บทที่ 98 แต่งตั้งรองหัวหน้าแผนก

"สะดวกครับ... สะดวกแน่นอนครับ"

ผู้อำนวยการหลี่โค้งคำนับประจบประแจง ไม่กล้าเสียมารยาทกับชายวัยกลางคนตรงหน้าแม้แต่น้อย

เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นถึงผู้มีอำนาจสูงสุดของระบบสาธารณสุข โรงพยาบาลทุกแห่งในเมืองอิ๋งเฉิง ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ ล้วนอยู่ภายใต้การดูแลของเขาทั้งสิ้น

"หมอเซียวเป็นผู้รับผิดชอบด้านเทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้องของโรงพยาบาลเซิ่งลี่ของเราครับ"

ผู้อำนวยการหลี่เค้นสมองคิดแทบตาย ดูเหมือนจะคิดออกแค่นี้จริงๆ

และข้อเดียวนี้ ก็ต้องขอบคุณที่เมื่อไม่นานมานี้ เขาได้ไปประกาศหนังสือแต่งตั้งที่แผนกศัลยกรรมทั่วไปด้วยตัวเอง

"แค่นี้เหรอ"

ชายวัยกลางคนขมวดคิ้ว ปรายตามองเลขาธิการห่าวที่อยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ

ทว่าเลขาธิการกลับไม่พูดอะไร ราวกับว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา

แต่ว่า ไม่เกี่ยวจริงๆ เหรอ?

เห็นได้ชัดว่าผู้อำนวยการหลี่ที่ถูกถาม ก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติแล้ว

ทันใดนั้น เหงื่อก็แตกพลั่กจนหลังเปียกชุ่ม

เขาพยายามเค้นความทรงจำ ดูว่ามีอะไรตกหล่นไปบ้างหรือเปล่า

เหมือนว่า... หมอเซียวจะเป็นแพทย์ประจำบ้านอาวุโสของแผนกศัลยกรรมทั่วไปด้วย

เพียงแต่ตำแหน่งนี้ แม้แต่ตัวเขาเองก็กระดากปากที่จะพูดออกไป

จริงสิ!

จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นมาได้ว่า เมื่อสองวันก่อน ดูเหมือนหวังจินกังจะมาหาเขาเรื่องตำแหน่งรองหัวหน้าแผนก

เพื่อเซียวเฉินกวงคนนี้แหละ

เพียงแต่ตอนนั้น ผู้อำนวยการหลี่คิดว่าเซียวเฉินกวงยังอายุน้อยเกินไป การด่วนแต่งตั้งให้เขาเป็นรองหัวหน้าแผนก เกรงว่าจะทำให้ลูกน้องไม่พอใจ

เพราะยังไงเซียวเฉินกวงก็เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นาน ยังไม่มีรากฐานที่มั่นคง

ต่อให้เขาจะเรียนจบจากมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑล เป็นนักเรียนหัวกะทิตัวจริงเสียงจริง แต่ก็ยังต้องใช้เวลาขัดเกลาอีกสักระยะ

ต้องรู้ไว้ว่า ตั้งแต่โรงพยาบาลเซิ่งลี่ก่อตั้งมาจนถึงปัจจุบัน เป็นเวลายี่สิบสามสิบปี ไม่เคยมีรองหัวหน้าแผนกคนไหนอายุต่ำกว่าสี่สิบปีเลย

แต่เซียวเฉินกวงล่ะ

อายุแค่ยี่สิบกว่าๆ อายุน้อยแค่นี้ก็ได้เลื่อนขั้นเป็นรองหัวหน้าแผนก ทั้งสวัสดิการและอำนาจเหนือกว่าคนวัยเดียวกันไปไกล

นี่จะส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อการบริหารโรงพยาบาลในอนาคตแน่นอน

