บทที่ 99 ขับรถคันนี้ ต่อไปจะไม่มีรักแท้บริสุทธิ์อีกแล้ว

อะแฮ่ม ก็ต้องบอกว่าลูกหลานตระกูลใหญ่สายตาดี พาเฉินหนิงไปที่ก็ไม่เหมือนใคร

เทียบกับเฉินหนิงที่เป็นเสือบ้านนอก ระดับสูงกว่าไม่รู้กี่เท่า

ก่อนหน้าเฉินหนิงนึกว่าฉือจงอวี้จะให้รถ เอ8 หรือ ซีรีส์ 7 หรือ เอสคลาส

ไม่คิดว่า ฉือจงอวี้กลับพามาที่โชว์รูมมาเซราติ แล้วเดินตรงมาที่รถเก๋งสปอร์ตสีขาวงาช้าง

พนักงานขายก็ตื่นเต้นเดินมาแนะนำ "คุณสายตาดีมากค่ะ รุ่นควอตโตรปอร์เตนี้เป็นรุ่นใหม่ล่าสุดของมาเซราติ ใช้เครื่องยนต์ วี6 เทอร์โบคู่ 3 ลิตร กำลัง 330 แรงม้าที่รอบ 5,000 เร่งจากศูนย์ถึงร้อยใน 5.6 วินาที ความเร็วสูงสุด 263 กิโลเมตรต่อชั่วโมง..."

"ต่างจากรถสปอร์ตสมรรถนะสูงสองประตูรุ่นก่อน มาเซราติ ควอตโตรปอร์เต รุ่นนี้มีทั้งรูปทรงและสมรรถนะระดับรถสปอร์ตสมรรถนะสูง แถมยังเป็นสี่ประตูห้าที่นั่ง ได้ทั้งความหรูของรถสปอร์ตสมรรถนะสูงและใช้งานธุรกิจ เหมาะกับเจ้าของธุรกิจหนุ่มที่มีอนาคตอย่างคุณทั้งสองมากค่ะ"

ฉือจงอวี้พูด "เฉินหนิง เป็นไง คันนี้ยังไง?"

เฉินหนิงตาค้าง "คุณฉือจะให้คันนี้เหรอ?"

"ก็ใช่"

ฉือจงอวี้พูด "อย่างไรนายก็อยู่เซินเจิ้น เซินเจิ้นเจริญขนาดนั้น ยังขับออดี้ ไม่อายเหรอ? ไม่ขับรถดีๆ คนอื่นก็คิดว่าไม่มีกำลัง"

"จะหรูไปไหม"

"ก็ถามว่าชอบไม่ชอบ"

เฉินหนิงยิ้ม "ถ้าบอกว่าไม่ชอบ ก็แกล้งทำเกินไป"

ฉือจงอวี้ก็หัวเราะ "ก็แบบนี้ไง ผู้ชายไม่ชอบรถ ก็เหมือนกับไม่ชอบผู้หญิง สาวสวย ว่าไหม"

พนักงานขายสาวข้างๆ พยักหน้า "คุณพูดถูกค่ะ ไม่ต้องเป็นผู้ชาย ผู้หญิงเห็นรถคันนี้ก็เดินไม่ไหว รวมถึงพวกเรา ถ้ามีหนุ่มรวยขับรถคันนี้มาชวนกินข้าว ก็ตามไปทันที"

เฉินหนิงก็ใจเต้น แต่ก็ลังเลนิดหน่อย ไม่ใช่ดูไม่ขึ้นรถคันนี้

ก็ไม่ใช่คิดว่าตัวเองไม่คู่ควร ด้วยฐานะตอนนี้ ขับรถคันนี้ก็เหลือเฟือ

แค่รู้สึกว่าเปลี่ยนรถเร็วไปไหม คิดดูปีที่แล้ว ยังขับสามล้ออยู่

ไม่กี่เดือนก็ขับออดี้ อีกครึ่งปี มาเซราติ ควอตโตรปอร์เต ก็รอเขาอยู่

แค่เฉินหนิงคิดว่า รถสปอร์ตสมรรถนะสูงแบบนี้... ดูเด่นเกินไป

เช่น เฉินหนิงขับออดี้ ยังขับไปมหาวิทยาลัยได้ แต่ถ้าเป็นมาเซราติ ควอตโตรปอร์เต ก็ไม่กล้าขับไปมหาวิทยาลัย

แต่ฉือจงอวี้เป็นคนฉลาด "คุณเฉินเจ้าของกิจการ รู้ว่าคิดอะไร บอกให้ว่า สิ่งที่ชอบตอนหนุ่ม ก็ชอบจริง ๆ ถ้าตอนที่ชอบแต่ไม่ครอบครอง พอแก่แล้วค่อยไปครอบครอง ตอนนั้นต่อให้ได้มา ก็จะรู้สึกว่า... อาจจะไม่ชอบอีกแล้ว"

เฉินหนิงมองฉือจงอวี้ แปลกใจ "ทำไมรู้สึกว่าเหมือนนักปรัชญา"

"ห่าอะไรนักปรัชญา ถ้าเป็นนักปรัชญาได้ พ่อก็ไม่ด่าทุกวัน ก็เท่านั้นเอง นายไม่ได้เป็นคนจ่ายเงิน ยังจะลังเลทำไม"

"มีเหตุผล"

เฉินหนิงพยักหน้า จู่ ๆ ก็รู้สึกว่า ลูกหลานตระกูลใหญ่แม้จะไม่ค่อยมีมารยาท แต่ก็เข้าอกเข้าใจดี

"งั้นก็ขอบคุณคุณฉือ"

รู้จักนิสัยฉือจงอวี้แล้ว เฉินหนิงก็คุยสบายขึ้น

ฉือจงอวี้เห็นเฉินหนิงเปิดใจ ก็หัวเราะ "ก็แบบนี้ไง ต่อไปเราอาจจะเป็นพี่น้องกัน สาวสวย คันนี้เอาแล้ว มีรถพร้อมส่งเมื่อไหร่?"

