บทที่ 80 เมียจ๋า เรามีบ้านที่เซินเจิ้นแล้ว

"บอกแล้วไง หมู่บ้านเราดีกว่าหมู่บ้านอื่น"

"ดูสิ ช่วงนี้เจ้าหน้าที่มาลาดตระเวนบ่อย"

"โชคดีที่ตอนซื้อบ้านเลือกถูก"

เช้าตรู่วิ่งออกกำลังกาย

ได้ยินเพื่อนบ้านคุยกัน เฉินหนิงก็ยิ้มเบาๆ

แปดโมงครึ่ง เฉินหนิงมาที่สำนักงานใหญ่ชานมต้าต้า ก็คือสำนักงานชั้นบนของร้านหลัก

วันนี้ไม่มีอะไร เฉินหนิงดูข้อมูลต่างๆ สักพัก ก็เตรียมกลับไปเรียน ไม่คิดว่าชิวหยวนเซิงจะบุกเข้ามา "คุณเฉิน เอ่อ ช่วยเปลี่ยนตัวแทนบริษัทให้ผมได้ไหม"

เฉินหนิงขำ "เหล่าหยวน ถ้าให้นายเป็นตัวแทนบริษัท นายคิดจะแย่งบริษัทหรือ"

ชิวหยวนเซิงหัวเราะ "ฮ่าๆ ก็ใช่... ให้เถอะ ให้เถอะ"

เฉินหนิงส่ายหัว "นายไม่รู้หรือว่าตัวแทนบริษัทก็คือคนรับความเสี่ยง"

ชิวหยวนเซิงพยักหน้า "รู้สิ"

"แล้วยังจะเป็นตัวแทนทำไม ชอบรับกรรมขนาดนั้น"

"ยังไงบริษัทก็เปิดแล้ว ต้องมีคนรับกรรม ก่อนหน้าก็คุณรับ ผมคิดว่าคุณรับกรรมเสี่ยงเกินไป ถ้าคุณเจ๊ง หรือศัตรูเห็นคุณไม่ได้แล้วจัดการ พวกเราก็กินลมกินแล้ง สู้ให้ผมรับกรรมดีกว่า ช่วยกระจายความเกลียดชังได้ด้วย"

"ให้ตาย พูดอะไรดีๆ ได้ไหม"

"ดีมากแล้ว ผมมารับกรรมดีกว่า ช่วยคุณแบ่งเบาภาระ"

"จริงเหรอ?"

"ครับ"

ชิวหยวนเซิงพยักหน้า แล้วก็พูดเสียงเบา "แต่ขอผลประโยชน์หน่อยได้ไหม"

"ผลประโยชน์อะไร"

"ขึ้นเงินเดือนหน่อย"

"มีอะไรอื่นอีกไหม?"

"เยอะแล้วนะ"

"โอเค"

เฉินหนิงพยักหน้า "เงินเดือนเพิ่มเป็น 18,000 หยวนต่อเดือน บวกโบนัสสิ้นปีและเงินปันผล"

"ขอบคุณเจ้านาย"

ชิวหยวนเซิงพอใจแล้วก็ออกไป

สองสามวันต่อมา ชานมต้าต้ากับต้าหลานจิงก็เปลี่ยนตัวแทนบริษัท

จากเดิมเฉินหนิง เปลี่ยนเป็นชิวหยวนเซิง

เรื่องนี้ในวงการก็ไม่ค่อยมีใครสนใจ

ต่อให้มีคนสนใจ ก็รู้ว่าการเปลี่ยนตัวแทนบริษัทเป็นเรื่องปกติ

ตอนแรกผู้ก่อตั้งก็มักจะเป็นตัวแทนเอง แต่พอบริษัทใหญ่ขึ้น เพื่อกระจายความเสี่ยง ผู้ก่อตั้งก็จะเป็นแค่ประธาน

บางทีแม้แต่ประธานก็ไม่ได้เป็น แค่เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ แต่ยังมีอีกเรื่องที่เฉินหนิงต้องจัดการให้ชิวหยวนเซิง

"เหล่าหยวน มา เอานี่ไป"

