บทที่ 79 ผู้เข้าแฟรนไชส์ 400 ราย

"หลิวหมิงต๋า นายรู้ไหมว่าเฉินหนิงซื้อรถออดี้ เอ6"

"อ้าว ซื้อเหรอ?"

"นายไม่รู้หรือ"

"ไม่รู้"

"แปลก นายกับเขาสนิทกันขนาดนั้น ไม่รู้เหรอ?"

"ไม่รู้จริงๆ"

"ก็ได้ งั้นรู้ไหมว่าช่วงนี้เขาทำอะไร?"

"ดูเหมือนจะไม่ได้ทำอะไร ก็มาเรียนตามปกติไม่ใช่เหรอ"

"พูดก็จริง แต่ช่วงบ่ายผมเห็นเขาขับรถออดี้ เอ6 นายคิดว่าเป็นรถของเขา หรือยืมคนอื่นมา?"

"บางทีก็ถูกรางวัลรวยก็ได้นะ"

"ฮ่าๆๆ ก็เป็นไปได้"

สีว์จวิ้นเจี๋ยหัวเราะแล้วก็จากไป

หยางลู่ข้างๆ พูดว่า "ไม่โทรถามเฉินหนิงเหรอ?"

"ถามทำไม"

"ไม่อยากรู้เหรอว่ารถ เอ6 คันนั้นเป็นของเฉินหนิงจริงไหม"

"นายว่าอย่างไรล่ะ"

"ไม่รู้"

หยางลู่คิดสักพัก "เฉินหนิงนี่เรามองไม่ทะลุมาตลอด ครั้งก่อนไปหาคุณหลิว คุณหลิวยังเอาใจเขาเลย ถ้าเป็นอย่างนั้น เฉินหนิงจะขับออดี้ก็ปกติ"

"นั่นไง เรารู้ก็พอ จะโทรทำไม"

"ก็จริง"

หยางลู่พยักหน้า

...

ภายใต้การนำของศาสตราจารย์เซี่ย เฉินหนิงก็ได้เจอคณบดีหม่าของคณะเศรษฐศาสตร์

ฟังศาสตราจารย์เซี่ยแนะนำ คณบดีหม่าก็ตื่นเต้นมาก

อยากจะประกาศข่าวดีในคณะทันที

แต่เฉินหนิงปฏิเสธ

เฉินหนิงอธิบายว่าตนยังเป็นนักศึกษา หากมีชื่อเสียงมากเกินไปอาจกระทบต่อการเรียน

แถมเขาก็อยู่เซินต้าตลอด

ถ้าอยากประกาศ

เอาไว้ตอนจบการศึกษาค่อยประกาศก็ไม่สาย

ศาสตราจารย์เซี่ยกับคณบดีก็พยักหน้า ยอมรับ

"เฉินหนิง ไม่คิดจริงๆ ชานมต้าต้าเป็นกิจการของเธอ แถมยังมีต้าหลานจิงอีก ทำไมไม่บอกแต่เนิ่นๆ"

ดูเหมือนอุตสาหกรรมการผลิตจะไม่ค่อยทำเงิน

แต่จริงๆ มูลค่าการผลิตน่ากลัวมาก

ไม่ต้องพูดอะไรอื่น แค่ตู้คีบตุ๊กตา ตู้ละ 1,200 หยวน

50,000 ตู้จึงมีมูลค่ารวม 60 ล้านหยวน

นี่แค่ตอนนี้ ตามที่เฉินหนิงคาดว่า ถึงสิ้นปีนี้

ตู้คีบตุ๊กตาส่งออกจากโรงงานต้อง 200,000 ตู้ มูลค่ารวมถึง 240 ล้านหยวน

แน่นอนเฉินหนิงก็โม้ไปหน่อย มูลค่าการผลิตก็คือมูลค่าการผลิต ไม่ใช่กำไรของเฉินหนิง

จากมูลค่า 240 ล้านหยวน เฉินหนิงต้องมีต้นทุนที่ต้องจ่ายออกไปกว่า 200 ล้านหยวน

ตามกลยุทธ์ของเฉินหนิง ตอนนี้ต้องกำจัดโรงงานตู้คีบตุ๊กตาที่ยังสู้

ดังนั้นกำไรแค่ 10% ก็พอ

แม้แต่ลดเหลือ 5% ก็ยอม

แต่ไม่ว่าจะโม้หรือไม่ ตัวเลขก็สวยจริง

แม้แต่สวยกว่าบริษัทเทคโนโลยีอินเทอร์เน็ตบางแห่ง

ดูบริษัทเทคโนโลยีอินเทอร์เน็ตพวกนั้น ชื่อดังมาก แต่จริงๆ รายได้ก็ไม่มาก แถมจ้างคนก็ไม่เยอะ

