บทที่ 70 ผมยอมเปิดไพ่แล้ว ผมเป็นลูกชายเศรษฐีอันดับหนึ่งของเซินเจิ้น

หลิวหมิงต๋าสองวันนี้มาหาเฉินหนิง บอกว่าอยากให้เฉินหนิงไปเป็นเพื่อนเชิญเจ้าของโรงงานเสื้อผ้าคนหนึ่งไปดื่มชา

ถามถึงรู้เรื่อง ช่วงนี้หลิวหมิงต๋ากับหยางลู่รวบรวมเงินกันได้หลายหมื่นหยวน และสร้างตราสินค้าเสื้อผ้าบนอินเทอร์เน็ต

แต่ช่องทางส่งของก่อนหน้าไม่ค่อยดี คุณภาพไม่ได้มาตรฐาน แถมช้าด้วย

ต่อมาหลิวหมิงต๋าก็หาโรงงานเสื้อผ้าที่มีกำลังได้

แต่เขาก็มีข้อเรียกร้องสูง

เงื่อนไขแรกคือต้องวางเงินมัดจำจำนวนมาก ส่วนเงื่อนไขที่สองคือต้องชำระยอดคงเหลือภายใน 20 วัน

หลิวหมิงต๋าอยากไปเจรจากับเจ้าของ

แต่หลิวหมิงต๋าแม้จะทำพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์มาสักพัก ก็รู้ตัวว่าสถานะตัวเองเป็นยังไง

ขายทางอินเทอร์เน็ตก็พอได้ แต่ปริมาณจริงๆ ก็ไม่ได้เยอะมาก เทียบกับตราสินค้าใหญ่ก็สู้ไม่ได้

แถมโรงงานเสื้อผ้านั้นก็มีกำลัง หลิวหมิงต๋าก็เขินๆ

จึงมาหาเฉินหนิง

เฉินหนิงทั้งอยากหัวเราะทั้งอยากร้อง "พี่ต๋า ผมไม่รู้เรื่องพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ ให้ผมไป ถ้าทำเสียเรื่องล่ะ?"

"ไม่เป็นไร ยังไงก็ไม่แน่ว่าจะร่วมงานกันได้ ให้นายไปเป็นเพื่อน ให้กำลังใจก็พอ"

พูดขนาดนี้ เฉินหนิงก็ต้องพยักหน้า

แต่ไม่คิดว่า พอเจอเจ้าของโรงงานเสื้อผ้า เฉินหนิงก็ตกใจ

"คุณหลิว?"

คุณหลิวคนนี้

ก็คือคุณหลิวในกลุ่มลุงๆ นักลงทุนนั่นเอง

คุณหลิวเห็นเฉินหนิงก็ตกใจเหมือนกัน

พอรู้ว่าหลิวหมิงต๋าเป็นเพื่อนร่วมชั้นเฉินหนิง ก็ไม่ต้องพูดอะไร สัญญาที่เอามาก็เซ็นทันที แล้วก็บ่นหลิวหมิงต๋า บอกว่าถ้าบอกแต่แรกว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นอาจารย์เฉินหนิง ก็ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนี้

ราบรื่นมาก

เพียงเฉินหนิงช่วยออกหน้า เรื่องทั้งหมดก็จบลงอย่างราบรื่น

ระหว่างกลับมหาวิทยาลัย

หลิวหมิงต๋ามองเฉินหนิง มองยังไงก็มองไม่ทะลุ

เฉินหนิงรู้จักคุณหลิว หลิวหมิงต๋าก็ไม่แปลกใจ

ใครก็มีวงสังคมของตัวเอง แต่ที่หลิวหมิงต๋าไม่เข้าใจคือ วันนี้ตลอดทั้งวัน คุณหลิวพูดกับเฉินหนิงอย่างสุภาพมาก

ทำให้หลิวหมิงต๋าที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นมานาน ก็เริ่มคิดเพ้อเจ้อ

"เฉินหนิง นายรู้จักคุณหลิวหรือ"

"ครับ"

"นายเคยบอกว่าพ่อเป็นเพียงคนงานไม่ใช่หรือ"

"ใช่ ก่อนก็มาทำงานที่เซินเจิ้น กว่างโจวด้วย แต่ตอนนี้อายุมากก็ทำไม่ไหวแล้ว"

"แล้วความสัมพันธ์กับคุณหลิวล่ะ?"

