บทที่ 97 ภาษาลึกลับในตลาดหุ้น ให้รู้จักงานลับของเทรดเดอร์

การเจอกับสมาชิกทีมกล้าตายสามคนครั้งแรก ก็ตรงไปตรงมาขนาดนี้

สถานที่คือห้องนักลงทุนรายใหญ่ของอินเหอเจิ้งเฉวียน ถนนเจี่ยฟ่าง

หรือจะเรียกว่าห้องสถาบันก็ได้ แม้ทีมกล้าตายจะไม่ใช่เจ้ามือ ไม่ใช่เจ้ามือหลักตัวจริง

แต่ด้วยเงินทุนของพวกเขา ก็เทียบได้กับสถาบันเล็กๆ

สมาชิกสามคนแม้เฉินหนิงจะไม่เคยเจอ แต่พอเจอก็ไม่รู้สึกแปลกหน้า

ส่วนสามคนเห็นเฉินหนิงก็แปลกใจเล็กน้อย แต่แปลกใจนิดเดียวก็ไม่พูดอะไร

ก็เหมือนกับหัวหน้าใหญ่ของพวกเขา ไม่ใช่ 15 ปีก็เริ่มแล้วเหรอ?

ถ้าดูถูกคนอื่นเพราะอายุ ก็ต้องดูถูกตัวเองก่อน

"เฉินหนิง จากเซินเจิ้น"

เฉินหนิงไม่เสียเวลา บอกชื่อแล้วก็พูด "ผมขอดูราคาต้นทุนที่ถือ"

สามคนไม่พูดอะไร แม้จะไม่ค่อยพอใจที่ฉือจงอวี้แนะนำคนอื่นมา

แต่ตอนนี้ก็พูดอะไรไม่ได้ เงิน 200 ล้านหยวนติดมาเกือบสองเดือน ก็รู้สึกอายเอง

"ต้นทุนที่ถืออยู่ที่ 2.5 หยวน ตอนนี้ราคาหุ้นประมาณ 2.2 หยวน"

เปิดดูบัญชีซื้อขาย สีว์เอ้อร์เป็นคนแรกที่เปิดปาก

เฉินหนิงดู ก็พยักหน้า "ก่อนหน้านี้คิดว่าขาดทุนราว 20% แต่จากต้นทุน 2.5 หยวนกับราคาปัจจุบัน 2.2 หยวน หุ้นต้องขึ้นอีกราว 14% จึงจะถึงต้นทุน"

สีว์เอ้อร์พูดเบาๆ "เงิน 200 ล้านหยวน จะออกก็ไม่ง่ายขนาดนั้น ไม่ต้องพูดว่ายังต้องขึ้นอีกราว 14% จึงจะถึงต้นทุน ต่อให้ตอนนี้มีกำไร 2% เราก็ออกไม่ได้"

ตลาดหุ้นมีกลไกของมันเอง มีคนซื้อ ก็มีคนขาย เงินก้อนเล็ก วินาทีเดียวก็ซื้อขายสำเร็จ

แต่เงินระดับร้อยล้านหยวน จะขายออก ต้องมีเงินระดับร้อยล้านหยวนมารับ

ถ้าไม่มี ก็ขายไม่ออก นั่นก็คือ ถ้าเจ้ามือไม่ปล่อย ก็ไม่มีใครมารับเงิน 200 ล้านหยวน

นี่คือเหตุผลที่สีว์เอ้อร์บอกว่าราคาต้นทุนไม่สำคัญ

"ก่อนหน้าไม่ใช่ทุ่มเงิน 20 ล้านหยวนไปที่จงซิงทงซิ่นเหรอ?"

จู่ ๆ เฉินหนิงก็ถาม สีว์เอ้อร์เงียบไป มองฉือจงอวี้

ฉือจงอวี้ส่ายหัว เขาก็ตกใจเหมือนกัน แม้ฉือจงอวี้จะบอกว่าก่อนตรุษจีนเคยทุ่มเงินช่วยตัวเอง

แต่ไม่ได้บอกว่าใช้วิธีไหน ไม่คิดว่าเฉินหนิงจะเดาออก

"ใช่"

สีว์เอ้อร์พูด "แต่น่าเสียดาย"

เฉินหนิงรู้ เห็นได้ชัดว่าล้มเหลว จริง ๆ เทคนิค "ล้อมเว่ยช่วยจ้าว" นี้ พวกเขาใช้มาอย่างชำนาญตั้งแต่สามปีก่อน

ต้องเล่าย้อนไปปี 2000 ตอนนั้นพวกเขาจะเทรดหุ้นตัวหนึ่ง ก็เจอเหมือนตอนนี้ ถูกเจ้ามือกดจนออกไม่ได้

