บทที่ 69 ผมมีไอเดียที่กล้ามากอันหนึ่ง

ตอนเที่ยงเฉินหนิงก็กินข้าวที่โรงงานอิเล็กทรอนิกส์ต้าหลานจิง

ช่วงบ่าย

เฉินหนิงเปิดประชุม

หัวข้อการประชุมคือการพัฒนานวัตกรรมของต้าหลานจิง

ใช่แล้ว แม้ตู้คีบตุ๊กตาจะไม่มีเทคโนโลยีอะไรมาก แต่เฉินหนิงก็ให้ฝ่ายเทคนิคคิดไอเดียใหม่ๆ

ตัวอย่างเช่น เฉินหนิงกำหนดมาตรฐานด้านรูปลักษณ์ให้สูงขึ้น

ก่อนหน้าตู้คีบตุ๊กตาแม้จะใช้งานได้ แต่รูปทรงธรรมดา

การออกแบบก็ไม่ค่อยสวยงาม

แถมก่อนหน้าตู้คีบตุ๊กตาส่วนใหญ่วางตามทางเดิน มุมห้อง... พวกนั้น

ดังนั้นรูปทรงก็ค่อนข้างเล็กกะทัดรัด

แต่ตอนนี้ต่างกัน

ตอนนี้รูปแบบธุรกิจของเฉินหนิงคือย้ายตู้คีบตุ๊กตาจากมุมห้องมาวางกลางห้องโถง วางในที่สวยงาม

ของสวยก็ย่อมมีคนชอบ

ตู้คีบตุ๊กตาก็เหมือนกัน

ออกแบบรูปลักษณ์ให้สวยงาม เพิ่มลูกเล่นด้านแสง และใส่องค์ประกอบที่ดึงดูดคนรุ่นใหม่

ก็จะกระตุ้นการใช้จ่ายของลูกค้าได้อีก

นอกจากเรื่องเหล่านี้ ส่วนราคา เฉินหนิงพยายามควบคุมไว้ที่ประมาณตู้ละ 1,500 หยวน

ต่อให้ปรับปรุงผลิตภัณฑ์จนต้นทุนสูงขึ้น เฉินหนิงก็ยังคงราคาขายไว้ที่ตู้ละ 1,500 หยวน

ไม่ใช่เฉินหนิงไม่อยากได้กำไรมาก เฉินหนิงรู้ดี

ตู้คีบตุ๊กตาจริงๆ ไม่มีเทคโนโลยีอะไร

ยักษ์ใหญ่ยังไม่เข้ามา เขาก็ยังอยู่สบาย

แต่ถ้ายักษ์ใหญ่เข้ามา เขาอาจจะสู้ไม่ไหว ตอนนี้ยังดี ยังมีเวลาพัฒนา

เส้นทางของเฉินหนิงก็คล้ายกับรูปแบบธุรกิจของโคคาโคล่าและเป๊ปซี่

ก่อนหน้าเฉินหนิงก็คิดไม่ออก

ทำไมพวกเขาผูกขาดตลาดน้ำอัดลมแล้ว แต่ราคาก็ไม่เคยขึ้น

ต่อมาถึงเข้าใจ ไม่ใช่ไม่อยากขึ้นราคา

แต่พวกเขาก็กลัว แค่ราคาขึ้น คู่แข่งก็จะโผล่มา

เช่น เฟยฉางโคล่า... ตอนนี้อาจจะถูกตีจนแทบไม่มีตลาดแล้ว

แต่ถ้าขึ้นราคา

เฟยฉางโคล่าก็จะกลับมาโจมตีอีกทันที

การกดราคาไว้ให้ต่ำและยอมรับกำไรต่อหน่วยเพียงเล็กน้อยจึงเป็นทางเลือกที่ดีกว่า

คู่แข่งเห็นสถานการณ์แบบนี้ บางทียังไม่ทันเริ่ม ก็ยอมแพ้ไปแล้ว

แน่นอน ดูเหมือนกำไรน้อย แต่จริงๆ กำไรรวมอาจจะไม่น้อย

แค่ทำตลาดให้ใหญ่ ต่อให้ตู้หนึ่งได้กำไรแค่ 100 หยวน ก็เป็นรายได้มหาศาล

...