วันใหม่

เฉินหนิงโยนสมุดสองเล่มให้ชิวหยวนเซิง

ชิวหยวนเซิงไม่รู้ว่าเป็นอะไร

เปิดดู เล่มหนึ่งเป็นหนังสือรับรองการจดทะเบียนการค้า

อีกเล่มเป็นใบอนุญาตประกอบธุรกิจ

ที่สำคัญที่สุด ชื่อบนนั้น เขียนว่า ชิวหยวนเซิง

ทันใดนั้น ชิวหยวนเซิงยืนขึ้น

เฉินหนิงโบกมือ "ไม่ต้องพูดอะไร ที่เคยสัญญาไว้ ไม่ว่าชานมต้าต้าจะเป็นยังไง ก็จะให้ร้านหนึ่งห้อง เดิมจะให้ร้านไป่เหลียน แต่คิดแล้วให้ร้านเก่าตงเหมินเหล่าเจียดีกว่า เมื่อวันก่อนให้คนแยกร้านนี้ออกมา ต่อไปเป็นของนายแล้ว"

"ต่อไปนายจะบริหารเองก็ได้ หรือจะฝากให้ชานมต้าต้าดูแลก็ได้ อย่างไรก็เป็นของนาย 100% ใช่ อย่างที่นายบอก ต่อให้วันหนึ่งชานมต้าต้าล้มละลาย ร้านนี้ก็จะไม่มีปัญหาเรื่องหุ้นส่วนอะไร แน่นอน สำนักงานชั้นบนยังเป็นสำนักงานใหญ่ชานมต้าต้า อันนี้ให้ไม่ได้"

"เอาล่ะ ผมรู้ว่านายจะพูดอะไร อย่าพูด จริงๆ ผมเป็นคนขี้เหนียว ถ้านายพูดต่อ บางทีผมอาจเปลี่ยนใจ ก็แค่นี้ ไปล่ะ"

พูดจบ เฉินหนิงก็จากไป

...

"เมียจ๋า คืนนี้ไปเดินเที่ยวกัน"

"พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตกเหรอ ยังรู้จักพาเดินเที่ยว"

"ไปเถอะ ไปเถอะ วันนี้อารมณ์ดี"

"ก็ได้ ไปเลย ไปไหน?"

"ตงเหมินเหล่าเจีย"

"ก็สถานที่ที่คุณไปทำงานทุกวันนี่ ยังเดินไม่พอเหรอ"

"มันต่างกัน ก่อนหน้าเป็นไปทำงาน จะมีอารมณ์เดินเที่ยวได้ไง ช่วงนี้ผมเพิ่งเจอร้านอาหารดีที่ตงเหมินเหล่าเจีย เมียจ๋า เดี๋ยวพาไปลอง"

"เก่งจริงนะคุณ ได้ยินจากคนในบริษัทว่า ช่วงนี้คุณออกไปสังสรรค์บ่อยนะ ไปกินเลี้ยงทั่ว"

"ก็ธุรกิจต้องการนี่ เมียก็รู้ ผมรักแค่เมีย"

"ไอ้บ้า"

ตอนค่ำ

ชิวหยวนเซิงจูงมือภรรยา เดินตามตงเหมินเหล่าเจีย

พาภรรยาไปชิมร้านจวี้เว่ยเซียน

ยังซื้อกระเป๋าให้ภรรยา

ยังไม่ลืมลูกชายกับลูกสาว ซื้อของเล่นให้คนละชิ้น เตรียมส่งกลับบ้านเกิด

"เมียจ๋า ผมคิดว่าปีหน้าจะรับลูกชายกับลูกสาวมาเซินเจิ้น"

"มาเซินเจิ้น แล้วเราอยู่ไหน?"

"เช่าบ้านก่อน"

"เซินเจิ้นค่าเช่าแพงมาก ถ้าลูกทั้งสองมา ก็ต้องเช่าห้องใหญ่ขึ้น คุณหาเงินก็ไม่ง่าย ช่างเถอะ อีกสักสองสามปี พอสถานะดีขึ้นค่อยว่า"

"ไม่เป็นไร บอกข่าวดี คุณเฉินขึ้นเงินเดือนให้แล้ว"

"จริงเหรอ เท่าไหร่?"