ครั้งแรกที่เจอแบบนี้ สมาชิกทั้งสามก็นอนไม่หลับทั้งคืน

ไม่คิดว่าหัวหน้าใหญ่คิดทั้งคืน วันรุ่งขึ้นก็คิดออก

พวกเขาเอาเงินส่วนหนึ่ง ไม่ดันหุ้นที่ติดอีกต่อไป แต่ไปบุกหุ้นชื่อเหล่าเฟิ่งเสียง

ใช่แล้ว ก็คือบริษัทจดทะเบียนที่ขายเครื่องประดับทองเงิน

ผลคือเหล่าเฟิ่งเสียงดันทีเดียวก็ขึ้น ดึงหุ้นท้องถิ่นเซี่ยงไฮ้ขึ้นตามหมด

แล้วพวกเขาก็หลุดกับ เพราะตลาดหุ้นมีการเชื่อมโยง

ต่อให้ตรงนี้ติด ก็แก้ด้วยวิธีอื่นได้ แต่เทคนิคที่เคยใช้ได้ตลอด ครั้งนี้กลับล้มเหลว

เฉินหนิงดูกราฟจงซิงทงซิ่น "เลือกจงซิงทงซิ่น ในแง่หนึ่งก็ถูก แต่จงซิงทงซิ่นขนาดไม่ใหญ่ แถมไม่ใช่ผู้นำตัวจริง จงกั๋วเหลียนทงเป็นหุ้นขนาดยักษ์ จะดันจงซิงทงซิ่นแล้วดึงจงกั๋วเหลียนทงขึ้นตาม โอกาสสำเร็จต่ำมาก"

"อาจารย์เฉินหนิง เราไม่ได้เชิญมาบรรยายทฤษฎี มีวิธีอะไรก็พูดมา"

สีว์เอ้อร์ตัดบทเฉินหนิง ทฤษฎีพวกนี้ ใครจะไม่รู้

เฉินหนิงก็ไม่รีบ "แต่แนวคิดถูก จงกั๋วเหลียนทงเจ้ามือตั้งใจไม่ปล่อย ก็ต้องหาทางอื่น แต่เลือกหุ้นผิด ไม่ควรเลือกจงซิงทงซิ่น"

"งั้นอาจารย์เฉินหนิง เราควรเลือกหุ้นตัวไหน"

"ว่านเคอ"

"ว่านเคอ?"

สีว์เอ้อร์หัวเราะ "อาจารย์เฉินหนิงไม่รู้เหรอว่าว่านเคอเป็นหุ้นประเภทไหน"

เฉินหนิงตอบ "อสังหาริมทรัพย์"

สีว์เอ้อร์ถามต่อ "แล้วจงกั๋วเหลียนทงล่ะ?"

"โทรคมนาคม"

"โทรคมนาคมกับอสังหาริมทรัพย์... เกี่ยวกันตรงไหน?"

นี่คือตรรกะปกติในตลาดหุ้น ตลาดหุ้นมีแนวคิดเรื่องกลุ่มอุตสาหกรรม

เช่น หุ้นโทรคมนาคมก็กลุ่มเดียวกัน จงกั๋วเหลียนทงขึ้น หุ้นโทรคมนาคมอื่นก็อาจจะขึ้นดี

อสังหาริมทรัพย์ก็เหมือนกัน ว่านเคอขึ้นดี หุ้นอสังหาริมทรัพย์อื่นก็ขึ้น

แต่ข้ามกลุ่ม จงกั๋วเหลียนทงกับว่านเคอก็ไม่เกี่ยวกัน

แต่เฉินหนิงก็เตรียมมาแล้ว "ตามทฤษฎี จงกั๋วเหลียนทงกับว่านเคอไม่เกี่ยว แต่จริง ๆ ก็เกี่ยว เช่น ทั้งสองเป็นหุ้นบลูชิพขนาดใหญ่"

"แค่แนวคิดนี้?"

"แน่นอน ไม่ใช่แค่แนวคิดเดียว ผมพูดแล้วว่า จะดึงจงกั๋วเหลียนทง แค่ใช้จงซิงทงซิ่นหุ้นโทรคมนาคมไม่มีทาง อย่างแรก จงซิงทงซิ่นขนาดไม่ใหญ่พอ อย่างที่สอง ต่อให้จงซิงทงซิ่นดึงกลุ่มโทรคมนาคมขึ้นมา ก็ไม่แน่ว่าจะดึงจงกั๋วเหลียนทงขึ้นได้"

"แต่ว่านเคอต่างกัน"

