บทที่ 99 คนไข้ฟื้นแล้ว!

"คนไข้ฟื้นแล้ว!"

เดิมทีเซียวเฉินกวงก็เริ่มง่วงนอนอยู่บ้าง แต่การที่คนไข้ฟื้นขึ้นมา ก็ทำให้เขาตาสว่างขึ้นมาทันที

"อาจารย์จวง ได้ยินผมพูดไหมครับ"

เซียวเฉินกวงรีบเดินไปที่เตียง แล้วร้องเรียกชื่อจวงโจวเหยียน

ในเวลานี้ จวงโจวเหยียนนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยวิกฤต มีสายระโยงระยางเต็มตัวไปหมด

ทั้งท่อช่วยหายใจในปาก สายสัญญาณต่างๆ สายน้ำเกลือ สายยางให้อาหาร ท่อระบาย สายสวนปัสสาวะ...

ระโยงระยางไปหมดจนตาลาย

จวงโจวเหยียนตาเหม่อลอย มองเพดานด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

บนเพดาน ไฟระย้ากำลังส่องแสงนวลตา แต่ในสายตาของจวงโจวเหยียน มันกลับสว่างจ้าแสบตาราวกับเวลากลางวัน

นี่คือสวรรค์งั้นหรือ

ในความทรงจำ ตอนที่เด็กหนุ่มพวกนั้นทำหน้าตาถมึงทึงใช้มีดแทงเขา

ก็รู้สึกเหมือนชีวิตถูกใครบางคนกดปุ่มหยุดกะทันหัน

ตรงหน้ามืดมิดไปหมด

เสียงรอบข้างก็ค่อยๆ หายไป

ราวกับว่าเขาตกลงไปในก้นเหวลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง

จนกระทั่งมีความรู้สึกเลือนรางว่า มีมือที่มองไม่เห็นดึงเขาขึ้นมา ทุกอย่างถึงได้เปลี่ยนไป

"อาจารย์จวง ได้ยินไหมครับ"

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้ง

ในความเลือนราง ดูเหมือนจะมีคนกำลังเรียกชื่อเขาอยู่

จวงโจวเหยียนกลอกตา ก็พบว่ามีหมอหนุ่มคนหนึ่งปรากฏขึ้นในสายตาของเขา

เมื่อขยับมือเบาๆ ความเจ็บปวดเสียดแทงก็แล่นปลาบเข้าไปถึงกระดูก ฉีกทึ้งร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเขา

อัตราการเต้นของหัวใจพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน รวมถึงการหายใจและความดันโลหิตก็เกิดความผิดปกติ

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊งต่อง... ติ๊งต่อง...

เครื่องตรวจสัญญาณชีพและเครื่องช่วยหายใจส่งสัญญาณเตือนไฟกะพริบ ระดับเสียงดังขึ้นสลับกันไปมา ดังก้องไปทั่วทั้งห้องไอซียู

"อย่าขยับๆ คุณบาดเจ็บสาหัสมาก ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล"

"ผ่าตัดเสร็จแล้ว ผลออกมาดีมาก คุณพักผ่อนให้สบายก่อนนะ เดี๋ยวค่อยคุยกัน"

หลังจากการสื่อสารง่ายๆ เซียวเฉินกวงก็มั่นใจในสิ่งหนึ่ง

จวงโจวเหยียนฟื้นแล้ว

แม้จะมีท่อช่วยหายใจคาอยู่ในปาก ทำให้พูดไม่ได้ แต่การที่เขารู้สึกตัวและสามารถทำตามคำสั่งได้ แสดงว่าระบบประสาทส่วนกลางไม่มีปัญหา

และโรคสมองขาดเลือดและออกซิเจนที่ค่อนข้างรุนแรง ก็ไม่ได้มาเยือนด้วย

เพราะเซียวเฉินกวงเคยเจอเคสหนึ่ง ที่มีความผิดพลาดในการให้ยาสลบ ทำให้คนไข้หยุดหายใจและหมดสติ

จนส่งผลให้เกิดโรคสมองขาดออกซิเจนอย่างรุนแรง ทำให้ชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าปี มีระดับสติปัญญากลับไปอยู่ที่ 3 ขวบ

แม้ว่าหลังจากนั้นจะพยายามรักษาจนสติปัญญาของชายหนุ่มเพิ่มขึ้นมาเป็น 5 ขวบได้ แต่ก็หยุดอยู่แค่นั้นไปตลอดกาล

วัยที่ควรจะได้เบ่งบานอย่างสดใส ตอนนี้กลับต้องพึ่งพาครอบครัวดูแลไปตลอดชีวิต

พูดแล้วก็น่าเสียดายจริงๆ

นี่ก็เป็นสาเหตุที่ทำไมเซียวเฉินกวงถึงได้เชี่ยวชาญด้านวิสัญญีวิทยาด้วยเช่นกัน

เพื่อหลีกเลี่ยงความเสี่ยงทางการแพทย์ทุกอย่างที่สามารถหลีกเลี่ยงให้คนไข้ได้ นี่คือความเชื่อที่เซียวเฉินกวงยึดถือมาตลอดหลายปีที่ประกอบวิชาชีพแพทย์

