บทที่ 100 อุบัติเหตุรถชนครั้งใหญ่ในเขตเมือง

สิ้นคำพูด อาการกระสับกระส่ายของจวงโจวเหยียนก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด เขายื่นมือออกไป คล้ายกับต้องการสื่อสารอะไรบางอย่างกับเซียวเฉินกวง

ฝ่ายหลังเดินเข้าไปจับมือเขาไว้แน่น พร้อมกับยิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "อาจารย์จวง กระเป๋าเอกสารไม่หายไปไหนหรอกครับ คุณปกป้องมันไว้ได้ดีมาก ข้อมูลข้างในก็ยังอยู่ครบครับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น จวงโจวเหยียนก็ไม่กระสับกระส่ายอีกต่อไป แต่กลับพยายามพยักหน้าตอบรับ

"ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณครับ วางใจเถอะ อดทนอีกนิดนะ การนอนอยู่บนเตียงนานๆ มันก็ทรมานแบบนี้แหละ แต่มันเป็นสิ่งที่คุณต้องผ่านไปให้ได้"

น้ำเสียงที่นุ่มนวลและแผ่วเบาทำให้คนฟังรู้สึกสบายใจ อัตราการเต้นของหัวใจและความดันโลหิตของจวงโจวเหยียนค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ

"อาจารย์จวง พวกเราต้องการคุณครับ เมืองอิ๋งเฉิงต้องการคุณ ประเทศชาติของเราก็ต้องการคุณ ต่อให้จะทำเพื่อพวกเรา ก็ขอให้คุณพักผ่อนให้เต็มที่นะครับ"

ความรู้สึกที่แท้จริง กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

เมื่อได้ยินดังนั้น ขอบตาของจวงโจวเหยียนก็เริ่มเปียกชื้น เขาค่อยๆ หลับตาลง ไม่กระสับกระส่ายอีกต่อไป หยาดน้ำใสๆ หยดหนึ่งไหลรินจากหางตา

ภายในห้องไอซียู เงียบสงบลงในพริบตา

เครื่องตรวจสัญญาณชีพและเครื่องช่วยหายใจไม่ส่งเสียงเตือนบาดแก้วหูอีกต่อไป

เพียงไม่นาน ความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดที่กำลังจะร่วงลงไปต่ำกว่า 90% ก็พุ่งขึ้นมาแตะ 100% ทันที

เมื่อเห็นภาพนี้

พยาบาลถึงกับงง

หวังจินกังก็งง

บรรดาหัวหน้าแผนกอายุรกรรมก็งงไปตามๆ กัน

เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย

อาการที่พวกเขาทุกคนรุมล้อมอยู่ตั้งนานแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เซียวเฉินกวงแค่พูดไม่กี่คำ คนไข้ก็หายดีเป็นปลิดทิ้งแล้ว

นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

"เสี่ยวเซียว ตกลงนายร่ายมนตร์อะไรใส่เขาเนี่ย ทำไมเขาถึงได้เชื่อฟังนายขนาดนี้"

ตอนนี้หวังจินกังยังคงอยู่ในอาการมึนงง

ทางนี้เขาเสียทั้งเวลาทั้งแรง ทั้งเชิญคนมาช่วยตรวจ ทั้งพูดจาหว่านล้อมสารพัด กลับไม่ได้ผลเลยสักนิด

ทำไมพอเซียวเฉินกวงเอ่ยปากถึงเรื่องกระเป๋าเอกสารปุ๊บ คนไข้ก็สงบลงปั๊บ

กระเป๋าเอกสารอะไรกันเนี่ย ทำไมถึงได้มีอิทธิพลขนาดทำให้คนไข้เชื่อฟังได้ถึงเพียงนี้

เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจของหวังจินกัง เซียวเฉินกวงก็เพียงแค่ส่ายหน้า

บางทีคนอื่นอาจจะไม่เข้าใจว่า กระเป๋าเอกสารธรรมดาๆ ใบหนึ่ง จะสำคัญอะไรนักหนา

แต่เซียวเฉินกวงรู้

และเขาก็รู้ดีว่า จวงโจวเหยียนยอมสละชีวิตของตัวเองได้เพื่อข้อมูลข้างในนั้น เพื่อปากท้องของประชาชน และเพื่อความเจริญรุ่งเรืองของประเทศชาติ

เสาหลักของชาติ ก็สมควรที่จะเป็นเช่นนี้แหละ

......