คุณูปการต่อสังคมก็ไม่มาก

แต่ของเฉินหนิง แค่โรงงานของตัวเองก็ 200 คน แถมยังมีโรงงานรับจ้างผลิตอีกเยอะ

ทั้งห่วงโซ่อุปทานก็กระทบคนอีกมาก

แก้ปัญหาการจ้างงาน ชนะบริษัทอินเทอร์เน็ตพวกนั้นได้สบาย

"เอ้อ เฉินหนิง ตอนนี้เปิดบริษัทใหญ่สองแห่ง มีปัญหาอะไรไหม หรือต้องการอะไร พวกเราแม้จะไม่ได้ทำงานในราชการ แต่ก็พอมีหน้ามีตาบ้าง"

เฉินหนิงแนะนำตัวจบ

คณบดีหม่าก็เป็นคนฉลาด

เขาเข้าใจว่าเฉินหนิงไม่ได้มาขอหน้าตา ไม่ได้ต้องการเกียรติยศจากมหาวิทยาลัย

เขาเป็นนักปฏิบัติตัวจริง

แต่ตั้งใจมาขอความช่วยเหลืออย่างตรงไปตรงมา

แต่คณบดีหม่าเป็นคนแบบไหน

เขาชอบคนที่ทำจริงแบบนี้ พวกที่พอมีผลงานนิดหน่อยก็ทำให้ทั้งมหาวิทยาลัยฮือฮา เขาไม่ค่อยสนใจ

"คณบดี จริงๆ ก็ไม่มีปัญหาอะไร มหาวิทยาลัยก็ช่วยผมเยอะ..."

อะแฮ่ม ผู้ที่เอ่ยปากขอความช่วยเหลือย่อมมีโอกาสได้รับการสนับสนุน

นี่ไง มาแล้ว

เฉินหนิงถ่อมตัวสักหน่อยก็พูดว่า "จริงๆ ก็เจอปัญหาบ้าง อย่างแรกคือโรงงาน โรงงานอิเล็กทรอนิกส์ต้าหลานจิงเล็กไป ตอนนี้มีพนักงาน 200 คน แต่ยังไม่พอผลิต อยากจะหาที่ใหญ่กว่า แต่เงินหมุนเวียนก็ไม่เยอะมาก ไม่ทราบว่ามหาวิทยาลัยจะช่วยประสานกับเขตอุตสาหกรรมหลงหัวได้ไหม"

แน่นอน ยังมีเรื่องเทคนิค วิศวกรสองคนที่รับมาก่อนหน้าก็ฝีมือธรรมดา

ไม่ใช่จะไล่ออก แต่ก็ต้องเพิ่มกำลังด้านเทคนิค

ไม่ต้องพูด เรื่องนี้หาจากในมหาวิทยาลัยได้

เรื่องนี้คณบดีก็ดีใจ ถอนหายใจว่าเฉินหนิงทำธุรกิจแล้วไม่ลืมมหาวิทยาลัย

เรื่องโรงงานที่เฉินหนิงพูดถึง คณบดีบอกจะไปคุยกับประธานคณะกรรมการเขตอุตสาหกรรมหลงหัว ทุกเรื่องคุยกันได้

สุดท้ายเฉินหนิงยังพูดเรื่องความปลอดภัยของตัวเองอ้อมๆ

บอกว่าช่วงนี้รู้สึกเหมือนมีคนตามตัวเอง แต่หาไม่เจอว่าเป็นใคร ก็ไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกตัวเองหรือเปล่า

เรื่องนี้คณบดีหม่าฟังแล้วตื่นเต้น ประกาศเลยว่าจะช่วยแก้ปัญหานี้แน่

...