"เพิ่มยาแก้ปวดเข้าไปอีก"

เมื่อเห็นคนไข้หลับไปอีกครั้งด้วยความอ่อนเพลีย เซียวเฉินกวงก็ไม่อยากจะกวนใจ

ผ่านการกู้ชีพครั้งใหญ่มาขนาดนี้ ต่อให้เป็นชายหนุ่มร่างกายกำยำก็ยังทนไม่ไหว

เมื่อพยาบาลฉีดยาเข้าสู่ร่างกายจวงโจวเหยียน สีหน้าเจ็บปวดของเขาก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง

ในเวลานี้ ประตูห้องไอซียูก็ค่อยๆ ถูกเปิดออก

หวังจินกังเดินเข้ามา

เปลือกตาของเขาตก ดวงตาแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนนอนไม่หลับ

ไม่ใช่เพราะอายุมากแล้วนอนน้อย แต่พอคิดว่าเซียวเฉินกวงยังต้องเฝ้าไข้คนไข้วิกฤตอยู่ทั้งคืน เขาก็นอนพลิกไปพลิกมาจนสว่าง

พอฟ้าเริ่มสาง เขาก็รีบมาจากห้องทำงานทันที

"เสี่ยวเซียว สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง"

"ฟื้นแล้วครับ"

แค่ประโยคเดียว หวังจินกังก็เบาใจไปได้กว่าครึ่ง

"ตอนนี้ยังอ่อนเพลียมาก เลยหลับไปอีกรอบแล้วครับ"

เซียวเฉินกวงพูดเสริมอีกประโยค

"ฟื้นก็ดีแล้ว" หวังจินกังทอดถอนใจ ในหัวอดไม่ได้ที่จะนึกถึงการผ่าตัดอันน่าระทึกขวัญเมื่อคืนนี้

"เฮ้อ ครั้งนี้โชคดีที่มีนาย เขาถึงรอดชีวิตมาได้"

หวังจินกังตบไหล่เซียวเฉินกวงด้วยความรู้สึกทั้งเอ็นดูและยินดี

"อ้อ ฉันซื้อซาลาเปากับน้ำเต้าหู้มา ไว้ที่ห้องทำงาน นายไปกินรองท้องหน่อยนะ"

"ตรงนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉัน นายกินเสร็จก็รีบไปพักผ่อนซะ มีอะไรเดี๋ยวฉันเรียกเอง"

จุดประสงค์ที่หวังจินกังมาห้องไอซียูแต่เช้าตรู่ ก็เพื่อมาเปลี่ยนกะให้เซียวเฉินกวงได้ไปพักผ่อน

เพราะถึงจะอายุน้อย ทนอดหลับอดนอนได้เก่งแค่ไหน แต่ผ่านการกู้ชีพมาทั้งคืน แถมยังต้องมาเข้าเวรต่อจนสว่างอีก ใครก็ทนไม่ไหวหรอก

แม้บางครั้ง เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลจะชอบพูดล้อเลียนตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่า ผู้หญิงถูกใช้งานเยี่ยงผู้ชาย ผู้ชายถูกใช้งานเยี่ยงสัตว์ต้อน

แต่ถึงจะเป็นลาในไร่นา ก็ยังต้องมีเวลาพักบ้างจริงไหม

"ได้ครับ"

ครั้งนี้เซียวเฉินกวงไม่อิดออด

ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น เขาอาจจะต้องคิดดูก่อน

แต่พอเป็นหวังจินกัง ด้วยประสบการณ์ที่มีอยู่ เขาถึงได้วางใจ

มาถึงห้องทำงาน กินรองท้องไปนิดหน่อยก็รู้สึกอิ่มแล้ว

ไม่ใช่ว่าเขาไม่หิว แต่เป็นเพราะตอนนี้เขาเหนื่อยมากเกินไป

ทิ้งตัวลงบนเตียง พอหลับตาก็เข้าสู่ห้วงนิทราอย่างลึกซึ้งทันที

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน จู่ๆ ก็มีเสียงโหวกเหวกโวยวายดังมาจากข้างนอก

ก๊อกๆๆ...

เสียงเคาะประตูดังขึ้นที่หน้าห้องพักเวร พร้อมกับเสียงร้อนรนของพยาบาลเวร

"หมอเซียว เตียง 1 กระสับกระส่ายมากเลยค่ะ คุณรีบไปดูหน่อยเถอะค่ะ"

เซียวเฉินกวงสะดุ้งตื่นจากฝันหวาน หัวใจเต้นรัวเป็นปืนกล

เกิด... เกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ย!