แต่ตอนนี้ สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว

ผู้มีอำนาจสูงสุดของระบบสาธารณสุขเป็นคนถามด้วยตัวเอง

ยิ่งไปกว่านั้น ในเรื่องนี้ยังมีเจตนาของเลขาธิการห่าวแอบแฝงอยู่ไม่มากก็น้อย

ถ้าจะใช้แค่คำว่า 'ผู้รับผิดชอบด้านเทคโนโลยี' มาอธิบาย เกรงว่าแม้แต่ผู้อำนวยการหลี่เองก็คงรู้สึกตบหน้าตัวเอง

"เขา... ยังเป็นว่าที่รองหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทั่วไปด้วยครับ อีกไม่กี่วันหนังสือแต่งตั้งจากทางโรงพยาบาลก็จะลงมาแล้ว"

ผู้อำนวยการหลี่กัดฟัน นำเรื่องนี้มาเป็นวาระเร่งด่วนทันที

อย่างไรก็ตาม เมื่อเรื่องนี้ถูกประกาศต่อหน้าทุกคน ก็ถือว่าเป็นการตอกตะปูปิดตายไปแล้วเก้าในสิบส่วน

เรื่องที่เหลือ ก็แค่รอให้เขากลับไปร่างหนังสือแต่งตั้งข้ามคืน

แล้วใช้อำนาจความเป็นผู้อำนวยการ จัดการเรื่องนี้เป็นกรณีพิเศษ เพื่อให้เรื่องเสร็จสมบูรณ์โดยเร็วที่สุด

ต้องรู้ไว้ว่า การแต่งตั้งรองหัวหน้าแผนกคนหนึ่ง หากทำตามขั้นตอนปกติ ไม่มีทางเสร็จภายในหนึ่งหรือสองเดือนหรอก

"อ้อ แค่รองหัวหน้าแผนกเหรอ"

ชายวัยกลางคนเห็นเลขาธิการยังคงเงียบ จึงถามย้ำอีกครั้ง

"เอ่อ... คือว่า..."

คราวนี้ผู้อำนวยการหลี่ถึงกับใบ้รับประทาน

ฟังจากน้ำเสียงของเจ้านาย ดูเหมือนจะยังไม่ค่อยพอใจ

ถ้าเป็นอำนาจของเขา การแต่งตั้งรองหัวหน้าแผนกชั่วคราวก็ยังพอทำได้

แต่ถ้าจะไปก้าวก่ายถึงการแต่งตั้งหัวหน้าแผนก เรื่องมันจะเยอะมาก

ทั้งเรื่องความสามารถทางเทคนิค มนุษยสัมพันธ์ การจัดสรรบุคลากร...

ที่สำคัญที่สุดคือ แผนกที่มีอยู่ในปัจจุบัน โดยพื้นฐานแล้วก็เหมือนกับผักกาดหนึ่งหัวต่อหลุมหนึ่งหลุม ล้วนมีเจ้าของกันหมดแล้ว

จะให้ถอนรากถอนโคนออกไปคนหนึ่ง แล้วเอาคนใหม่ไปเสียบแทนดื้อๆ ได้ยังไง

ทำแบบนั้นนอกจากจะผิดขั้นตอนของโรงพยาบาลแล้ว ยังจะสร้างความโกรธแค้นให้ทุกคนอีกด้วย

แม้เขาจะเป็นถึงผู้อำนวยการโรงพยาบาล แต่ก็ไม่ได้มีอำนาจล้นฟ้าเหมือนฮ่องเต้ในสมัยก่อน ที่จะสามารถปกปิดแผ่นฟ้าด้วยมือเดียวได้

มีปัญหามากมายที่ต้องได้รับการแก้ไขซ่อนอยู่ข้างในนั้น

ความคิดของผู้อำนวยการหลี่ในตอนนี้ ราวกับม้าป่าที่หลุดจากบังเหียน วิ่งเตลิดไปไกล

ถ้าหากจำเป็นต้องแต่งตั้งเซียวเฉินกวงเป็นหัวหน้าแผนกจริงๆ

ตอนนี้ก็เหลือแค่แผนกฉุกเฉินที่ทำงานเป็นกะเท่านั้นที่ยังไม่มีหัวหน้าแผนก นอกนั้น ถ้าจะทำเพื่อเซียวเฉินกวงจริงๆ ก็มีแค่ต้องตั้งแผนกใหม่ขึ้นมาเลย