อีกด้านหนึ่ง ร้านที่ไป่เหลียนกว่างโจวจัดไว้ให้ชานมต้าต้า ตำแหน่งดีมาก

เฉินหนิงไปดูล่วงหน้า

ดูจากทำเลแล้ว เห็นได้ชัดว่าปกติพื้นที่นี้ไม่มีทางว่าง

แต่ตอนนี้กลับว่างให้เฉินหนิง เห็นได้ชัดว่าให้ความสำคัญกับชานมต้าต้า

เฉินหนิงก็ใส่ใจตลาดกว่างโจวมาก

กว่างโจวมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่าเซินเจิ้น

เศรษฐกิจก็แข็งแกร่งกว่าเซินเจิ้น

ที่เขาพูดกันว่า กินอาหารต้องที่กว่างโจว

อาหารกว่างโจวรวมทุกภาคทั่วประเทศ

ทำชื่อที่กว่างโจวได้ ก็จะช่วยผลักดันการเข้าตลาดทั่วประเทศอย่างมหาศาล

"เหล่าหยวน ช่วงนี้เรียนรู้จากไป่เหลียนให้มาก โดยเฉพาะเรื่องคลังสินค้าและโลจิสติกส์"

การร่วมมือกับไป่เหลียน สำหรับเฉินหนิงมีประโยชน์มากมาย

ข้อดีแรกคือแก้ปัญหาการขยายได้ แถมด้านความปลอดภัยของอาหารก็มีหลักประกัน

แต่เฉินหนิงคิดว่าข้อดีที่ใหญ่ที่สุด คือให้โอกาสชานมต้าต้าเรียนรู้

การสร้างห่วงโซ่อุปทานของตัวเองไม่ใช่เรื่องง่าย

นอกจากเงินทุนแล้ว ยังต้องมีประสบการณ์ ต่อให้เป็นบริษัทใหญ่

จะสร้างห่วงโซ่อุปทานเอง ก็ต้องทุ่มเงินก่อน แล้วค่อยๆ สะสมประสบการณ์

เพราะไม่มีใครมาสอน

แต่ตอนนี้ ชานมต้าต้าสามารถเรียนรู้ระบบงานจากไป่เหลียนได้โดยตรง

พูดตรงๆ ร่วมมือกันขนาดนี้ ต่อให้แอบเรียน ก็เรียนได้ไม่น้อย

แน่นอน ทุกคนก็เป็นพันธมิตร จะเรียกว่าแอบเรียนได้ยังไง

แต่สร้างความสัมพันธ์ให้ดีก็สำคัญ

ดังนั้นเฉินหนิงก็ให้ชิวหยวนเซิงไปเดินเยี่ยมผู้จัดการฝ่ายจัดหาของไป่เหลียนบ่อยๆ

ตามปกติก็พูดคุยสังสรรค์ ไปแช่เท้าหรือนวดผ่อนคลาย และทำกิจกรรมกระชับความสัมพันธ์ร่วมกัน

งบสำหรับเรื่องนี้ เฉินหนิงให้ชิวหยวนเซิงเต็มที่

ช่วงนี้ชิวหยวนเซิงจึงออกไปพบปะผู้คนอยู่บ่อยครั้ง

ผลลัพธ์ก็ดีมาก

ชิวหยวนเซิงแสดงทักษะด้านมนุษยสัมพันธ์ออกมาอย่างเต็มที่

เล่นกันสักพัก

ชิวหยวนเซิงกับฝ่ายจัดหาของไป่เหลียนก็เริ่มเรียกพี่เรียกน้องกันแล้ว

แม้แต่มีหลายคนบอกว่า

พอชานมต้าต้าสร้างห่วงโซ่อุปทานเอง แค่บอกเสียงเดียว พวกเขาจะกระโดดจากไป่เหลียนมาทันที

ทำให้เฉินหนิงต้องเตือนชิวหยวนเซิงว่าอย่าเล่นแรงเกินไป

ยังไงก็เป็นพันธมิตร

ร่วมมือกันอยู่ แล้วดึงคนเขาไป ต่อไปจะเจอหน้ากันยังไง

แต่เฉินหนิงก็แอบกระซิบว่า ดึงคนมาสักสองสามคนก็ได้

บุคลากร ไหลเวียนตามปกติ

...

