บทที่ 97 ให้เวลาคุณสามนาที

ความจริงแล้ว สำหรับเลขาธิการห่าว เซียวเฉินกวงก็ค่อนข้างจะรู้สึกดีด้วย

อย่างน้อยก็ไม่ได้ใช้อำนาจบาตรใหญ่ ไม่รักษากฎระเบียบในห้องผ่าตัด หรือออกคำสั่งตามอำเภอใจ

ดังนั้นเซียวเฉินกวงจึงลุกขึ้นเล็กน้อยและจับมือกับเขา

ในขณะเดียวกัน สายตาก็ลอบประเมินอีกฝ่ายเงียบๆ

เลขาธิการห่าวแตกต่างจากเจ้าหน้าที่รัฐส่วนใหญ่

อายุราวห้าสิบปี รูปร่างสมส่วน ร่างกายกำยำ ไม่มีพุงพลุ้ยอย่างที่เห็นกันทั่วไป

ช่างแตกต่างกับผู้อำนวยการหลี่ที่อยู่ข้างๆ อย่างเห็นได้ชัด

โดยเฉพาะบนใบหน้าที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนนั้น มีดวงตาที่ลึกล้ำ เปล่งประกายและเฉียบแหลม

"ดึกป่านนี้แล้ว ยังต้องลำบากคุณมาเฝ้าอยู่ข้างเตียงคนไข้อีก ตอนนี้อาการของเขาเป็นอย่างไรบ้าง พอจะมีเวลาอธิบายให้พวกเราฟังหน่อยได้ไหม"

ท่าทีของเลขาธิการนั้นสุภาพอ่อนน้อมมาก อย่าเห็นว่าเซียวเฉินกวงยังอายุน้อย แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ สีหน้าของเขาก็ไม่เปลี่ยนไปเลย

เมื่อเผชิญกับคำขอ เซียวเฉินกวงก็เงยหน้าขึ้นมองเวลาที่แขวนอยู่บนหัวเตียงคนไข้

จากนั้นก็คำนวณการเปลี่ยนแปลงของสัญญาณชีพคนไข้ในช่วงเวลานี้ดู แล้วถึงได้พูดกับเลขาธิการ

"ให้เวลาคุณสามนาที"

สิ้นประโยคนี้ เลขาธิการก็ชะงักไปเล็กน้อย มองเซียวเฉินกวงด้วยความประหลาดใจ

ใบหน้าที่ราบเรียบไม่เคยเปลี่ยนเป็นครั้งแรกที่มีความหวั่นไหว

ผู้อำนวยการหลี่ที่อยู่ข้างๆ พอได้ยิน สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง ขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว

ท่านเลขาธิการแค่เกรงใจคุณนิดหน่อย คุณกลับทำตัวหยิ่งยโสเสียแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่าคุณมีความดีความชอบในการช่วยชีวิตคนไข้ ตำแหน่งสูงขนาดนี้ ใครเขาจะมาพูดดีๆ ไร้สาระกับคุณอยู่ที่นี่

หรือว่า...

เซียวเฉินกวงจะไม่รู้ว่าคนตรงหน้านี้คือใคร

ผู้อำนวยการหลี่ยิ่งคิดก็ยิ่งเป็นไปได้ เพราะตอนนั้นสถานการณ์วิกฤตมาก เซียวเฉินกวงทั้งต้องช่วยชีวิต ทั้งต้องผ่าตัด ย่อมไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนี้แน่

"เสี่ยวเซียว ท่านนี้คือ..."