สองสามวันต่อมา ภายใต้การจัดการของคณบดีหม่า เฉินหนิงเจอกับประธานคณะกรรมการเขตอุตสาหกรรมหลงหัว คุณซ่ง

ตามที่เฉินหนิงขอ คุณซ่งพาเฉินหนิงไปดูโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ที่เพิ่งล้มละลาย

โรงงานนี้เพิ่งล้มละลายไม่นาน ใหญ่มาก มี 20,000 ตารางเมตร

พอดีกับความต้องการของเฉินหนิง

ส่วนค่าเช่า ก็ให้นโยบายสนับสนุนมากมาย แม้แต่ยังมีเงินอุดหนุนอีก

แน่นอนเรื่องความปลอดภัยที่เฉินหนิงพูดถึง เป็นเรื่องใหญ่ คุณซ่งรายงานผู้ใหญ่ทันที

สองสามวันต่อมา ผู้ต้องสงสัยสองคนก็ถูกจับได้

หลังจากสอบสวน ทั้งสองก็ถูกตัดสินลงโทษหนัก

ไม่กี่วันต่อมา ก็มีข่าวว่าโรงงานตู้คีบตุ๊กตาที่ค่อนข้างมีกำลังหลายแห่งล้มละลาย

เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมทางธุรกิจเช่นนี้ เฉินหนิงก็อดชื่นชมเซินเจิ้นไม่ได้

ทำไมเซินเจิ้นเศรษฐกิจถึงดีขนาดนี้

สภาพแวดล้อมทางธุรกิจดีแบบนี้ ใครจะไม่ชอบ

เหมือนกับเฉินหนิง แค่ธุรกิจโตขึ้น ก็ได้การสนับสนุนทุกด้าน แถมยังมีความปลอดภัยรอบด้าน

เช่น อาคารชุดที่เฉินหนิงอยู่

ช่วงนี้เพิ่มกล้องวงจรปิดหลายสิบตัว บางครั้งก็มีเจ้าหน้าที่มาลาดตระเวน ให้ความรู้สึกปลอดภัยเต็มที่

เฉินหนิงก็ไม่ใช่คนโง่

ก็แอบดูแลคนหลายคนอย่างเงียบๆ

...

เมื่อทำทุกอย่างเรียบร้อย ชานมต้าต้า กับ ต้าหลานจิง ก็เปลี่ยนแปลงทุกวัน

พูดถึงชานมต้าต้าก่อน หลังจากยึดเทียนเหอเฉิง กว่างโจว ชานมต้าต้าก็กลายเป็นผู้นำวงการชานมอย่างแท้จริง

อย่างน้อยด้านตราสินค้า แค่ชานมต้าต้าไปถึงที่ไหน ตราสินค้าอื่นก็ต้องคิดหนักว่าจะรับไหว

จากนั้นชานมต้าต้าก็บุกเมืองแล้วเมืองเล่า ทันทีก็เปิด 11 สาขาในกว่างโจว

ไม่เพียงเท่านั้น ฝอซาน ตงกว่าน ฮุ่ยโจว จูไห่ จงซาน เม่าหมิง เจียงเหมิน... ก็บุกเต็มกำลัง

เดือนเดียว ชานมต้าต้ามีร้านรวมทะลุ 50 สาขา

ฝั่งต้าหลานจิง ยิ่งง่ายกว่า ตั้งแต่ต้าหลานจิงตั้งราคาตู้คีบตุ๊กตาตู้ละ 1,200 หยวน

ต้าหลานจิงก็ควบคุมตลาดตู้คีบตุ๊กตาในประเทศกว่า 80%

แถมเพราะขนาดใหญ่กว่าทุกโรงงาน ต้าหลานจิงก็มีอำนาจเบ็ดเสร็จในวงการตู้คีบตุ๊กตา

ไม่ต้องพูดอะไรอื่น แค่ผู้เข้าแฟรนไชส์ต้าหลานจิง ก็ทะลุ 400 ราย

ส่วนค่าแฟรนไชส์ รายละ 50,000 หยวน

บวกกับเงินคงเหลือก่อนหน้านี้ 2 ล้านหยวน

ตอนนี้ในบัญชีจึงมีเงินถึง 22 ล้านหยวน

อืม ส่วนนี้เป็นกำไรแท้ของเฉินหนิง

เพราะเฉินหนิงถือหุ้น 100% เงินก้อนนี้เป็นกำไรของเฉินหนิงโดยแท้ และเขาสามารถนำไปใช้กับกิจการอื่นได้

อะแฮ่ม ในจำนวนนี้มี 3 ล้านหยวน เฉินหนิงก็ขยับไปเล่นหุ้นแล้ว

(จบบท)