ฝั่งผู้เข้าแฟรนไชส์ต้าหลานจิง

เมื่อไม่นานอนุมัติ 100 ราย เฉินหนิงก็ไม่ใช่แค่เก็บค่าแฟรนไชส์

แม้ค่าแฟรนไชส์จะไม่มาก แค่ 30,000 หยวน

รวมค่าตกแต่ง ค่าบริหาร ก็แค่ 50,000 หยวน

ถือว่าเป็นแฟรนไชส์ที่ถูกที่สุดในประเทศ

แต่ต่อให้เก็บถูกแค่ไหน เฉินหนิงก็ไม่มีทางไม่ดูแล

แถมผู้เข้าแฟรนไชส์ก็เป็นส่วนสำคัญในการขายตู้คีบตุ๊กตา

ด้วยเหตุนี้ เฉินหนิงก็สุ่มเลือกผู้เข้าแฟรนไชส์หลายราย แล้วไปตรวจสอบด้วยตัวเอง

โชคดี เฉินหนิงสุ่มได้กั้นซื่อ ก็คือบ้านเกิดของเฉินหนิง

ด้านเศรษฐกิจ กั้นซื่อไม่ได้เจริญมาก

แต่ประชากรกั้นซื่อถึง 9 ล้านกว่าคน เป็นเมืองขนาดใหญ่

ผู้เข้าแฟรนไชส์ที่กั้นซื่อกำลังดี

รุ่นแรกก็สั่ง 200 ตู้เลย

ดูเหมือนจะเยอะ แต่กั้นซื่อใหญ่ขนาดนี้ แค่กระจายก็ยังไม่พอ

"คุณจาง ช่วงนี้ยอดขายที่กั้นซื่อเป็นยังไง?"

เฉินหนิงไปที่ย่านการค้าหนานเหมินโข่ว

ตู้คีบตุ๊กตาต้าหลานจิงวางอยู่กลางจัตุรัสย่านการค้า

"คุณเฉิน ก็เห็นอยู่... ผมเองก็ไม่คิดว่าคีบตุ๊กตาจะดังขนาดนี้"

คุณจางยิ้มหน้าบาน พาเฉินหนิงเดินดูเรื่อยๆ

ตู้คีบตุ๊กตาดูเหมือนจะเป็นธุรกิจเล็กๆ แต่เงินที่ได้ก็ไม่น้อย

แถมไม่ต้องทำการตลาดอะไร

ก็ไม่รู้ว่ากระแสคีบตุ๊กตาดังขึ้นมาได้ยังไง

ชั่วข้ามคืน ทุกคนก็หลงรักการคีบตุ๊กตา

เฉินหนิงรู้

การคีบตุ๊กตากับการดื่มชานมเหมือนกัน เป็นวัฒนธรรมของคนรุ่นใหม่

วัฒนธรรมแบบนี้มีพลังในการแพร่กระจายมาก

ต่อให้ไม่มีใครโปรโมต

แค่เอาตู้คีบตุ๊กตามาวาง

หลายคนก็อยากลอง

คนลองยิ่งเยอะ ตู้คีบตุ๊กตาก็ยิ่งดัง

"คุณจาง ธุรกิจรุ่งเรือง"

ก่อนจากไป เฉินหนิงเล่าถึงโอกาสทางธุรกิจในอนาคตให้คุณจางฟัง

บอกว่าอนาคตร้านชานมต้าต้าก็จะเปิดที่กั้นซื่อ

คุณจางตื่นเต้นมาก

ชานมต้าต้ายังไม่ได้มา แค่ตู้คีบตุ๊กตาก็ดังขนาดนี้แล้ว

ถ้าต่อไปชานมต้าต้ามาด้วย

คุณจางลูบคาง

เขามีไอเดียที่กล้ามากอันหนึ่ง

เขาตั้งใจจะครองตลาดตู้คีบตุ๊กตาในทั้ง 18 อำเภอของกั้นหนานให้ได้

(จบบท)