บทที่ 68 ศิษย์ที่ผมภูมิใจที่สุด ไม่ใช่โจวเซิ่งเจ๋อ

"เหล่าเซี่ย นักศึกษาโจวเซิ่งเจ๋อของแกมีพรสวรรค์มากนะ เรียนได้แน่นทุกด้าน สายตาก็เฉียบ ได้วิชาจากแกมาไม่น้อย"

"ฮ่าๆๆ"

"เห็นไหม พอพูดถึงก็ยิ้ม นักศึกษาคนนี้ไม่ใช่ศิษย์ที่แกภูมิใจที่สุดใช่ไหม"

"โอ้ แกก็สังเกตเห็นด้วย"

"ยี้ สมัยก่อนฉันก็เหมือนแก อยากจบมาแล้วไปสอนหนังสือ คนที่มีพรสวรรค์ก็มองออกทันที"

"ก็ได้ แกเก่งกว่า"

ฟังบรรยายเรื่องการเงินที่เซินต้าเสร็จ กัวอี้เหรินก็ถอนหายใจพูดกับศาสตราจารย์เซี่ยจงอวี้

ศาสตราจารย์เซี่ยก็พยักหน้า "โชคดีที่แกไม่ได้มาสอนหนังสือ ถ้ามาสอน ก็กลายเป็นหนอนหนังสือเหมือนฉัน"

"หนอนหนังสือเป็นอะไรไป นักเศรษฐศาสตร์ทำคุณูปการไม่น้อยกว่าใคร"

"เลิกเถอะ แกดีกว่า พาเงินก้อนใหญ่ไปสู้ทั้งในประเทศและต่างประเทศ ไม่เหมือนพวกหนอนหนังสืออย่างเรา"

"ถ้าแกยังจะพูดเรื่องหนอนหนังสือ ต่อไปฉันไม่มาเซินต้าอีกแล้ว"

"ได้ ได้ได้ ไม่พูดแล้ว... รู้ว่าแกกดดัน แต่การบรรยายวันนี้สอนดีมาก ทำให้พวกเด็กๆ ฮึกเหิม ฉันก็หวังว่าจบไปแล้วพวกเขาจะยังรักษาความเร่าร้อนนี้ไว้"

ตอนเที่ยง กัวอี้เหรินก็กินข้าวง่ายๆ ที่เซินต้า

ศาสตราจารย์เซี่ยอยากพากัวอี้เหรินเดินชมมหาวิทยาลัย กัวอี้เหรินก็ปฏิเสธ

ศาสตราจารย์เซี่ยรู้ว่าเขามีงานเยอะ ก็ไม่ฝืน

แต่ก่อนจากไป ศาสตราจารย์เซี่ยก็พูดว่า "เหล่ากัว การบรรยายวันนี้ ฉันเห็นด้วยเกือบทั้งหมด แต่สายตาแกยังขาดนิดหน่อย"

"โอ้?"

"โจวเซิ่งเจ๋อเป็นนักศึกษาที่มีพรสวรรค์จริง แต่ไม่ใช่ศิษย์ที่ฉันภูมิใจที่สุด"

"โอ้ แล้วศิษย์ที่แกภูมิใจที่สุดเป็นใคร?"

"ไม่บอก"

"ปะ... แกนี่ ทำให้ฉันสนใจเลย แต่ตอนนี้ไม่มีเวลา ต้องไปแล้ว ไว้แกพาฉันไปเจอ ฉันอยากเห็นจริงๆ ว่าศิษย์ที่แกภูมิใจที่สุดฝีมือระดับไหน"

โบกมือให้ศาสตราจารย์เซี่ย กัวอี้เหรินก็จากไป

ภารกิจพยุงตลาดหุ้นของพวกเขาจบลงในระยะนี้แล้ว

หลังจากภารกิจนี้ เขาจะนำทีมไปสู่สมรภูมิต่อไป

...

