนพนักงานหรือค่ารับจ้างผลิต อย่างน้อยก็ต้องเดือนละครั้ง

แถมค่าชิ้นส่วนก็ไม่ได้จ่ายทีเดียว

ปกติชำระเงินมัดจำ 30% ก่อน

เมื่อได้รับสินค้าแล้วชำระอีก 20%

เดือนถัดมาชำระอีก 30%

และอีกสองเดือนจึงชำระส่วนสุดท้าย 20%

นี่ยังถือว่าดี

บางโรงงานรอบการจ่ายเงินนานกว่า 4 เดือน หรือแม้แต่ครึ่งปี

นอกจากนั้น ก่อนหน้าโรงงานตู้คีบตุ๊กตาในประเทศเป็นแค่โรงงานเล็กๆ ไม่มีอำนาจต่อรองราคา

ตอนนี้เฉินหนิงมารวมทั้งหมดเข้าด้วยกัน

เฉินหนิงยังไม่ทันไปต่อรองราคากับผู้จัดหาวัตถุดิบ ผู้จัดหาวัตถุดิบก็ลดราคาให้ 8% เองแล้ว

แบบนี้ตู้คีบตุ๊กตาที่เดิมต้องอาศัยค่าแฟรนไชส์จึงจะทำกำไรได้

ตอนนี้ชิ้นส่วนลดราคา... ต่อให้ขายตู้ละ 1,500 หยวน เฉินหนิงก็ยังได้กำไรตู้ละ 200–300 หยวน

ถ้าต่อไปเฉินหนิงต่อราคาอีก และปริมาณเพิ่มขึ้น... กำไรก็ยิ่งสูงขึ้น

ที่พูดมาทั้งหมด เฉินหนิงยังมีรายได้อีกก้อน

รายได้ก้อนนี้คือเงินประกันจากโรงงานรับจ้างผลิต

ใช่แล้ว โรงงานที่จะร่วมงานกับต้าหลานจิงต้องวางเงินประกัน

หรือไม่วางก็ได้

แต่ก็ต้องไปซื้อวัตถุดิบชิ้นส่วนเอง

เฉินหนิงไม่บังคับ แค่ได้มาตรฐานต้าหลานจิงก็พอ

ถึงตอนนั้นรับซื้อในราคาตู้ละ 1,500 หยวนเช่นเดียวกัน

แต่โรงงานรับจ้างผลิตก็ไม่โง่

รู้ว่าฝั่งต้าหลานจิงซื้อของถูกกว่า ส่วนใหญ่ก็เลือกวางเงินประกัน

เรื่องนี้

เฉินหนิงแม้จะเรียกตัวเองว่าพ่อค้าขี้โกง แต่ก็ไม่ได้รีดจนหมด

เขายังคงเหลือส่วนกำไรที่เหมาะสมให้โรงงานรับจ้างผลิต

...

อีกด้านหนึ่ง สามยักษ์ใหญ่ที่จับตาชานมต้าต้ามาตลอด

ตอนนี้ก็เริ่มนั่งไม่ติด

"อืม... ติดต่อชานมต้าต้าอีกที"

"บอกว่า เงินที่ยืมไปไม่ต้องคืน ให้เขาเริ่มแผนระดมทุนทันที"

"เอ้อ ถ้าชานมต้าต้าไม่อยากระดมทุน ถามด้วยว่าต้าหลานจิงอยากระดมทุนไหม"

(จบบท)