เมื่อจวงโจวเหยียนหลับสนิท เซียวเฉินกวงก็ทำการตรวจเช็กอย่างละเอียดอีกครั้ง

รวมถึงของเหลวที่ระบายออกมา ปริมาณน้ำเข้าและออกของร่างกาย และการทำงานของเครื่องมือและอุปกรณ์ต่างๆ จนกระทั่งทุกอย่างคงที่ เซียวเฉินกวงถึงได้วางใจ

ในเวลานี้ ท้องฟ้าก็สว่างจ้าแล้ว

เขาดูเวลา ดูเหมือนว่าเขาเพิ่งจะได้นอนไปแค่สองชั่วโมงเท่านั้น

เพียงแต่ตอนนี้ถึงอยากจะนอน ก็คงนอนไม่หลับแล้วล่ะ

เฮ้อ... เมื่อไหร่ถึงจะได้นอนเต็มอิ่มสักทีนะ

เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของเซียวเฉินกวง หวังจินกังก็หน้าแดงด้วยความละอายใจ

ตอนแรกเขาตั้งใจจะให้เซียวเฉินกวงได้พักผ่อนเยอะๆ ถึงได้มาเปลี่ยนกะให้แต่เช้า

ผลปรากฏว่า ผ่านไปไม่ถึงสองชั่วโมง เขาก็ต้องจำใจไปปลุกเซียวเฉินกวงให้ตื่น

ช่างน่าขายหน้าจริงๆ

เพราะคนที่เคยอดนอนทั้งคืนย่อมรู้ดีว่า บางครั้งการได้นอนพักสักงีบแต่กลับถูกปลุกให้ตื่นกลางคัน มันแย่ยิ่งกว่าไม่ได้นอนเสียอีก

แต่โชคดีที่คนไข้ปลอดภัยดี เมื่อกี้ก็แค่ตกใจกลัวไปเอง

ตอนนี้ในห้องไอซียูมีบรรดาหัวหน้าแผนกคอยเฝ้าอยู่ เซียวเฉินกวงก็รู้สึกอุ่นใจ

เขาเดินออกไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นขึ้นมาก จากนั้นก็จัดการกับบันทึกของเมื่อคืนให้เรียบร้อย แล้วเก็บใส่แฟ้มประวัติคนไข้

ในขณะที่เซียวเฉินกวงกำลังครุ่นคิดอยู่ในใจว่า จะถอดท่อช่วยหายใจให้คนไข้ได้เมื่อไหร่นั้นเอง

จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าที่พร้อมเพรียงกันดังมาจากนอกประตู

ก๊อกๆๆ...

ประตูห้องทำงานถูกเคาะ

เสียงเคาะสม่ำเสมอ เป็นจังหวะเดียวกันกับเสียงฝีเท้าเมื่อครู่นี้เป๊ะเลย

ความรู้สึกที่ดูเหมือนผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีแบบนี้ ให้ความรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก

ประตูเปิดออก ชายวัยกลางคนปรากฏตัวขึ้น หลังยืดตรง ราวกับมีบรรยากาศของสมรภูมิรบแผ่ซ่านออกมา

ข้างหลังเขามีคนเดินตามมาอีกสองสามคน แม้จะไม่มีใครพูดอะไร แต่ก็มีกลิ่นอายความน่าเกรงขามไม่แพ้กัน

"สวัสดีครับ หมอเซียว"

"มาหาผมเหรอครับ"

"ใช่ครับ ขอเข้าไปได้ไหมครับ"

"เชิญครับ"

จากท่าทางและการกระทำ เซียวเฉินกวงก็พอจะเดาสถานะของพวกเขาได้แล้ว

ชายวัยกลางคนก้าวฉับๆ เข้ามาในห้องทำงาน

คนข้างหลังเดินตามมา ฝีเท้าหนักแน่น เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูน ทำเอาคนฟังรู้สึกใจสั่น

ห้องทำงานอันกว้างใหญ่ บรรยากาศเริ่มตึงเครียด ในเวลานี้ไม่มีใครปริปากพูดอะไร ความเงียบงันทำให้รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

"หมอเซียว ขอบคุณมากครับ!"

เมื่อประตูปิดลง จู่ๆ ชายวัยกลางคนก็ยืนตรง หลังเหยียดตรง ทำวันทยหัตถ์ให้เซียวเฉินกวง

ฟึ่บ!

คนหลายคนที่อยู่ข้างหลัง ยืนเรียงแถวหน้ากระดาน ทำวันทยหัตถ์ให้เซียวเฉินกวงอย่างพร้อมเพรียงกันเช่นกัน

การกระทำที่กะทันหันนี้ ทำเอาเซียวเฉินกวงชะงักไป

"พวกคุณทำอะไรกันเนี่ย"

เซียวเฉินกวงตั้งใจจะยกมือรับไหว้ตามสัญชาตญาณ แต่ก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเอามะพร้าวห้าวไปขายสวน

มือยังคงชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ในจังหวะที่เขายังไม่รู้จะตอบรับอย่างไรดี