เมื่อนำมารวมกับตำแหน่งผู้รับผิดชอบด้านเทคโนโลยีการผ่าตัดแผลเล็กของเซียวเฉินกวงแล้ว

บางที การก่อตั้งแผนกศัลยกรรมแผลเล็ก ก็เป็นทางเลือกที่ไม่เลว

เมื่อเห็นผู้อำนวยการหลี่มีท่าทีกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เลขาธิการห่าวก็รู้ว่าเรื่องนี้จะรีบร้อนไม่ได้

เขาจึงเอ่ยปากขึ้นว่า

"การสร้างบุคลากรของโรงพยาบาลคุณ เป็นเรื่องที่โรงพยาบาลทั่วทั้งเมืองควรเอาเป็นแบบอย่างจริงๆ และก็ต้องขอบคุณการบริหารจัดการที่ยอดเยี่ยมของพวกคุณด้วย ที่ทำให้บุคลากรที่มีความสามารถได้เปล่งประกายออกมา"

"มิกล้าครับ... มิกล้า..."

คำชมที่มาอย่างกะทันหัน ทำเอาผู้อำนวยการหลี่แทบจะหาทิศเหนือไม่เจอ

จากนั้นเขาก็ตบหน้าอกรับรองว่า "ท่านเลขาธิการห่าว โปรดวางใจได้เลยครับ"

"หมอเซียวแม้อายุยังน้อย แต่ประสบการณ์ล้นเหลือ โรงพยาบาลเซิ่งลี่ของเรามุ่งเน้นการส่งเสริมคนหนุ่มสาวมาโดยตลอด รับรองว่าจะไม่ปล่อยให้เขาต้องน้อยเนื้อต่ำใจเด็ดขาดครับ"

"ดี"

......

ในขณะนี้ เซียวเฉินกวงได้กลับมาที่ห้องไอซียูย่อยแล้ว และกำลังเฝ้าอยู่ข้างเตียงคนไข้

ความจริงแล้ว สำหรับเขา การรักษาคนไข้เป็นเรื่องที่สบายใจที่สุดเสมอ

อย่างก่อนหน้านี้ ที่เขาต้องเอาเวลาส่วนใหญ่ไปทุ่มเทให้กับความสัมพันธ์กับเจ้านาย

จนทำให้ตกดึกที่เงียบสงัด พอหัวถึงหมอนทีไร ก็ต้องนอนลืมตาโพลงจนถึงเช้า

ตอนนี้ได้กลับมาเกิดใหม่ เขาอยากจะใช้ชีวิตให้เรียบง่ายที่สุด ใช้เทคนิคที่มีอยู่ในมือ ช่วยเหลือคนที่ต้องการความช่วยเหลือให้ได้มากที่สุด

"ตอนนี้อาการคนไข้เป็นยังไงบ้าง"

เซียวเฉินกวงที่กลับมาก็มุ่งความสนใจไปที่คนไข้ทั้งหมด เห็นได้ชัดว่าเขาไม่รู้ตัวเลยว่า ในการสนทนาข้างนอกนั้น ตัวเองกำลังจะได้เลื่อนขั้นเป็นรองหัวหน้าแผนก

"หมอเซียวคะ ตอนนี้อัตราการเต้นหัวใจของคนไข้ค่อนข้างเร็วนิดหน่อยค่ะ"

พยาบาลเวรดึกคืนนี้ถือสมุดพกเล่มเล็ก รายงานสถานการณ์ให้ฟัง

"งั้น คุณฉีดเดสลานอไซด์เข้าเส้นเลือดดำให้เขาสักครึ่งหลอดนะ ระวังเรื่องเวลาตอนฉีดยาด้วย"

เซียวเฉินกวงรู้ดีว่า หลังจากคนไข้สูญเสียเลือดอย่างรุนแรง อวัยวะต่างๆ ย่อมได้รับผลกระทบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