แต่ในตอนที่ผู้อำนวยการหลี่กำลังจะเอ่ยปากเตือน เลขาธิการที่อยู่ข้างๆ กลับโบกมือห้าม

เสียงพูดจึงหยุดลงทันที

เวลาดูราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว

คำพูดที่มาถึงริมฝีปากของผู้อำนวยการหลี่ ถูกกลืนกลับลงคอไปอย่างยากลำบาก

"เข้าใจๆ คนไข้สำคัญที่สุด งั้นพวกเราออกไปคุยกันข้างนอกดีไหม"

บนใบหน้าของเลขาธิการประดับด้วยรอยยิ้ม ยังคงให้ความรู้สึกอบอุ่นราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ

"ตกลงครับ"

เซียวเฉินกวงปรับความเร็วของการให้น้ำเกลือเสร็จ ก็หันไปเรียกพยาบาลที่หลบอยู่มุมห้อง ไม่กล้าส่งเสียง ให้มาช่วยดูคนไข้

และกำชับข้อควรระวังต่างๆ เสร็จเรียบร้อย ถึงได้ตามพวกเขาไปที่ห้องทำงานของห้องไอซียูย่อย

ตอนนี้ภายในห้องทำงานมีคนนั่งอยู่เต็มไปหมด แต่ละคนนั่งตัวตรงแหน่ว สีหน้าเคร่งขรึม

ในวินาทีที่เลขาธิการเดินเข้ามา ทุกคนก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกันพรึ่บพรั่บ

ผู้อำนวยการหลี่ที่เดินตามมาข้างๆ พอเห็นกลุ่มคนที่ลุกขึ้นยืน ก็ยิ่งค้อมเอวต่ำลง ท่าทีนอบน้อมยิ่งขึ้น

ตัดภาพมาที่เซียวเฉินกวง เขายังคงมีสีหน้าปกติ ไม่แสดงความอ่อนน้อมหรือแข็งกร้าวจนเกินไป

"หมอเซียว เชิญนั่งครับ ทุกคนที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นห่วงอาการของคนไข้ รบกวนคุณช่วยอธิบายสถานการณ์ให้พวกเราฟังหน่อยนะครับ"

เลขาธิการยังคงสุภาพมาก แม้เขาจะไม่ได้แนะนำทุกคนที่อยู่ในที่นั้น แต่จากปฏิกิริยาของผู้อำนวยการหลี่ที่อยู่ข้างๆ ก็พอดูออกได้ไม่ยาก

ทุกคนในห้องนี้ ล้วนเป็นผู้กุมอำนาจของหน่วยงานต่างๆ ในเมืองอิ๋งเฉิง

"ได้ครับ งั้นผมจะขออธิบายอาการของคนไข้สั้นๆ นะครับ"

เมื่อเผชิญกับสายตาที่จ้องมองมาอย่างร้อนแรงของทุกคน เซียวเฉินกวงยังคงสงบนิ่ง แม้แต่น้ำเสียงที่พูดก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย

เขาไม่ได้สนใจสถานะของคนเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย จิตใจของเขาบริสุทธิ์มาก ในใจมีเพียงแค่คนไข้เท่านั้น

เซียวเฉินกวงเริ่มเล่าตั้งแต่การปฐมพยาบาลฉุกเฉิน ตั้งแต่สภาพของคนไข้ตอนที่เพิ่งรับตัวมา ถูกแทงหลายแผล หมดสติ เลือดไหลนองเป็นสายน้ำ

ไปจนถึงเหตุผลที่ต้องดึงมีดออกในห้องกู้ชีพ เพื่อคลี่คลายวิกฤตหัวใจหยุดเต้น

รวมถึงการเข็นรถวิ่งอย่างบ้าคลั่งในเวลาต่อมา การผ่าตัดฉุกเฉิน การเปิดช่องท้องเพื่อห้ามเลือดด้วยมือเปล่า และการเย็บลำไส้เล็ก

กระบวนการทั้งหมดเต็มไปด้วยอันตรายอย่างยิ่งยวด ทุกคนที่ได้ฟังต่างก็อกสั่นขวัญแขวน ราวกับได้เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์จริง

จนกระทั่งสุดท้ายที่ทุกคนช่วยกันบริจาคเลือด การผ่าตัดลุล่วงไปด้วยดี คนไข้พ้นขีดอันตราย และลงจากโต๊ะผ่าตัดได้อย่างปลอดภัย ทุกคนถึงได้ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"หมอเซียว ลำบากคุณแล้วจริงๆ"

เมื่อฟังจบ แม้แต่เลขาธิการห่าวก็ยังอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ

สถานการณ์ที่ใกล้ตายแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะหมอที่อยู่ตรงหน้านี้ล่ะก็ คาดว่าคนไข้อาจจะไม่รอดแล้ว

"ไม่เป็นไรครับ การช่วยชีวิตคน ก็เป็นแบบนี้แหละครับ"

เซียวเฉินกวงเพียงแค่เล่ากระบวนการทั้งหมดให้ฟังอีกครั้ง

ไม่มีการเติมแต่งเรื่องราวใดๆ อิงตามความเป็นจริง กระชับและเข้าใจง่าย

"แม้คนไข้จะบาดเจ็บสาหัส แต่ก็ได้รับการช่วยเหลืออย่างทันท่วงที ผมคาดว่าพรุ่งนี้เช้าเขาก็น่าจะฟื้นแล้วครับ"

เซียวเฉินกวงพูดอย่างหนักแน่น

สิ้นประโยคนี้ ทุกคนในที่นั้นก็ตกตะลึงอย่างมาก

บาดเจ็บหนักขนาดนี้ หมอที่อยู่ตรงหน้ากลับบอกว่าพรุ่งนี้คนไข้ก็จะฟื้นแล้ว

นี่เขาต้องมีความมั่นใจในการผ่าตัดของตัวเองขนาดไหนกัน

ผู้อำนวยการหลี่ที่โค้งตัวอยู่ข้างๆ พอได้ยินคำพูดของเซียวเฉินกวง ก็มีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เสี่ยวเซียวคนนี้ มั่นใจเกินไปแล้ว

แต่ครั้งนี้ เขากลับมีความรู้สึกแปลกๆ บางอย่าง

ราวกับว่าขอเพียงเป็นคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของเซียวเฉินกวง ก็จะทำให้คนรู้สึกเชื่อถือโดยสัญชาตญาณ

"ก็ดีแล้ว ก็ดีแล้ว..."

คำยืนยันของเซียวเฉินกวง ทำให้แม้แต่เลขาธิการห่าวก็ยังเริ่มรู้สึกตื่นเต้นในใจ

"ตกลงครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวกลับก่อนนะครับ คนไข้ยังอยู่ในช่วงอันตราย ผมจำเป็นต้องคอยเฝ้าสังเกตการเปลี่ยนแปลงของอาการเขาต่อไป"

เซียวเฉินกวงอธิบายเหตุผลเล็กน้อยว่าทำไมเขาถึงต้องคอยเฝ้าอยู่ในห้องไอซียูตลอดเวลา

จากนั้นก็ลุกขึ้น เดินตรงออกจากห้องทำงานไป แผ่นหลังที่ดูสง่าผ่าเผยนั้น ทำเอาทุกคนมองตามจนตาค้าง

ตอนนั้นเอง เลขาธิการห่าวก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบหันขวับไปมองเวลาที่แขวนอยู่บนผนัง

แววตาประหลาดใจฉายวาบขึ้นมาในดวงตา

สามนาที

นับจากตอนที่เซียวเฉินกวงกับเขาเดินออกจากโซนห้องไอซียูย่อย ใช้เวลาไปสามนาทีถ้วน ไม่ขาดไม่เกิน

ไม่อยากจะเชื่อเลย

เขาเป็นสัตว์ประหลาดแบบไหนกัน ถึงสามารถควบคุมเวลาได้อย่างแม่นยำขนาดนี้

ไม่เพียงแค่นั้น

ภายในเวลาสามนาที เซียวเฉินกวงใช้คำพูดที่ทุกคนสามารถเข้าใจได้ เล่าเรื่องราวทั้งหมดได้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์

ไม่มีข้อสงสัยใดๆ ชัดเจนและกระจ่างแจ้ง

สิ่งนี้สำหรับเลขาธิการห่าวแล้ว ถึงจะเป็นเรื่องที่น่ากลัวที่สุด

อากาศในห้องทำงานหยุดนิ่งไปในพริบตา

ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สำหรับเซียวเฉินกวงที่หันหลังเดินจากไปอย่างไม่ลังเล ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

ผู้อำนวยการหลี่เห็นดังนั้น ก็อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

บรรดาข้าราชการระดับสูงในที่นี้ อุตส่าห์มารอหมอตัวเล็กๆ อย่างคุณรายงานอาการป่วยกลางดึกกลางดื่น

แต่คุณกลับดีนัก พูดแค่ไม่กี่คำ ก็ไล่ทุกคนไปเสียแล้ว

นี่มันไม่ไว้หน้าทุกคนเกินไปแล้ว...