อะดรีนาลีนหลั่งพุ่งพล่าน เหงื่อแตกซ่านไปทั้งตัวราวกับเพิ่งขึ้นมาจากน้ำ

ห้องพักเวรค่อนข้างอบอ้าว อากาศก็ร้อน เซียวเฉินกวงไม่ทันได้สวมเสื้อกาวน์ ใส่แค่เสื้อกล้ามสีขาววิ่งออกมาจากห้อง

ในตอนนี้ ในสมองของเขา ปรากฏภาวะแทรกซ้อนหลังผ่าตัดมากกว่าสิบอย่างขึ้นมาทันที

พร้อมกับวิธีรับมือที่สอดคล้องกัน

มาถึงห้องพักผู้ป่วย ก็พบว่าในห้องเต็มไปด้วยเสื้อกาวน์สีขาว

พอดูดีๆ ก็พบว่าเป็นบรรดาหัวหน้าแผนกอายุรกรรมของโรงพยาบาล ในตอนนี้กำลังยืนมุงดูคนไข้ด้วยสีหน้าจนปัญญา

สถานการณ์เป็นไงเนี่ย

เซียวเฉินกวงไม่รอช้า รีบเดินเข้าไปหา

"เสี่ยวเซียว นายมาแล้ว"

"หัวหน้าครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ"

"คนไข้แปลกมากเลย"

"หืม"

หวังจินกังเล่าสถานการณ์ให้ฟัง เซียวเฉินกวงฟังแล้วก็ค่อยๆ ขมวดคิ้ว

ตอนนี้สัญญาณชีพของคนไข้คงที่มาก ไม่ว่าจะเป็นของเหลวในท่อระบาย หรือปริมาณอากาศหายใจบนเครื่องช่วยหายใจ ล้วนปกติมาก

"หัวหน้าหมายความว่า พอเขาหมดฤทธิ์ยาสลบ เขาก็กระสับกระส่าย แถมยังพยายามจะหากระดาษตลอดเวลาเลยเหรอครับ"

"ใช่แล้ว พอตื่นขึ้นมา ก็ขอกระดาษจากพยาบาล แต่พอให้ไปก็เขียนไม่ได้ สัญญาณชีพก็แย่มากด้วย แต่พอให้ยาสลบให้หลับไป แม้จะสงบลงได้ แต่ก็ส่งผลกระทบต่อการทำงานของหัวใจและปอด ฉันกลัวว่าถึงเวลาจะถอดท่อช่วยหายใจไม่ได้..."

หวังจินกังรู้สึกลำบากใจมาก

เดิมทีคิดว่าผ่าตัดเสร็จ คนไข้ผ่านคืนนี้ไปได้อย่างปลอดภัย ก็ไม่มีอะไรแล้ว

แต่ตอนนี้

คนไข้ที่เห็นชัดๆ ว่ารู้สึกตัวดี แต่กลับมีอาการกระสับกระส่ายมาก ราวกับว่ามีเรื่องอะไรบางอย่างกวนใจอยู่

เขาเชิญหัวหน้าแผนกอายุรกรรมที่พอจะเชิญได้มาหมดแล้ว

แม้กระทั่งยังตามหมอจากแผนกจิตเวชที่เป็นแผนกเฉพาะของโรงพยาบาลเซิ่งลี่มาช่วยปรึกษาด้วยซ้ำ

แต่ก็ไม่เป็นผล

คนไข้มีอาการเหมือนคนเป็นโรคฮิสทีเรีย หรืออาจจะมีความหมกมุ่นอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาร้อนรนมาก

"ความหมกมุ่นงั้นเหรอ"

เซียวเฉินกวงเหมือนจะนึกอะไรออก

ในตอนนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนจากห้องไอซียูที่เงียบสงบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

พยาบาลที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงคนไข้ ร้องบอกด้วยความร้อนรน

"คนไข้กำลังจะตื่นอีกแล้วค่ะ!"

จวงโจวเหยียนลืมตาขึ้นแล้ว ปากยังคาบท่อช่วยหายใจ ทำให้พูดไม่ได้ เขาจึงโบกมือไปมา ทำท่าเหมือนกำลังเขียนหนังสือ

เครื่องตรวจสัญญาณชีพและเครื่องช่วยหายใจกะพริบไฟแดงไม่หยุด

สัญญาณชีพเริ่มไม่คงที่ แม้กระทั่งความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดก็ลดลงจาก 100% เหลือ 90%

เมื่อเห็นภาพนี้ บรรดาหัวหน้าแผนกในที่นั้นก็เริ่มกลุ้มใจอีกครั้ง

สถานการณ์แบบนี้ จะทำยังไงดีล่ะ จะให้ใช้ยาสลบระงับไปตลอดก็คงไม่ได้

ในขณะที่ทุกคนกำลังหมดหนทาง ก็มีเสียงพูดเบาๆ ดังขึ้น

"อาจารย์จวง คุณอยากได้กระเป๋าเอกสารของคุณใช่ไหมครับ"