โดยเฉพาะปฏิกิริยาของหัวใจนั้น จะเห็นได้ชัดเจนที่สุด

เซียวเฉินกวงยึดหลักการกระตุ้นหัวใจ ขับปัสสาวะ และขยายหลอดเลือด การลดภาระของคนไข้อย่างเหมาะสม จะช่วยให้เขาฟื้นตัวได้เร็วขึ้น

"รับทราบค่ะ หมอเซียว"

เมื่อได้ยินคำสั่งแพทย์ พยาบาลก็เริ่มให้ยากับคนไข้

เพียงไม่นาน อัตราการเต้นของหัวใจคนไข้ก็ลดลงมาอยู่ในเกณฑ์ปกติ

รวมถึงสัญญาณชีพอื่นๆ ก็ดีขึ้นกว่าก่อนหน้านี้ด้วย

"หมอเซียว ไม่คิดเลยนะคะเนี่ย ว่าคุณจะเก่งขนาดนี้"

ฤทธิ์ยาได้ผลชะงัด ทำให้พยาบาลอดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความทึ่ง

เพราะถึงอย่างไรทั่วทั้งห้องไอซียูย่อย ก็ยังไม่มีหมอประจำแผนกของตัวเองเลย

และหมอเฉพาะทางส่วนใหญ่ ก็จะมีความรู้เฉพาะในสายงานของตัวเองเท่านั้น

ดังนั้นบางครั้งเวลาที่ต้องรับมือกับคนไข้ที่มีอาการหนัก ก็ทำเอาพยาบาลถึงกับอยากจะสบถออกมา

แต่เซียวเฉินกวง ซึ่งเป็นหมอจากแผนกศัลยกรรมทั่วไป กลับมีความรู้ความเข้าใจในสายงานผู้ป่วยวิกฤตเป็นอย่างดี

ถึงขั้นที่ว่า สิ่งที่เขาอธิบายเมื่อครู่นี้ พยาบาลยังฟังแล้วมึนตึ้บ ไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่

เมื่อเห็นประกายแห่งความเลื่อมใสในดวงตาของพยาบาลสาว เซียวเฉินกวงก็ไม่ได้รู้สึกอะไร

แม้ว่าสายงานผู้ป่วยวิกฤตจะยากมาก แทบจะครอบคลุมวิชาการแพทย์สายหลักไว้ทั้งหมด

ถึงขั้นที่ว่า การวินิจฉัยโรคของคนไข้ที่มีอาการหนักคนหนึ่ง อาจจะมีมากถึงยี่สิบกว่าข้อ

นั่นทำให้หมอจำเป็นต้องมีความรู้มหาศาล ถึงจะสามารถรักษาคนไข้ให้ดีได้

นี่คือสาเหตุที่ทำไมห้องไอซียูถึงยังไม่มีหมอประจำแผนกของตัวเองมาจนถึงตอนนี้

เพราะการจะปั้นหมอผู้ป่วยวิกฤตขึ้นมาสักคน มันยากเกินไป

เวลาล่วงเลยไปทีละนิด ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้น

เซียวเฉินกวงยังคงนั่งอยู่ข้างเตียงคนไข้ บันทึกอาการป่วยในมือที่หนาถึงเจ็ดแปดแผ่น ปูเต็มโต๊ะไปหมด

บนนั้นมีการบันทึกตัวชี้วัดต่างๆ ของคนไข้อย่างละเอียด

แม้กระทั่ง ปากกาลูกลื่นสีดำที่เสียบอยู่ที่กระเป๋าเสื้อ ก็ยังหมึกหมด

ในขณะที่เซียวเฉินกวงตาแดงก่ำ นั่งโงนเงนอยู่บนเก้าอี้

จู่ๆ คนไข้ที่นอนนิ่งมาตลอด ก็สำลักไอออกมาสองครั้ง เปลือกตาที่ปิดสนิทมาตลอด ค่อยๆ ปรือขึ้นมา