"18,000 หยวนต่อเดือน"

"เจ้านายน้อยเก่งจริง"

"ยังไม่รวมโบนัสกับเงินปันผลสิ้นปี เมียก็รู้ ปีนี้ทั้งสองบริษัทผลงานดีมาก สิ้นปีคงมีรายได้ก้อนโต"

"ถ้าเป็นอย่างนั้น บวกเงินปันผลสิ้นปี แล้วกลับบ้านไปยืมญาติเพิ่ม ก็น่าจะวางเงินดาวน์ได้"

"ญาติก็อย่ายืมเลย ทุกคนก็ลำบาก ช่วยเขาไม่ได้ก็รู้สึกผิดแล้ว ถ้ายังไปยืมอีก... ช่างเถอะ ช่างเถอะ"

"รู้ว่าคุณขี้เกรงใจ ไม่ยืมก็ได้ ด้วยเงินเดือน 18,000 หยวนต่อเดือน อีกสักปีก็รวบรวมเงินดาวน์ได้"

"เมียก็มีแต่เงินดาวน์ เงินดาวน์"

"ไม่คิดเรื่องเงินดาวน์จะคิดอะไร เราทำงานที่นี่มาตั้งหลายปี ก็อยากจะปักหลักที่เซินเจิ้นไม่ใช่เหรอ"

"ก็จริง"

ชิวหยวนเซิงพยักหน้า

จากนั้นก็ตั้งใจพาภรรยามาที่ชานมต้าต้า

"เมียจ๋า ดูสิ"

"ดูอะไร?"

ชิวหยวนเซิงชี้ไปที่ชานมต้าต้าข้างหน้า

"เหล่าหยวน วันนี้เป็นอะไร... ข้างหน้าก็ร้านเก่าชานมต้าต้านี่ มีอะไร?"

"อืม ร้านนี้มีความหมายกับผมมาก"

"รู้ เป็นร้านแรก เจ้านายน้อยก็รวยจากร้านนี้"

"ฮ่าๆ"

ชิวหยวนเซิงยิ้มงี่เง่า "เมียจ๋า ให้ดูอะไรอย่างหนึ่ง"

พูดจบ ชิวหยวนเซิงก็หยิบหนังสือรับรองกับใบอนุญาตออกมา

"นี่คือ... ชิวหยวนเซิง?"

"อืม? ทำไมใบอนุญาตถึงเขียนชื่อคุณ?"

"ตัวแทนบริษัท... ชิวหยวนเซิง"

"ชิวหยวนเซิง... เอ๊ะ ทำไมผู้ถือหุ้นจึงมีเพียงคุณคนเดียว เจ้านายน้อยไปไหน?"

ชิวหยวนเซิงไม่พูดอะไร

แค่ยิ้มมองภรรยา

ภรรยาชิวหยวนเซิงเกาหัว แล้วจู่ๆ ก็มองข้างหน้าที แล้วหันกลับมามองชิวหยวนเซิง "เหล่าหยวน อย่าบอกนะว่า ต่อไปร้านชานมร้านนี้เป็นของเรา"

"ใช่"

ชิวหยวนเซิงเสียงแหบ "เมียจ๋า เธอไม่ได้ฟังผิด ร้านชานมร้านนี้ต่อไปเป็นของเราเต็มร้อย"

แม้เขาจะรู้ ด้วยเวทีและโอกาสที่มีตอนนี้ อนาคตเขาจะไม่มีวันลำบากอีก

แต่เขามาเซินเจิ้นมาตั้งหลายปี ความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

ก็คือมีร้านตราสินค้าเป็นของตัวเองสักร้าน ก่อนหน้าเขาคิดว่า ความฝันก็คือความฝัน

มันไกลเกินเอื้อม มันเป็นสิ่งที่ชาตินี้ทำไม่ได้

วันนี้ ความปรารถนาเป็นจริงแล้ว

"เมียจ๋า เรามีบ้านที่เซินเจิ้นแล้ว"

ชิวหยวนเซิงกอดภรรยาไว้แน่น ขณะที่น้ำตาร้อนผ่าวไหลออกมา

(จบบท)