ชายวัยกลางคนก็ลดมือลงอย่างรวดเร็ว แล้วเดินเข้ามาจับมือเซียวเฉินกวงไว้แน่นอย่างเป็นธรรมชาติ

"พวกเรามารับหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของคนไข้ครับ และก็ตั้งใจมาขอบคุณคุณโดยเฉพาะด้วย"

"ขอบคุณผมเหรอ"

จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เซียวเฉินกวงรู้ดีว่าเบื้องบนจะต้องส่งคนมาเพิ่ม เพื่อรับประกันความปลอดภัยของจวงโจวเหยียน

แต่เขาไม่คิดเลยว่า คนพวกนี้จะตั้งใจมาขอบคุณเขาก่อน

การช่วยชีวิตคน ก็เป็นหน้าที่อยู่แล้วนี่

ไม่เห็นต้องทำพิธีใหญ่โตขนาดนี้เลย

เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเซียวเฉินกวง ชายวัยกลางคนก็ยิ้มขื่นๆ

ดูเหมือนว่าเซียวเฉินกวงจะจำเขาไม่ได้

ก็แน่ล่ะ เมื่อคืนในห้องประชุมมีคนตั้งเยอะแยะ เซียวเฉินกวงอยู่แค่สามนาที จะไปสนใจเขาได้ยังไง

เพียงแต่ แม้เซียวเฉินกวงจะจำหน้าเขาไม่ได้ แต่ชายวัยกลางคนกลับจดจำใบหน้าของเซียวเฉินกวงไว้ในใจอย่างแม่นยำ

เพราะถ้าไม่ได้เขา ชายวัยกลางคนคนนี้คงต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับความรู้สึกผิดและละอายใจไปตลอดชีวิต

ใช่แล้ว

ชายวัยกลางคนคนนี้คือผู้รับผิดชอบดูแลความปลอดภัยของจวงโจวเหยียนเมื่อคืนนี้นั่นเอง

เดิมทีเขาคิดว่านี่เป็นแค่งานธรรมดาๆ งานหนึ่ง ไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องใหญ่โตขนาดนี้

แม้ว่าจะมีเหตุผลอื่นๆ แอบแฝงอยู่ก็ตาม

แต่การที่ผู้เชี่ยวชาญถูกลอบทำร้ายตอนอยู่ข้างนอก แล้วเขาไม่สามารถพบเห็นและหยุดยั้งได้ทันท่วงที ความผิดพลาดอันใหญ่หลวงนี้ จะกลายเป็นตราบาปในชีวิตเขาไปตลอดกาล

ตอนนี้ เรื่องราวมีทางออกแล้ว เขาสามารถสร้างความดีความชอบเพื่อชดเชยความผิดได้ และทั้งหมดนี้ ก็ต้องขอบคุณหมอเซียวที่อยู่ตรงหน้านี้

"หมอเซียว ผมขอเข้าไปดูเขาหน่อยได้ไหมครับ"

"ได้สิครับ แน่นอน"

เมื่อเข้าใจต้นสายปลายเหตุแล้ว เซียวเฉินกวงก็ลุกขึ้นพาชายวัยกลางคนเข้าไปในห้องไอซียูย่อย

บนเตียงผู้ป่วย จวงโจวเหยียนยังคงนอนพักผ่อนอยู่

บางทีอาจจะเป็นเพราะได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว เขาจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น และพบว่ามีชายวัยกลางคนยืนอยู่ตรงหน้า

"ศาสตราจารย์จวง ผมขอโทษครับ เป็นเพราะผมทำงานไม่รัดกุม ทำให้คุณต้องมาตกระกำลำบากแบบนี้"

เมื่อเห็นเขามีสายระโยงระยางเต็มตัว ขอบตาของชายวัยกลางคนก็แดงก่ำ สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขาโค้งคำนับให้จวงโจวเหยียนอย่างสุดซึ้ง และค้างอยู่ในท่าทางนั้นเป็นเวลานาน

นี่คือการตำหนิตัวเองจากการทำงานที่บกพร่อง และก็เป็นความโกรธแค้นต่อสิ่งที่ศาสตราจารย์จวงต้องเผชิญ

"เราจับตัวคนร้ายได้แล้วครับ กำลังเร่งสอบสวนอยู่ ศาสตราจารย์จวงวางใจได้เลยนะครับ เราจะให้คำตอบที่ชัดเจนกับคุณแน่นอน"

หลังจากชายวัยกลางคนรายงานสถานการณ์เสร็จ ก็ไม่กล้าอยู่นาน เพราะกลัวจะรบกวนการรักษาของเขา

ตั้งแต่นั้นมา ที่หน้าประตูห้องไอซียูก็มีชายหนุ่มหลายคนคอยเฝ้าเวรยามอยู่ตลอดเวลาไม่ห่าง