เฉินหนิงพูดต่อ "ทุกคนรู้ว่าอสังหาริมทรัพย์ไม่ได้กระทบแค่อสังหาริมทรัพย์ แต่กระทบอุตสาหกรรมต้นน้ำปลายน้ำหลายสิบอย่าง อสังหาริมทรัพย์ขึ้น ซีเมนต์ เครื่องใช้ไฟฟ้า เหล็ก กระจก เซรามิก เครื่องจักรก่อสร้าง เฟอร์นิเจอร์ การเงิน ประกันภัย รถยนต์ เคมี การศึกษา การบริโภค... ทั้งหมดจะขึ้น"

พูดได้เลยว่า อสังหาริมทรัพย์กระทบทุกด้าน นี่คือเหตุผลที่อสังหาริมทรัพย์มีสัดส่วนในจีดีพีสูงมาก

อสังหาริมทรัพย์ขึ้น เศรษฐกิจในประเทศต้องขึ้น อสังหาริมทรัพย์ลง

เศรษฐกิจจะดีก็ยาก

"พูดก็มีเหตุผล แต่ เงิน 20 ล้านหยวนที่เหลือ ดันว่านเคอได้เหรอ?"

สีว์เอ้อร์ดูถูก ทฤษฎีพวกนี้ใครจะไม่รู้ ถ้ามีเงินเยอะ ก็เป็นเจ้ามือเองแล้ว จะไปถูกกดอยู่ได้ยังไง

เฉินหนิงยิ้ม "เงินเยอะก็มีวิธีของเงินเยอะ เงินน้อยก็มีวิธีของเงินน้อย ว่านเคอขนาดใหญ่จริง ตามทฤษฎี 20 ล้านหยวนดันราคาไม่ได้ แต่ถ้าใช้ภาษาบนกระดานล่ะ?"

"ภาษาบนกระดาน?"

ตอนนั้น หัวหน้าใหญ่ที่ไม่พูดมาตลอดก็ตาสว่าง ที่เรียกว่าภาษาบนกระดาน

เป็นเรื่องของผู้ซื้อขายหลักทรัพย์ หุ้นตัวหนึ่งระหว่างซื้อขาย ก็มีข้อมูลการซื้อขาย

ปกติในโปรแกรมซื้อขายหลักทรัพย์จะแสดงข้อมูลต่าง ๆ

เช่น ราคา ปริมาณ เวลา จำนวนล็อตซื้อ จำนวนล็อตขาย

ข้อมูลพวกนี้ถ้าไม่ดูก็ไม่เป็นอะไร แต่ในโลกนี้มีคนจ้องหน้าจอมากเกินไป

พอข้อมูลบนกระดานปรากฏอะไรแปลกๆ ก็ต้องดึงดูดความสนใจ

นานเข้า รวมภาษาบนกระดานเหล่านี้ ตลาดหุ้นก็เกิดภาษาลึกลับขึ้นมา

เช่น ในคิวซื้อขาย ตัวเลขล็อตที่แขวนไว้มีความหมาย

1 แปลว่า เอา 2 แปลว่า ให้ 3 แปลว่า ไป 4 แปลว่า จับคู่

5 แปลว่า กั้น 6 แปลว่า ราบรื่น 7 แปลว่า กิน 8 แปลว่า ร่วมมือระยะสั้น

9 แปลว่า ร่วมมือระยะยาว

...

ฉือจงอวี้มองหัวหน้าใหญ่ หัวหน้าใหญ่คิดสักพัก แล้วพยักหน้า

บอกแนวทางแล้ว เฉินหนิงก็ออกจากห้องนักลงทุนรายใหญ่

พวกเขาจะเทรดอย่างไรก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับเฉินหนิง

...

อีกด้าน ได้แนวทางจากเฉินหนิง หัวหน้าใหญ่สั่งการ

ทีมผู้ซื้อขายหลักทรัพย์ก็ส่งคำสั่งทันที

"ซื้อว่านเคอ เอ แขวนล็อตละ 188 ทั้งหมด"

ใช่แล้ว 1 คือ เอา 8 คือ ร่วมมือระยะสั้น 188... ก็คือทุกคนรวยไปด้วยกัน

นั่นก็คือ ทุกคนซื้อพร้อมกัน

"เอ๊ะ 188 ล็อต... หมายความว่าอะไร"

"ทำไมมีคำสั่ง 188 ล็อตเยอะขนาดนี้?"

"ว่านเคอเป็นอะไร?"

คำสั่ง 188 ล็อตที่ปรากฏอย่างแปลกประหลาดก็แพร่กระจายในวงการหุ้นทันที

กลุ่มคิวคิวเล่นหุ้นต่าง ๆ ก็บันทึกภาพหน้าจอคำสั่ง 188 ล็อตส่งกันทันที