"ก็แค่รู้จัก ไม่มีอะไร"

"แต่ผมดูแล้ว คุณหลิวดูเหมือนจะเกรงใจนาย พูดเร็ว แกมีตัวตนลับที่พวกเราไม่รู้ใช่ไหม"

"ปะ... ผมจะมีฐานะลับอะไรได้ครับ"

เฉินหนิงหัวเราะ แล้วก็แกล้ง "เมื่อพี่พูดอย่างนี้ ดูเหมือนจะปิดไม่อยู่แล้ว ผมยอมเปิดไพ่แล้ว ผมเป็นลูกชายเศรษฐีอันดับหนึ่งของเซินเจิ้น"

"อย่ามา..."

หลิวหมิงต๋าตบเฉินหนิงแล้วด่า "จะโม้ได้ไหม"

"งั้นก็อย่าคิดมาก ผมไม่ได้มีตัวตนอะไร ถ้าจะมี ก็คือ... ผมเป็นเพื่อนร่วมชั้นของพี่"

"โอ้โห นายทำพี่ซึ้งมาก"

"ฮ่าๆๆ... ซึ้งก็ดี ต่อไปรวยแล้วอย่าลืมเพื่อนเก่า"

"ได้ ตายไปเป็นผีก็จะไม่ลืมแก"

"ฮ่าๆๆ..."

...

เรื่องหลิวหมิงต๋าก็แค่เรื่องเล็ก

การเข้าตลาดกว่างโจว ฝั่งชานมต้าต้าก็ดำเนินการอย่างเป็นระบบ

ตกแต่ง รับสมัคร ฝึกอบรม...

แต่ก่อนจะเข้าตลาดกว่างโจว เฉินหนิงก็รู้สึกได้ชัดว่าคู่แข่งเริ่มออกแรง

ต่างจากฝั่งเซินเจิ้น

ตอนนั้นตราสินค้าชานมต่างๆ เน้นยึดตลาดมากกว่า

เช่น โคโค่

ตอนนั้นพวกเขาไม่ได้สู้ตรงกับชานมต้าต้าที่เซินเจิ้น

กลยุทธ์ของพวกเขาคือเปิดร้านเยอะ แล้วเปิดแฟรนไชส์เต็มที่

สำหรับพวกเขา แกจะทำดีแค่ไหนก็ช่าง

ทั้งประเทศกว้างขนาดนี้

ชานมต้าต้าที่เปิดแค่เซินเจิ้น ที่อื่นจะดื่มได้เหรอ?

เมื่อดื่มไม่ได้ ผลกระทบของชานมต้าต้าต่อพวกเขาก็มีจำกัด

แต่เมื่อชานมต้าต้าบุกกว่างโจว ตราสินค้าชานมต่างๆ ก็ถึงเข้าใจ

ตราสินค้า ยังคงเป็นปัจจัยชี้ขาดตลาดในอนาคต

ถ้าแพ้ชานมต้าต้าในตลาดกว่างโจว ต่อให้ตอนนี้มีร้านทั่วประเทศ

พอชานมต้าต้าเปิดช่องทางครบ ร้านทั่วประเทศก็อาจจะพังทลาย

โคโค่ แปดปีตราสินค้าเก่าแก่

ที่กว่างโจว โคโค่อยู่เคียงข้างคุณเสมอ

ถ้าคิดถึงชานม ต้องดื่มโคโค่

แน่นอนไม่ใช่แค่โคโค่

ตี้เซี่ยเถีย

ยังมีต้าข่าซือที่เปิดในกว่างโจวตั้งแต่ปี 98

ยังมีต้าโข่วจิ่ว จากฝอซาน

และปี้เฟิงถัง ตราสินค้าท้องถิ่นของเซี่ยงไฮ้

นอกจากโฆษณาแล้ว ตราสินค้าชานมเหล่านี้ยังเปิดสงครามข่าวด้วย

"พูดถึงชานม ต้องเป็นตราสินค้าจากไต้หวันสิ"

"ชานมในประเทศทั้งหมดก็มีต้นกำเนิดจากชานมไต้หวัน"

"ก็ใช่ ชานมต้าต้าอะไรนั่น กลับหัวกลับหางเลย กล้าบอกว่าเป็นผู้คิดค้นชานมจีน"

"ยังไงฉันก็ไม่ดื่มชานมต้าต้า ฉันชอบเฉาเซียนฉ่าวของต้าข่าซือ"

"โคโค่ก็ดี อร่อยกว่าชานมต้าต้า"

"ใช่ ใช่... ชานมต้าต้าแพงแถมไม่อร่อย"

อะแฮ่ม

กระทู้ในเน็ตก็แบบนี้ อยากพูดอะไรก็พูด

แม้ว่ากลุ่มผู้แสดงความคิดเห็นรับจ้างจำนวนมากจะไม่เคยดื่มชานมต้าต้าด้วยซ้ำ

แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางพวกเขาจากการกล่าวโจมตีบนอินเทอร์เน็ต

ส่วนจะถามว่า ด่าในเน็ตมีผลไหม?