การร่วมมือเชิงกลยุทธ์ระหว่างชานมต้าต้ากับไป่เหลียน จัดพิธีเซ็นสัญญาอย่างคึกคัก

เฉินหนิงเลื่อนตำแหน่งชิวหยวนเซิงเป็นรองประธาน และให้เซ็นสัญญากับจงเหยียนซานรองประธานไป่เหลียน

เฉินหนิงให้ชิวหยวนเซิงออกหน้า

ไม่ใช่เรื่องให้รองประธานเทียบกับรองประธาน ไป่เหลียนเป็นระดับไหน

ชานมต้าต้าเป็นระดับไหน

เขาใหญ่กว่าชานมต้าต้าหลายร้อยเท่าหลายพันเท่า

แม้แต่ตำแหน่งรองประธานของไป่เหลียนก็มีสถานะสูงกว่าชานมต้าต้ามาก เหตุผลหลักที่เฉินหนิงให้ชิวหยวนเซิงออกหน้าคือเขาไม่ชอบปรากฏตัวต่อสาธารณะ

ชิวหยวนเซิงซื้อสูทดีๆ มาชุดหนึ่งเป็นพิเศษ

ต้องบอกว่า

ปกติดูชิวหยวนเซิงก็ธรรมดา ไม่ค่อยแต่งตัว

แต่พอใส่สูทเข้า ก็ดูเหมือนผู้บริหารอยู่เหมือนกัน

"พี่หยวน หล่อ"

เฉินหนิงชูนิ้วโป้งให้ "ยิ่งมีบุคลิกขึ้นเรื่อยๆ"

ชิวหยวนเซิงเขิน "อย่าแซวผมเลย ไม่รู้หรอกว่าเมื่อกี้เซ็นสัญญาเจอนักข่าว ผมเกือบจะหนีแล้ว"

"อย่าเด็ดขาด ต่อไปเรื่องแบบนี้มีอีกเยอะ คุณเป็นตัวแทนภาพลักษณ์บริษัท"

เฉินหนิงพอใจกับชิวหยวนเซิงโดยรวม

ในขณะเดียวกัน เมื่อร่วมมือเชิงกลยุทธ์กับไป่เหลียนได้ เฉินหนิงถึงรู้ว่าไป่เหลียนมีจุดแข็งอะไร

ไม่ต้องพูดถึงค่าเช่าร้านในห้างลด 6%

เพียงระบบห่วงโซ่อุปทานของไป่เหลียนก็ทำให้เฉินหนิงทึ่งแล้ว

เช่น ระบบขนส่งเย็นของไป่เหลียน ธุรกิจอาหารค้าปลีกจะขยายใหญ่ ระบบขนส่งเย็นสำคัญที่สุด

วัตถุดิบชานมส่วนใหญ่เกี่ยวกับระบบขนส่งเย็น

เช่น การเก็บรักษาและขนส่งนมสด

การแปรรูปแช่แข็งผลิตภัณฑ์นม น้ำตาล ผลไม้

แม้เฉินหนิงกำลังพัฒนาส่วนนี้อยู่ แต่ขนาดกิจการยังเล็กเกินไป

เพราะมีแค่สิบกว่าสาขา ไม่มีทางสร้างโกดังเย็นใหญ่ หรือซื้ออุปกรณ์แปรรูปแช่แข็งราคาแพง

ด้านขนส่ง ก็ไม่มีทางซื้อรถขนส่งเย็นราคาสูง แม้เฉินหนิงจะอยากซื้อ

แต่ถ้าทำทุกอย่าง ก็ไม่มีเงินขยาย

แต่กลับกัน ถ้าไม่ทำเรื่องพวกนี้ ก็จำกัดความเร็วในการขยาย

นี่คือเหตุผลที่แม้กว่างโจวกับเซินเจิ้นจะไม่ไกล แต่เฉินหนิงก็ไม่กล้าขยายชานมต้าต้าไปทันที

แน่นอน เฉินหนิงก็รู้

ที่ไป่เหลียนร่วมมือเชิงกลยุทธ์ ก็เพราะเห็นตราสินค้าและรูปแบบธุรกิจของชานมต้าต้า ทำให้เฉินหนิงตัดสินใจในใจ

อนาคตด้านตราสินค้า ต้องทำให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น

"คุณจง ร่วมมือกันอย่างมีความสุข"

"คุณเฉิน ร่วมมือกันอย่างมีความสุข ผู้จัดการเขตกว่างโจวของเรารอคุณอยู่"

"งั้นครั้งหน้าเจอกันที่กว่างโจว"

"งั้น... เจอกันที่กว่างโจว"

จงเหยียนซานทำท่าโอเค

พิธีเซ็นสัญญาก็จบลงอย่างเป็นทางการ

...