ไม่กี่วันต่อมา จวงโจวเหยียนก็ถอดเครื่องช่วยหายใจออกได้สำเร็จ แม้ร่างกายจะยังอ่อนแออยู่ แต่เขาก็ยืนกรานที่จะกลับไปทำงานต่อ

เมื่อบรรดาผู้บริหารทราบข่าว ก็รีบมาห้ามปราม แต่ก็ไม่เป็นผล

สุดท้าย เซียวเฉินกวงก็ทำได้เพียงจัดให้เขากลับไปพักที่ห้องพิเศษของแผนกศัลยกรรมทั่วไป และจัดคนคอยดูแลเป็นพิเศษ เพื่อรับประกันความปลอดภัยของเขา

ต้องยอมรับว่า ช่วงไม่กี่วันมานี้ ความสงบเรียบร้อยในเมืองอิ๋งเฉิงดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ดูได้จากจำนวนครั้งที่เซียวเฉินกวงต้องไปรับเคสฉุกเฉินตอนดึกๆ ก็พอจะรู้แล้ว

ถ้าเป็นช่วงปกติ คดีทะเลาะวิวาท เมาแล้วอาละวาด หรือแม้แต่แก๊งอันธพาลตีกัน ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายชนะหรือฝ่ายแพ้ การถูกหามส่งแผนกฉุกเฉินตอนกลางคืนถือเป็นเรื่องปกติมาก

ทุกครั้งที่เซียวเฉินกวงไปจัดการเคสฉุกเฉิน ก็ทำเอาปวดหัวไปหมด

ตอนนี้ สองคืนติดแล้วที่ไม่มีเคสฉุกเฉินให้ต้องไปดูเลย

วันเวลาแบบนี้ ช่างทำให้คนรู้สึกมีความสุขจริงๆ

"คืนนี้ก็น่าจะเป็นคืนที่สงบสุขอีกคืนแน่ๆ"

เซียวเฉินกวงปรายตามองดูค่ำคืนที่เงียบสงบดั่งสายน้ำด้านนอก พร้อมกับพูดหยอกล้อกับพยาบาลเวรดึกด้วยรอยยิ้ม

"รองหัวหน้าแผนกเซียว เป็นคนอย่าเหลิงไปนะคะ ต้องทำตัวให้ต่ำเข้าไว้ค่ะ ต่ำเข้าไว้!"

พยาบาลที่เพิ่งจะเดินตรวจห้องพักผู้ป่วยเสร็จ เพิ่งจะตั้งท่าจะนั่งพัก พอได้ยินคำพูดของเซียวเฉินกวง ก็กระโดดโหยงขึ้นมาทันที เหมือนลูกแมวที่กำลังระแวดระวังภัย

ช่วงหลายวันมานี้ เพราะเรื่องของศาสตราจารย์จวง ทำให้ตำแหน่งของเซียวเฉินกวงในใจของทุกคนในแผนกศัลยกรรมทั่วไปสูงขึ้นไปอีกระดับ

ไม่เพียงแต่สามารถพูดคุยหยอกล้อกับบรรดาผู้บริหารระดับสูงได้อย่างเป็นกันเอง ที่สำคัญที่สุดคือ ข่าวเรื่องที่เซียวเฉินกวงกำลังจะได้เลื่อนขั้นเป็นรองหัวหน้าแผนกนั้น แพร่สะพัดไปทั่วโรงพยาบาลแล้ว

ตอนนี้ สถานะของเซียวเฉินกวงในแผนกศัลยกรรมทั่วไป สามารถตีคู่สูสีกับหวังจินกังได้เลย

ถึงขั้นที่ทุกคนจะเอ็นดูเซียวเฉินกวงมากกว่าเสียด้วยซ้ำ

เพราะใครบ้างล่ะที่จะไม่ชอบร่วมงานกับคนหนุ่มหน้าตาดี มีชีวิตชีวา แถมยังยิ้มแย้มแจ่มใสและอารมณ์ดีอยู่เสมอ

ในขณะที่ความคิดของพยาบาลกำลังล่องลอยไปไกล จู่ๆ เสียงกริ่งโทรศัพท์ที่ดังแสบแก้วหูก็ดังขึ้นที่เคาน์เตอร์พยาบาลอันเงียบสงบ

เซียวเฉินกวงกับพยาบาลเวรดึกใจสั่นวาบ

ไม่ใช่หรอกมั้ง!

เมื่อพยาบาลวิ่งไปรับโทรศัพท์ เสียงร้อนรนของเธอก็ดังขึ้นมาทันที

"รองหัวหน้าแผนกเซียว เกิดอุบัติเหตุรถชนครั้งใหญ่ในเขตตงเฉิงค่ะ คุณต้องรีบไปที่แผนกฉุกเฉินเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!"