แน่นอนมีผล

ตอนนี้คนรุ่นใหม่ชอบอะไร?

ดื่มชานม คีบตุ๊กตา... เล่นเน็ต

หรือพูดให้ถูก

เล่นเน็ตต้องเป็นอันดับแรก

แม้แต่พูดได้ว่า คนรุ่นใหม่ที่ไม่เคยเล่นเน็ต ก็ไม่ใช่คนรุ่นใหม่

และในอินเทอร์เน็ต ต่อให้ไม่ได้ตั้งใจค้นหาข่าว ภายใต้การชี้นำของบางคน ข่าวมั่วๆ ก็ตามมา

ลั่วเสิน หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ทางอินเทอร์เน็ตก็รายงานเฉินหนิงทันที

บอกว่าชานมต้าต้าถูกร้านชานมหลายตราสินค้าโจมตีรวมในอินเทอร์เน็ต

เฉินหนิงก็ชื่นชมความสามารถในการเรียนรู้ของตราสินค้าชานมเหล่านี้

ชานมต้าต้าเป็นฝ่ายเริ่มประชาสัมพันธ์ทางอินเทอร์เน็ตก่อน แต่คู่แข่งก็เรียนรู้และทำตามอย่างรวดเร็ว

ต้องบอกว่า

การแข่งขันทางธุรกิจโหดร้ายจริงๆ

...

วันศุกร์

เฉินหนิงพาชานมสองแก้วไปเยี่ยมหยางอี้ที่โรงเรียนมัธยม 13 เซินเจิ้น

หรือพูดอีกอย่างก็คือ ไปเยี่ยมสาวน้อยชานม

"มา ลองดู นี่เป็นเมนูใหม่ที่ชานมต้าต้าเพิ่งคิดค้น"

เฉินหนิงเสียบหลอดในแก้ว ยื่นให้หยางอี้

หลังจากสาวน้อยชานมดังระเบิด

เฉินหนิงก็คุยกับหยางอี้มาตลอด

ปกติก็พูดคุยเรื่องเรียน เรื่องสนุกๆ ในคิวคิว

หยางอี้อยู่ในวัยรุ่น ก็ชอบมีพี่ชายอย่างเฉินหนิง

อย่างน้อยเวลาเจอเรื่องอะไร หรือไม่มีความสุข ก็แบ่งปันกับเฉินหนิงได้ เฉินหนิง

ก็เป็นผู้ฟังเป็นหลัก

บางครั้งก็ปลอบใจสักสองสามประโยค

"อืม อันนี้อร่อย"

หยางอี้จิบเล็กน้อย แล้วคิ้วก็โค้งขึ้นทันที "อันนี้ชื่ออะไร?"

"ยังไม่ได้ตั้งชื่อเลย เธอช่วยตั้งให้หน่อย"

"ทดสอบหนูเหรอ"

"ฮ่าๆ ปีหน้าก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ให้ชินก่อน"

"หนูคิดนะ"

หยางอี้จิบอีกคำ "คนอื่นก็เรียกหนูว่าสาวน้อยชานม งั้น... เมนูใหม่นี้ก็ชื่อ สาวน้อยชานม ดีกว่า"

"สาวน้อยชานม... ดี เอาชื่อนี้เลย"

เฉินหนิงชูนิ้วโป้ง

อืม

เฉินหนิงมาโรงเรียนมัธยม 13 ก็ไม่ใช่แค่เลี้ยงชานมหยางอี้

"ช่วยฉันได้ไหม?"

"พี่พูดมา"

"อยากให้เธอไปกว่างโจวสักเที่ยว"

"เป็นผู้แทนโฆษณาเหรอ?"

"ก็ประมาณนั้น... แน่นอน ค่าตอบแทน..."

"งั้นหนูไม่ไป"

"อ้าว..."

"ถ้าเป็นเรื่องผู้แทนโฆษณา หนูไม่สนใจ แต่ถ้าเป็นเรื่องช่วยพี่หนิง... หนูก็ไปได้"

"เอ่อ... ผู้หญิงตัวเล็กๆ ไม่สนใจเงินเลยเหรอ?"

"มีเงินก็ซื้อทุกอย่างในโลกได้เหรอ?"

"99%"

"ก็ยังเหลืออีก 1% นี่"

หยางอี้พูดว่า "หนูคือ 1% นั้น"

คืนนั้น

ในอินเทอร์เน็ตกลุ่มคิวคิวต่างๆ ปรากฏข้อความนี้ "สาวน้อยชานมร่วงจากฟ้า อีกสามวันที่ห้างไป่เหลียนเยว่ซิ่ว กว่างโจว ชานมต้าต้า"

(จบบท)