ฝั่งโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ต้าหลานจิง

ช่วงนี้เพิ่มพนักงาน 150 คน รวมทั้งบริษัทมี 200 คน

ทำให้โรงงานคึกคักขึ้นมาก

เฉินหนิงไปดู

ต้าหลานจิงแม้ตราสินค้าจะไม่ดังเท่าชานมต้าต้า

แต่ก็เป็นคู่หูของชานมต้าต้า

รูปแบบธุรกิจของเฉินหนิงประสบความสำเร็จได้

ต้าหลานจิงมีบทบาทสำคัญ

อนาคตชานมต้าต้าจะขยาย มีต้าหลานจิงเป็นแนวหน้า ก็เพิ่มโอกาสสำเร็จ

สิ่งที่ทำให้เฉินหนิงดีใจคือ

ครั้งนี้มาที่โรงงาน ได้ยินสำเนียงที่คุ้นเคย

ถามถึงรู้ว่า พนักงานใหม่รุ่นนี้มีคนจากกั้นซื่อ ฮุ่ยโจว เหมยโจว ติงโจว... ซึ่งเป็นชาวฮากกา

เพราะวิถีชีวิตและภาษาคล้ายกัน ก็รู้จักกัน ก็เลยเข้าโรงงานด้วยกัน

ได้ยินภาษาบ้านเกิด เฉินหนิงก็อบอุ่นใจ

เฉินหนิงยังคุยกับพวกเขาสักพัก

พนักงานทุกคนก็ไม่รู้ว่าเฉินหนิงที่คุยด้วยก็คือเจ้าของโรงงาน

คิดว่าเฉินหนิงเหมือนพวกเขา อายุน้อยก็ออกมาทำงานแล้ว

พี่ใหญ่คนหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่ มองเฉินหนิงอย่างเสียดาย "หนูยังเด็ก ออกมาทำไม... กลับไปตั้งใจเรียนหนังสือ"

เฉินหนิงหัวเราะ "กู๋ก็แหม่เรียนหนังสือบ่ได้ ถ้าเรียนได้ก็บ่ออกมาทำงาน"

พนักงานหลายคนหัวเราะกัน "เด็กน้อย เห็นบ่ บ่เรียนหนังสือก็ได้แต่ทำงาน ทนได้บ่?"

"ทนได้ ก่อนหน้าพ่อกู๋ก็อายุเท่ากู๋นี่แหละออกมาทำงาน พ่อกู๋บอกให้ทำงานหาเงินไปเอาสะใภ้"

ทุกคนยิ่งหัวเราะหนักขึ้น

"ได้ ตอนทำงานก็ตามพวกเรา ถ้ามีใครรังแก ก็บอกมา ทำดีๆ ไว้ค่อยเอาหลานสาวมาแนะนำให้"

"ดี งั้นเพิ่มคิวคิวกันก่อนดีไหม เลี้ยงความรู้สึกก่อน"

"ไปให้พ้น"

คุยกับพวกเขา

ก็ทำให้เฉินหนิงมีความรับผิดชอบมากขึ้น

พี่น้องร่วมบ้านเกิดเดินทางมาหลายร้อยหลายพันลี้ ก็เพื่อหาเงินเลี้ยงครอบครัว

สมัยก่อนพ่อเฉินหนิงก็เคยมาทำงานแถวมณฑลกว่างตง

แม้จะได้ไม่มาก แต่ก็เลี้ยงทั้งครอบครัวได้

คิดสักพัก เฉินหนิงพูดกับหยางฝ่านอิ่งข้างๆ "มาตรฐานอาหารโรงอาหารเพิ่มขึ้นหน่อย แถมพนักงานทุกคนรวมถึงแกด้วย ต้องกินข้าวที่โรงงาน"

"เอ้อ พนักงานใหม่ก็ส่งผลไม้ให้ด้วย ส่วนสามีภรรยาดูว่าจัดห้องให้อยู่ด้วยกันได้ไหม ถ้าไม่พอก็ต่อเติมเพิงชั่วคราว..."

เฉินหนิงรู้ว่าตอนนี้ความสามารถตัวเอง ยังทำให้ทุกคนรวยไม่ได้

แต่อย่างน้อย คนเขามาทำงานให้

เฉินหนิงจะจ่ายค่าจ้างที่ทุกคนสมควรได้รับให้ครบทุกหยวน

นอกจากนั้น ด้านความเป็นอยู่ เฉินหนิงก็อยากจะปรับปรุงให้พี่น้องร่วมบ้านเกิดได้เท่าที่ทำได้

(จบบท)