"อะแฮ่มๆๆ... หมอเซียว แกยังเด็กไปหน่อย นิสัยก็เลยใจร้อนไปบ้าง ทุกท่านโปรดอภัยให้ด้วยนะครับ อภัยให้ด้วย..."

ในใจของผู้อำนวยการหลี่ช่างขมขื่นเหลือเกิน...

เขาพบว่าหน้าที่เพียงอย่างเดียวของตัวเองในที่นี้ ก็คือการคอยตามเช็ดตามล้างให้เซียวเฉินกวง

ใช่แล้ว

เขาเป็นถึงผู้อำนวยการโรงพยาบาลเซิ่งลี่ผู้น่าเกรงขาม มีคนอยู่ใต้บังคับบัญชานับพันคน แต่กลับต้องมาคอยตามเช็ดตามล้างให้ลูกน้องของตัวเองอยู่ตลอดเวลา

เรื่องแบบนี้จะไปหาความยุติธรรมได้ที่ไหนกัน...

ทว่า คำพูดต่อมาของเลขาธิการห่าว กลับทำให้เขาสะดุ้งโหยง

"ผู้อำนวยการหลี่ โรงพยาบาลของคุณมีบุคลากรที่มีความสามารถจริงๆ นะ"

เลขาธิการทอดถอนใจอย่างลึกซึ้ง ความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อเซียวเฉินกวงในใจนั้น พุ่งสูงขึ้นเป็นเส้นตรง

"อายุน้อยแค่นี้ เจอเรื่องไม่คาดฝันก็ไม่ตื่นตระหนก ทำตัวสุขุมเยือกเย็น ที่สำคัญที่สุด ในวัยนี้ วิชาการแพทย์ของเขากลับน่ายกย่องเลื่อมใส"

"คืนนี้โชคดีจริงๆ ที่คนไข้ถูกส่งมาที่โรงพยาบาลเซิ่งลี่ และโชคดีที่ได้เจอกับหมอเซียว คงพูดได้แค่ว่า การได้เจอกับหมอเซียว คือความโชคดีของพวกเราทุกคนที่อยู่ที่นี่"

แม้เลขาธิการห่าวจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่คนในที่นี้มีใครบ้างที่ไม่ใช่คนฉลาดหลักแหลม

เรื่องนี้ มีความสำคัญอย่างยิ่ง หากพลาดไปนิดเดียว ทุกคนคงโดนถลกหนังกันเป็นแถว

แต่ตอนนี้ เป็นเพราะการรักษาของหมอเซียว ถึงทำให้พวกเขาไม่ต้องรับโทษ

ด้วยเหตุนี้ สำหรับพฤติกรรมที่หันหลังเดินจากไปอย่างเสียมารยาทเมื่อครู่ เลขาธิการห่าวจึงออกโรงอธิบายด้วยตัวเอง

ในพริบตา ทุกคนก็เข้าใจความหมายของเลขาธิการ

ความรู้สึกไม่พอใจเพียงเล็กน้อยในใจนั้น มลายหายไปจนหมดสิ้น

ยิ่งไปกว่านั้น บางคนยังฉลาดล้ำลึกกว่า

"ผู้อำนวยการหลี่ ไม่ทราบว่าพอจะบอกได้ไหมครับ ว่าตอนนี้หมอเซียวดำรงตำแหน่งอะไรในโรงพยาบาลเซิ่งลี่"

ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง เดินเข้ามา

ผู้อำนวยการหลี่มองดูให้ชัดๆ

โห...

คนที่มากลับเป็นถึงผู้มีอำนาจสูงสุดของสำนักงานสาธารณสุขเมืองอิ๋งเฉิง