"คุณโชคดีมากค่ะ พอดีมีรถพร้อมส่งหนึ่งคัน"

"โอ้... ฮ่า ๆ เฉินหนิง โชคดีแบบนี้หายากนะ"

รถระดับซูเปอร์ลักชัวรีแบบนี้ล้วนนำเข้า ส่วนใหญ่ก็ต้องรอครึ่งเดือนถึงเดือน ปกติมาก

ไม่คิดว่าวันนี้จะมีรถพร้อมส่งพอดี เฉินหนิงก็ตื่นเต้น "ทะเบียนจดเซินเจิ้นได้ไหม?"

"ได้แน่นอน ทางนี้ช่วยทำเอกสารก่อน เมื่อคุณขับไปถึงเซินเจิ้นก็ไปขอทะเบียนที่สำนักงานขนส่งได้เลย"

"ได้"

เฉินหนิงพยักหน้า มีทะเบียนเซินเจิ้นก็สะดวกกว่า

ลงทะเบียนข้อมูลเสร็จ พนักงานขายก็พาเฉินหนิงไปห้องล้างรถ

พอดีเจ้าหน้าที่ล้างมาเซราติ ควอตโตรปอร์เต จนเงาวับ

ใต้แสงไฟ เปล่งประกายโลหะเย้ายวน พนักงานขายสาวก็ยื่นกุญแจให้

เฉินหนิงเงียบไป ฉือจงอวี้พูด "ยืนงงทำไม รถคันนี้เป็นของนายแล้ว ขึ้นรถ"

เฉินหนิงตื่นเต้น เข้าไปนั่งที่คนขับ สองมือจับพวงมาลัย

สมัยเด็ก เพื่อนร่วมชั้นก็โม้ว่าโตขึ้นจะขับรถหรู

ปอร์เช่ มาเซราติ ลิมูซีนลินคอล์น... เป็นต้น ไม่คิดว่าวันหนึ่งจะเป็นจริง

ฉือจงอวี้ก็กระโดดขึ้นเบาะข้าง เหยียบคันเร่ง วืด... วืด...

เสียงเครื่องยนต์ที่ดังมา ไม่ใช่เสียงระเบิดถนน แต่เหมือนเสือดาวคำราม

ทุ้มแต่มีพลัง เหยียบอีกที เหมือนเสือโคร่งลงจากเขา

ฉือจงอวี้ที่เพิ่งคาดเข็มขัด รถก็พุ่งออกไปเหมือนลูกศร

...

จนกระทั่งเฉินหนิงหยุดรถ ฉือจงอวี้พูด "เฉินหนิง บอกอะไรสักอย่าง"

"อืม?"

"ขับรถคันนี้ ต่อไปจะไม่มีรักแท้บริสุทธิ์อีกแล้ว"

เฉินหนิงยังไม่ทันซึมซับความหมาย ฉือจงอวี้ก็พูด "แต่ ต่อไปจะเจอความรักเยอะมาก มา พาไปที่หนึ่ง"

"ที่ไหน?"

"เทียนซ่างเหรินเจียน"

ผู้ชายรวยแล้วจะเสียคน เฉินหนิงก็ไม่รู้ แต่พอเจอฉือจงอวี้แล้ว เฉินหนิงก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มเลวขึ้นจริง

อย่างน้อยความคิดก็เริ่มไม่ดีขึ้นเยอะ เทียนซ่างเหรินเจียนที่หนิงปัว ได้ยินว่าเป็นสาขาจากปักกิ่ง

แม้จะเป็นสาขา แต่เทียนซ่างเหรินเจียนที่หนิงปัวก็ไม่ด้อยกว่าปักกิ่งเลย

กลับกัน ด้วยท่าเรือหนิงปัวที่มีปริมาณขนส่งหลายร้อยล้านตัน ที่นี่ยิ่งคึกคักราวกับทุกคนมีส่วนร่วม

ที่ที่ฉือจงอวี้พามา หรูกว่าที่คุณหลิวเคยพาเฉินหนิงไปมาก

สาวสวยที่เดินไปเดินมา ก็ดูสวยหมดจด ไม่รู้ว่าเพราะครั้งก่อนกับคุณหลิวพวกอายุมากกว่า รู้สึกไม่เป็นธรรมชาติ

หรือเพราะตอนนั้นเฉินหนิงยังไม่ได้ตื่นพรสวรรค์ หรือเพราะถูกเพื่อนเลวอย่างฉือจงอวี้ชักนำ

ครั้งนี้ เฉินหนิงนิ่งขึ้นมาก แถมยังกอดสาวสวยข้างๆ แล้วก็ลองยื่นมือนิดหน่อย

สาวสวยก็หัวเราะคิกคัก กระซิบ "พี่ อย่าเขินขนาดนั้น"

"กล้าหน่อยก็ได้"

เฉินหนิงหน้าแดง รู้สึกว่าถูกดูถูก ดังนั้น เขาก็เริ่มกล้าขึ้น